Όχι, δεν θα συνθηκολογήσω!
Του Χρήστου Τσεμπέρη* άρθρο στην εφημερίδα Polis
Έχω καθημερινά την αίσθηση ότι ζούμε σε μια καμπή της ιστορίας και στη χώρα μας που τα περιθώρια ανάσας, αντίληψης, κοινωνικής αντίδρασης στενεύουν όλο και περισσότερο και το κάποτε αδιανόητο τείνει να μετατραπεί σε ένα καταστροφικό για όλους μας «έλα μωρέ σιγά» μια Οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας δηλαδή όπου «Η ελευθερία είναι σκλαβιά Ο πόλεμος είναι ειρήνη Η άγνοια είναι δύναμη». Ασφυξία.
Ίσως τα λόγια της Ούρσουλα Λε Γκεν να δίνουν μια κάποια διέξοδο: «Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε αν δεν φανταστούμε τη δικαιοσύνη, ούτε να είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να απαιτούμε να κατακτήσει τη δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που στερήθηκε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».
Μεταφέρετέ το ελεύθερα στις συνθήκες του σήμερα… Σε κάθε επίπεδο.
Ωχ μωρέ. Τι θέλεις τώρα, θα μου πεις. Όλοι ίδιοι είναι, τα ίδια κάνουν. Ε, δεν συμφωνώ.
Θέλω μια χώρα,
- που θα νιώθει την έννοια Δημοκρατία,
- που, μέσα από την κοινωνική συμμετοχή, θα έχει επιτέλους ένα πολιτικό προσωπικό που της αξίζει, όχι κομματάρχες, εκλεκτούς των media και των αγορών, εν πολλοίς τίποτα δηλαδή που καμώνεται το κάτι,
- που τα κόμματα, θα έχουν όραμα, ιδεολογία και λόγο. Θα είναι δηλαδή η συλλογική έκφραση της κοινωνίας, εκφράζοντάς την και όχι ποδηγετώντας την για να «εξυπηρετούν» ολίγους σε βάρος των πολλών
- που στα σχολειά θα έχουν όλοι το δικαίωμά τους στη μόρφωση, χωρίς «διαβατήρια» εισοδήματος, καταγωγής ή χρώματος,
- που τα νοσοκομεία και οι δομές υγείας της, θα είναι εκεί στελεχωμένες για να γιατρεύουν τον πόνο και όχι για να θησαυρίζουν οι διάφοροι επιτυχημένοι, κάνοντας πάρτυ στην αγωνία του ασθενή.
- που θα σέβεται και θα λογοδοτεί σε μένα, για τα λεφτά που δίνω από τους φόρους μου,
- που ο συνδικαλισμός θα ασχολείται μαχητικά με τα προβλήματα και τα δικαιώματα των εργαζομένων και των ανέργων, και δε θα συναγελάζεται με κόμματα και κράτος,
- που η δημοσιογραφία θα ερευνά, θα ελέγχει κάθε εξουσία, θα αποκαλύπτει και δεν θα κάνει ασκήσεις αφωνίας, δημόσιες σχέσεις και άκριτες στηρίξεις
- που θα κοιτά στα μάτια και θα σέβεται τον απόμαχο της ζωής,
- που θα κρατά τα νέα μυαλά της εδώ, να παράγουν για το γενικό καλό,
- που θα κοιτά η ίδια τις ανάγκες της , θα σχεδιάζει και θα παράγει για αυτές,
- που θα σέβεται, θα βοηθά, θα στηρίζει και θα ελέγχει, αλλά δεν θα υποδουλώνεται στην κάθε λογής «επιχειρηματικότητα».
- που δε θα βουλιάζει από έναν άθλιο, υπερτροφικό, κομματικά τροφοδοτούμενο δημόσιο τομέα, στραγγαλίζοντας το υγιές, το παραγωγικό , το δημιουργικό που υπάρχει.
Δε θέλω κράτος – πατερούλη. «Μεγάλο Αδελφό». Κράτος λάφυρο. Κράτος επιχειρηματία ή ακόμη χειρότερα «επιχειρηματιών». Αλλά κοινωνικό κράτος, εργαλείο παρέμβασης, στην ασυδοσία, την αδικία, τις στρεβλώσεις, την απληστία των λίγων και ισχυρών σε βάρος των πολλών και αδυνάμων.
Πόσο δύσκολο μπορεί άραγε να είναι στην εποχή της φτήνειας παντού, να σταματήσουμε, να «ανακαλύπτουμε» φανταστικούς εχθρούς σε κοινωνικές ομάδες, ιδεολογίες και απόψεις, ανατρέφοντας στα μουλωχτά το μίσος, τον «οπαδισμό», το «Μεσσιανισμό» κάθε «ηγέτη», και να συμφωνήσουμε ως πολίτες:
Σε ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο ισόρροπης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης για τη χώρα και τα παιδιά της. Τα παιδιά μας
Σε μια πρόταση εξουσίας, όχι σύνθημα και καταγγελία, αλλά εφαρμοσμένη πολιτική διεξόδου της κοινωνίας της ίδιας από το αδιέξοδο που δείχνουμε να βουλιάζουμε εθελοτυφλώντας, στο γιγάντωμα της φτώχειας , της κοινωνικής ένδειας, του ατομικισμού, του περιορισμού κάθε είδους δικαιώματος για την «ανάπτυξη», του ρατσισμού, του φασισμού, του φόβου, της θεοποίησης της «αγοράς» του κέρδους των ολίγων και της τυφλής οργής, της οπαδοποίησης…
Αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο, που θα γυρίσει σελίδα, που δε θα χαϊδεύει αυτιά, που θα μιλά για τον πολίτη, που θα ξεκαθαρίζει ότι τη λύση δε μπορεί να φέρουν αυτοί που διέλυσαν τον κόσμο όλο με στρατιές εξαθλιωμένων, «απολαμβάνοντας» οφέλη.
Ένα συμβόλαιο που θα μας ξαναμάθει ότι η παιδεία ΔΕΝ είναι εμπόρευμα, η υγεία ΔΕΝ είναι εμπόρευμα, η κοινωνική πρόνοια ΔΕΝ είναι εμπόρευμα, ότι η πατρίδα ΔΕΝ είναι εμπόρευμα, ότι η δημοκρατία η ίδια και τα κοινωνικά – ανθρώπινα δικαιώματα ΕΙΝΑΙ θέμα συμμετοχής και ΔΕΝ είναι διαπραγματεύσιμα, ότι το κέρδος ΔΕΝ είναι θεός, μπορεί να υπογραφεί μόνο από όλους εμάς τους πολίτες. Το οφείλουμε σε εμάς, τη χώρα και τα παιδιά μας.
Γιατί πάντα τα λόγια που ο Ιονέσκο βάζει στην κραυγή του Μπερανζε στο «Ρινόκερό» του μένουν επίκαιρη παρακαταθήκη: «Θα πολεμήσω ενάντια σ’ όλο τον κόσμο… Θα υπερασπίσω τον εαυτό μου ενάντια σ’ όλο τον κόσμο… δεν θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω… Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος… και μέχρι να ’ρθει το τέλος, θα παραμείνω άνθρωπος! Όχι, δεν θα συνθηκολογήσω!… Δεν θα γίνω σαν και σας!»
*Αντιδήμαρχος Ραφήνας Πικερμίου
