Οι μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν την καταστροφή της 23ης Ιουλίου 2018 – Οι απώλειες, τα τραύματα και το αίτημα για ουσιαστική δικαίωση
Οκτώ χρόνια έχουν περάσει από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, όμως για τους ανθρώπους που έχασαν συγγενείς, φίλους και γείτονες ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο απόγευμα της 23ης Ιουλίου 2018.
Οι εκδηλώσεις μνήμης για τα 104 θύματα επαναφέρουν τις εικόνες της καταστροφής και τις μαρτυρίες όσων βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη φωτιά. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Γιώργος Καΐρης, ο οποίος έχασε τη σύζυγό του μέσα στο σπίτι τους.
«Θυμάμαι τον εκκωφαντικό θόρυβο»
Περιγράφοντας όσα συνέβησαν, ο κ. Καΐρης αναφέρει ότι η φωτιά έφτασε στην περιοχή λίγο πριν από τις 18:00. Η σύζυγός του εγκλωβίστηκε στην κατοικία και δεν κατάφερε να απομακρυνθεί.
«Ζούσε για 50 ολόκληρα λεπτά χωρίς καμία βοήθεια και κατέληξε», λέει, μεταφέροντας μία από τις πλέον οδυνηρές προσωπικές ιστορίες εκείνης της ημέρας.
Οκτώ χρόνια αργότερα, οι μνήμες παραμένουν αναλλοίωτες: ο θόρυβος της φωτιάς, η ταχύτητα με την οποία εξαπλώθηκαν οι φλόγες και η αδυναμία των εγκλωβισμένων να βρουν ασφαλή διέξοδο.
Ο ίδιος παρομοιάζει την εικόνα της περιοχής με εμπόλεμη ζώνη και καταγγέλλει την απουσία οργανωμένης κρατικής συνδρομής την ώρα που κάτοικοι και επισκέπτες προσπαθούσαν μόνοι τους να σωθούν.
Τα τραύματα που δεν έσβησαν
Τη δική τους εμπειρία από τον πύρινο εφιάλτη περιγράφουν ο κ. και η κ. Αθανασοπούλου, οι οποίοι βρίσκονταν στον Νέο Βουτζά. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά είδαν τη φωτιά να μετατρέπεται σε ανεξέλεγκτο μέτωπο.
Κατάφεραν να απομακρυνθούν εγκαίρως, όμως όσα αντίκρισαν στη συνέχεια στο Μάτι τούς ακολούθησαν για χρόνια. Όπως εξηγούν, χρειάστηκαν ψυχιατρική υποστήριξη για να διαχειριστούν το τραύμα και τις εικόνες των θυμάτων.
Ακόμη και σήμερα, ο ήχος ενός πυροσβεστικού οχήματος προκαλεί φόβο και ενεργοποιεί αυτομάτως τη σκέψη της εκκένωσης. Πρόκειται για μία μόνιμη κατάσταση συναγερμού, γνώριμη σε πολλούς επιζώντες μεγάλων καταστροφών.
«Μπορείς να πεις ότι στάθηκες τυχερός;»
Παρότι το ζευγάρι σώθηκε, η έννοια της τύχης αποκτά διαφορετικό βάρος όταν γύρω έχουν χαθεί τόσοι άνθρωποι.
«Μπορείς να πεις ότι στάθηκα τυχερός, αν έχουν χαθεί άλλοι άνθρωποι;», διερωτάται ο κ. Αθανασόπουλος, εκφράζοντας παράλληλα την απογοήτευσή του για την πορεία απόδοσης των ευθυνών.
Για τους συγγενείς των θυμάτων και τους επιζώντες, η επέτειος δεν αποτελεί μόνο ημέρα πένθους. Παραμένει ημέρα διεκδίκησης απαντήσεων για τις παραλείψεις, την έλλειψη συντονισμού και τις αποφάσεις που δεν ελήφθησαν εγκαίρως.
Οκτώ χρόνια μετά, τα 104 λουλούδια στη μνήμη των νεκρών υπενθυμίζουν ότι πίσω από κάθε αριθμό υπήρχε ένας άνθρωπος, μία οικογένεια και μια ζωή που κόπηκε βίαια. Η μνήμη παραμένει ζωντανή — όπως και η απαίτηση να μην επαναληφθεί ποτέ μια τέτοια τραγωδία.
