Οκτώ χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που η φωτιά σάρωσε το Μάτι, τον Νέο Βουτζά και το Κόκκινο Λιμανάκι, αφήνοντας πίσω της 104 νεκρούς, δεκάδες εγκαυματίες και μια κοινωνία βαθιά σημαδεμένη.

Το πρωί της Πέμπτης, συγγενείς θυμάτων, κάτοικοι και εκπρόσωποι της πολιτικής και της τοπικής αυτοδιοίκησης συγκεντρώθηκαν στο Κόκκινο Λιμανάκι Ραφήνας για το ετήσιο μνημόσυνο των ανθρώπων που χάθηκαν στη φονική πυρκαγιά, ιερουργούντος του πατρός Δημητρίου Μπακόπουλου.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Ιερό Παρεκκλήσιο Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Αποστόλου Θωμά και Αγίου Πορφυρίου, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Οικιστών ΦΕΟ Κόκκινο Λιμανάκι.

Βαρύ το κλίμα στην επιμνημόσυνη τελετή

Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη. Συγγενείς μοίραζαν κόλλυβα για τους δικούς τους ανθρώπους, ενώ αρκετοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

Οκτώ χρόνια δεν στάθηκαν αρκετά για να απαλύνουν τον πόνο. Πίσω από καθένα από τα 104 ονόματα υπάρχει μία διαφορετική ιστορία, μία οικογένεια που άλλαξε για πάντα και μια απουσία που παραμένει αισθητή.

Στην τελετή παρέστησαν, μεταξύ άλλων, η βουλευτής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η δήμαρχος Ραφήνας–Πικερμίου Δήμητρα Τσεβά, ο τέως δήμαρχος Ευάγγελος Μπουρνούς, οι αντιδήμαρχοι Κατερίνα Λύγκου και Μπάμπης Ζαφειρόπουλος, καθώς και ο πρόεδρος του Συλλόγου Κόκκινο Λιμανάκι Παύλος Γιούργας μαζί με μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

Μια πληγή που δεν έκλεισε

Η πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 εξαπλώθηκε με ασύλληπτη ταχύτητα, παγιδεύοντας κατοίκους και παραθεριστές. Σπίτια και οχήματα παραδόθηκαν στις φλόγες, ενώ δεκάδες άνθρωποι αναζήτησαν σωτηρία στη θάλασσα.

Το Μάτι και οι γύρω περιοχές μετατράπηκαν μέσα σε ελάχιστο χρόνο σε τόπο ανείπωτης καταστροφής. Οι εικόνες εκείνης της ημέρας παραμένουν χαραγμένες στη συλλογική μνήμη, όπως και τα ερωτήματα για τις παραλείψεις, την έλλειψη συντονισμού και τις ευθύνες.

Μνήμη, δικαιοσύνη και πρόληψη

Το ετήσιο μνημόσυνο δεν αποτελεί μόνο θρησκευτικό καθήκον απέναντι στους νεκρούς. Είναι ταυτόχρονα υπενθύμιση της ανάγκης για αποτελεσματική πολιτική προστασία, οργανωμένα σχέδια εκκένωσης και πραγματική ετοιμότητα των αρμόδιων υπηρεσιών.

Για τους συγγενείς, τους εγκαυματίες και τους κατοίκους που επέζησαν, η μνήμη συνδέεται άμεσα με το αίτημα για δικαιοσύνη. Για την Πολιτεία, θα έπρεπε να αποτελεί μόνιμη υποχρέωση να μετατρέψει τα συμπεράσματα της τραγωδίας σε ουσιαστικά μέτρα προστασίας.

Οκτώ χρόνια μετά, το πένθος παραμένει ζωντανό και η μνήμη ανεξίτηλη. Γιατί η πραγματική τιμή προς τους ανθρώπους που χάθηκαν δεν εξαντλείται σε μία επέτειο: βρίσκεται στη διαρκή προσπάθεια να μη συμβεί ποτέ ξανά μια τέτοια καταστροφή.

Δείτε πολλές φωτογραφίες πατώντας εδώ