Χθες το βράδυ η κεντρική πλατεία Ραφήνας απέκτησε ξανά τον λόγο ύπαρξής της. Γέμισε, όσο γέμισε… μουσική, κόσμο, παιδιά που έτρεχαν και χόρευαν, παρέες που κάθισαν μέχρι αργά και μια όμορφη αίσθηση καλοκαιριού, έστω κι αν ο καιρός επέμενε να θυμίζει περισσότερο άνοιξη.
Οι Γιαγκίνηδες αποδείχθηκαν μια εξαιρετική επιλογή. Με τον ιδιαίτερο λαϊκό και ρεμπέτικο ήχο τους, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου και δημιούργησαν μια ζεστή ατμόσφαιρα που έκανε όσους βρέθηκαν εκεί να περάσουν πραγματικά όμορφα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο σχήμα έχει αποκτήσει φανατικό κοινό σε όλη τη χώρα.
Η συμμετοχή δεν ήταν αυτή που ίσως θα περίμενε κανείς από μια τέτοια εκδήλωση. Οι λόγοι πολλοί, άλλοι αποδεκτοί και άλλοι όχι. Υπάρχει όμως και μια άλλη εξήγηση, λιγότερο βολική για όσους διοικούν τον Δήμο. Είναι δύσκολο να πείσεις μια κοινωνία να αγκαλιάσει μια πρωτοβουλία όταν οι πρώτοι που δείχνουν να μην την πιστεύουν είναι οι ίδιοι που τη διοργανώνουν.
Γιατί η εικόνα της χθεσινής βραδιάς είχε και μια δεύτερη ανάγνωση. Από τη μία πλευρά υπήρχε ο κόσμος που βγήκε να διασκεδάσει. Οι επαγγελματίες της πλατείας που στήριξαν την προσπάθεια. Οι μουσικοί που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Τα παιδιά που γέμισαν τον χώρο ζωή. Από την άλλη, υπήρχε η σχεδόν εκκωφαντική απουσία της δημοτικής αρχής.
Παρόντες ήταν ο Αντιδήμαρχος Θωμάς Μαυρογόνατος και η Αντιδήμαρχος Παιδείας Κατερίνα Λύγκου. Οι υπόλοιποι, για ακόμη μία φορά, έλαμψαν διά της απουσίας τους.
Και δεν μιλάμε για μια μεμονωμένη περίπτωση. Μιλάμε για μια συνήθεια που πλέον έχει αρχίσει να παγιώνεται. Εκδηλώσεις του Δήμου, πολιτιστικές δράσεις, κοινωνικές πρωτοβουλίες, αθλητικά γεγονότα. Οι πολίτες συχνά αναρωτιούνται αν οι ίδιοι οι αντιδήμαρχοι γνωρίζουν ότι πραγματοποιούνται.
Το παράδοξο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που απουσιάζουν από την καθημερινότητα της πόλης εμφανίζονται με εντυπωσιακή συνέπεια όπου υπάρχουν πολιτικές ισορροπίες, δημόσιες σχέσεις ή προσωπικές επιδιώξεις. Εκεί οι παρουσίες είναι συνήθως πλήρεις. Ο κόσμος όμως δεν είναι αφελής.
Οι συζητήσεις που γίνονταν χθες στα τραπέζια, στα πηγαδάκια και στις παρέες είχαν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από οποιαδήποτε επίσημη ανακοίνωση. Οι πολίτες βλέπουν ποιοι είναι παρόντες και ποιοι είναι μονίμως απόντες. Βλέπουν ποιοι υπηρετούν έναν θεσμό και ποιοι απλώς κατέχουν μια θέση.
Και όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα μιας δημοτικής αρχής δεν είναι μόνο οι αποφάσεις που παίρνει. Είναι και η εικόνα που εκπέμπει. Μια εικόνα αποστασιοποίησης από την ίδια την κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
Γιατί όταν μια πόλη προσπαθεί να δημιουργήσει ζωή, πολιτισμό και εξωστρέφεια, δεν αρκεί να οργανώνεις μια εκδήλωση. Χρειάζεται και να βρίσκεσαι εκεί.
