Σε μια εποχή όπου η τεχνική επιστήμη έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα εξέλιξης, εσύ επιμένεις να ζητάς απαντήσεις με ένα απλό «ναι» ή «όχι». Δεν λειτουργούν έτσι τα σοβαρά πράγματα.
Υπάρχουν τεχνικές προσεγγίσεις. Υπάρχουν λειτουργικές αξιολογήσεις. Υπάρχουν πολυπαραγοντικές αναλύσεις. Υπάρχουν δυναμικά μοντέλα προσαρμοστικής κινητικότητας. Υπάρχουν αναδυόμενες χωρικές συμπεριφορές. Υπάρχουν οριζοντιογραφικές και υψομετρικές διασυνδέσεις. Υπάρχουν εγκάρσιες και διαμήκεις ανακατανομές κυκλοφοριακών φορτίων. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που πραγματικά είναι άδικο να περιμένεις ότι θα χωρέσουν μέσα σε μια απάντηση.
Για παράδειγμα, ένας σοβαρός τεχνικός άνθρωπος θα μπορούσε να εξηγήσει ότι η όποια παρέμβαση οφείλει να αξιολογηθεί μέσα από την πολυεπίπεδη αλληλεπίδραση της διαμπερούς κινητικότητας με τη γεωμετρική επαναχωροθέτηση των σημειακών συγκλίσεων του οδικού δικτύου, σε συνδυασμό με τη φασική αναπροσαρμογή των εγκάρσιων πεζοδρομιακών μεταβάσεων και την προοπτική αναβάθμισης της λειτουργικής συνδεσιμότητας των αστικών μικροπυρήνων.
Ή ακόμη καλύτερα να αναφερθεί στην ανάγκη επανεκτίμησης της κυκλοφοριακής φυσιογνωμίας της περιοχής μέσω μιας προσαρμοστικής μεθοδολογίας ανακατανομής των τοπικών ροών με βάση τα νέα δεδομένα μικροκινητικότητας, τα χαρακτηριστικά των πεζών, την πιθανή αναδιάρθρωση των διαβάσεων, την αναθεώρηση των ορίων ορατότητας, τη δυνητική μετατόπιση των αξόνων προτεραιότητας και την προοπτική εγκατάστασης σηματοδοτούμενων ή ημισηματοδοτούμενων κόμβων με στοιχεία βιοκλιματικής αναφοράς.
Και φυσικά δεν μπορεί να λείπει η ανάλυση της σχέσης μεταξύ της εγκάρσιας πολεοδομικής ανασυγκρότησης, της λειτουργικής επαναταξινόμησης του δικτύου, της βιώσιμης αστικής κινητικότητας, της διαλειτουργικότητας των μεταφορικών υποδομών και της κυκλικής αξιοποίησης των χωρικών πλεονεκτημάτων υπό συνθήκες μεταβατικής κυκλοφοριακής κανονικότητας.
Καταλαβαίνεις τώρα, Χρήστο μου, γιατί χρειάζεται χρόνος; Διότι αν κάποιος απαντούσε αμέσως, θα στερούσε από το κοινό τη δυνατότητα να γνωρίσει όλες αυτές τις κρίσιμες παραμέτρους.
Θα στερούσε από τους πολίτες την ευκαιρία να ακούσουν για φασικές μεταβάσεις, λειτουργικές συνδεσιμότητες, κυκλοφοριακές ανακατανομές, δυναμικές προσεγγίσεις και πολυπαραγοντικά μοντέλα. Και το χειρότερο; Θα κινδύνευε να απαντήσει στο ερώτημα. Οπότε, ναι. Ίσως έχεις δίκιο να μιλάς για «παγκόσμιο ρεκόρ κενολογίας». Από την άλλη βέβαια, χρειάζεται ταλέντο να μιλάς τόση ώρα, να χρησιμοποιείς τόσες πολλές λέξεις, να ακούγεσαι τόσο τεχνικός, τόσο σοβαρός, τόσο επιστημονικός και στο τέλος να έχεις καταφέρει το ακατόρθωτο:
Να μην ξέρει κανείς αν άκουσε μελέτη, προμελέτη, μεταμελέτη, αντιμελέτη ή απλώς μια μελέτη για το πώς δεν θα απαντηθεί ποτέ η αρχική ερώτηση. Και το καλύτερο… μετά από τόση επιστημονική ανάλυση, να ψηφίζεις τελικά κατά της ίδιας σου της πρότασης! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
