Είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε πως φέρονται σε μία πριγκίπισσα ή μία αριστοκράτισσα σε παλαιικά, αριστοκρατικά ρομάντζα σε σειρές και ταινίες όπως το Bridgerton ή το Περηφάνια και προκατάληψη.
Τώρα όμως, η γοητεία της ιπποσύνης των ιστορικών δραμάτων έχει μεταμορφωθεί στο αγαπημένο φαινόμενο των social media της Gen Z: το «princess treatment» (πριγκιπική μεταχείριση), σύμφωνα με το BBC.
Τι είναι το princess treatment;
Η τελευταία τάση στα ραντεβού, η «πριγκιπική μεταχείριση» αναφέρεται σε διάφορες χειρονομίες που γίνονται από τους συντρόφους των γυναικών, όπως καφές στο κρεβάτι, λουλούδια κάθε Παρασκευή, πεντικιούρ που πληρώνει ο σύντροφος και το άνοιγμα της πόρτας.
Στις αναρτήσεις στα social media, η «πριγκιπική μεταχείριση» αντιπαραβάλλεται συνήθως με το «ελάχιστο» δυνατό ή bare minimum που προσφέρουν οι άντρες.
Και, φυσικά, μια τέτοια μεταχείριση είναι εξαιρετικά ελκυστική: οι πλατφόρμες κοινωνικών μέσων έχουν μετατρέψει όλο και περισσότερο τις ιδιωτικές πράξεις αγάπης σε δημόσιες επιδείξεις.
Αλλά πόσο υγιές είναι αυτό;
H έκρηξη στα social media
Σχεδόν 130.000 αναρτήσεις στο Instagram συγκεντρώνονται κάτω από το hashtag #princesstreatment.
Στο επίκεντρο της τάσης βρίσκεται η Courtney Palmer, μια influencer από τη Γιούτα, που αυτοαποκαλείται «πριγκίπισσα νοικοκυρά» και στο TikTok της – με 7,6 εκατομμύρια προβολές – περιγράφει τις αμφιλεγόμενες προσδοκίες της από τον σύζυγό της:
«Όταν είμαι σε εστιατόριο με τον άντρα μου, δεν μιλάω στην σερβιτόρα, δεν ανοίγω τις πόρτες και δεν παραγγέλνω το φαγητό μου».
Ορισμένοι επικριτές έχουν υποστηρίξει ότι αυτή η συμπεριφορά μοιάζει περισσότερο με αυτή μιας φυλακισμένης παρά μιας πριγκίπισσας.
Ωστόσο, η «πριγκιπική μεταχείριση» έχει μεγάλη απήχηση, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Η απαλότητά σου δεν δίνει σε κανέναν έλεγχο πάνω σου. Δίνει στον σύντροφό σου χώρο να ηγηθεί με αυτή τη δύναμη», είπε η Πάλμερ στο People.
«Όταν αφεθώ στην χάρη μου, τον προσκαλώ να αναλάβει τον ρόλο του προστάτη, του στήριγματος, του συντρόφου, γιατί αυτό είναι που θέλει να κάνει».
Γιατί έχει απήχηση το «να σου φέρονται σαν πριγκίπισσα»
«Σε μια εποχή όπου τα ραντεβού μπορούν να φαίνονται σαν συναλλαγές και συχνά προκαλούν σύγχυση, ο ρομαντισμός της παλιάς σχολής φαίνεται ξεχωριστός», λέει η Myka Meier, μία από τις μεγαλύτερες influencer σε θέματα συμπεριφοράς στο Instagram.
Για την Meier, που έχει περισσότερους από 650.000 followers στο Instagram, αυτό το πρότυπο σχέσεων δεν έχει να κάνει τόσο με τον υλισμό όσο με την συναισθηματική προσοχή.
«Η φαντασίωση του να σε ‘κερδίσει’ κάποιος ανταποκρίνεται σε μια παγκόσμια επιθυμία για κομψότητα, σεβασμό και προσοχή», λέει η Meier στο BBC.
Παράλληλα, σειρές όπως το Bridgerton, The Buccaneers και The Gilded Age, για να μην αναφέρουμε το The Crown, έχουν αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για τον παλιομοδίτικο ερωτικό φλερτ και έχουν κάνει μία ρομαντικοποιημένη εκδοχή του ρομάντζου της υψηλής κοινωνίας προσιτή στο κοινό.
Αυτές οι ιστορικές δραματικές σειρές έχουν «απολύτως» επηρεάσει τις ερωτήσεις του κοινού του σχετικά με το πρότυπο συμπεριφοράς στα ραντεβού, λέει ο ειδικός σε θέματα εθιμοτυπίας Daniel Post Senning, συγγραφέας του Manners in a Digital World.
Περιφάνεια και Προκατάληψη (2005)
Από CEO σε πριγκίπισσα
Ωστόσο δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα ρομαντικοποίησης. Πρόκειται και για μία φυσική αντίδραση στα υποτιθέμενα κινήματα ενδυνάμωσης των τελευταίων χρόνων.
Όταν o καπιταλισμός εισχώρησε στον φεμινισμό κα παρουσιάστηκε στις γυναίκες το πρότυπο της εργαζόμενης μητέρας, του girl-boss και της γυναίκας CEO, ένα πράγμα δεν λήφθηκε υπόψιν: το ότι η κοινωνία δεν έχει ακόμα περάσει τα στάδια που χρειαζόταν ώστε αυτή η εξέλιξη να αποτελεί μονάχα ενδυνάμωση.
Οι γυναίκες συνεχίζουν να αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μερίδιο της οικιακής εργασίας και της φροντίδας των παιδιών. Επίσης συνεχίζουν να λαμβάνουν χαμηλότερους μισθούς από τους άνδρες, να βρίσκονται σε πιο χαμηλόβαθμες θέσεις κα να υφίστανται παρενοχλήσεις στον χώρο εργασίας.
Και όλα αυτά δημιούργησαν μία ψυχική κόπωση, η οποία με την σειρά της γέννησε την νοσταλγία για έναν παλαιότερο και πιο «απλό» ή «εύκολο» τρόπο ζωής όπως αυτός της νοικοκυράς του’50, ή –κοιτώντας ακόμα πιο πίσω- της πριγκίπισσας του μεσαίωνα.
Ενδυνάμωση ή ανανέωση της παλιάς εικόνας;
Η συζήτηση για το «princess treatment» είναι η τελευταία σε μια σειρά από συζητήσεις με έντονο το στοιχείο του φύλου και ακολουθεί την έξαρση του φαινομένου των «tradwives».
Οι tradwives ή traditional wives (παραδοσιακές σύζυγοι), είναι γυναίκες οι οποίες παρουσιάζουν στα social media μία αναστροφή στην πορεία των γυναικών στην ιστορία, νοσταλγώντας έναν παλιό και πιο παραδοσιακό τρόπο ζωής στον οποίο θα βρίσκονται στο σπίτι και θα φροντίζουν τον σύζυγο και τα παιδιά.
Όλη αυτή η συζήτηση είναι εν τέλει αρκετά προβληματική.
Αντί να περιγράφει τον τρόπο ζωής μιας «παραδοσιακής συζύγου» της εποχής του ’50 ή μίας πριγκίπισσας, φαίνεται να είναι η εκδοχή των κοινωνικών μέσων, λέει η Senning.
Ιστορικά, οι πριγκίπισσες προσέφεραν ομορφιά και παιδιά, και ήταν σε μεγάλο βαθμό ανίσχυρες.
Οι βασιλικοί γάμοι ήταν συναλλακτικές συμφωνίες.
Και όπως η Χίλαρι Μάντελ έγραψε για την τότε Δούκισσα του Κέιμπριτζ, η ζωή των πριγκιπισσών εξακολουθεί να είναι καταπιεστική, και συνίσταται κυρίως στην προβολή μιας άψογης, σιωπηλής τελειότητας.
Περιμένοντας τον ιππότη
Στο αρχικό μεσαιωνικό πλαίσιο, η ιπποσύνη ήταν ένα σύστημα με κώδικες συμπεριφοράς.
Αλλά στη σύγχρονη ιστορία, η ιπποσύνη υποδηλώνει την παραδοσιακή και ευγενική συμπεριφορά των ανδρών προς τις γυναίκες, η οποία, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ενισχύει τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων και αποτελεί εκδήλωση της «ευγενικής πατριαρχίας».
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι άνοδος της δημοτικότητας των «παραδοσιακών συζύγων» συμβαίνει ταυτόχρονα με μια σοβαρή επίθεση στον «woke» φεμινισμό και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ζήτημα δύναμης
Οι δύο τάσεις, της πριγκίπισσας και της tradwife, έχουν εντυπωσιακές ομοιότητες – όπως έγραψε πρόσφατα το Rolling Stone:
«Είναι η ‘μεταχείριση πριγκίπισσας’ το ναρκωτικό που περίμεναν οι παραδοσιακές σύζυγοι;»
Η παρόμοια γοητεία της «πριγκιπικής μεταχείρισης» με τη νοσταλγία έχει πυροδοτήσει τη δική της συζήτηση για την εξουσία.
Γιατί να σταματήσουμε στην τιάρα όταν μπορούμε να απαιτήσουμε «βασιλική μεταχείριση»;
Ίσως, για όσους έχουν τάσεις προς τις παραδοσιακές συζύγους, είναι η υπονοούμενη παθητικότητα του ρόλου της πριγκίπισσας που τους ελκύει.
Ο τίτλος της βασίλισσας έχει μια «φορτισμένη, πολιτική» χροιά, υποστηρίζει η Chernock, ενώ η πριγκίπισσα πλαισιώνεται από το ροζ φίλτρο της νεότητας, του ρομαντισμού και της φαντασίας της Disney.
