Ο καύσωνας του 1987 δεν ήταν απλώς ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Ήταν ένα εθνικό τραύμα, ένα καλοκαίρι φρίκης που σάρωσε τη χώρα, αφήνοντας πίσω του χιλιάδες νεκρούς, εκατοντάδες οικογένειες διαλυμένες και μια Αθήνα πνιγμένη στη σιωπή του θανάτου και στα φέρετρα.

Από τον παγωμένο Μάρτιο… στην κόλαση του Ιουλίου

Η χρονιά είχε ξεκινήσει με πρωτοφανές ψύχος. Ο Μάρτιος του 1987 καταγράφηκε με θερμοκρασίες που άγγιξαν τους -18°C στα Τρίκαλα, ενώ χιόνια σκέπαζαν ακόμη και το κέντρο της Αθήνας ως τα μέσα του μήνα. Κανείς, όμως, δεν περίμενε ότι λίγους μήνες μετά, ο καιρός θα περνούσε από το ένα άκρο στο άλλο.

Η επιστήμη απορρίπτει τη θεωρία ότι ένας βαρύς χειμώνας προμηνύει ένα βαρύ καλοκαίρι. Το 1987, όμως, η φύση φαίνεται πως είχε άλλα σχέδια.

8 ημέρες καύσωνα – Η Ελλάδα φλέγεται

Από τις 18 Ιουλίου, η θερμοκρασία ξεκίνησε να ανεβαίνει επικίνδυνα. Μέσα σε λίγα 24ωρα, οι 40°C έγιναν η “νέα κανονικότητα”. Από τις 20 ως τις 28 Ιουλίου, οι μέγιστες θερμοκρασίες ξεπερνούσαν τους 43°C σε πολλές περιοχές:

• Ελευσίνα: 45°C
• Νέα Φιλαδέλφεια: 44°C
• Μέση ελάχιστη θερμοκρασία: 31°C – οι νύχτες δεν προσέφεραν καμία ανακούφιση

Άπνοια, υγρασία, έλλειψη τεχνολογικών μέσων ψύξης και καμία ενημέρωση για μέτρα προστασίας δημιούργησαν μια πρωτοφανή κρίση. Οι πολυκατοικίες χωρίς μόνωση μετατράπηκαν σε φούρνους. Οργανισμοί κατέρρεαν. Οι ηλικιωμένοι άφηναν την τελευταία τους πνοή αβοήθητοι.

Μια πόλη γεμάτη νεκρούς

Η Αθήνα έγινε μια πόλη-φάντασμα. Οι νεκροτομεία γέμισαν, άνοιξαν ακόμη και στρατιωτικές εγκαταστάσεις για τη φύλαξη των σορών, ενώ τα νεκροταφεία δεν προλάβαιναν να θάβουν. Κανάλια και ραδιόφωνα καλούσαν ονομαστικά οικογένειες από την επαρχία να επικοινωνήσουν επειγόντως με τις Αρχές – ήταν το μήνυμα πως κάποιος δικός τους είχε πεθάνει.

Η εφημερίδα Έθνος κυκλοφόρησε με τίτλο: «Σε τρένα οι νεκροί».

Το φαινόμενο της θερμοπληξίας έγινε για πρώτη φορά ευρύτερα γνωστό στον ελληνικό πληθυσμό. Ο όρος μπήκε βίαια και τραγικά στη δημόσια συνείδηση.

Το νερό, πολυτέλεια για λίγους

Σε μια εποχή χωρίς εμφιαλωμένο νερό, χωρίς κλιματιστικά, χωρίς οργανωμένες δομές προστασίας, το νερό πωλούνταν σε πλαστικά ποτήρια από επιτήδειους στις κεντρικές αρτηρίες της Αθήνας, όπως η Πανεπιστημίου. Η ανθρώπινη αδυναμία, συνάντησε τη σκληρότητα της απληστίας σε στιγμές απόγνωσης.

Οι πραγματικοί αριθμοί των νεκρών

Η επίσημη εκτίμηση αναφέρεται σε 1.300 νεκρούς, όμως μετεωρολόγοι και ιστορικοί των καιρικών φαινομένων έχουν διαφορετική άποψη:

• Δημήτρης Ζιακόπουλος στο βιβλίο του «Καιρός: Ο Γιος της Γης και του Ήλιου» εκτιμά ότι οι νεκροί ξεπέρασαν τους 4.000.
• Γιώργος Μελανίτης στο «Ο Καιρός και τα Μυστικά του» ανεβάζει τον αριθμό στους 3.500, εκ των οποίων οι 2.500 στην Αθήνα.

Ο πραγματικός αριθμός ίσως δεν θα γίνει ποτέ γνωστός. Όμως, ο απόηχος εκείνου του Ιουλίου παραμένει ανατριχιαστικός.

Η κληρονομιά του 1987

Μετά από εκείνο το τραγικό καλοκαίρι, ξεκίνησε σταδιακά η εγκατάσταση κλιματιστικών σε δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, σχολεία και αργότερα στα σπίτια. Οι επόμενοι καύσωνες βρήκαν μια χώρα πιο προετοιμασμένη.

Το 1987 έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά κυρίως για τις ζωές που χάθηκαν εξαιτίας της απουσίας πρόληψης και μέτρων προστασίας. Ήταν το καλοκαίρι που η ζέστη σκότωσε, και η Πολιτεία κατάλαβε – αργά, αλλά ηχηρά – ότι η κλιματική απειλή δεν συγχωρεί την αδιαφορία.

Σήμερα, κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει επικίνδυνα, οι μνήμες του καύσωνα του ’87 επιστρέφουν. Ως προειδοποίηση. Ως υπόμνηση ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να είναι θύμα αμέλειας.