Εξηγήσεις για τις αλλαγές στα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) έδωσε μεταξύ άλλων ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Τώρα μαζί» του OPEN TV.

Αρχικά διευκρίνισε ότι «έχουν ανεξάρτητη λειτουργία τα ΕΛΤΑ γιατί το 2018 με νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, τα ΕΛΤΑ και όχι μόνο τα ΕΛΤΑ, αλλά τώρα μιλάμε για τα ΕΛΤΑ, πέρασαν από το κράτος, το ελληνικό Δημόσιο στο Υπερταμείο». Τόνισε ότι «το μείζον λοιπόν είναι πρώτον να πούμε ότι ο κόσμος σε οποιοδήποτε σημείο στην Ελλάδα δεν πρόκειται να μείνει χωρίς άμεση και φυσική παρουσία με τα ΕΛΤΑ. Είτε με κατάστημα το οποίο θα είναι ανοιχτό είτε με κούριερ, είτε με διανομείς, είτε με συγκεκριμένους συνεργάτες, οι οποίοι θα έχουν προσωπική επαφή με τους συνταξιούχους, τους ανθρώπους σε απομακρυσμένες περιοχές. Ένα. Δύο: Δεν θα μένουν χωρίς έντυπο Τύπο. Γιατί ακούστηκε και αυτό και είναι στην αρμοδιότητά μου. Υπάρχει πλήρης διασφάλιση της διανομής του Τύπου σε κάθε σημείο της Ελλάδας. Τρία: Δεν πρόκειται κανένας μόνιμος υπάλληλος των ΕΛΤΑ να χάσει τη δουλειά του».

Υπογράμμισε ακόμα ότι η απόφαση για την αναστολή λειτουργίας 204 καταστημάτων είναι «υπηρεσιακή» της διοίκησης και αφορά σημεία με ελάχιστη δραστηριότητα προσθέτοντας ότι ο εξορθολογισμός του δικτύου είχε ξεκινήσει ήδη τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Παύλος Μαρινάκης υπογράμμισε πως κανένας μόνιμος υπάλληλος των ΕΛΤΑ δεν θα χάσει τη δουλειά του, αν και αναγνώρισε ότι κάποιοι συμβασιούχοι ενδέχεται να επηρεαστούν. Παράλληλα, ανέφερε ότι το μέτρο κρίθηκε απαραίτητο λόγω του υψηλού κόστους λειτουργίας. Εξήγησε ότι το κάθε κατάστημα κοστίζει στον Έλληνα φορολογούμενο έως και 150.000 ευρώ τον χρόνο, με ελάχιστη κίνηση. Δεν μπορεί ο φορολογούμενος να συνεχίζει να πληρώνει γι’ αυτό αλλά βεβαίως ταυτόχρονα «χωρίς να διακινδυνεύεται ούτε η σύνταξη των ανθρώπων ούτε οι υπηρεσίες σε καμία περίπτωση».

Για την εξυπηρέτηση των πολιτών, διαβεβαίωσε ότι «κανένας πολίτης, σε κανένα σημείο της χώρας, δεν θα μείνει χωρίς πρόσβαση στις υπηρεσίες των ΕΛΤΑ». Εξήγησε ότι η λειτουργία θα συνεχιστεί «είτε με νέα σημεία εξυπηρέτησης, είτε με συνεργάτες και διανομείς, είτε με κατ’ οίκον εξυπηρέτηση». Τόνισε επίσης ότι η διανομή του έντυπου Τύπου «είναι απολύτως διασφαλισμένη» σε κάθε περιοχή.

Σχολιάζοντας την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική διάσταση του ζητήματος, δήλωσε ότι είναι δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα και ο εκσυγχρονισμός των δημόσιων υπηρεσιών.

Κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις του κ. Φεύγα για τους αγρότες και το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τόνισε ότι «είναι σαφές ότι αυτοί οι οποίοι ξεβολεύτηκαν, αυτοί οι οποίοι πολύ πιθανό να μπούνε και στη φυλακή, δεν είναι η συντριπτική πλειονότητα των αγροτών που δικαίως ζητούν τις επιδοτήσεις τους, αλλά είναι οι απατεώνες. Μόνο αυτοί ξεβολεύτηκαν. Οι απατεώνες ναι, όχι απλά ξεβολεύτηκαν, αλλά όπως βλέπετε και καλούνται να επιστρέψουν τα κλεμμένα πίσω».

Σχετικά με τις καταβολές ενισχύσεων απάντησε ότι το υπουργείο Ανάπτυξης «έχει δώσει ένα χρονοδιάγραμμα και μάλιστα έχει δώσει και συγκεκριμένο αριθμό χρημάτων, νομίζω περίπου 950 εκατομμύρια τα οποία θα δοθούν τις επόμενες εβδομάδες». Πρόσθεσε επίσης ότι «Ο υγιώς λειτουργών αγρότης, θα πάρει παραπάνω λεφτά. Πάρα πολύ απλά. Αυτός είναι ο στόχος και αυτό που θα πάμε να πετύχουμε».

Επίσης ο κ. Μαρινάκης είπε χαρακτηριστικά: «Οι εγκληματίες και οι απατεώνες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Αυτό που πρέπει να αλλάξει και αλλάζει, για αυτό σας λέω την σφαιρική εικόνα, είναι η αντιμετώπιση από το κράτος. Δεν μπορεί να μην δεχθεί κάποιος, ότι πληγές για αυτό τις αναφέρω, που ήταν ανοικτές για ολόκληρες δεκαετίες, γιατί είπα για τα γήπεδα και τα πανεπιστήμια; Για να δείξω ότι η Κυβέρνηση που κατάφερε να βάλει μια τάξη σε αυτά, βάζει τάξη -με καθυστέρηση, σίγουρα- και στον ΟΠΕΚΕΠΕ».

Σχετικά με την επίσκεψη του γερμανού καγκελάριου στην Τουρκία, την πώληση των Eurofighter στη γειτονική μας χώρα ο κ. Μαρινάκης τόνισε: «Η Ελλάδα το 2019 που αναλάβαμε την εξουσία δεν είχε δεδομένα ούτε Rafale, ούτε Belharra, τέσσερις τον αριθμό πλέον που έχουμε εξασφαλίσει και προχωράμε, ούτε F-16, ούτε F-35. Πλέον όλα αυτά είναι δεδομένα. Mε τα F-16 να έχουν ξεκινήσει λίγο νωρίτερα από εμάς για να λέμε τα πράγματα ακριβώς, τα F-35 είναι επίσης δεδομένα που δεν υπήρχε καν κουβέντα πριν από κάποια χρόνια και αντιθέτως η γείτονα, η γειτονική μας χώρα, σε αντίθεση με την κινδυνολογία που επικρατεί στην Ελλάδα, όλα αυτά τα έχει υπό αίρεση και ειδικά τα F-35 που είναι η πιο κρίσιμη συζήτηση με πολύ σοβαρές αιρέσεις. Να τα λέμε τα πράγματα όπως είναι. Συν όλες τις άλλες μεγάλες επιτυχίες στο εξωτερική πολιτική, ΑΟΖ με Ιταλία που δεν υπήρχε και υπάρχει, με την Αίγυπτο που δεν υπήρχε και υπάρχει, η Ελλάδα στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο, Chevron, ExxonMobil, Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, αυτά δεν υπήρχαν και υπάρχουν και η Ελλάδα είναι ισχυρή πλέον και έχει μία πολύ ισχυρή και θα έχει όλο και ισχυρότερη αποτρεπτική δύναμη».

Τόνισε ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να εμπλακεί σε διμερείς συμφωνίες μεταξύ κρατών. Πού μπορεί; Σε δύο πράγματα μπορεί. Πρώτον, σε αυτές τις συμφωνίες να τηρούνται οι γενικές απαρέγκλιτες δεσμεύσεις, δηλαδή να μην στρέφονται τα όπλα αυτά κατά συμμαχικών χωρών, οι οποίες είναι δεσμεύσεις που δεν συμφωνώ μαζί σας δεν μπορεί κανείς να τις προσπεράσει και στο δεύτερο που μπορεί και ήταν μια τεράστια εθνική επιτυχία, είναι σε ευρωπαϊκά προγράμματα όπως το SAFE που ενώ δεν ήταν δεδομένο με πολύ, πολύ αποφασιστικές και αποτελεσματικές διπλωματικές ενέργειες του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών του κ. Γεραπετρίτη, εξασφαλίσαμε για την οποιαδήποτε συμμετοχή τρίτης χώρας, όπως η Τουρκία στο πρόγραμμα το εξοπλιστικό SAFE, να υπάρχει σύμφωνη γνώμη όλων των κρατών».

Κλείνοντας με αναφορά στην άφιξη στην Ελλάδα της κ. Γκιλφόιλ και το πόσο θα βοηθήσει στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, ο κ. Μαρινάκης επεσήμανε: «Βεβαίως θα βοηθήσει. Είναι μια έμπειρη διπλωμάτης, η οποία είναι κοντά στον πρόεδρο των ΗΠΑ, θυμάμαι πριν από 3 μήνες υπήρχε μια έντονη κριτική ότι ‘πω-πω, τώρα που εξελέγη ο Τραμπ, η Ελλάδα θα είναι απομονωμένη’ γιατί είναι στρατηγικός μας σύμμαχος οι ΗΠΑ και θέλουμε αυτή τη στρατηγική σημασία να την ενισχύσουμε. Έχουμε ‘χάσει το μέτρημα’ πόσες συναντήσεις έχουν γίνει με υπουργούς των ΗΠΑ και Έλληνες υπουργούς και τον πρωθυπουργό και πόσοι έχουν έρθει στην Ελλάδα. Είναι στρατηγικός μας σύμμαχος οι ΗΠΑ, καλωσορίζουμε τη νέα πρέσβη και είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε ακόμα καλύτερες μέρες σε αυτή τη πολύ στενή σχέση και συνεργασία».

Στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας ζουν, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, 6.162 ψυχές. Είναι δηλαδή μία αρκετά μεγάλη κωμόπολη της ελληνικής περιφέρειας.

Τα τελευταία χρόνια τα Φιλιατρά θυμίζουν κρανίου τόπο. Εκλεισαν όλα τα υποκαταστήματα τραπεζών που λειτουργούσαν μέχρι και τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας.

Εκλεισε επίσης το υποκατάστημα του ΟΤΕ.

Εκλεισε επίσης και το τοπικό αστυνομικό τμήμα.

Και φυσικά οργανωμένο ταχυδρομείο των ΕΛΤΑ δεν υπάρχει εδώ και χρόνια.

Όλα αυτά έχουν πολύ συγκεκριμένες συνέπειες τις οποίες ίσως μπορείτε να κατανοήσετε καλύτερα μέσα από τη μικρή ιστοία που θα ακολουθήσει:

Ενας ηλικιωμένος άνδρας από τα Φιλιατρά ενημερώθηκε από την τράπεζά του ότι πρέπει να επικαιροποιήσει τα στοιχεία της χρεωστικής κάρτας του. Δεν γνωρίζει να χειρίζεται υπολογιστή η smart phone. Επιχείρησε να κλείσει τηλεφωνικά ραντεβού με το υποκατάστημα της τράπεζας στη γειτονική Κυπαρισσία, όμως δεν τα κατάφερε καθώς δεν μπορούσε να ακολουθήσει τις εντολές που έδινε ο τηλεφωνητής. Ακόμα και αν τα κατάφερνε, θα έπρεπε να πάρει το ΚΤΕΛ, να πάει στην Κυπαρισσία και να επιστρέψει. Όλα αυτά για μία τυπική επικαιροποίηση στοιχείων. Τελικά ο άνθρωπος έκανε τη δουλειά όταν επέστρεψε στην Αθήνα.

Το κλείσιμο των καταστημάτων των ΕΛΤΑ μπορεί να αντιμετωπίζεται με χιούμορ και μειδιάματα από τους νεότερους που διαθέτουν όλα τα απαραίτητα skills για να κάνουν τις συναλλαγές τους μέσω του διαδικτύου, όμως στη χώρα κατοικούν και άνθρωποι που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να παρακολουθήσουν την πρόοδο της τεχνολογίας.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν υπηρετήσει τη χώρα επί σειρά ετών, έχουν πληρώσει φόρους, είδαν τις συντάξεις τους και τα λοιπά τους εισοδήματα να “πετσοκόβονται” στα χρόνια του μνημονιακού ζόφου. Προφανώς, δεν τους αξίζει αυτή η εγκατάλειψη υπηρεσιών που βιώνουν τα τελευταία χρόνια στους τόπους τους.

Κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει, μεταξύ άλλων, και ίση αντιμετώπιση των πολιτών ανεξάρτητα από την ηλικία τους και το επίπεδο της μόρφωσής τους.

Είναι, λοιπόν, αδήριτη ανάγκη ότι για κάποιες δεκαετίες ακόμα οι “παραδοσιακές” μορφές των υπηρεσιών θα πρέπει να είναι διαθέσιμες για όποιον θα ήθελε να τις χρησιμοποιεί. Ειδικά αν μιλάμε για υπηρεσίες που προσφέρονται από κρατικές εταιρίες, η δυνατότητα αυτή θα πρέπει να δίνεται υποχρεωτικά.

Πριν από 30 και πλέον χρόνια ο αείμνηστος Αναστάσιος Πεπονής έδινε μία τηλεοπτική συνέντευξη. Το ΠΑΣΟΚ είχε μόλις επαναφέρει την εταιρία των αστικών λεωφορείων της Αθήνας (ΕΑΣ τότε) υπό δημόσιο έλεγχο. Ο δημοσιογράφος ρώτησε τον τότε υπουργό αν η ΕΑΣ είναι κερδοφόρα. Ο Υπουργός απάντησε ότι η ΕΑΣ, ως επιχείρηση κοινής ωφέλειας, δεν χρειάζεται να έχει κέρδη για να λειτουργήσει. Εξυπηρετεί απλά το κοινό.

Φαντάζει μάλλον παλιομοδίτικη η παραπάνω προσέγγιση αλλά το κυνήγι του κέρδους δεν μπορεί να συμβιβαστεί, τουλάχιστον όχι σε όλες τις περιπτώσεις, με τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.

Ειδικά σε μία χώρα όπως η δική μας, με έντονη και χαρακτηριστική νησιωτικότητα αλλά και πολλούς ορεινούς όγκους, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί κέρδος σε επιχειρήσεις των οποίων τη δραστηριότητα οι κάτοικοι έχουν απόλυτη ανάγκη, τις μεταφορές για παράδειγμα. Γι’ αυτό, ας πούμε, το κράτος επιδοτεί τα δρομολόγια της άγονης γραμμής.

Στο κάτω-κάτω, η ερημοποίηση της ελληνικής υπαίθρου δεν συμφέρει κανέναν. Χύνουμε, άπαντες, κροκοδείλια, όπως φαίνεται, δάκρυα για το δημογραφικό αλλά την ίδια ώρα φαίνεται ότι επικροτούμε πολιτικές επιλογές που συμβάλλουν στην επιδείνωση του φαινομένου.

Κλείνουν 204 υποκαταστήματα των ΕΛΤΑ σ’ όλη τη χώρα. Μεγάλες κωμοπόλεις έχουν πια “αποψιλωθεί” από κάθε είδους “φυσική” υπηρεσία, γεγονός που έχει αρνητικές συνέπειες στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Δεν αντιμετωπίζονται όρο με όρους κέρδους-ζημιάς. Εκτός από τα λογιστικά βιβλία των πάσης φύσεως εταιριών, υπάρχουν και οι ζωές, ξέρετε.

news247.gr

Σε μια ευσύνοπτη μικρού σχήματος – 120 μόλις σελίδων -, καλαίσθητη έκδοση του οίκου Knopf, υπό τον τίτλο Being Jewish after the destruction of Gaza: a reckoning, ο Peter Beinart καθηγητής δημοσιογραφίας και πολιτικής επιστήμης στο City University of New York και τακτικός αρθρογράφος στους New York Times, εισφέρει ένα χρήσιμο τεκμήριο πολιτικού ορθολογισμού και συνειδησιακής εντιμότητας, όχι χωρίς προσωπικό κόστος. Έχει σημασία να επισημανθεί ότι το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2025, όταν την υπόθεση της γενοκτονίας στη Γάζα συσκότιζε ακόμα η αποσπασματική ενημέρωση, η παρασιώπηση της λιμοκτόνου πρόθεσης σε βάρος του πληθυσμού και της ακραίας υγειονομικής διακινδύνευσής του, καθώς και η συλλήβδην υποβάθμιση της συστηματικής παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας.

Ο P. Beinart, ορθόδοξος εβραίος ο ίδιος, ενεργό μέλος της θρησκευτικής εβραϊκής κοινότητας – η φοίτηση των παιδιών του σε écoles juives επιβεβαιώνει τις ενδιάθετες επιλογές του -, διατυπώνει από νωρίς κριτικό λόγο σε σχέση με την ακραία πολεμική του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων. Χωρίς δογματισμούς και ανέξοδες συναισθηματικές οξύνσεις, ο Beinart εισφέρει επιχειρήματα έναντι των οποίων δεν χωρά έντιμος αντίλογος.

Κι ας μην σπεύσει κανείς να τον ταξινομήσει απαξιωτικά μεταξύ των αφελών θεωρητικών που απλώς ανακυκλώνουν ηθικολογικές ουτοπίες επενδύοντας στην ευφημιστική ρητορική του πολιτικώς μη εφικτού. Και τούτο, διότι είναι γεγονός ότι δεν υφίσταται καμία λύση της οποίας η ευδοκίμηση δεν προϋποθέτει οριστική ρήξη με αφορισμούς ένθεν και ένθεν. Αντιστρόφως, η αφήγηση που επιμένει στη διαχρονική θυματοποίηση της μίας πλευράς, με επιχειρήματα που υπηρετούν την ψυχολογική ανάγκη αυτοδικαίωσης, εγγυάται με βεβαιότητα τη διαιώνιση του οδυνηρού αδιεξόδου.

Ο Beinart επιμένει στη θεώρηση της ιστορίας και πριν την 7η Οκτωβρίου 2023. Επιμένει κυρίως στην ανάγκη μιας αναγωγικής υποκατάστασης: ζητά από κάθε Εβραίο να προβάλει τη ζωή του, όπως αυτή θα διαμορφώνονταν στα επιμέρους της καθημερινότητάς του, αν είχε γεννηθεί ως Παλαιστίνιος. Η προτεινόμενη προσομοίωση δεν έχει μόνο θεωρητική αξία, ούτε επαναφέρει απλώς τον χρυσό κανόνα της κατά Ματθαίον διδαχής, η οποία υπερβαίνει τη χριστιανική δεοντολογία: «Πάντα οὖν ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιῆτε αὐτοῖς· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται».

Ο στόχος του Beinart είναι να θυμίσει ότι η κανονικοποίηση της βιοτικής συνθήκης των Παλαιστινίων επί της διακεκαυμένης ζώνης ως πολιτών ελάσσονος κατηγορίας, υπό την ανοχή του δυτικού κόσμου, δεν μπορεί να αποσιωπάται, όσο επιχειρείται η κατανόηση της αδυσώπητης σύρραξης. Πρωτίστως δε, το ανυπέρβλητο τραύμα του ολοκαυτώματος δεν μπορεί κατά καμία έννοια να νοηθεί ως νομιμοποίηση της γενοκτόνου πρόθεσης και αποδεκτός συμψηφιστικός μηχανισμός επιβολής εξουσίας.

Ο συγγραφέας δεν οχυρώνεται πίσω από τις αποχρώσεις των λέξεων, ούτε επιδιώκει την άμβλυνση των εννοιών. Ομολογεί ότι δυσκολεύεται να βρει επίκαιρες αναλογίες προς όσα εκτυλίσσονται στη Γάζα, καθόσον τα τεκταινόμενα εκεί παραπέμπουν στη σκοτεινή συνθήκη της αποικιοκρατικής ασυμμετρίας. Αποκηρύσσοντας τον θρησκευτικό φανατισμό και τις ανερμάτιστες ευσεβιστικές αναφορές – δογματικά αθεολόγητες, στην πράξη -, ο Beinart προτάσσει ωμά τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς της κοσμικής ισχύος.

Ο λόγος αυτός, όταν εκφέρεται από κάποιον που δεν είναι άθεος, απολίτικος ή ιδεολογικά συγγενής προς τις αρχές της πολιτικής ανυπακοής, της αναρχίας ή της κατάργησης των εθνικών συνόρων, εμπεριέχει προσωπική οδύνη. Κυρίως, επειδή δεν είναι λόγος ανέξοδος, ενώ μοιάζει απίθανο να διασωθεί από την εσκεμμένη παρερμηνεία. Τα εξ οικείων βέλη προκαλούν δυσθυμία, πρωτίστως επειδή υποβάλλουν την ανάγκη αυτοκριτικής. Ο πυροβολισμός – ιδανικά η εξόντωση – του αγγελιαφόρου άλλωστε, λειτουργούσε ανέκαθεν εκτονωτικά.

Σε διαφορετικό πλαίσιο, αλλά με ανάλογη διανοητική εντιμότητα, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, καθηγητής πολιτειολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και δημόσιος διανοούμενος – παραγωγικός όσο λίγοι -, συγκεφαλαιώνει στα Χρόνια Δοκιμασίας, το τελευταίο βιβλίο του, τις επί της αρχής θέσεις του για τα σημαντικότερα πολιτικά και κοινωνικά επίδικα της τελευταίας δεκαετίας. Στον κομψό τόμο – που μεταξύ πολλών άλλων οφείλουμε στις εκδόσεις Πόλις και στην πείσμονα αφοσίωση του Ν. Γκιώνη στην αισθητική και στη δικαιοσύνη ως ζητούμενα του κόσμου που μοιραζόμαστε -, περιλαμβάνονται δημοσιευμένα ήδη κείμενα – παρεμβάσεις του συγγραφέα, στη διάρκεια της προαναφερόμενης περιόδου: ιθαγένεια για τα παιδιά των μεταναστών, ακροδεξιά, ρατσισμός, συμφωνία των Πρεσπών και Βόρεια Μακεδονία, διολίσθηση των θεσμών, αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντιβάρων, αριστερή αμηχανία και αναποτελεσματικότητα κοκ. Η εισαγωγή του Στρατή Μπουρνάζου δεν κατατοπίζει απλώς ως προς το πλαίσιο· κομίζει μαρτυρία ως προς το καθήκον των δημόσιων διανοούμενων στους σκοτεινούς καιρούς, κατά τη μπρεχτική ιδιόλεκτο.

Ο χειμαρρώδης, πλην ακριβής λόγος του Χριστόπουλου δεν αρθρώνεται εκ του ασφαλούς. Ιστορικά, η αρχική δημόσια καταγραφή των θέσεών του λάμβανε κάθε φορά χώρα, ενόσω η ρευστότητα των εξελίξεων δεν προδίκαζε με βεβαιότητα την έκβαση των εριζόμενων προς ορισμένη κατεύθυνση. Το συγκρουσιακό πλαίσιο της εποχής ουδέποτε εμπόδισε ωστόσο, την κυριολεξία και την ακρίβεια στις διατυπώσεις του, ούτε η ορμή της πηγαίας έκφρασής του υπονόμευσε την ευκρίνεια της οπτικής του. Η συζήτηση για τη res publica εν γένει και ειδικότερα, για τις πιο ευαίσθητες συνιστώσες της, όπου απαιτούνται οριακές σταθμίσεις ή επαναπροσδιορισμός εμπεδωμένων αντιλήψεων, αφορά τον συγγραφέα τόσο ως φιλέρευνο επιστήμονα, όσο και ως ακάματο, ενεργό πολίτη.

Η πιο ενδιαφέρουσα συνεισφορά των θέσεων του Χριστόπουλου συνίσταται στο γεγονός ότι δεν αρκείται στην κριτική αποτύπωση του επίδικου. Επιμένει στον προγραμματικό λόγο, στη θετική αντιπρόταση και εμφανίζεται αδιαπραγμάτευτος ως προς την υποχρέωσή μας να διαμορφώνουμε κατ’ εξακολούθηση, συνθήκες επαληθευσιμότητας της ποιητικής βεβαιότητας: “there is a crack in everything – that’s how the light gets in”. Στην αλληλουχία αυτή στηρίζεται κατά βάση, ο πρακτικός απόηχος της επίμονης φωνής του συγγραφέα. Γι’ αυτό, θα ήταν σφάλμα οι εκατόν δώδεκα επιφυλλίδες που συγκροτούν το περιεχόμενο των Χρόνων Δοκιμασίας, να αναγνωσθούν απλώς ως καλοπροαίρετη βολονταριστική παρότρυνση προκειμένου να αφυπνιστεί η λανθάνουσα συνείδηση ή να παρωθηθούν τα αδρανοποιημένα αντανακλαστικά της παραιτημένης κοινωνίας των πολιτών.

Η παράλληλη ανάγνωση του δοκιμίου για τη Γάζα και της αντιπροσωπευτικής ανάδειξης των κρίσιμων ζητημάτων που απασχόλησαν τον εγχώριο δημόσιο λόγο, δεν είναι συμπτωματική. Εκκινεί από το κοινό αξιακό corpus που διαμορφώνει την οπτική των Beinart και Χριστόπουλου, αντίστοιχα. Και οι δύο επιχειρούν να κατανοήσουν τη ζόρικη επικαιρότητα συνειδητά χειραφετημένοι από τη δημοφιλέστερη ερμηνευτική εκδοχή ή αρνούμενοι να προσχωρήσουν στη βολική προς τους κρατούντες ανάγνωση των δεδομένων.

Η συνειδητοποίηση και αποδοχή της πραγματολογικής πολυπλοκότητας εκ μέρους τους οδηγεί στην ανάπτυξη επιχειρημάτων με σεβασμό στα facta και κριτήριο τη χρησιμότητα των εισφερόμενων προτάσεων για την επίτευξη ρεαλιστικών, ισόρροπων λύσεων. Εστιάζοντας στην προαγωγή πραγματιστικών ερμηνειών τής κατά κανόνα δύστροπης και πολυπαραγοντικής επικαιρότητας, χωρίς ηττοπάθεια και ανώφελο, παραμορφωτικό συναισθηματισμό, οι προτάσεις των συγγραφέων συμβάλλουν στην παιδαγώγηση επαρκών πολιτών.

Ανεξάρτητα από τον μακρύ ιστορικό χρόνο, στη διάρκεια του οποίου πιθανότατα θα επιβεβαιωθεί η ευθυκρισία αμφότερων, ο εγκρατής λόγος τους είναι πολύτιμος για τη συμβιωτική συνθήκη, πρωτίστως ενόσω οι εμπαθείς φωνές επιμένουν να θολώνουν το τοπίο. Κυρίως, επειδή θυμίζουν ότι η έντιμη πατριδογνωσία δεν ισοδυναμεί με μεροληπτική πρόταξη της ίδιας αλήθειας που αποκλείει τον άλλο ως ισότιμο μέρος της κυοφορούμενης λύσης.

Κι ακόμα περισσότερο, επειδή το τίμημα μιας τέτοιας επιλογής δεν είναι ποτέ αμελητέο. Τόσο που ο Beinart διερωτάται – όχι χωρίς πικρία – αν την επόμενη φορά που θα βρεθεί σε συναγωγή, θα είναι περισσότεροι εκείνοι που θα του σφίξουν επιδοκιμαστικά το χέρι ή θα αποστρέψουν απαξιωτικά το βλέμμα τους από τη θέα του.

Ζούμε στην άβολη στιγμή που το A House of Dynamite στο Netflix δείχνει τι μας περιμένει, μετά την εντολή του Τραμπ για δοκιμές πυρηνικών.

Τις τελευταίες εβδομάδες έχει “καθίσει” στην κορυφή των ταινιών του Netflix το «Α Ηouse of Dynamite». Ελληνικά θα το βρεις ως “Ένα Σπίτι από Δυναμίτη”.

Έχε υπ’ όψιν σου πως η ταινία είναι στον “αέρα” τον τελευταίο μήνα. Και ενδεχομένως να μην είχε το hype που απολαμβάνει τις τελευταίες ημέρες παγκοσμίως, αν δεν είχε δώσει ο Ντόναλντ Τραμπ εντολή για δοκιμή πυρηνικών “σε ισότιμη βάση” με άλλες χώρες, τις οποίες δεν κατονόμασε.

Όταν ενώθηκαν οι τελείες, έγινε σαφές πως επρόκειτο για αντίδραση σε δοκιμές (ή καλύτερα, δέσμευση για μελλοντικές δοκιμές) του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Τα νεύρα του Τραμπ με τον Πούτιν έφεραν τα πυρηνικά στο τραπέζι
Με το που πατήσεις το play στο Netflix, θα παρακολουθήσεις το πρωτόκολλο των Αμερικανών, ως προς τη διαχείριση μιας πυρηνικής επίθεσης, λεπτό προς λεπτό. Όσα δηλαδή, συμβαίνουν στο “παράθυρο” των 20 λεπτών, από την εκτόξευση πυρηνικού βαλλιστικού πυραύλου από την Αλάσκα, την τροχιά προς το Σικάγο των ΗΠΑ .

Θα δεις πόσοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι εμπλέκονται στις αποφάσεις και ποιος παίρνει την τελική απόφαση γενικότερα και ειδικότερα, ως προς τη χρήση των αμυντικών συστημάτων, όπως και αν αυτά “λειτουργούν”.

Θα μπορούσες λοιπόν, να πεις πως η ταινία που σκηνοθετεί η Kάθριν Μπίγκελοου, η πρώτη σκηνοθέτιδα που βραβεύτηκε με Όσκαρ, μπορεί να λειτουργήσει και ως εκπαιδευτικό περιεχόμενο.

Το Πεντάγωνο βέβαια, τοποθετήθηκε, υποστηρίζοντας ότι όσα παρουσιάζονται είναι ανακριβή.

Πόσο ακριβή είναι όσα παρουσιάζει το A House of Dynamite
Όπου “Α House of Dynamite”, είναι ο πλανήτης στον οποίον ζεις, όπου υπάρχουν 12.000 πυρηνικά όπλα. Αυτό υποστήριξε η Μπίγκελοου, σε συνέντευξη της στην Guardian.

Mαζί με τον σεναριογράφο της ταινίας, Νόα Οπενχάιμ ενημέρωσαν πως δεν ζήτησαν τη συνεργασία ή την έγκριση του Πενταγώνου, γιατί ήθελαν να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία τους.

Παρ’ όλα αυτά, κάθε μέρα ήταν στα γυρίσματα αρκετοί τεχνικοί σύμβουλοι, πρώην αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου, οι οποίοι έλεγξαν και το σενάριο.

Επίσης, ο Όπενχαϊμ δέχθηκε το κάλεσμα της Έριν Νταμπάχερ, ανώτερου μέλους της πυρηνικής ασφάλειας στο Council of Foreign Relations, να συζητήσουν, σε podcast, για την ταινία και βήμα, βήμα εξηγήθηκε πως δεν υπήρχαν ανακρίβειες.

Σε μια σκηνή, ο υπουργός Άμυνας, τον οποίον υποδύεται ο Τζάρεντ Χάρις παραπονιέται πως το υπάρχον αντιπυραυλικό σύστημα έχει μόνο 50% πιθανότητες να αναχαιτίσει έναν πύραυλο, παρά το κόστος τους που ανέρχεται στα 50 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το Bloomberg εξασφάλισε και δημοσίευσε ένα εσωτερικό υπόμνημα της Υπηρεσίας Πυραυλικής Άμυνας (Missile Defense Agency -MDA). Σε αυτό αναφέρεται πως ενώ η ταινία «υπογραμμίζει ότι η αποτροπή μπορεί να αποτύχει, γεγονός που ενισχύει την ανάγκη για ένα ενεργό σύστημα πυραυλικής άμυνας στην πατρίδα», η φανταστική της απεικόνιση υποβαθμίζει επίσης τις δυνατότητες των ΗΠΑ.

«Τα φανταστικά αναχαιτιστικά στην ταινία αστοχούν και καταλαβαίνουμε ότι αυτό προορίζεται για να αποτελέσει ένα συναρπαστικό μέρος του δράματος, το οποίο έχει ως στόχο την ψυχαγωγία του κοινού». Διευκρινίζεται και ότι τα αποτελέσματα από δοκιμές σε πραγματικό κόσμο «λένε μια εντελώς διαφορετική ιστορία».

Σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό του κινηματογραφικού υπουργού Άμυνας, για την αναποτελεσματικότητα του υπάρχοντος αντιπυραυλικού συστήματος, στο υπόμνημα αναφέρεται πως «ο ισχυρισμός βασίζεται σε προηγούμενα πρωτότυπα» και ξεκαθαρίζεται πως τα σημερινά αναχαιτιστικά «έχουν επιδείξει ποσοστό ακρίβειας 100% στις δοκιμές, για περισσότερο από μια δεκαετία».

Πολλοί διαφώνησαν με την τοποθέτηση του MDA. Ένας ήταν Γερουσιαστής των ΗΠΑ, ο οποίος δήλωσε στο MSNBC πως η ταινία εκθέτει μια σκληρή αλήθεια. «Διαλύει την παρήγορη ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογία μπορεί να μας προστατεύσει από μια πυρηνική επίθεση».

«Οι άμυνες μεγάλου βεληνεκούς δεν λειτουργούν και δυσκολεύουν τη μείωση των πυρηνικών απειλών που αντιμετωπίζουμε».

«Όπως γνωρίζουν οι αντίπαλοί μας, ο καλύτερος τρόπος για να νικήσουμε είναι να κατασκευάσουμε περισσότερους επιθετικούς πυραύλους. Έτσι, ο μόνος πραγματικός δρόμος για να αποφύγουμε την πυρηνική καταστροφή έγκειται στη μείωση των παγκόσμιων οπλοστασίων».

Mόνο που όσες συνθήκες έχουν υπογραφεί προς αυτήν την κατεύθυνση τα τελευταία 34 χρόνια, έχουν πάει “περίπατο”.

Τι εννοεί ο Τραμπ με τον όρο “πυρηνικές δοκιμές”
ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΤΟΚΕΥΣΗ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΠΥΡΑΥΛΟΥ. ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
Στο opening της ταινίας, διαβάζεις ότι «μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, οι παγκόσμιες δυνάμεις αποφάσισαν να συμφωνήσουν πως ο κόσμος θα ζούσε καλύτερα, με λιγότερα πυρηνικά όπλα.

Αυτή η εποχή έχει, τώρα, τελειώσει».

Η ημέρα αρχίζει όπως όλες οι άλλες. Άνθρωποι ετοιμάζονται για να πάνε στις δουλειές τους, κάνουν τα σχέδια τους για το υπόλοιπο της ημέρας, με τους εργαζομένους στο Λευκό Οίκο, στον οποίον εστιάζει η ταινία αρχικά (αργότερα δείχνει και τι συμβαίνει παράλληλα και στα άλλα κέντρα αποφάσεων) να ακολουθούν τη δική τους ρουτίνα.

Στις 09.33, μια βάση ραντάρ που βρίσκεται κάπου στον ειρηνικό “δίνει” quick alert, με τη Στρατηγική Διοίκηση των ΗΠΑ (STRATCOM) να “πιάνει” εκτόξευση πυραύλου. Όλοι υποθέτουν πως είναι άλλο ένα τεστ της Βόρειας Κορέας (DPRK), “η τρίτη, σε λίγους μήνες”.

Δεν υπάρχει καμία ανησυχία στην Αίθουσα Κρίσεων του Λευκού Οίκου. Βάσει πρωτοκόλλου ωστόσο, αρχίζει η παράλληλη επικοινωνία με όλες τις άλλες αρχές ασφαλείας, για να γίνουν οι σχετικές εκτιμήσεις.

Τότε ο πύραυλος εντοπίζεται και από πολλά άλλα ραντάρ. Φαίνεται να πηγαίνει υποτροχιωδώς και να κατευθύνεται στις ΗΠΑ, όπου πρόκειται να “πέσει” σε 19 λεπτά.

Αναζητείται ο πρόεδρος των ΗΠΑ, με τμήμα του στρατού να δίνει εντολή για εκτόξευση Αναχαιτιστικού Βλήματος Εδάφους (Ground Based Interceptor -GBI) και το επίπεδο ετοιμότητας των ενόπλων δυνάμεων (DEFCON, από το DEFense CONdition) να γίνεται 2 (υψηλή απειλή πολέμου -ενίσχυση δυνάμεων, άμεση ετοιμότητα) «για πρώτη φορά».

Οι ψυχραιμότεροι κάνουν λόγο για δορυφόρο που εκτόξευσε “κάποιος δισεκατομμυριούχος”, όπως παρακολουθούνται οι δραστηριότητες της Κίνας και της Ρωσίας, επιχειρείται επικοινωνία μαζί τους και συνεχίζεται η συγκέντρωση στοιχείων.

Κάπου εκεί γίνεται σαφής και ο στόχος του πυραύλου. Είναι το Σικάγο, όπου αναμένεται σε 9 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα. Στέλνεται στις αρχές ασφαλείας της πόλης το πρώτο σήμα συναγερμού για εκκένωση, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες.Ο απλός κόσμος δεν μαθαίνει τίποτα.

Ο πύραυλος μπαίνει στο “παράθυρο αναχαίτισης” (intersect window) και άρα έρχεται η ώρα να αναχαιτιστεί. Επιστρατεύεται ένα Εξωατμοσφαιρικό Όχημα Καταστροφής (Εxoatmosphairic Κill Vehicle) που αποτυγχάνει να κάνει τη δουλειά του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον δεύτερο.

Δεν διατάζεται άμεσα η εκτόξευση τρίτου, καθώς “έχουμε 50 στο σύνολο. Πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε προσεκτικά, γιατί μπορεί να έχουμε να αντιμετωπίσουμε επιπλέον εκτοξεύσεις πυραύλων”.

Παρ’ όλα αυτά, κάποια στιγμή φεύγει και τρίτο EKV. Έχει αρνητική επίδραση. Βρίσκει στόχο, αλλά δεν καταρρίπτει.

Αρχίζει η αμφισβήτηση για το αν έγινε η σωστή χρήση των συστημάτων, πάνω στα οποία είναι ενδελεχώς εκπαιδευμένοι οι στρατιώτες, μαζί με εκκενώσεις στα διοικητικά κτήρια (ο κόσμος συνεχίζει να ζει… στον κόσμο του). Το DEFCON πάει στο 3 (αύξηση ετοιμότητας, αεροπορία σε 15 λεπτά).

Μένουν 8.18 για την πρόσκρουση και το επιτελείο στρατού ζητάει οδηγίες για αντίποινα. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι διαψεύδουν την εμπλοκή. Στήνεται έκτακτη συνέντευξη Τύπου, χωρίς όμως, περιεχόμενο, αφού ο πρόεδρος (τον υποδύεται ο Ίντρις Έλμπα) έχει να πάρει μια απόφαση.

Αν “απαντήσει” στον πύραυλο, ρισκάρει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού ακόμα και υπολείμματα των αμυντικών συστημάτων ή των εκρήξεων να μπουν σε άλλη χώρα (πχ Κίνα ή Ρωσία) θα λαμβανόταν ως απειλή -όπως του διευκρινίζουν οι Ρώσοι.

Αν δεν “απαντήσει”, η χώρα του θα υποστεί ένα τεράστιο πλήγμα με εκατομμύρια νεκρούς.

Τι θα κάνει;