Η πιο θανατηφόρα αστυνομική επιχείρηση στην ιστορία της Βραζιλίας άφησε τουλάχιστον 121 νεκρούς αυτή την εβδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Οι επιδρομές είχαν ως στόχο την Comando Vermelho, ή Κόκκινη Διοίκηση, μία από τις παλαιότερες και ισχυρότερες εγκληματικές οργανώσεις της χώρας, η οποία κυριαρχεί στο εμπόριο ναρκωτικών σε πολλές πόλεις.

Τι είναι η Comando Vermelho

Η Comando Vermelho (CV) είναι μία από τις μεγαλύτερες και παλαιότερες εγκληματικές οργανώσεις στη Βραζιλία, υπεύθυνη για τη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, καθώς και για βίαιες διαμάχες με αντίπαλες συμμορίες.

Η επιρροή της έχει κυμανθεί κατά τη διάρκεια των ετών εν μέσω του ανταγωνισμού από άλλες εγκληματικές οργανώσεις, ιδίως την First Capital Command (PCC), τη μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση της Βραζιλίας, η οποία εμφανίστηκε στο Σάο Πάολο και έχει χτίσει ένα διακρατικό ναρκωτικό imperium.

Παρά τις αποτυχίες, η CV παραμένει κεντρικός παράγοντας στο εμπόριο ναρκωτικών του Ρίο και έχει εμπλακεί σε αρκετές περιπτώσεις ακραίας βίας.

Η ρίζες της οργάνωσης

Η συμμορία έχει τις ρίζες της στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν πολιτικοί κρατούμενοι και εγκληματίες σχημάτισαν συμμαχία μέσα σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας στην πολιτεία του Ρίο κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας της Βραζιλίας.

Οι πολιτικοί κρατούμενοι εισήγαγαν αρχές ιεραρχίας, πειθαρχίας και αμοιβαίας αλληλεγγύης – αξίες που αργότερα αποτέλεσαν τη βάση της οργανωτικής δομής της συμμορίας.

Αρχικά δημιουργημένο για την προστασία των κρατουμένων, το CV άρχισε να στρατολογεί μέλη από άλλες φυλακές και τελικά επεκτάθηκε στους δρόμους του Ρίο.

Σήμερα ελέγχει τεράστιες εκτάσεις της περιφέρειας του Ρίο και των φαβέλων, κυριαρχώντας στην πώληση ναρκωτικών και επιβάλλοντας τους δικούς του κανόνες υπό την απειλή βίας.

Ιδρυτές του CV: William da Silva Lima, José Carlos dos Reis Encina και Rogério Lemgruber — Φωτογραφία: Αρχείο/Alberto Jacob/ Manoel Soares

Το εμπόριο κοκαΐνης απέφερε τεράστια κέρδη και ανάπτυξη στην CV. Μέχρι το τέλος του 1985, η συμμορία έλεγχε το 70% του εμπορίου ναρκωτικών στις φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η CV καθιέρωσε εμπορικές σχέσεις με κολομβιανά καρτέλ.

Ωστόσο, η αποκεντρωμένη δομή ηγεσίας της ομάδας και οι διαμάχες για τα κέρδη προκάλεσαν εσωτερικές συγκρούσεις, με αποτέλεσμα την εμφάνιση διαχωριστικών ομάδων, όπως η Terceiro Comando και η Amigos dos Amigos.

Οι συγκρούσεις με αυτές τις παραφυάδες, καθώς και η σφοδρή αντίσταση στις κρατικές καταστολές των δραστηριοτήτων τους, οδήγησαν σε απότομη αύξηση της βίας στο Ρίο και σε ολόκληρη τη Βραζιλία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Πέρα από το εμπόριο ναρκωτικών, η CV εμπλέκεται επίσης σε εκβιασμούς και ληστείες εντός των περιοχών επιρροής της, συμπεριλαμβανομένης της εκμετάλλευσης ορισμένων δημόσιων υπηρεσιών, όπως η πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Το Insight Crime εκτιμά ότι πλέον τα μέλη της ανέρχονται σε περίπου 30.000.

Που εντοπίζεται η συμμορία

Τα τελευταία χρόνια, η CV έχει επεκταθεί σε άλλες πολιτείες της Βραζιλίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της περιοχής του Αμαζονίου, αναζητώντας νέες διαδρομές διακίνησης ναρκωτικών και όπλων.

Σύμφωνα με τις αρχές, ηγέτες της CV από πολιτείες όπως η Αμαζόνα, η Μπαΐα, η Γκοϊάς και η Εσπίριτο Σάντο σκοτώθηκαν από την αστυνομία στην επιχείρηση αυτής της εβδομάδας.

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε φέτος από το Brazilian Public Security Forum, ένα think tank, διαπίστωσε ότι τα ποσοστά εγκληματικότητας αυξάνονται ραγδαία στον Αμαζόνιο, κυρίως λόγω βίαιων διαμαχών μεταξύ συμμοριών, συμπεριλαμβανομένης της CV, για τον έλεγχο των βασικών διαδρομών που συνδέουν τους παραγωγούς κοκαΐνης της Νότιας Αμερικής με τις παγκόσμιες αγορές.

Η πολύνεκρη επιχείρηση της αστυνομίας

Η κρατική αστυνομία δήλωσε ότι οι επιδρομές εναντίον της συμμορίας είχαν προγραμματιστεί εξαντλητικά για περισσότερο από δύο μήνες και είχαν ως στόχο να οδηγήσουν τους υπόπτους από ορισμένες από τις πυκνοκατοικημένες φαβέλες του Ρίο σε μια δασώδη πλαγιά, όπου μια ειδική μονάδα επιχειρήσεων τους περίμενε σε ενέδρα.

Ένας νεαρός κρατά μια βραζιλιάνικη σημαία με ψεύτικες κηλίδες αίματος κατά τη διάρκεια διαδήλωσης, την επομένη μιας θανατηφόρας αστυνομικής επιχείρησης κατά του εμπορίου ναρκωτικών σε μια φαβέλα στο συγκρότημα παραγκουπόλεων Penha, στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, στις 29 Οκτωβρίου 2025. REUTERS/Ricardo Moraes

Από το 2022, η CV έχει ανακαταλάβει – μέσω μαχών για την επικράτεια – γειτονιές του Ρίο που είχαν πέσει στα χέρια αντίπαλων εγκληματικών ομάδων. Τον Φεβρουάριο, σύναψε εκεχειρία με την μεγαλύτερη PCC, η οποία αποδείχθηκε βραχύβια, καθώς διήρκεσε μόλις λίγες εβδομάδες.

Η CV ανταγωνίζεται κυρίως την PCC για τις διαδρομές διακίνησης και τον έλεγχο των φυλακών, γεγονός που συχνά οδηγεί σε βίαιες συγκρούσεις.

Αντιμετωπίζει επίσης ανταγωνισμό από παραστρατιωτικές ομάδες που έχουν σχηματιστεί από νυν και πρώην πράκτορες ασφαλείας και τοπικές συμμορίες, όπως η Terceiro Comando, ή Τρίτη Διοίκηση.

Έφτασε η στιγμή η Ελλάδα να ζήσει τη στιγμή που περίμενε, από τον Γενάρη, όταν επέστρεψε ο Ντόναλντ Τραμπ στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ και άρχισε να κάνει πράξη, όσα είχε τάξει από την επανεκλογή του.

Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ θα πατήσει το πόδι της επί ελληνικού εδάφους, ως πρέσβειρα των ΗΠΑ στη χώρα μας. Τη Δευτέρα ορκίστηκε στην Ουάσινγκτον. Ακολούθως έγινε γνωστό πως έως την Παρασκευή θα προσγειωνόταν στην Ελλάδα. Δεν δόθηκαν λεπτομέρειες, για λόγους ασφαλείας.

Το πρόγραμμα της Γκίλφοϊλ για τις πρώτες ημέρες της θητείας της

Από το αεροδρόμιο θα πάει στο νέο της σπίτι, το Jefferson House στο Κολωνάκι (αποκλειστική περιουσία της αμερικανικής πρεσβείας), το οποίο έχει ανακαινιστεί πλήρως, σύμφωνα με τα γούστα της.

Κατά το ρεπορτάζ της εκπομπής Buongiorno του MEGA, δεν αναμένεται να παραστεί στην εκδήλωση γνωριμίας που έχει διοργανωθεί από το Σύνδεσμο Ελληνοϊσραηλινής Φιλίας, στο πάρκο Ελευθερίας, το Σάββατο.

Οι πηγές τη θέλουν να παραθέτει δεξίωση, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, σε επιχειρηματίες και πολιτικούς, με αφορμή τη συμπλήρωση 250 χρόνων από την ίδρυση του Σώματος Αμερικανών Πεζοναυτών.

Την Κυριακή θα βρεθεί στο Κέντρο Αθηνών, σε εκδήλωση που θα κάνει προς τιμήν της ο Κωνσταντίνος Αργυρός. Tην προσκάλεσε στην πρόσφατη γνωριμία τους σε φιλανθρωπική εκδήλωση στο Λονδίνο.

Την Τρίτη το μεσημέρι θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Τασούλα, με την πρώτη επίσημη δημόσια εμφάνιση της να γίνεται στο Ζάππειο Μέγαρο, την Πέμπτη 6/11, στη Σύνοδο Σύμπραξης για τα ενεργειακά.

#1 Διορίστηκε όταν τελείωσε η σχέση της με τον γιο του Τραμπ

Πηγές αναφέρουν πως το Δεκέμβριο του 2014, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ ενημέρωσε πως η Γκίλφοϊλ θα γίνει πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, το έκανε για να τελειώσει το χαμό που είχε προκληθεί από την είδηση του τέλους της σχέσης της με τον γιο του, Ντόναλντ Τραμπ Jr.

H Γκίλφοϊλ φερόταν να είναι ο λόγος του διαζυγίου του υιού Τραμπ με τη Βανέσα, μητέρα των πέντε παιδιών του. Μπήκε στον κύκλο του Τραμπ το 2007, όπως αποκαλύπτει σχετικό φωτογραφικό ντοκουμέντο. Την είχε βάλει η Βανέσα.

Μετά την αποκάλυψη της σχέσης, η πρέσβειρα είχε “συλληφθεί” από φωτογραφικό φακό να δοκιμάζει νυφικά. Τα media έγραφαν πως μαζί με τον Ντόναλτ Jr είχαν αγοράσει στα Χάμπτονς, αξίας 4.500.000 δολ. Ένα δωμάτιο αφιερώθηκε «στα όπλα του Ντόναλντ Jr».

Το τέλος της σχέσης έμεινε κρυφό, έως ότου ο υιός Τραμπ άρχισε τις εξόδους με τη νέα του σύντροφο. Για να σιγήσει το gossip ο πρόεδρος των ΗΠΑ, έστειλε την Κίμπερλι στην Ελλάδα. Μάλλον όχι συμπτωματικά, ώρες πριν την ανακοίνωση της Γκίλφοϊλ ως υποψήφιας πρέσβειρα στην Ελλάδα, κυκλοφόρησαν φωτογραφίες με τον Junior να είναι σε τρυφερό τετ α τετ με την Μπετίνα Άντερσον, 38χρονο μοντέλο και influencer.

#2 Η σχέση (εξέλιξη) ζωής με τον Νιούσομ

Η, γεννημένη στις 9/3 του 1969, Kimberly Ann Guilfoyle είναι κόρη της Πορτορικανής δασκάλας ειδικής αγωγής, Μερσέντες και του Ιρλανδού, Άντονι, ο οποίος ασχολείτο με κατασκευαστικές εργασίες και τα κτηματομεσιτικά. Αμφότεροι ήταν μετανάστες στις ΗΠΑ.

Έως το θάνατό του, το 2008, ο Άντονι ήταν σύμβουλος του τότε δημάρχου του Σαν Φρανσίσκο, Γκάβιν Νιούσομ, νυν κυβερνήτη της Καλιφόρνια και προαλειφόμενο για υποψήφιο των Δημοκρατικών στις εκλογές του 2028, πρώτου συζύγου της Κίμπερλι.

Είχαν γνωριστεί σε φιλανθρωπική βραδιά των Δημοκρατικών, το 1994. Παντρεύτηκαν το Δεκέμβριο του 2001. Τον Ιανουάριο του 2004 ο Νιούσομ έγινε δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο και η Γκίλφοϊλ πρώτη κυρία της πολιτείας. Έγινε και παρουσιάστρια του Court TV στη Νέα Υόρκη.

Το Harper’s Bazaar είχε χαρακτηρίσει το γάμο ως «μια από τις πιο λαμπερές πολιτικές ενώσεις μετά τον Jack και την Jackie», τους «νέους Κένεντι». Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, ο σύζυγός της είχε περάσει το νόμο που επέτρεπε το γάμο στα ομόφυλα ζευγάρια και είχε το πρόσωπο των Δημοκρατικών.

Η Κίμπερλι είχε αναλάβει τα της επικοινωνίας του πολιτικού που προσπάθησε να γίνει φέτος υποψήφιος των Δημοκρατικών στις εκλογές, αλλά απέτυχε. Παρεμπιπτόντως, ο γάμος τελείωσε το Γενάρη του 2005, όταν κατατέθηκε αίτηση διαζυγίου, καθώς «οι απαιτήσεις που έχουν οι καριέρες μας έκαναν δύσκολη τη συνέχιση του γάμου».

Αργότερα αποκαλύφθηκε πως ενώ ήταν στη διαδικασία του διαζυγίου το ζευγάρι, ο Νιούσομ είχε κάνει σχέση με την τότε υπεύθυνη της καμπάνιας του.

Το Μάιο του 2006 η άνθρωπος μας παντρεύτηκε τον Έρικ Βιλένσι, κληρονόμο αυτοκρατορίας επίπλων. Τον Οκτώβρη ήλθε στον κόσμο ο γιος τους, Ρόναν και τον Νοέμβριο του 2009 το δεύτερο διαζύγιο.

#3 Εχθρός του τακτ

To Νοέμβριο του 2020 το Politico είχε δημοσιεύσει άρθρο, στο οποίο αναφερόταν ότι σε εκδηλώσεις του Τραμπ για να βρει ανθρώπους να στηρίξουν, με τα λεφτά τους, το όραμα του, η Γκίλφοϊλ συχνά αστειευόταν για τη σεξουαλική της ζωή.

Βιβλίο της Wall Street Journal είχε αναφέρει πως μεταξύ άλλων είχε αποκαλύψει πως στον σύντροφό της αρέσει να ντύνεται εκείνη «σέξι μαζορέτα των Dallas Cowboys», ενώ είχε προσφερθεί να κάνει ένα lap dance σε όποιον έδινε τα περισσότερα χρήματα για την καμπάνια του Τραμπ. Σε άλλη εκδήλωση είχε προσφερθεί να διοργανώσει hot tub party στο νικητή.

AFP Jim WATSON

#4 Μοντέλο της Victoria’s Secret

Η πτυχιούχος νομικός, με μεταπτυχιακό στα διεθνή δικαιώματα του παιδιού και το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, πέρασε κάποια χρόνια και ως μοντέλο εσωρούχων. Συνεργάστηκε μάλιστα, και με το Νο1 brand του χώρου, Victoria’s Secret.

Έκανε ένα πέρασμα και από την υποκριτική. Υποδύθηκε δικηγόρο στο «Happily Even After» που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca.

Μετά το πτυχίο της νομικής, έγινε εισαγγελέας στο Σαν Φρανσίσκο, πριν γίνει αναπληρωτής εισαγγελέας στο Λος Άντζελες, υπηρετώντας σε υποθέσεις ενηλίκων και ανηλίκων. Είχε βραβευτεί πολλάκις για το έργο της. Επέστρεψε στο Σαν Φρανσίσκο το 2000 και το 2003 κατηγόρησε δημόσια την τότε συνάδελφό της, Κάμαλα Χάρις (υποψήφια στις εκλογές για τον εισαγγελέα της πόλης) πως δεν της συμπεριφερόταν καλά.

Παράλληλα, είχε σχολιάσει πως ως επαγγελματίας η Χάρις δουλεύει πολύ σκληρά, είναι πολύ έξυπνη και καλή ομιλήτρια.

#5 Πρωταγωνίστρια σε καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση στο Fox

Με τα media ασχολείτο ως νομική αναλύτρια από το 1995, όταν είχε σχέσεις με τον γιο του δισεκατομμυριούχου Γκόρντον Γκέντι (τιτάνα του πετρελαίου), Ουίλιαμ. Το 2006 προσελήφθη στο Fox -του Τραμπ.

Mάλιστα, ένεκα της θέσης της στο Fox απέρριψε δυο προτάσεις, να αναλάβει χρέη γραμματέως Τύπου του Λευκού Οίκου (2016, 2017).

Είχε δηλώσει ότι «είμαι πατριώτισσα και θα ήταν τιμή να υπηρετήσω τη χώρα. Νομίζω ότι θα ήταν μια συναρπαστική δουλειά, είναι μια δουλειά προκλητική και χρειάζεστε κάποιον πραγματικά αποφασισμένο και συγκεντρωμένο, έναν εξαιρετικό επικοινωνιακό με βαθιά γνώση για να μπορέσει να χειριστεί αυτή τη θέση».

Αποχώρησε από το κανάλι το 2018, εν μέσω έρευνας για κατηγορία σεξουαλικής παρενόχλησης στην οποίαν αναφερόταν ως θύτης.

Οι αξιωματούχοι της είχαν ζητήσει να επιλέξει μεταξύ παραίτησης και απόλυσης. Τελικά, απολύθηκε και στη συνέχεια συμφώνησε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με τον άνθρωπο που είχε ισχυριστεί πως η Γκίλφοϊλ τον είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά, ότι εμφανιζόταν συχνά γυμνή και έδειχνε φωτογραφίες των γεννητικών οργάνων των ανδρών με τους οποίους έκανε σεξ και τον εκβίασε να κοιμηθεί μαζί της, στο διαμέρισμά της.

Το New Yorker αποκάλυψε πως ο διακανονισμός ήταν για τουλάχιστον 4.000.000 δολάρια.

Μετά την αποχώρηση από το Fox, απορροφήθηκε αμέσως στην America First Action, μια ομάδα που σχηματίστηκε από συμμάχους του Τραμπ, ως αντιπρόεδρος τον Ιούλιο του 2018, για να βοηθήσει με τα μέσα ενημέρωσης και την άντληση κεφαλαίων. Aπό εκεί έφυγε, όταν αποδέχτηκε τον ρόλο της ανώτερης συμβούλου για την εκστρατεία επανεκλογής του προέδρου το 2020.

Bonus: Λατρεύει να παρακολουθεί αθλητικούς αγώνες «και ακόμα περισσότερο να παίζω» είχε πει στο περιοδικό People.

«Η πρώτη μου ομάδα ήταν μια ομάδα ποδοσφαίρου αγοριών. Εκείνη την εποχή, ήθελα πολύ να παίξω ποδόσφαιρο, αλλά δεν υπήρχε ομάδα κοριτσιών στο σχολείο μου. Έτσι, η μαμά μου συναντήθηκε με τον προπονητή και τον παρακάλεσε να με αφήσει να δοκιμάσω, απαιτώντας να με δεχθεί μόνο εφόσον ήμουν αρκετά καλή».

Όταν η Σανάε Τακαΐτσι συνάντησε τον Ντόναλντ Τραμπ αυτή την εβδομάδα, είχε μερικά καλά νέα. Η νέα πρωθυπουργός της Ιαπωνίας πρότεινε τον Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης. Με αυτόν τον τρόπο, η Ιαπωνία ακολούθησε τα βήματα των κυβερνήσεων της Καμπότζης, του Πακιστάν και του Ισραήλ.

Η κολακεία προς τον Τραμπ — και η ικανοποίηση των εμμονών του — αποτελεί πλέον συνήθη πρακτική για τους ξένους ηγέτες. Ο Κιρ Στάρμερ, πρωθυπουργός της Βρετανίας, χρησιμοποίησε την πρώτη του συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο με τον Τραμπ για να του ανακοινώσει πρόσκληση για δεύτερη επίσημη επίσκεψη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Όπως τόνισε, αυτή ήταν «πραγματικά ιστορική στιγμή» και «χωρίς προηγούμενο».

Αυτή η δουλοπρεπής συμπεριφορά είναι αναξιοπρεπής. Ωστόσο, έναν χρόνο μετά την επανεκλογή του Τραμπ, οι σύμμαχοι της Αμερικής έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι απαραίτητη. Σε βαθμό πραγματικά άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη εποχή, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ καθοδηγείται από τα προσωπικά καπρίτσια του προέδρου.

Αν ταχθείτε απέναντι στον Τραμπ, οι συνέπειες μπορεί να είναι δυσάρεστες. Οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ινδίας επιδεινώθηκαν αφότου ο Ινδός πρωθυπουργός, Narendra Modi, αρνήθηκε να αποδώσει στον Τραμπ τα εύσημα για την επίτευξη ειρήνης μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Οι ΗΠΑ αργότερα έπληξαν την Ινδία με δασμούς 50%. Ο Τραμπ αύξησε επίσης πρόσφατα τους δασμούς στον Καναδά επειδή δυσαρεστήθηκε από ένα τηλεοπτικό σποτ κατά των δασμών που ανέβασε η επαρχία του Οντάριο.

Τα ξεσπάσματα θυμού του Τραμπ και οι ξαφνικές αλλαγές κατεύθυνσης μπορούν να κάνουν την εξωτερική του πολιτική να φαίνεται απίστευτα απρόβλεπτη. Υπάρχουν όμως ορισμένα σαφή θέματα που έχουν αναδυθεί τους τελευταίους εννέα μήνες.

Ο πρόεδρος έχει ορισμένες ακλόνητες εμμονές. Λατρεύει τους δασμούς – πιστεύοντας ότι θα κάνουν την Αμερική πλουσιότερη και ισχυρότερη. Είναι επίσης πεπεισμένος ότι οι ΗΠΑ έχουν «εξαπατηθεί» από τους συμμάχους τους και είναι αποφασισμένος να αναδιαμορφώσει το διεθνές σύστημα ώστε να ευθυγραμμιστεί με την πολιτική του δόγματος, «Πρώτα η Αμερική».

Η προσέγγιση του Τραμπ στις διεθνείς υποθέσεις είναι βαθιά συναλλακτική. Η συζήτηση για τις αμερικανικές αξίες και την ελευθερία – που αγαπούσαν να τις αναφέρουν πρώην πρόεδροι – έχει εγκαταλειφθεί. Αντίθετα, στον Τραμπ αρέσει να μιλάει για την αμερικανική ισχύ και να καρπώνεται «νίκες». Αυτές οι νίκες θα μπορούσαν να είναι η υπόσχεση τεράστιων επενδύσεων στις ΗΠΑ. Ή θα μπορούσαν να είναι μια ακόμη ειρηνευτική συμφωνία για την οποία μπορεί να πάρει τα εύσημα.

Η επιθυμία του προέδρου να είναι ειρηνοποιός φαντάζει να είναι αρκετά γνήσια. Ίσως να αντικατοπτρίζει μια πραγματική αποστροφή προς τον πόλεμο. Ίσως, πάλι, να προέρχεται από την ανάγκη του να αποκτήσει κι εκείνος ένα Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, όπως εκείνο που (ανεξήγητα) απονεμήθηκε στον Μπάρακ Ομπάμα το 2009. Ο ίδιος ο Τραμπ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θέλει να βελτιώσει τις πιθανότητές του να φτάσει στον στόχο του, λέγοντας: «Ακούω ότι δεν τα πάω πολύ καλά. Είμαι στον πάτο της ιεραρχίας των τοτέμ».

Ωστόσο, ακόμα και η τάση του Τραμπ προς την ειρήνη έχει παρουσιάσει διακυμάνσεις.

Αυτή τη στιγμή, ο πρόεδρος και η συνοδεία του επιθυμούν να τονίσουν τον ρόλο του στη διαμεσολάβηση για μια εκεχειρία στη Γάζα και στη σύγκλιση Ισραήλ και Χαμάς για να υπογράψουν ένα σχέδιο 20 σημείων για διαρκή ειρήνη στη Μέση Ανατολή.

Αλλά ο Τραμπ έχει κατά καιρούς δείξει προθυμία να δώσει και στον πόλεμο μια ευκαιρία. Τον Ιούνιο, μετά την επίθεση του Ισραήλ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ενέκρινε τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε αεροπορικά πλήγματα εναντίον του Ιράν – ένα βήμα που είχαν εξετάσει αλλά απορρίψει όλοι οι προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ τα τελευταία 20 χρόνια.

Μετά τα πλήγματα, ο Τραμπ έσπευσε να αναλάβει την ευθύνη για την «εξάλειψη» των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων. Οι σκεπτικιστές εντός της κυβέρνησης σιώπησαν γρήγορα.

Ενώ πανηγυρίζει για ακόμη μία ειρηνευτική συμφωνία – αυτή τη φορά μεταξύ Ταϊλάνδης και Καμπότζης – ο Τραμπ στρέφεται τώρα στη χρήση βίας στην Καραϊβική. Τις τελευταίες εβδομάδες, οι ΗΠΑ έχουν πραγματοποιήσει σειρά φονικών επιθέσεων εναντίον πλοίων που φέρονται να μετέφεραν ναρκωτικά. Το αεροπλανοφόρο USS Gerald R Ford, έχει σταλεί στην περιοχή – και υπάρχουν συζητήσεις για προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος στη Βενεζουέλα.

Για μεγάλο μέρος του κόσμου, οι δασμολογικές πολιτικές του Τραμπ αποτελούν πλέον το πιο καθοριστικό στοιχείο των σχέσεών τους με τις ΗΠΑ. Οι μαζικοί παγκόσμιοι δασμοί που ανακοίνωσε ο Τραμπ την αποκαλούμενη “ημέρα απελευθέρωσης” – στις 2 Απριλίου – αποδυναμώθηκαν γρήγορα ενόψει μιας αρνητικής αντίδρασης της αγοράς. Αλλά η κυβέρνηση Τραμπ έκτοτε ακολούθησε μια πολιτική επιβολής εξατομικευμένων δασμών σε μεμονωμένες χώρες.

Ακολουθώντας μια διαδικασία που είναι συχνά δύσκολο να κατανοηθεί, η Βρετανία κατέληξε με βασικό συντελεστή δασμών 10%, ενώ η Ιαπωνία και η ΕΕ έλαβαν 15%, οι Φιλιππίνες έλαβαν 19% και η Νότια Αφρική 30%. Η Κίνα απειλήθηκε πρόσφατα με δασμούς 100%, αλλά μετά τη συνάντηση Τραμπ – Σι στη Σεούλ, ο μέσος δασμός στις αμερικανικές εισαγωγές από την Κίνα θα είναι 45%.

Η προφανής επιθυμία του Τραμπ για μια μεγάλη συμφωνία με τον Σι, έχει διαταράξει έναν από τους λίγους τομείς της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, όπου είχε αναδυθεί μια διακομματική συναίνεση. Η πρώτη κυβέρνηση Trump είχε θέσει τον «ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων» στο επίκεντρο της αμερικανικής στρατηγικής – με την Κίνα ως τον κύριο αντίπαλο της αμερικανικής ισχύος. Η κυβέρνηση Μπάιντεν αποκάλεσε την Κίνα «την κύρια απειλή» για τις ΗΠΑ και επιδίωξε να συσπειρώσει τους συμμάχους για την ανάσχεση του Πεκίνου.

Η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ φαινόταν έτοιμη να συνεχίσει αυτή την προσπάθεια. Ήταν ευρέως αναμενόμενο ότι οι δασμοί του Τραμπ θα επικεντρώνονταν πάνω απ’ όλα στην Κίνα – ευθυγραμμίζοντας τα οικονομικά του ένστικτα με την ευρύτερη στρατηγική προσπάθεια για τον περιορισμό της κινεζικής ισχύος.

Ωστόσο, οι δασμοί που επέβαλε σε βασικούς ασιατικούς συμμάχους – όπως οι Ιαπωνία, Ινδία, Ταϊβάν και Νότια Κορέα – έχουν έρθει σε αντίθεση με τις προσπάθειες απομόνωσης της Κίνας εντός της Ασίας. Χώρες όπως η Ινδία και το Βιετνάμ προσπαθούν τώρα να έρθουν πιο κοντά στο Πεκίνο.

Ο Τραμπ σε προεκλογική του ομιλία AP Photo Evan Vucci

Τι πρέπει λοιπόν να καταλάβει ο κόσμος από όλες αυτές τις αντικρουόμενες πρωτοβουλίες και πολιτικές; Θα μπορέσουν άραγε οι ιστορικοί κάποτε να διακρίνουν ένα συνεκτικό «δόγμα Τραμπ» που να μπορεί να σταθεί δίπλα στο «δόγμα Τρούμαν», το οποίο τέθηκε σε ισχύ στην αρχή του Ψυχρού Πολέμου;

Μάλλον είναι υπερβολικό να περιμένουμε από μια τόσο ενστικτώδη και εγωκεντρική προσωπικότητα όπως ο Τραμπ να διαμορφώσει ποτέ μια πλήρως ανεπτυγμένη και εσωτερικά συνεπή προσέγγιση προς τον έξω κόσμο.

Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί μέσα στην κυβέρνησή του που επιθυμούν να αναλάβουν αυτό το έργο. Στη διαδικασία διαμόρφωσης μιας εξωτερικής πολιτικής «Maga», ελπίζουν επίσης να την κατευθύνουν προς τη δική τους προτιμώμενη κατεύθυνση.

Μία από τις πιο επιδραστικές προσπάθειες να καθοριστούν τα διαφορετικά ρεύματα εξωτερικής πολιτικής μέσα στο πολιτικό κίνημα του Τραμπ διατυπώθηκε από τη Majda Ruge και τον Jeremy Shapiro του European Council on Foreign Relations. Γράφοντας τον Νοέμβριο του 2022 – δύο χρόνια πριν από την επανεκλογή του Τραμπ – εντόπισαν «τρεις ρεπουμπλικανικές φυλές», τις οποίες ονόμασαν restrainers (συγκρατημένους), prioritisers (προτεραιοποιητικούς) και primacists (υπερασπιστές της πρωτοκαθεδρίας).

Αυτές οι κατηγορίες έχουν έκτοτε υιοθετηθεί από πολλούς Ρεπουμπλικάνους και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ως χρήσιμη συντομογραφία στην Ουάσινγκτον.

Οι primacists είναι προσηλωμένοι στο να διατηρήσουν οι ΗΠΑ τον παραδοσιακό τους ρόλο ως παγκόσμια υπερδύναμη – υποστηρίζοντας την παγκόσμια τάξη ασφαλείας στην Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Στο τρέχον στερέωμα του Τραμπ, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ από τη Νότια Καρολίνα και ο Μάικ Βαλτς, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Τραμπ και νυν πρεσβευτής του ΟΗΕ, ταυτίζονται όλοι με τους primacists.

Οι restrainers – στενά συνδεδεμένοι με τον αντιπρόεδρο JD Vance – είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί σχετικά με την άσκηση παγκόσμιας ισχύος από τις ΗΠΑ. Σημαδεμένοι από την εμπειρία των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, είναι καχύποπτοι απέναντι στους συμμάχους της Αμερικής στην Ευρώπη και την Ασία, φοβούμενοι ότι μπορεί να παρασύρουν τις ΗΠΑ σε νέες συγκρούσεις.

Οι prioritisers – που μερικές φορές αποκαλούνται και ομάδα «Asia First» – υποστηρίζουν ότι η Αμερική δεν έχει πλέον τους πόρους να παίξει τον ρόλο του παγκόσμιου αστυνόμου. Πρέπει, λένε, να διαλέξει τις μάχες της. Στο μυαλό του Elbridge Colby, ανώτερου αξιωματούχου του Πενταγώνου, αυτό σήμαινε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έπρεπε να τεθεί σε δεύτερη μοίρα, ώστε να δοθεί προτεραιότητα στην ανάσχεση της Κίνας στην Ασία.

Ο ίδιος ο Τραμπ δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις σχολές. Όπως το έθεσε ο Shapiro: «Ο πρόεδρος δεν ενδιαφέρεται για καμία από αυτές. Καθοδηγείται από τα προσωπικά και ψυχολογικά του ενδιαφέροντα». Ως αποτέλεσμα, και οι τρεις ομάδες έχουν προσπαθήσει να διαμορφώσουν πολιτική, ευθυγραμμιζόμενες με τις ιδιοτροπίες και την επιθυμία του προέδρου για «νίκες».

Κάθε σχολή έχει γνωρίσει κάποιες επιτυχίες και αποτυχίες.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς AP Photo Lauren Leigh Bacho

Οι restrainers υποστήριξαν με ενθουσιασμό την ιδέα της εγκατάλειψης της Ουκρανίας και της επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Vance έπαιξε κεντρικό ρόλο στην τηλεοπτική αντιπαράθεση του Φεβρουαρίου στο Οβάλ Γραφείο με τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Ζελένσκι.

Κατάφεραν να πείσουν την κυβέρνηση Τραμπ να διακόψει κάθε οικονομική βοήθεια προς την Ουκρανία – αναγκάζοντας τους Ευρωπαίους να καλύψουν το οικονομικό κενό. Υποστήριξαν επίσης τον σκεπτικισμό του Τραμπ απέναντι στο ΝΑΤΟ και την επιτυχημένη του απαίτηση να πληρώνουν οι ευρωπαϊκές χώρες περισσότερα για την ίδια τους την άμυνα.

Ωστόσο, μια άλλη ιδέα που άρεσε στους restrainers – η επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία – δεν πραγματοποιήθηκε. Ο Τραμπ απογοητεύτηκε εμφανώς από το αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής του Αυγούστου στην Αλάσκα με τον Πούτιν. Τελευταία, ακούγεται πιο φιλικός προς τον Ζελένσκι και έχει εντείνει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας.

Οι restrainers υπέστησαν και άλλες ήττες. Η απόφαση για βομβαρδισμό του Ιράν προκάλεσε ανοιχτή ρήξη μέσα στο κίνημα Maga – με εξέχουσες μορφές όπως ο Tucker Carlson και η βουλευτής Marjorie Taylor Greene να καταδικάζουν την ενέργεια. Μια διαρροή συνομιλιών αποκάλυψε την απροθυμία του Vance να συναινέσει στην απόφαση για βομβαρδισμό των Χούθι στην Υεμένη. «Νομίζω ότι κάνουμε λάθος», φέρεται να δήλωσε ο Vance. «Απλώς μισώ να διασώζω ξανά την Ευρώπη».

Ο βομβαρδισμός του Ιράν θεωρήθηκε θρίαμβος για τους primacists – που πιστεύουν στη δυναμική χρήση της αμερικανικής ισχύος σε ολόκληρο τον κόσμο. Ωστόσο, η απόφαση του Τραμπ να τερματίσει γρήγορα την εκστρατεία απογοήτευσε κάποιους στο στρατόπεδο αυτό, οι οποίοι ήλπιζαν ότι οι ΗΠΑ θα συνέχιζαν τον πόλεμο και θα πίεζαν περισσότερο για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν.

Ο Rubio, πιθανώς ο επικεφαλής των primacists, είναι βασικό πρόσωπο που πιέζει για επιθετική πολιτική απέναντι στην κυβέρνηση Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Ευθυγραμμίζοντας την πολιτική για τη Βενεζουέλα με τις εγχώριες ανησυχίες του προέδρου για τα ναρκωτικά και τη μετανάστευση, ο Rubio ενδέχεται να σημειώσει μια ακόμη νίκη για τους primacists. Η ομάδα του Rubio έχει επίσης καταφέρει να περιορίσει οποιαδήποτε τάση του προέδρου να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Η τρέχουσα πολιτική – να παραμείνουν οι ΗΠΑ στη Συμμαχία, αλλά να εξαναγκάσουν τους Ευρωπαίους να δαπανούν πολύ περισσότερα – μοιάζει με λειτουργικό συμβιβασμό μεταξύ των restrainers και των primacists.

Οι prioritisers έχουν αναμφισβήτητα τα πάει χειρότερα από τις τρεις σχολές. Το επιχείρημα του Colby ότι οι ΗΠΑ πρέπει να υποβαθμίσουν τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη υπέρ της ανάσχεσης της Κίνας δείχνει να σκοντάφτει. Οι περικοπές στη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία συμβαδίζουν με το όραμά του, αλλά η φήμη ότι το Υπουργείο Πολέμου (όπως ονομάζεται τώρα το Πεντάγωνο) εργάζεται πάνω σε μια νέα εθνική αμυντική στρατηγική που θα δώσει προτεραιότητα στο δυτικό ημισφαίριο έναντι της Ασίας ακούγεται σαν μια πιθανή αποκήρυξη της κοσμοθεωρίας των prioritisers. Οποιαδήποτε εμπορική συμφωνία με την Κίνα που θα θυσίαζε τα συμφέροντα της Ταϊβάν θα αποτελούσε επίσης σοβαρό πλήγμα τόσο για τους primacists όσο και για τους prioritisers.

Οι τρεις σχολές εξωτερικής πολιτικής που περιέγραψαν οι Ruge και Shapiro – όσο χρήσιμες κι αν είναι – δεν μπορούν να αποτυπώσουν όλα τα χαοτικά ένστικτα και τις επιρροές που έχουν διαμορφώσει τη δεύτερη θητεία του Τραμπ.

Μια εκστρατεία που σχεδόν κανείς δεν είχε προβλέψει ήταν η πρώιμη διακήρυξη μιας νέας μορφής αμερικανικού ιμπεριαλισμού – που εκδηλώθηκε μέσα από την επιθυμία του προέδρου να προσαρτήσει τη Γροιλανδία και τις επανειλημμένες του προτάσεις ότι ο Καναδάς θα έπρεπε να γίνει η 51η πολιτεία. Αυτά ήταν ριζοσπαστικά ακόμη και για τους primacists, και υπάρχει ακόμη διαφωνία σχετικά με το ποιος έβαλε αυτές τις ιδέες στην ατζέντα του Τραμπ.

Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντίμιρ Πούτιν TASS via ZUMA Press) Gavriil Grigorov

Ο ανοιχτός ιμπεριαλισμός έχει υποβαθμιστεί προς το παρόν – αν και μπορεί να υπάρχουν μυστικές προσπάθειες να προωθηθούν οι φιλοδοξίες του προέδρου στη Γροιλανδία. Ωστόσο, το να απειλεί τον Καναδά και τη Δανία, να προσβάλλει την Ινδία και τη Βραζιλία, να επιβάλλει δασμούς σε όλους τους συμμάχους της Αμερικής και να ενθαρρύνει την άκρα δεξιά στην Ευρώπη ενδέχεται να έχει μακροπρόθεσμο κόστος.

Οι υποστηρικτές του Τραμπ υποστηρίζουν ότι τα παράπονα για αυτές τις πολιτικές είναι απλώς εκδηλώσεις φιλελεύθερης υστερίας. Πιστεύουν ότι η προθυμία του προέδρου να χρησιμοποιήσει την αμερικανική ισχύ και επιρροή έχει αποφέρει θετικά αποτελέσματα στη Γάζα, έχει βελτιώσει το ΝΑΤΟ και έχει εξασφαλίσει πολύ καλύτερους όρους εμπορίου για τις ΗΠΑ.

Μια εναλλακτική άποψη, όπως την εκφράζει ο Shapiro, είναι ότι «ο Τραμπ ανταλλάσσει βραχυπρόθεσμες νίκες με μακροπρόθεσμα προβλήματα. Εξαντλεί 80 χρόνια αμερικανικού διπλωματικού κεφαλαίου». Αυτό το κεφάλαιο είχε συσσωρευτεί σε μεγάλο βαθμό μέσω της στήριξης του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος και της εγγύησης της ασφάλειας των συμμάχων της Αμερικής στην Ασία και την Ευρώπη.

Αυτό έκανε χώρες όπως η Ιαπωνία, η Βρετανία, ο Καναδάς και πολλές άλλες να εξαρτώνται έντονα από τις ΗΠΑ – δίνοντας στην Αμερική τεράστια επιρροή. Όμως, χρησιμοποιώντας αυτή την επιρροή με τόσο απροκάλυπτα σκληρό τρόπο, ο Trump στέλνει και ένα μήνυμα για το μέλλον – βασιστείτε στην Αμερική με δική σας ευθύνη.

Το σχεδόν αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι ότι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ θα αρχίσουν να θωρακίζονται απέναντι στην αμερικανική ισχύ. Μερικές φορές αυτή η διαδικασία είναι σαφής. Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Mark Carney, έχει καταστήσει σαφές ότι σκοπεύει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διαφοροποιήσει τις εμπορικές σχέσεις της χώρας του. Άλλοτε, η διαδικασία είναι πιο διακριτική. Δείτε για παράδειγμα τη νέα προσπάθεια για την ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών και δορυφορικών δυνατοτήτων που μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ.

Οι χώρες που δεν είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ – και που δεν βασίζονται σε αμερικανική εγγύηση ασφάλειας – είναι ακόμη πιο ελεύθερες να αντιδράσουν σθεναρά στον εκφοβισμό που υποτίθεται ότι ασκεί ο Λευκός Οίκος του Τραμπ. Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Luiz Inácio Lula da Silva, αντέδρασε σθεναρά στις προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να αποτρέψει τη δίωξη και πιθανή φυλάκιση του πρώην προέδρου Jair Bolsonaro, στενού συμμάχου του Τραμπ. Ο Ινδός πρωθυπουργός Narendra Modi φέρεται να αρνήθηκε να απαντήσει σε τηλεφωνικές κλήσεις του Τραμπ μετά τη διένεξη ΗΠΑ – Ινδίας.

Ως αποτέλεσμα, η Αμερική χάνει επιρροή σε βασικούς παίκτες του παγκόσμιου Νότου. Σε πρόσφατο άρθρο στο Foreign Affairs, οι Richard Fontaine και Gibbs McKinley υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ αποξενώνονται από τα «swing states» του διεθνούς συστήματος και προειδοποιούν ότι «η Ουάσιγκτον ωθεί τις χώρες των Brics να μετατραπούν σε αντι-αμερικανικό μπλοκ».

Χρησιμοποιώντας την αμερικανική ισχύ με νέους και αμφιλεγόμενους τρόπους, ο Trump επιδεικνύει τη γιγάντια επιρροή που εξακολουθούν να διαθέτουν οι ΗΠΑ. Ωστόσο, ενδέχεται ταυτόχρονα να διασφαλίζει ότι, στα χρόνια που έρχονται, οι διάδοχοί του θα έχουν πολύ μικρότερη παγκόσμια δύναμη να ασκήσουν.

Μια οικογενειακή τραγωδία γεμάτη ερωτηματικά συγκλονίζει το Ηράκλειο. Η φωτιά που ξέσπασε το βράδυ της Παρασκευής σε διαμέρισμα στην οδό Χαλέπας, στην περιοχή του Μασταμπά, αποκάλυψε ένα σκηνικό θρίλερ: δύο άνθρωποι απανθρακωμένοι, ένας τρίτος τραυματισμένος και σοκαριστικά ευρήματα που “παγώνουν” το αίμα.

Οι νεκροί και ο επιζών

Μέσα στο διαμέρισμα, οι πυροσβέστες εντόπισαν νεκρή μία ηλικιωμένη γυναίκα. Στο πάτωμα, σε χώρο που είχε ήδη υποστεί εκτεταμένες φθορές από τις φλόγες και τον καπνό, η γυναίκα φαίνεται πως υπέκυψε από τις αναθυμιάσεις.

Δίπλα της, σε νοσοκομειακό κρεβάτι, βρέθηκε ο κατάκοιτος γιος της, περίπου 55 ετών, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρά κινητικά προβλήματα μετά από εγκεφαλικό. Το σοκ όμως ήρθε με το εύρημα των διασωστών: το άψυχο σώμα του έφερε στο κεφάλι νάιλον σακούλα. Το στοιχείο αυτό έχει σημάνει συναγερμό στις Αρχές, καθώς ανοίγει το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας ή σκηνοθετημένης αυτοκτονίας.

Ο δεύτερος γιος, περίπου 60 ετών, εντοπίστηκε τραυματισμένος, αφού φέρεται να πήδηξε από την ταράτσα του σπιτιού. Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο ΠΑΓΝΗ. Άγνωστο παραμένει αν προσπάθησε να σωθεί από τη φωτιά ή αν επιχείρησε να βάλει τέλος στη ζωή του.

Οι υποψίες για εμπρησμό και το σκοτεινό παζλ

Το ανακριτικό της Πυροσβεστικής εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα: από ατύχημα μέχρι προσχεδιασμένη φωτιά. Μία από τις εκδοχές που διερευνώνται είναι ο τραυματισμένος γιος να έβαλε ο ίδιος τη φωτιά και στη συνέχεια να επιχείρησε να αυτοκτονήσει.

Η παρουσία της νάιλον σακούλας στο κεφάλι του κατάκοιτου αδελφού περιπλέκει δραματικά την υπόθεση, αφού αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ασφυκτικού θανάτου πριν ή κατά τη διάρκεια της φωτιάς. Η ιατροδικαστική εξέταση αναμένεται να δώσει απαντήσεις για την ακριβή αιτία θανάτου των δύο θυμάτων.

Σκηνές φρίκης στο σημείο

Το διαμέρισμα στον πρώτο όροφο ήταν σχεδόν ολοσχερώς καμένο. Ο καπνός είχε κατακλύσει όλους τους χώρους. Στο σημείο έφτασαν ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής και αστυνομικοί, ενώ λίγο αργότερα κατέφθασε και ιατροδικαστής για την αυτοψία.

Η γειτονιά παραμένει σοκαρισμένη. Μαρτυρίες αναφέρουν πως η οικογένεια ζούσε απομονωμένη, με τον έναν γιο να φροντίζει τη μητέρα και τον κατάκοιτο αδελφό του. Κανείς όμως δεν μπορούσε να φανταστεί τέτοιο φινάλε.

Η υπόθεση πλέον εξελίσσεται σε εγκληματολογικό θρίλερ με πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Ήταν ατύχημα, έγκλημα ή μια τραγική απόπειρα συλλογικής αυτοχειρίας; Οι απαντήσεις θα κριθούν από τα εργαστηριακά ευρήματα και τις καταθέσεις.

Πόσο πιθανό είναι να αναπτυχθεί μια στρατιωτική δύναμη 60.000 στρατιωτών από τα 27 κράτη-μέλη για την άμυνα της ΕΕ; Πρόκειται για μια από τις πρόσφατες προτάσεις των οπαδών της ομοσπονδοποίησης του μπλογκ με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία. Από ιδρύσεώς της όμως, επέλεγε μια διαφορετική λύση για όλες τις δουλειές: χρήμα και οικονομία.

Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται παράξενο, αλλά όπως εξηγεί ανάλυση του περιοδικού Foreign Policy, έτσι ήταν ανέκαθεν.

«Από τότε που ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) το 1952—όταν το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο και οι Κάτω Χώρες συμφώνησαν να θέσουν τις πολεμικές τους βιομηχανίες υπό μια ανώτερη αρχή ώστε να μην μπορούν πλέον να πολεμούν μεταξύ τους—η ειρήνη και η ασφάλεια επιδιώκονται με οικονομικά μέσα» σημειώνει η συντάκτρια της ανάλυσης Caroline de Gruyter.

Υπενθυμίζει ότι ο πατέρας της ΕΚΑΧ, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν «είχε κατανοήσει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιστέκονται λιγότερο σε οικονομικές λύσεις απ’ ό,τι σε λύσεις πολιτικού χαρακτήρα, που αγγίζουν τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας»

Η Ολλανδή δημοσιογράφος επικαλείται και το άρθρο στην Frankfurter Allgemeine Zeitung τον Απρίλιο, του καθηγητή ευρωπαϊκής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο LMU του Μονάχου, Kiran Klaus Patel.

Ο καθηγητής λοιπόν είχε επισημάνει τη «μέθοδο Σουμάν» η οποία λειτούργησε καλά το 1952. Λειτούργησε ξανά μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, όταν ολοκληρώθηκε η ενιαία αγορά της ΕΕ. Σήμερα, λειτουργεί ξανά και σήμερα, σύμφωνα με τον ίδιο, αλλά και την Ολλανδή δημοσιογράφο.

Μπορεί η ΕΚΑΧ να κατέληξε κάπως δυσλειτουργική τη δεκαετία του 1950, αλλά μετεξελίχθηκε σε σύμπραξη με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας και την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και βρήκε ρόλο στη βιομηχανική πολιτική και αργότερα στη γεωργία.

Ωστόσο, η δημοσιογράφος σημειώνει ότι με την πολιτική ενοποίηση «από πάνω προς τα κάτω» οι Ευρωπαίοι δεν τα πήγαν και τόσο καλά. «Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα (που προέβλεπε έναν πραγματικό ευρωπαϊκό στρατό) απορρίφθηκε από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1954. Το Συμβούλιο της Ευρώπης, που εστιάζει στα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει μαραζώσει με τα χρόνια. Μετά την πτώση του Τείχους το 1989 συνέβη κάτι ανάλογο: Η πολιτική ενοποίηση με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ξεκίνησε αργά, γιατί ορισμένες κυβερνήσεις δεν ήθελαν μια ισχυρή «Κοινωνική Ευρώπη» ή ένα ισχυρό Σένγκεν».

Αντίθετα, όπως έχει υποστηρίξει ο Patel, το ευρώ και η ενιαία αγορά άνθησαν.

Λειτουργεί ξανά
Στη συνέχεια, συνεχίζει η Gruyter, λειτούργησε ξανά η μέθοδος Σουμάν και κατά την πανδημία COVID-19. «Επρόκειτο για μεγάλη κρίση, που έπληξε ολόκληρη την Ευρώπη και απειλούσε να καταστρέψει την ενιαία αγορά μέσω κλεισιμάτων συνόρων και εθνικών περιορισμών στις εξαγωγές. Η δημόσια υγεία στην Ευρώπη, ωστόσο, είναι αμιγώς εθνική αρμοδιότητα. Τα κράτη-μέλη της ΕΕ δεν ήθελαν να την «εξευρωπαΐσουν»».

«Έτσι αντιμετώπισαν την κρίση με οικονομικά μέσα: κοινές αγορές εμβολίων και ένα σχήμα προσωρινής κοινής έκδοσης χρέους για την τόνωση των οικονομιών των πληγεισών χωρών» λέει προσθέτοντας πως ότι «η πολιτική υγείας παραμένει τόσο εθνική όσο ήταν πριν από την πανδημία».

Και σήμερα, η Ευρώπη μοιάζει να αναβιώνει το σχέδιο Σουμάν, καταλήγει. «Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία γίνεται πόλεμος της Ευρώπης, οι εθνικές κυβερνήσεις εξαναγκάζονται να βρουν κοινή λύση. Σταθερές στις συνήθειές τους, δεν επιλέγουν ευρείας κλίμακας πολιτική ενοποίηση: δεν υπάρχει κίνηση προς λήψη αποφάσεων με πλειοψηφία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, προς αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία ή προς τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να μπορέσει η ΕΕ να απορροφήσει νέα κράτη-μέλη. Αντίθετα, ρίχνουν χρήμα στο πρόβλημα» με το 19ο πακέτο κυρώσεων και ενισχύοντας οικονομικά τους Ουκρανούς στον πόλεμο.

Ωστόσο, η Ολλανδή δημοσιογράφος παραλείπει ότι η Ευρωζώνη δεν στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, ενώ είναι απορίας άξιο εάν η ίδια γνωρίζει αν αρκούν μόνο τα ευρωπαϊκά χρήματα για να νικήσουν οι Ουκρανοί ή απλά η Ευρώπη χρηματοδοτεί μια σφαγή δίχως αύριο;