Το 1945, λίγο μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα Ρώσων προσκόπων προσέφερε στον τότε Αμερικανό πρέσβη στη Μόσχα,  Άβερελ Χάριμαν, ένα εντυπωσιακό δώρο: μια ξύλινη, περίτεχνα σκαλισμένη εκδοχή της Μεγάλης Σφραγίδας των Ηνωμένων Πολιτειών. Τοποθετήθηκε με τιμή στο γραφείο του Spaso House, της επίσημης κατοικίας του πρέσβη, ως σύμβολο φιλίας και συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης.

Ωστόσο, πίσω από το φαινομενικά αθώο αυτό δώρο κρυβόταν ένα από τα πιο ευφυή τεχνάσματα της σοβιετικής κατασκοπείας: το «Thing» («Το Πράγμα»). Δεν επρόκειτο για ένα συνηθισμένο «κοριό», αλλά για μια επαναστατική συσκευή παθητικής ακρόασης, που λειτουργούσε χωρίς μπαταρία, χωρίς καλώδια και χωρίς κανένα ορατό ηλεκτρονικό εξάρτημα.

Αντί για περίπλοκα κυκλώματα ή μπαταρίες, το «Πράγμα» στηριζόταν σε μια εξαιρετικά λεπτή μεταλλική μεμβράνη και μια μικρή κεραία. Όταν οι Σοβιετικοί έστελναν ραδιοκύματα από κοντινό όχημα, η μεμβράνη άρχιζε να πάλλεται με τις φωνές μέσα στο δωμάτιο. «Οι δονήσεις άλλαζαν το σήμα που έφτανε πίσω στους Σοβιετικούς, επιτρέποντάς τους να ακούνε ζωντανά όσα λέγονταν μέσα στο γραφείο.

Από τα γκούλαγκ στο πρεσβευτικό γραφείο

Το πρωτοποριακό και ανθεκτικό του σχέδιο έκανε το «Thing» σχεδόν αόρατο: ιδιαίτερα δύσκολο να εντοπιστεί, καθώς ήταν ενεργό μόνο όταν «φωτιζόταν» από εξωτερικό πομπό. Ο δημιουργός του ήταν ο Σοβιετικός εφευρέτης Λέον Θερέμιν, πασίγνωστος για την εφεύρεση του μουσικού οργάνου theremin. Ο Θερέμιν, τότε εγκατεστημένος στη Σοβιετική Ένωση, εργαζόταν σε μυστικά ερευνητικά εργαστήρια που λειτουργούσαν μέσα στο σύστημα των γκουλάγκ.

Το «Thing» κρεμάστηκε στον τοίχο της κατοικίας του πρέσβη, στο Spaso House, και παρέμεινε εκεί για επτά χρόνια, συγκεντρώνοντας πολύτιμες πληροφορίες από τη δεκαετία του ’40 μέχρι τις αρχές του ’50. Η αποκάλυψή του έγινε τυχαία το 1951, όταν χειριστής της Βρετανικής Πρεσβείας άκουσε συνομιλίες να μεταδίδονται από κανάλι της Σοβιετικής αεροπορίας. Αμερικανός συνάδελφος επιβεβαίωσε το ίδιο, προκαλώντας υποψίες για κατασκοπευτικούς μηχανισμούς.

Το τελικό το σχέδιο των Σοβιετικών αποκαλύφθηκε το 1952, όταν ο νέος πρέσβης, Τζορτζ Κέναν, ανέθεσε στους τεχνικούς Τζον Φορντ και Γιόζεφ Μπατζιάν να κάνουν έλεγχο στο γραφείο του. Η ανακάλυψη έγινε σχεδόν θεατρικά. Ο Κέναν διάβαζε δυνατά μια «σημαντική επιστολή», όταν οι τεχνικοί εντόπισαν το σήμα να προέρχεται από τον τοίχο πίσω από τη σφραγίδα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, πήραν ένα σφυρί, έσπασαν το ξυλόγλυπτο και ανέσυραν από μέσα το παράξενο μικρό μηχάνημα – το περιβόητο «Thing».

Η αποκάλυψη του «σωματίου» αποτέλεσε ένα τεχνολογικό σοκ. Ο Κέναν σχολίασε ότι η ανακάλυψη «ανύψωσε την τέχνη της διακυβερνητικής κατασκοπείας σε νέα τεχνολογική διάσταση». Ακολούθησε διασυνοριακός διπλωματικός διάλογος: στη Σύνοδο του ΟΗΕ το 1960, ο Αμερικανός πρέσβης Χένρυ Κάμποτ Λοτζ παρουσίασε τη σφραγίδα και το «Thing» ως απόδειξη ότι οι Σοβιετικοί είχαν ανάλογα μέσα παρακολούθησης, υποσκελίζοντας υποτιθέμενα εγκλήματα όπως το περιστατικό με το U‑2.

Η περίπτωση του U‑2

Το 1960, η ένταση του Ψυχρού Πολέμου κορυφώθηκε με το επεισόδιο του αμερικανικού κατασκοπευτικού αεροσκάφους U-2. Στις 1 Μαΐου εκείνης της χρονιάς, το αεροσκάφος του πιλότου Γκάρι Πάουερς καταρρίφθηκε πάνω από τη Σοβιετική Ένωση, αποκαλύπτοντας πως οι ΗΠΑ πραγματοποιούσαν μυστικές πτήσεις παρακολούθησης σε σοβιετικό έδαφος. Η Ουάσιγκτον αρχικά προσπάθησε να καλύψει την υπόθεση ως «μετεωρολογική αποστολή», αλλά η Μόσχα παρουσίασε συντρίμμια του αεροσκάφους και τον ίδιο τον πιλότο ζωντανό. Το πλήγμα για το κύρος των ΗΠΑ ήταν τεράστιο και η προγραμματισμένη διάσκεψη κορυφής ανάμεσα στον Αϊζενχάουερ και τον Χρουστσόφ κατέρρευσε.

Μέσα σε αυτό το κλίμα διεθνούς κατακραυγής, οι Αμερικανοί χρειάζονταν επειγόντως ένα αντεπιχείρημα. Έτσι, λίγους μήνες αργότερα, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Χένρι Καμποτ Λοτζ παρουσίασε το ξυλόγλυπτο της Μεγάλης Σφραγίδας και το κρυμμένο μέσα του «Thing». Το έδειξε δημόσια σε όλο τον κόσμο ως χειροπιαστή απόδειξη ότι και οι Σοβιετικοί έκαναν εκτεταμένη και ύπουλη κατασκοπεία σε διπλωματικά εδάφη.

Η κίνηση είχε διπλό στόχο: να αποδυναμώσει τη σοβιετική κατηγορία για τις πτήσεις του U-2 και να επισημάνει ότι οι Σοβιετικοί δεν ήταν λιγότερο «ένοχοι» στον ακήρυχτο πόλεμο της παρακολούθησης.

Στην πράξη, η υπόθεση του «Thing» λειτούργησε ως διπλωματικό αντίβαρο στο διεθνές φιάσκο των ΗΠΑ, αποκαλύπτοντας στον κόσμο ότι τα όπλα της κατασκοπείας δεν περιορίζονταν μόνο στον ουρανό αλλά και… πίσω από τον τοίχο ενός πρεσβευτικού γραφείου.

* Mε πληροφορίες από: BBC 

Το πλήθος που συγκεντρώθηκε έξω από το σπίτι του Νικολά Σαρκοζί στην αριστοκρατική συνοικία Λα Μουέτ του Παρισιού, την περασμένη Τρίτη, χειροκροτώντας τον, επευφημώντας τον και τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα, καθώς εκείνος αναχωρούσε συν γυναιξί και τέκνοις για τη φυλακή Λα Σαντέ, δεν συνέρρευσε εκεί εντελώς αυθόρμητα ή τυχαία.

Ήταν ένας εν μέρει ενορχηστρωμένος αποχαιρετισμός στον πρώτο πρώην πρόεδρο της Γαλλίας που οδηγήθηκε στο κελί.

Τον είχαν οργανώσει, απευθύνοντας σχετικό κάλεσμα, ο πρωτότοκος γιός του Σαρκοζί, Πιέρ και ο νεότερος γιός του, Λουί: ετεροθαλή αδέλφια από τους δύο πρώτους γάμους του πατέρα τους, πριν ο Νικολά παντρευτεί το 2008 την Κάρλα Μπρούνι και αποκτήσει αργότερα την πρώτη κόρη του, τη σήμερα 14χρονη Τζούλια.

Σε ανάρτηση στο Χ, ο 41χρονος Πιέρ, παραγωγός χιπ χοπ, ζήτησε από τον κόσμο να έρθει για να δείξει «την αγάπη του», γιατί «μόνο αυτή μετράει».

Όμως ο 28χρονος Λουί επέλεξε πολιτικούς τόνους, χαρακτηρίζοντας τον πατέρα του «θύμα» αδικίας, παρά το γεγονός ότι αυτή δεν ήταν καν η πρώτη καταδίκη του για παράνομη πολιτική χρηματοδότηση.

Σε κάθε περίπτωση, ήταν η υπόθεση χρηματοδότησης της προεκλογικής του εκστρατείας το 2007 από τη Λιβύη και το καθεστώς Καντάφι αυτή που τον έστειλε τελικά στη φυλακή.

«Θέλω να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά τους αμέτρητους Γάλλους που, παρά τις υποχρεώσεις τους, στάθηκαν στο πλευρό μας», έγραψε αργότερα στο Χ ο Λουί, επίδοξος συνεχιστής της πολιτικής δυναστείας Σαρκοζί.

«Είναι εύκολο να διακηρύξει κανείς τον πατριωτισμό του, την αγάπη του για τη Γαλλία, τον σεβασμό του για τους θεσμούς της, αλλά πολύ πιο δύσκολο να αναλάβει την ευθύνη».

 

Δεν ήταν μια τυχαία αναφορά.

Μόλις προ ημερών, ο 28χρονος γιός του πρώην προέδρου και ισχυρής προσωπικότητας της γαλλικής Δεξιάς άρχισε την προεκλογική καμπάνια του για το 2026, διεκδικώντας τη δημαρχία στο Μεντόν, στη Γαλλική Ριβιέρα.

Από τις… ΗΠΑ με αγάπη

Ο Λουί έχει πια εγκατασταθεί στην ειδυλλιακή παραθαλάσσια πόλη της νοτιοανατολικής Γαλλίας μαζί με την έγκυο σύζυγό του, την 33χρονη Ναταλί Χούσιτς, πρώην μοντέλο και κόρη Κροάτη διπλωμάτη.

Επέλεξαν, λένε, το Μεντόν επειδή ήθελαν να μεγαλώσουν το παιδί τους στον ήλιο, δίπλα στη θάλασσα, ενώ «το Παρίσι είναι ένας τρόμος».

Οι κακές γλώσσες ωστόσο λένε ότι, στην πραγματικότητα, ο 28χρονος Λουί θα προτιμούσε να κάνει το πολιτικό ντεμπούτο του στο Νεϊγί-σιρ-Σεν.

Το εύπορο παριζιάνικο προάστιο, όπου ο πατέρας του εξελέγη πρώτη φορά δήμαρχος με την γκωλική Δεξιά το 1983, όταν ήταν (επίσης) 28 ετών.

Κρίθηκε ωστόσο ότι ο Λουί θα είχε περισσότερες πιθανότητες εκλογής στο Μεντόν.

Για τον ίδιο είναι ένα μεγάλο στοίχημα, αλλά και μια μεγάλη ανατροπή.

Επέστρεψε άλλωστε πρόσφατα στη Γαλλία, από τις ΗΠΑ, όπου ζούσε τα τελευταία 18 χρόνια.

Εκεί μεγάλωσε, αφότου η μητέρα του, Σεσίλια Σιγκανέρ Αλμπενίζ, δεύτερη σύζυγος του Νικολά Σαρκοζί, έφυγε από το Μέγαρο των Ηλυσίων το 2007, εγκαταλείποντας τον τότε αρχηγό του γαλλικού κράτους για έναν Γαλλομαροκινό ειδικό στις δημόσιες σχέσεις, με έδρα τη Νέα Υόρκη.

Ο Λουί έφυγε μαζί της στις ΗΠΑ, σε ηλικία 10 ετών.

Φοίτησε σε στρατιωτική ακαδημία στην Πενσυλβάνια, με σπαρτιατική πειθαρχία.

Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Σε ένα επιχειρηματικό-δημιουργικό εγχείρημα έφτιαξε το 2019 τη δική του συλλογή με ανδρικά μοκασίνια, εμπνευσμένα από διάσημες προσωπικότητες: τη Μαρί Κιουρί, τον Σίγκμουντ Φρόιντ, τον Τόμας Τζέφερσον, τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Το είχε περιγράψει στους New York Times ως ένα «νοητικό πείραμα σχετικά με την αξιοπιστία των πνευματικών δικαιωμάτων έναντι των influencers και με το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια παλιομοδίτικη startup, με ένα όνειρο και ένα άμεσο μήνυμα».

Τελειόφοιτος τότε, έλεγε ότι έστελνε παράλληλα αιτήσεις εργασίας, έχοντας στο επίκεντρο τη δημοσιογραφία και το Καπιτώλιο. Ενδιαφερόταν για την πολιτική και τη δημόσια τάξη.

Ο Λουί Σαρκοζί με τη σύζυγό Ναταλί Χούσιτς, έξω από το πατρικό του, στο Παρίσι, την ημέρα της φυλάκισης του πρώην προέδρου Νικολά Σαρκοζί (REUTERS/Sarah Meyssonnier)

Από τον Ναπολέοντα, στον Τραμπ και τούμπαλιν

Η συνέχεια για τον Λουί ήταν τελικά ένα μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και φοίτηση στη στρατιωτική ακαδημία Σεντ-Σιρ της Γαλλίας.

Την άνοιξη του 2024 ετοιμαζόταν να γίνει αξιωματικός του αμερικανικού στρατού.

Ωστόσο άλλαξε πορεία, άγνωστο ακριβώς γιατί.

Καλλιεργώντας πολιτικό προφίλ με ιδεολογικο-πατριωτική «πινελιά», έγραψε ένα βιβλίο για τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη και τη βιβλιοθήκη του: «Ο Αυτοκράτορας, τα Βιβλία του και η Επιρροή τους στην Ναπολεόντεια Εποχή».

Πρόκειται πρακτικά για μια μελέτη της αγάπης του Ναπολέοντα για τη λογοτεχνία και της κατανόησής του για τη σημασία της ως μέσου εξουσίας. Όχι τυχαία, επέλεξε μια μορφή που αγαπά ιδιαίτερα η γαλλική Δεξιά.

Κυκλοφόρησε πέρυσι στα αγγλικά και στα γαλλικά αυτή την άνοιξη, κάνοντας μεγάλο ντόρο.

Πλέον ο Λουί έχει το δικό του podcast με πολιτικές συνεντεύξεις, μια στήλη στο ακροδεξιό εβδομαδιαίο περιοδικό «Valeurs Actuelles» και θέση σχολιστή, ως ειδικού σε θέματα ΗΠΑ, στο ειδησεογραφικό κανάλι LCI, ιδιοκτησίας της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας του ζάπλουτου νονού του, Μαρτέν Μπουίγκ.

Πίνει νερό στο όνομα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, και δη στο μεταναστευτικό. Δηλώνει πολύ φιλοουκρανός. Τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Ισραήλ.

Ορκισμένος νεοφιλελεύθερος, λέει ότι η Γαλλία χρειάζεται «τέσσερις ή πέντε Έλον Μασκ» και έναν Χαβιέρ Μιλέι -τον ακροδεξιό «αναρχοκαπιταλιστή» πρόεδρο της Αργεντινής- «επί 1.000».

Παρ’ όλα αυτά αποκηρύσσει κάθε προσέγγιση με την Ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά.

Αντίθετα, λέει, φιλοδοξεί να συσπειρώσει όλα τα κομμάτια της γαλλικής Δεξιάς -αν και πολλές από τις απόψεις του δεν ταιριάζουν με τα «χνώτα» των συντηρητικών ηγετών της.

Ο Λουί για παράδειγμα είναι λάτρης της οπλοκατοχής, υπέρ της νομιμοποίησης της κάνναβης και της παρένθετης μητρότητας, που οι Ρεμπουμπλικανοί -το κόμμα του πατέρα του- απορρίπτουν.

Ο ίδιος πάντως δηλώνει λάτρης του νυν προέδρου της κεντροδεξιάς παράταξης και μέχρι πρότινος υπουργού Εσωτερικών στις μακρονικές κυβερνήσεις, Μπρουνό Ρεταγιό.

Τα αισθήματα δείχνουν αμοιβαία.

Αρχειακή φωτογραφία του Λουί Σαρκοζί από το 2007, δίπλα στον πατέρα του και τότε πρόεδρο της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, και τη μητέρα του, στον κήπου του Μεγάρου των Ηλυσίων (REUTERS/Patrick Kovarik/Pool)

Ένα νέο «αστέρι της Δεξιάς»

Στο πρόσωπο του Λουί Σαρκοζί -ενός νεαρού, ψηλού, αμερικανοτραφή φιλελεύθερου- η γαλλική κεντροδεξιά βλέπει ήδη έναν μελλοντικό «σωτήρα».

Η δεξιά εφημερίδα «Le Figaro» τον αποκαλεί ήδη «αστέρι της δεξιάς».

«Είναι ο αγαπημένος μας αυτή τη στιγμή», δήλωσε ανωνύμως βουλευτής των Ρεπουμπλικανών στο δίκτυο BFM.

Γίνονται ήδη μετρήσεις της δημοφιλίας του, ακόμη και σε εθνικό επίπεδο.

Μια πρόσφατη έρευνα της Harris Interactive για το LCI (το κανάλι του νονού του) έδειξε ότι το 15% των ερωτηθέντων έχει εμπιστοσύνη στον γόνο του Σαρκοζί.

Όχι άσχημα για έναν νεόφερτο στην πολιτική, με ένα βαρύ, πλην όμως όχι και «αμόλυντο» επώνυμο.

Μένει βέβαια να φανεί εάν θα καταφέρει να εκλεγεί στις δημοτικές εκλογές της άνοιξης.

Αλλά στα μάτια του πατέρα του φαίνεται ότι είναι ήδη ο συνεχιστής μιας οικογενειακής πολιτικής δυναστείας.

Πέρυσι τον Οκτώβριο, καθισμένος στην πρώτη σειρά του αμφιθεάτρου του Ιδρύματος Ναπολέοντα, στο Παρίσι, παρακολουθούσε συγκινημένος τον γιό του να δίνει διάλεξη.

Κι όταν στο τέλος της ο Νικολά Σαρκοζί -αν και ήδη καταδικασθείς για διαφθορά και αθέμιτη άσκηση επιρροής- μοίραζε αυτόγραφα, έλεγε περήφανα σε όλους πως «είναι η ώρα του Λουί».

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα και τις όποιες μελλοντικές κινήσεις του παράγοντα αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Αυτό ήταν το σαφές, ξεκάθαρο και πλειοψηφικό μήνυμα που έδωσε η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, που αποσαφήνισε την θέση του κόμματος και την στάση που θα τηρήσει απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό, μετά την παραίτηση του από την βουλευτική έδρα.

Η απόφαση
Η ηγεσία του κόμματος συντεταγμένα απάντησε σε ένα ερώτημα που, όπως φαίνεται, ήταν αδύνατον να αποφύγει. Άλλωστε στελέχη όπως ο Γιάννης Ραγκούσης στις ομιλίες τους επισήμαναν ότι «η ταμπακέρα είναι αν θα αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν νέα σοβαρά πολιτικά δεδομένα μετά την παραίτηση του Α.Τσίπρα, για τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και την προοδευτική παράταξη». Δηλώνοντας εξαρχής πως «δεν θα υπερψήφιζα μία απόφαση που δεν θα αναγνώριζε ότι πλέον υπάρχουν νέα σοβαρά πολιτικά δεδομένα».

Σύμφωνα με το κείμενο της απόφασης «η παραίτηση του πρώην Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Αλέξη Τσίπρα, από τη θέση του βουλευτή αποτελεί ένα σημαντικό και κρίσιμο γεγονός που αντικειμενικά παράγει ισχυρά πολιτικά αποτελέσματα και δημιουργεί νέα δεδομένα και ερωτήματα που κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει».

Επίσης τονίζεται ότι «η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ με τον Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί να είναι αντιπαραθετική. Οι παράλληλες πορείες μας οφείλουν να συγκλίνουν στον κοινό στόχο ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου». Οι συγκεκριμένες διατυπώσεις δεν αφήνουν περιθώρια διασταλτικών ερμηνειών και περιέχονταν αυτούσιες στην εισήγηση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλου προς την πολιτική γραμματεία.

Συσχετισμοί
Η εν λόγω απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας κάνει την «πυξίδα» του ΣΥΡΙΖΑ να δείχνει προς τον Αλέξη Τσίπρα. Με το όργανο των 41ενος μελών να καταγράφει μόνον 3 διαφωνίες αυτές των Παύλου Πολάκη, Τρύφωνα Αλεξιάδη και Ανδρέα Παναγιωτόπουλου. Οδηγώντας ουσιαστικά στο περιθώριο την εχθρική προς τον Αλέξη Τσίπρα θέση που έχει διατυπώσει ο βουλευτής Χανίων.

Ο Παύλος Πολάκης στην ομιλία του, την οποία ανάρτησε και στα social media, υποστήριξε ότι «την παραίτηση του Αλεξη Τσιπρα δεν τη θεωρω θετικη εξελιξη για το Συριζα-ΠΣ που περασε δυο διασπασεις προσφατα και πηγε να ισορροπησει μετα τις τελευταιες εκλογες για προεδρο» ενώ επικαλέστηκε «το προσφατο συνεδριο,όπου διατυπωσαμε ενα ξεκαθαρο προγραμμα αριστερων προοδευτικων αλλαγων». Δήλωσε ότι οι όποιες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα πρέπει να κριθούν με βάση αυτές τις αποφάσεις.

Στα αξιοπρόσεκτα της υπόθεσης το ότι ο Νίκος Παππάς και άλλα στελέχη που φέρονταν να μοιράζονται τις απόψεις του πρώην υπουργού, διαχώρισαν την θέση του από τον Παύλο Πολάκη. Παρότι υπήρχε η εκτίμηση ότι Πολάκης και Παππάς είχαν διαμορφώσει σε ένα βαθμό ένα συμπαγή εσωκομματικό πόλο.

Από εδώ και πέρα
Όσον αφορά την περαιτέρω πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στην απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας επισημαίνεται πως «στην μεγάλη υπόθεση ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ είναι και οφείλει να συνεχίσει να είναι δημιουργικός, συνθετικός και ρόλος επιταχυντή εξελίξεων σε όλα τα πεδία άσκησης πολιτικής και κοινωνικής διεκδίκησης. Στη Βουλή, στην αυτοδιοίκηση, στους μαζικούς χώρους, στις τοπικές κοινωνίες, στα κινήματα. Με κοινές πρωτοβουλίες, δράσεις, παρεμβάσεις, που θα ενισχύουν τις προοδευτικές θέσεις απέναντι στις δεξιές πολιτικές και θα τις καθιστούν πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία».

Στη πραγματικότητα το κόμμα του οποίου υπήρξε πρόεδρος ο Αλέξης Τσίπρας μπαίνει ουσιαστικά σε αναμονή των επόμενων κινήσεων του, δίχως πάντως αυτό να αναστέλλει την πολιτική του δραστηριότητα. Προφανώς η ηγεσία της Κουμουνδούρου «διάβασε» τις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί ως μία περίοδο κυοφορίας εξελίξεων. Ακούγοντας – όπως λένε στελέχη – και την βάση του κόμματος που κινείται στην ίδια ακριβώς λογική.

news247.gr

Στο αφήγημα της κυβερνησιμότητας δια… της εις ατόπου επαγωγής επιμένει με έμφαση το τελευταίο διάστημα το Μαξίμου. Και αυτό καθώς η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερή αλλά δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις, με συνέπεια να αδυνατίζει το βασικό της επιχείρημα περί κυβερνητικής σταθερότητας.

Στην πραγματικότητα το μόνο πραγματικά δυνατό “χαρτί” της ΝΔ αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν έχει κάποιον συγκεκριμένο αντίπαλο. Υπό την έννοια ότι επί του παρόντος κανείς δεν έχει καταφέρει να εκφράσει το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων που επιθυμούν κυβερνητική αλλαγή και δεν θέλουν μία τρίτη τετραετία Μητσοτάκη, ποσοστό που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις φτάνει το 70%.

Για αυτό και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και κυβερνητικά στελέχη, τις τελευταίες ημέρες αντιστρέφουν το ερώτημα περί κυβερνησιμότητας: Τονίζουν ειδικότερα ότι πρόβλημα κυβερνησιμότητας έχει η αντιπολίτευση και όχι η ΝΔ.

“Η αντιπολίτευση έχει πρόβλημα αυτή τη στιγμή διακυβερνησιμότητας. Η χώρα έχει σταθερή κυβέρνηση και αποτελεί εξαίρεση στην Ευρώπη. Έχει μία κυβέρνηση με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με ισχυρή λαϊκή εντολή, μέχρι την άνοιξη του 2027”, δήλωσε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη του στον ΣΚΑΪ.

“Έχουμε μία σταθερή Κυβέρνηση με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία με τα σωστά της και τα λάθη της”, τόνισε χθες στο briefing ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης. “Και κάποιοι συζητάνε για το πρόβλημα διακυβερνησιμότητας, δηλαδή για το αν έχει ζήτημα η Κυβέρνηση, σε αντίθεση μάλιστα με ό,τι συμβαίνει σε άλλα κράτη πολύ ισχυρά, όπως η Γαλλία. Ε, νομίζω είναι εκτός θέματος”, πρόσθεσε.

Τα ποσοστά της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις του τελευταίου 10ήμερου

Αλλά γεγονός είναι ότι η ΝΔ παραμένει ακόμη μακριά από τον πήχη της αυτοδυναμίας, ακόμη και μετά την κατανομή των αναποφάσιστων.

Στις δημοσκοπήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί το τελευταίο δεκαήμερο η ΝΔ κυμαίνεται σε ποσοστά από 20% μέχρι 26% περίπου στην πρόθεση ψήφου, τα οποία με την αναγωγή φτάνουν από 28% μέχρι 30% περίπου.

Και συγκεκριμένα σύμφωνα με την Opinion Poll η ΝΔ κινείται στο 24,3% στην πρόθεση ψήφου (30,1% στην εκτίμηση ψήφου), σύμφωνα με την MRB στο 21,5% στην πρόθεση ψήφου (28% με αναγωγή), σύμφωνα με την Marc στο 26,5% (30,5% με αναγωγή), σύμφωνα με τη Metron Analysis στο 20,9% στην πρόθεση ψήφου (28,7% στην εκτίμηση ψήφου).

Τέλος η δημοσκόπηση της Pulse, που παρουσιάστηκε χθες στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ, δίνει στη ΝΔ 24% στην πρόθεση ψήφου (με δεύτερο το ΠΑΣΟΚ στο 11%), ενώ με αναγωγή το ποσοστό της ΝΔ κυμαίνεται στα επίπεδα των ευρωεκλογών και συγκεκριμένα στο 29% και ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ στο 13,5%.

Υπενθυμίζεται ότι η εκτίμηση ψήφου υπάρχει ακριβώς διότι στην πραγματικότητα τα κόμματα, ιδίως τα κόμματα εξουσίας, έχουν δεξαμενές για να αντλήσουν και στην τελική προεκλογική ευθεία οι ψηφοφόροι συχνά συσπειρώνονται. Όμως όσο η ΝΔ στην πρόθεση ψήφου παραμένει οριακά πάνω ή και κάτω από το 25%, το ποσοστό που πρέπει να λάβει του πρώτο κόμμα για να πάρει καταρχήν το μπόνους των 20 εδρών, τόσο οι γαλάζιοι βουλευτές θα αγχώνονται και θα ανατροφοδοτείται ένα κλίμα ηττοπάθειας παρά την πρωτιά.

Ο κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού αποτελεί δίκοπο μαχαίρι για τη ΝΔ

Και σε αυτή την έρευνα παρουσιάζεται ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, καθώς τα τρία επόμενα κόμματα (Ελληνική Λύση, ΚΚΕ και Πλεύση Ελευθερίας) κυμαίνονται στα ίδια περίπου επίπεδα. Ενώ εκ δεξιών της ΝΔ, μικρή άνοδο παρουσιάζει η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου και κάτω από το όριο του 3% κινούνται η Νίκη και οι Σπαρτιάτες.

Μάλιστα, εάν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αντώνης Σαμαράς ιδρύσουν πράγματι νέα κόμματα, καθώς και εάν δημιουργηθεί ένα νέο “κόμμα Τεμπών”, η τράπουλα θα ανακατευτεί ακόμη περισσότερο.

Το ζήτημα είναι ότι, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης στην τελευταία συνέντευξη του “μια κατακερματισμένη Βουλή, δυστυχώς, προσφέρει ευκαιρίες, ειδικά σε μικρότερα κόμματα, να ακουστούν αν φωνάξουν περισσότερο ή αν πολώσουν περισσότερο.”

Παρόλα αυτά στην ίδια συνέντευξη ο πρωθυπουργός επανέλαβε πως δεν συζητά αλλαγή του εκλογικού νόμου, όπως ζητούν και βουλευτές της ΝΔ. Ειδικότερα στη ΝΔ ακούγονται φωνές για αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή από το 3% στο 5%, ώστε να χάσουν προοπτική και άρα δυναμική τα μικρά δεξιά κόμματα διαμαρτυρίας.

Ο κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού και η πόλωση δυσκολεύουν μάλιστα και το σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας. Ενώ εφόσον στη Βουλή μπουν οκτώ ή ακόμη και εννέα κόμματα, όπως δείχνει η εκτίμηση ψήφου στις περισσότερες έρευνες, το κατώφλι αυτοδυναμίας θα ξεπεράσει το 37%.

Ποσοστό που αυτή τη στιγμή στη ΝΔ δεν ελπίζουν να πιάσουν με την πρώτη, αν και οι αισιόδοξοι το θεωρούν εφικτό σε δεύτερες ή και σε τρίτες εκλογές. Πάντως ο κ.Μητσοτάκης δήλωσε ότι η ΝΔ δεν έχει στρατηγική διπλών εκλογών και ο στόχος της είναι η αυτοδυναμία με τη μία. Δεν θα μπορούσε βέβαια να πει και κάτι διαφορετικό, καθώς θα ερμηνευόταν ως ομολογία ηττοπάθειας.

Άλλωστε το Μαξίμου ποντάρει στο γεγονός ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρος αντίπαλος πόλος στην κυβέρνηση, αλλά και στο ότι η ΝΔ παραμένει πρώτο κόμμα με σχεδόν 15 μονάδες διαφορά από το δεύτερο, που είναι το ΠΑΣΟΚ σε όλες τις μετρήσεις. Με την ελπίδα ότι θα συσπειρώσουν ψηφοφόρους από τη δεξιά μέχρι το κέντρο, αλλά και από το λιγότερο πολιτικοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας που θεωρείται ότι ψηφίζει με βασικό κριτήριο (εκτός από την τσέπη) τη σταθερότητα.

Επίθεση Μαξίμου στο ΠΑΣΟΚ για τις ψήφους των “Μένουμε Ευρώπη” και των “νοικοκυραίων”

Ανεβάζουν μάλιστα τους τόνους κατά του ΠΑΣΟΚ, με το βλέμμα στο ακροατήριο του πάλαι πότε “Μένουμε Ευρώπη”. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ.Μητσοτάκης στην τελευταία συνέντευξη του υπενθύμισε ότι: “Με το ΠΑΣΟΚ βρεθήκαμε στην Πλατεία Συντάγματος, στο «Μένουμε Ευρώπη»” και σχολίασε: “Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, το οποίο βρέθηκε μαζί μας στην προσπάθεια να κρατήσουμε τη χώρα στην Ευρώπη, σήμερα καταλήγει να γίνεται παρακολούθημα της κας Κωνσταντοπούλου.”

Ο πρωθυπουργός φάνηκε μάλιστα να θεωρεί ότι 10 χρόνια μετά το κοινό του “Μένουμε Ευρώπη” παραμένει το δυνητικό ακροατήριο της ΝΔ και του ίδιου προσωπικά. Ενώ ο κ.Μαρινάκης απάντησε στις κατηγορίες του ΠΑΣΟΚ περι δεξιάς στροφής της κυβέρνησης με αφορμή τις δηλώσεις του ίδιου περί νοικοκυραίων.

“Οι νοικοκυραίοι δεν ανήκουν σε έναν πολιτικό χώρο. Όλοι, δηλαδή, αυτοί οι πολίτες που πληρώνουν φόρους και εισφορές, όλες αυτές οι σιωπηρές πλειοψηφίες που βαρέθηκαν να ζουν σε μια χώρα, η οποία τους «εκμεταλλεύεται», όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια, επειδή φώναζαν κάποιοι περισσότερο, κάποιες μειοψηφίες που φώναζαν παραπάνω, δεν ανήκουν μόνο σε έναν πολιτικό χώρο. Υπάρχουν και στο κέντρο τέτοιοι άνθρωποι. Και στην κεντροδεξιά και στην κεντροαριστερά και παντού”, εκτίμησε ειδικότερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Μπορεί εδώ και δεκαπέντε ημέρες η δημόσια συζήτηση να εξαντλείται στο ποιος θα έχει την αρμοδιότητα τελικά να καθαρίζει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι ποιους θα «καθαρίσει» ο Άγνωστος Στρατιώτης.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Προ δεκαημέρου ο πρωθυπουργός στο καθιερωμένο εβδομαδιαίο του μήνυμα παίρνοντας την σκυτάλη από τρολ του διαδικτύου, συγκεκριμένους δημοσιολογούντες και περιθωριακούς πολιτικούς ακροδεξιάς εσάνς μετέτρεψε τον Άγνωστο Στρατιώτη σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Τον «προβλημάτισε» το θέμα της προστασίας του μνημείου από την «τσαντιροποίηση» με αφορμή την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα του Ντένις που σκοτώθηκε στην τραγωδία των Τεμπών.

Με πρόσχημα τον κυκεώνα των αρμοδιοτήτων, το Μαξίμου επιχείρησε να «καθαρίσει» όχι μόνο τον Άγνωστο Στρατιώτη αλλά και τους «αντιπάλους» του.

Στόχος πρώτος, δεν είναι άλλος από τον προφανή. Ο χρόνος που επέλεξε η κυβέρνηση να θέσει θέμα Αγνώστου Στρατιώτη κι όχι γενικά προστασίας των Μνημείων, μετά την απεργία πείνας ενός πατέρα των Τεμπών, θέλει να σβήσει ή έστω να απομακρύνει την διαρκή υπενθύμιση της τραγωδίας από ένα τόσο κεντρικό σημείο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Τα πενηνταεφτά ονόματα των νεκρών γραμμένα με κόκκινη μπογιά σε αυτό το άτυπο μνημείο που συντηρείται με ευλάβεια από την ομάδα νέων «Μέχρι Τέλους», είναι σαφές πως ενοχλεί και πρέπει να «καθαρίσει». Όχι τόσο γιατί γειτνιάζει με το κενοτάφιο αλλά γιατί έχει μετατραπεί σε ένα λαϊκό σημείο αναφοράς.

Kι ο δεύτερος στόχος, είναι επίσης προφανής. Τα περί «νοικοκυραίων» και «σιωπηρής πλειοψηφίας» που αναμασούσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και μετά τα ακούσαμε και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό στη Βουλή, δεν είναι παρά μία απόπειρα επαναπροσέγγισης με συγκεκριμένα «καθαρά» ακροατήρια στα δεξιά της ΝΔ, όπου φαίνεται ότι υπάρχουν… διαρροές. Σημειωτέον, σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB, η πλειοψηφία δεν μοιάζει να συμμερίζεται τα κυβερνητικά επιχειρήματα καθώς στο ζήτημα του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, το 59% βλέπει θετικά τις διαμαρτυρίες εκεί και το 32,9% αρνητικά.

Στους παρεμπίπτοντες στόχους είναι και η περαιτέρω στοχοποίηση του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα και η παρουσίαση του ως «αριστεριστή» που επιθυμεί να χαϊδεύει αυτιά κι όχι να δημαρχεύει και «να καθαρίζει την πόλη του». Η τροπολογία που πέρασε με 159 ναι, απαγορεύει τη χρήση ή κατάληψη του χώρου μπροστά από το μνημείο μέχρι το πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Αμαλίας και απαγορεύει οποιαδήποτε συνάθροιση προβλέποντας ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους ή χρηματική ποινή για του παραβάτες.

Όμως ένας βασικός έστω και όχι τόσο προφανής στόχος, καθώς βρίσκεται εντός των τειχών της κυβέρνησης κι όχι εκτός, είναι ο Νίκος Δένδιας. Μετά την διαφοροποίηση του για την υπόθεση Ρούτσι στις 2 Οκτωβρίου, ήρθε η τροπολογία – τιμωρία που τον έβαλε στο κάδρο. Στόχος να εμφανιστεί αναντίστοιχος με την δήλωση που έκανε υπέρ των αιτημάτων Ρούτσι για την διεξαγωγή εξετάσεων στη σωρό του παιδιού του: «Δεν διανοούμαι πως μπορεί να απαγορευτεί σε πατέρα να διερευνήσει τον θάνατο του παιδιού του» είχε πει τότε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, χθες πήρε αποστάσεις από την τροπολογία που συνυπέγραφε λέγοντας πως «το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουν το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη σαν αντικείμενο άσκησης πολιτικής και διχασμού της κοινωνίας».

O δημοφιλής υπουργός (εντός και εκτός ΝΔ) δεν διαφοροποιείται πρώτη φορά από τη γραμμή του Μαξίμου. Πρώτη φορά όμως διαφοροποιείται με δήλωση του, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας του πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής, κατά την οποία επιχείρησε όχι μόνο να αποκόψει το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη από την υπόλοιπη πλατεία Συντάγματος, αλλά και να ναρκοθετήσει τις επόμενες κινήσεις του Νίκου Δένδια. Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του επιχειρούν με την τροπολογία να παγιδεύσουν τον υπουργό, ώστε να προδώσει τις μέχρι τώρα εκπεφρασμένες θέσεις του αφού θα πρέπει «να καθαρίσει» τον Άγνωστο Στρατιώτη. Κι αν η καταστολή των λαϊκών διαμαρτυριών και η οριζόντια απαγόρευση του συνέρχεσθαι μπορεί να κατανοηθεί ιδεολογικά ως αυταρχική, η τρικλοποδιά στον Νίκο Δένδια μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως φοβική επίδειξη ισχύος.

in.gr