Σύμφωνα με μελέτη του Gallup που δημοσιεύθηκε την Δευτέρα, η εμπιστοσύνη στους γαλλικούς θεσμούς έχει πέσει κατακόρυφα φέτος, ενώ η επιθυμία των πολιτών να φύγουν από την Γαλλία έχει αυξηθεί.

Όπως προκύπτει από την έρευνα, περισσότερο από το ένα τέταρτο των Γάλλων σκέφτεται να μετακομίσει μόνιμα στο εξωτερικό.

Αυτή η θεαματική άνοδος – άνευ προηγουμένου για σχεδόν 20 χρόνια – ακολουθεί μια απότομη μείωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και ένα πολιτικό κλίμα που θεωρείται ολοένα και πιο ανησυχητικό.

Μαζική μείωση της εμπιστοσύνης
Σε ένα πλαίσιο σημαντικής πολιτικής αστάθειας και διαρκούς οικονομικής απαισιοδοξίας, η μείωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς αντανακλάται σε μια τεράστια επιθυμία των Γάλλων να πάνε να ζήσουν αλλού.

Ειδικότερα, το 27% των ενηλίκων στη Γαλλία δηλώνουν ότι θα ήθελαν να μετακομίσουν μόνιμα στο εξωτερικό εάν είχαν την ευκαιρία, από 11% πέρυσι. Πρόκειται για μια θεαματική αύξηση, σπάνια σε παγκόσμια κλίμακα, που τοποθετεί την Γαλλία μεταξύ των χωρών με τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση στην επιθυμία για μετανάστευση, από τότε που το ινστιτούτο Gallup άρχισε να θέτει αυτήν την ερώτηση το 2007.

Μετά από αρκετά χρόνια σχετικής σταθερότητας, η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση έπεσε στο 29%, πτώση 13 μονάδων σε ένα χρόνο.

Η εμπιστοσύνη στο δικαστικό σύστημα (50%) και στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (42%), επίσης, μειώθηκε απότομα. Το 2025, κανένα άλλο κράτος μέλος της ΕΕ δεν κατέγραψε συγκρίσιμη μέση πτώση σε αυτούς τους δείκτες.

Σύμφωνα με τον Benedict Vigers, ανώτερο συντάκτη του Gallup στην Γαλλία, η εμπιστοσύνη στα γαλλικά ιδρύματα παραμένει συνήθως σταθερή από το ένα έτος στο άλλο. Από τότε που ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ανέλαβε την εξουσία το 2017, είχε ακόμη βελτιωθεί, σημείωσε, αλλά όλη αυτή η πρόοδος έχει εξαλειφθεί σε μόλις 12 μήνες, όπως είπε.

Πολιτικό χάος και έλλειψη προοπτικής
Αυτή η απώλεια εμπιστοσύνης έρχεται σε μια περίοδο σημαντικής πολιτικής αστάθειας. Από την αιφνιδιαστική διάλυση του κοινοβουλίου τον Ιούνιο του 2024, ο Μακρόν είχε τον έναν πρωθυπουργό μετά τον άλλο – όλοι αντιμέτωποι με την απουσία κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Οι προτάσεις προϋπολογισμού έχουν προκαλέσει επανειλημμένες προτάσεις μομφής, τροφοδοτώντας πολιτική παράλυση.

Ως αποτέλεσμα, η δημοτικότητα του Εμανουέλ Μακρόν έχει καταρρεύσει. Το 2025, το ποσοστό αποδοχής του θα πέσει στο 28%, ένα ιστορικό χαμηλό όλων των εποχών, που απέχει πολύ από το 61% που καταγράφηκε τον πρώτο χρόνο της θητείας του, σύμφωνα με το Gallup. Ενώ η βαθμολογία του Μακρόν παραμένει ελαφρώς υψηλότερη από αυτή του Φρανσουά Ολάντ στο τέλος της θητείας του, η διάβρωση της εμπιστοσύνης είναι σαφής.

Πίσω από την Ελλάδα η Γαλλία στην απαισιοδοξία
Στο οικονομικό μέτωπο, η απαισιοδοξία είναι διάχυτη: το 67% των Γάλλων πιστεύει ότι η κατάστασή τους επιδεινώνεται, έναντι μόλις 21% που τη βλέπει να βελτιώνεται.

Από το 2015, η Γαλλία συγκαταλέγεται στις πιο απαισιόδοξες οικονομικά χώρες του ΟΟΣΑ, ακριβώς πίσω από την Ελλάδα.

Τραγικό θάνατο βρήκε στην άσφαλτο ένας ακόμη οδηγός μοτοσικλέτας μέσα σε λίγες ώρες μετά το συμβάν στο Χαϊδάρι.

Αυτή τη φορά στο Χαλάνδρι, ο οδηγός μοτοσικλέτας που εργαζόταν ως διανομέας σε εταιρεία ηλεκτρονικών παραγγελιών συγκρούστηκε με ΙΧ στον παράδρομο της Αττικής Οδού (έξοδο για Μαρκόπουλο) στο ύψος του Χαλανδρίου.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, η σύγκρουση σημειώθηκε στις 19:10, με τους αυτόπτες μάρτυρες να προσπαθούν να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες στον άτυχο οδηγό του δικύκλου μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο σημείο.

Ωστόσο, όταν το πλήρωμα του ΕΚΑΒ εξέτασε τον άτυχο οδηγό διαπίστωσε ότι ήταν ήδη νεκρός.

Σε εξέλιξη η έρευνα
Την έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος έχει αναλάβει η Τροχαία Αγ. Παρασκευής.

Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον οδηγό του ΙΧ αυτοκινήτου, ενώ προχώρησαν σε αιμοληψία προκειμένου να διαπιστωθεί αν έχει καταναλώσει αλκοόλ ή άλλες ουσίες.

Τι λες όταν βλέπεις τον αγαπημένο σου θείο να μπαίνει στο σπίτι ντυμένος Άγιος Βασίλης παραμονή Χριστουγέννων; «Πάλι τα ίδια, μας έχει ζαλίσει κάθε χρόνο με τις παλαβομάρες του;» και συνεχίζεις να παίζεις PlayStation. Τι λες όμως όταν μπαίνει μέσα κρατώντας ένα μεγάλο κουτί, τυλιγμένο σαν να πρόκειται να σου χαρίσει το πιο επικό δώρο όλων των εποχών; Δεν προλαβαίνεις να πεις τίποτα γιατί ΤΡΕΧΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΣΟ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΣ.

Ε, λοιπόν, το 2008 σε ένα προάστιο του Los Angeles, μια ανάλογη αυθόρμητη εκδήλωση αγάπης πήγε στραβά για μία 8χρονη, όταν τρέχοντας να αγκαλιάσει τον θείο της, εκείνος την πυροβόλησε στο πρόσωπο και στη συνέχεια άνοιξε πυρ εναντίον 25 ανθρώπων που βρίσκονταν μέσα στο σπίτι και τρωγόπιναν για το ρεβεγιόν. Η μικρή τη γλίτωσε, κάποιοι απ’ τους υπόλοιπους όμως δε στάθηκαν το ίδιο τυχεροί.

Η «Σφαγή της Covina» ονομάστηκε έτσι εξαιτίας του ονόματος του αμερικανικού προαστίου. Το πιο φριχτό έγκλημα που έγινε ποτέ Χριστούγεννα ξεκίνησε στις 11.30 μ.μ. εκείνο το βράδυ, όταν ο 45χρονος Bruce Pardo μπήκε ακάλεστος ως Santa Claus στο ρεβεγιόν της αδερφής της γυναίκας του.

Και μπήκε ως ακάλεστος γιατί με τη σύζυγό του ήταν στα χωρίσματα και όντως θα χωρίζανε, αν δεν προλάβαινε να τη σκοτώσει πρώτα, μαζί με μια σειρά από συγγενείς της, προκαλώντας ένα απ’ τα μεγαλύτερα μακελειά στην ιστορία των ΗΠΑ (και δεν είναι και λίγα. Θέλει προσπάθεια να ξεχωρίσεις εκεί, να τα λέμε όλα).

Άκου πως έχει το περιστατικό. Ο Bruce, με ένα ημιαυτόματο όπλο στο ένα χέρι, άλλα τρία ημιαυτόματα κρυμμένα πάνω του και με ένα αυτοσχέδιο φλογοβόλο κρυμμένο μέσα στο κουτί που λέγαμε πιο πάνω, χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της κουνιάδας του.

Μόλις του άνοιξαν -ποιος ξέρει γιατί, τι όνειρο είδαν και του είπαν «πέρνα ρε τρελέ»- άρχισε να πυροβολεί εναντίον των καλεσμένων. Οι αστυνομικοί αργότερα θα δηλώσουν ότι ήταν τέτοια η αποφασιστικότητα του να ξεπαστρέψει κάποιους συγκεκριμένους, που στάθηκε από πάνω τους και τους έδωσε τη χαριστική βολή, χρησιμοποιώντας τα άλλα του όπλα.

Αμέσως μετά τους πυροβολισμούς, ο Pardo ξετύλιξε το «δώρο» του, και άρχισε να ξερνάει φωτιά πάνω στο σπίτι και στους καλεσμένους, ψεκάζοντας ταυτόχρονα όλο το μέρος με βενζίνη. Εννιά άνθρωποι πέθαναν και ακόμη τρεις τραυματίστηκαν σοβαρά, μεταξύ των οποίων και μια 16χρονη, η οποία πυροβολήθηκε στην πλάτη. Η αστυνομία έφτασε σχετικά γρήγορα, καθώς ένας απ’ τους διασωθέντες πρόλαβε να την καλέσει πριν πεθάνουν όλοι, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι η φωτιά ήταν τόσο μεγάλη που χρειάστηκε να παλέψουν μαζί της 80(!) πυροσβέστες για περίπου μιάμιση ώρα. Τόσο μεγάλη ήταν η ένταση της φωτιάς, που για να αναγνωριστούν κάποια πτώματα, χρειάστηκε να εξεταστούν οι οδοντοστοιχίες τους και τα ιατρικά τους ιστορικά.

Συνολικά, ο Pardo σκότωσε την πρώην γυναίκα του, την πεθερά του και τον πεθερό του, τα τρία αδέρφια της, τους 2 κουνιάδους του και κι έναν απ’ τους ανιψιούς του. Με λίγα λόγια, ξεκλήρισε όλο το γυναικοχώρι του.

Μετά την επίθεση, έβγαλε τη στολή του Άη Βασίλη, φόρεσε τα κανονικά του ρούχα, μπήκε στο αυτοκίνητό του και οδήγησε μέχρι το σπίτι του αδερφού του, σχεδόν 40 χλμ απ’ το μέρος του μακελειού. Λίγη ώρα μετά αυτοκτόνησε. Πάνω του βρέθηκαν αεροπορικά εισιτήρια της εταιρίας Air Canada, κάτι που έδειχνε πως αρχικά είχε αποφασίσει να το σκάσει με αεροπλάνο.

Ωστόσο, ο προορισμός του δεν ήταν κάποια πόλη του Καναδά, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά η πόλη Moline του Ιλινόις, όπου ζούσε ο κολλητός του απ’ το Λύκειο. Μερικές μέρες πριν, μάλιστα, του είχε τηλεφωνήσει και τον είχε «προειδοποιήσει» να τον περιμένει, αλλά ποιος ξέρει τι στροφές πήρε το μυαλό του μετά τη σφαγή και άλλαξε γνώμη.

Εξετάζοντας το πτώμα του δολοφόνου, οι αστυνομικοί πρόσεξαν ότι είχε και ο ίδιος υποφέρει από εγκαύματα τρίτου βαθμού εξαιτίας της πυρκαγιάς, ενώ στο πόδι του βρέθηκαν 17.000 δολάρια τυλιγμένα με μαύρη ταινία. Στη συνέχεια μέσα στο αμάξι του βρήκαν τη στολή του Άγιου Βασίλη, καμμένη, και στο σπίτι του αδερφού του -ο οποίος για καλή του τύχη έλειπε την ώρα της αυτοκτονίας- βρέθηκαν κρυμμένα 13 ακόμα γεμάτα όπλα και 200 γεμιστήρες. Στο δικό του σπίτι βρήκαν δύο ακόμη καραμπίνες και ένα δοχείο βενζίνης. Γενικά η φάση του ήταν, «κλειδιά να έχω για κάποιο σπίτι, και μια χαρά θα το φορτώσω με όλμους και πολυβόλα».

Δεν θέλει και πολλή σκέψη, αλλά όλα μάλλον… ΜΑΛΛΟΝ όλα συνέβησαν επειδή δεν μπορούσε να ξεπεράσει το γεγονός ότι τον παράτησε η γυναίκα του και έψαχνε «αποτελεσματικούς τρόπους» να την εκδικηθεί. Η -μόλις για έναν χρόνο- γυναίκα του Pardo είχε καταθέσει αίτηση διαζυγίου, με τις φήμες να λένε ότι σ’ αυτήν την απόφαση οδηγήθηκε επειδή ο άντρας της, τής έκρυβε ότι είχε ήδη ένα παιδί από προηγούμενή του σχέση.

Το ίδιο παιδί είχε βρεθεί βαριά τραυματισμένο για άγνωστο λόγο σε πισίνα μερικά χρόνια πριν και ξέρω που πάει το μυαλό σου, ποιος μπορεί αν το έκανε, ωστόσο δεν έχουμε αποδείξεις και καλύτερα να σταματήσουμε εδώ. Απ’ τη μεριά της, η γυναίκα είχε κι αυτή τρία παιδιά, αλλά ο νέος της σύζυγος αρνούνταν να συνδράμει οικονομικά στο μεγάλωμά τους.

Τον Ιούνιο του 2008 το δικαστήριο υποχρέωσε τον Pardo να καταβάλει 1.785 δολάρια τον μήνα διατροφή, την ίδια περίοδο που ο ίδιος απολύθηκε απ’ τη δουλειά του, καθώς πιάστηκε να κάνει κάτι μικροαπάτες. Στη διαμάχη του αυτή με την πρώην σύζυγο, η ίδια του η μητέρα είχε πάρει το μέρος της νύφης της, κάτι που την έβαλε πολύ ψηλά στη λίστα του με τα υποψήφια θύματά του. Η αστυνομία βρήκε αποδείξεις ότι όντως είχε σκοπό να σκοτώσει και τη μάνα του, κάτι που τελικά δεν πρόλαβε να κάνει.

Η «σφαγή της Covina» είναι μία από τις μεγαλύτερες «οικογενειακές σφαγές» στην παγκόσμια χριστουγεννιάτικη ιστορία. Υπάρχει βέβαια και η «σφαγή της οικογένειας Lawson», του 1929, όπου εκεί το αξιοπερίεργο δεν είναι τόσο ότι ο 43χρονος πατέρας σκότωσε τη γυναίκα του και πέντε απ’ τα παιδιά του, αλλά ότι ο μεγαλύτερος γιος που επέζησε της τραγωδίας, λειτούργησε το σπίτι τους ως μουσείο για να παίρνει λεφτά απ’ τους επισκέπτες που ήθελαν να δουν τους χώρους του μακελειού.

Η Ουάσιγκτον και το Κίεβο φαίνεται να πλησιάζουν σε μια κοινά συμφωνημένη φόρμουλα για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, εν μέσω συνεχούς αβεβαιότητας για την αντίδραση της Μόσχας και πλήθους άλυτων ζητημάτων.

Όπως αναφέρει σε ανάλυσή του ο Guardian, βάσει της κατάστασης των πιο πρόσφατων ειρηνευτικών συνομιλιών, για τις οποίες μεσολαβούν οι ΗΠΑ, ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, φαίνεται να έχει εξασφαλίσει αρκετές σημαντικές παραχωρήσεις σε σχέση με τις προηγούμενες εκδοχές του σχεδίου, έπειτα από εντατικές συνομιλίες με την αμερικανική διαπραγματευτική ομάδα.

Ανεξαρτήτως του αν θα γίνει αποδεκτό από τη Μόσχα, αυτό σηματοδοτεί μια επιτυχία για το Κίεβο στο να επαναδιατυπώσει το προηγούμενο σχέδιο των ΗΠΑ, το οποίο είχε επικριθεί ως μια «λίστα επιθυμιών» του Κρεμλίνου. Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι αναμένει πως οι αμερικανοί διαπραγματευτές θα έρθουν σε επαφή με το Κρεμλίνο την Τετάρτη.

Στην τελευταία εκδοχή του ειρηνικού σχεδίου, η Ουκρανία αποδέχεται την αρχή της αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στις ανατολικές της περιοχές, για τις οποίες η Ουκρανία είχε διατηρήσει τον έλεγχο για μεγάλο διάστημα, με την επιμονή ότι η Ρωσία θα πρέπει να προβεί σε παρόμοια αποχώρηση δυνάμεων.

Οι λεπτομέρειες της πρότασης έχουν αποσταλεί στον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, από τον απεσταλμένο του, Κιρίλ Ντμίτριεφ, και εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δήλωσε ότι η Μόσχα διαμορφώνει την αντίδρασή της και δεν θα σχολιάσει δημόσια άμεσα.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε ότι ο Ντμίτριεφ ενημέρωσε τον Πούτιν για το πρόσφατο ταξίδι του στο Μαϊάμι για συνομιλίες με τους απεσταλμένους του Τραμπ. Ο Πεσκόφ αρνήθηκε να σχολιάσει την αντίδραση της Ρωσίας στις προτάσεις ή το ακριβές περιεχόμενο των εγγράφων, λέγοντας ότι το Κρεμλίνο δεν πρόκειται να επικοινωνήσει μέσω των ΜΜΕ.

«Όλες οι βασικές παράμετροι της ρωσικής θέσης είναι γνωστές στους συναδέλφους μας από τις ΗΠΑ», δήλωσε ο Πεσκόφ στους δημοσιογράφους.

Ο Πούτιν δήλωσε τις τελευταίες εβδομάδες ότι οι όροι για την ειρήνη είναι η Ουκρανία να παραχωρήσει περίπου 5.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα του Ντονμπάς, που εξακολουθεί να ελέγχει, και ότι το Κίεβο θα πρέπει να ανακαλέσει επίσημα την πρόθεσή του να ενταχθεί στην στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ.

Στη συνεχιζόμενη περίπλοκη “χορογραφία” των διαπραγματεύσεων, ωστόσο, η Ουκρανία θα συμφωνήσει σε αρκετές δύσκολες παραχωρήσεις. Αυτό περιλαμβάνει την αποχώρηση ορισμένων ουκρανικών στρατευμάτων από την περιοχή που ελέγχει στην ανατολική γραμμή μετώπου, καθώς και την εγκατάλειψη της μακροχρόνιας φιλοδοξίας της για ένταξη στο ΝΑΤΟ, σε αντάλλαγμα για εγγυήσεις ασφαλείας από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, που θα μοιάζουν με τη διάταξη του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ. Παράλληλα, παρέμενε ασαφές, τουλάχιστον δημόσια, πώς θα διαμορφωθούν αυτές οι εγγυήσεις ασφαλείας.

Το τελευταίο σχέδιο προβλέπει, επίσης, την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τις περιοχές Ντνιπροπετρόβσκ, Μικολάιβ, Σούμι και Χάρκοβο, με διεθνείς δυνάμεις να τοποθετούνται κατά μήκος της γραμμής επαφής για να παρακολουθούν την εφαρμογή.

Ο Ζελένσκι παρουσίασε το σχέδιο κατά τη διάρκεια μιας δίωρης ενημέρωσης με δημοσιογράφους. Υποστήριξε ότι οι προτάσεις τοποθετούν την Ουκρανία σε ισχυρότερη θέση, καθώς η Μόσχα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο οι ΗΠΑ να προμηθεύσουν το Κίεβο με σημαντικά αυξημένα όπλα και να επιβάλουν κλιμακούμενες κυρώσεις, εάν ο Πούτιν απορρίψει το σχέδιο.

«[Η Μόσχα] δεν μπορεί να πει στον πρόεδρο Τραμπ: “Κοίτα, είμαστε κατά της ειρηνικής διευθέτησης. Δηλαδή, αν προσπαθήσουν να εμποδίσουν τα πάντα, τότε ο πρόεδρος Τραμπ θα αναγκαστεί να μας εξοπλίσει βαριά, ενώ θα επιβάλει όλες τις δυνατές κυρώσεις εναντίον τους», δήλωσε ο Ζελένσκι στους δημοσιογράφους.

«Στις περιοχές Ντονέτσκ, Λουχάνσκ, Ζαπορίζια και Χερσώνα, η γραμμή ανάπτυξης των στρατευμάτων κατά την ημερομηνία αυτής της συμφωνίας αναγνωρίζεται de facto ως η γραμμή επαφής», δήλωσε ο Ζελένσκι για το τελευταίο σχέδιο.

«Θα συγκροτηθεί μια ομάδα εργασίας για να προσδιορίσει την αναδιάταξη των δυνάμεων που είναι απαραίτητη για τον τερματισμό της σύγκρουσης, καθώς και για να καθορίσει τις παραμέτρους των πιθανών μελλοντικών ειδικών οικονομικών ζωνών», πρόσθεσε.

Αυτό φαίνεται να υποδηλώνει ότι το σχέδιο ανοίγει το δρόμο για – αλλά καθυστερεί επιλογές που η Ουκρανία ήταν προηγουμένως απρόθυμη να εξετάσει – την αποχώρηση στρατευμάτων και τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένων ζωνών.

«Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου οι Ρώσοι θέλουν να αποσυρθούμε από την περιοχή του Ντονέτσκ, ενώ οι Αμερικανοί προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο», δήλωσε ο Ζελένσκι. «Ψάχνουν για μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη ή μια ελεύθερη οικονομική ζώνη, δηλαδή μια μορφή που θα μπορούσε να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές».

Οποιοδήποτε σχέδιο που περιλαμβάνει την αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων θα πρέπει να περάσει από δημοψήφισμα στην Ουκρανία, πρόσθεσε ο Ζελένσκι. «Μια ελεύθερη οικονομική ζώνη. Αν το συζητάμε αυτό, τότε πρέπει να πάμε σε δημοψήφισμα», δήλωσε ο Ζελένσκι.

Για το ΝΑΤΟ, ο Ζελένσκι δήλωσε: «Είναι επιλογή των μελών του ΝΑΤΟ αν θα έχουνε ή όχι την Ουκρανία. Η δική μας επιλογή έχει γίνει. Απομακρυνθήκαμε από τις προτεινόμενες αλλαγές στο Σύνταγμα της Ουκρανίας που θα απαγόρευαν στην Ουκρανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.»

Η Ρωσία, ωστόσο, επιμένει εδώ και καιρό στην πλήρη κυριαρχία του Ντονέτσκ και παραμένει εξαιρετικά αβέβαιο αν θα αποδεχτεί είτε μια προτεινόμενη αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη ασφαλείας είτε την αποχώρηση των στρατευμάτων της, παρά το γεγονός ότι παραμένουν άλλα ανοιχτά ζητήματα, όπως ο έλεγχος του πυρηνικού εργοστασίου της Ζαπορίζια, το οποίο το Κίεβο λέει ότι πρέπει να διοικείται από κοινού από τις ΗΠΑ και την Ουκρανία.

Τα Χριστούγεννα, μια περίοδος που παραδοσιακά συνδέεται με την οικογένεια, τη θρησκεία και τη χαρά, μετατρέπονται σταδιακά σε ένα απροσδόκητο πολιτικό πεδίο μάχης στην Ευρώπη.

Τα τελευταία χρόνια, ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα διεκδικούν ολοένα και πιο επιθετικά τη «σημασία» των Χριστουγέννων, παρουσιάζοντάς τα ως σύμβολο ενός χριστιανικού πολιτισμού που – όπως υποστηρίζουν – απειλείται από τον κοσμικισμό, τη μετανάστευση και την πολιτική ορθότητα.

Στο αφήγημά τους, τα Χριστούγεννα παύουν να είναι απλώς μια γιορτή, αλλά μετατρέπονται σε σύνορο. Ένα όριο ανάμεσα στο «εμείς» και τους «άλλους», ανάμεσα στην παράδοση και την αλλαγή, ανάμεσα σε μια Ευρώπη που «θυμάται τις ρίζες της» και σε μια Ευρώπη που – κατά την ακροδεξιά ρητορική – τις απαρνείται.

Από τον «πόλεμο κατά των Χριστουγέννων» στην ευρωπαϊκή εκδοχή του

Η στρατηγική αυτή δεν είναι πρωτόγνωρη, σύμφωνα με το Politico.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εδώ και δεκαετίες, συντηρητικά μέσα όπως το Fox News καλλιεργούν την ιδέα ενός υποτιθέμενου «πολέμου κατά των Χριστουγέννων».

Ο Ντόναλντ Τραμπ αξιοποίησε πολιτικά αυτή τη ρητορική, δηλώνοντας επανειλημμένα ότι «επαναφέρει» τη φράση «Καλά Χριστούγεννα», παρουσιάζοντάς την ως πράξη αντίστασης απέναντι στην πολιτική ορθότητα.

Σήμερα, το μοτίβο αυτό μεταφέρεται και προσαρμόζεται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Κόμματα που μέχρι πρόσφατα επικεντρώνονταν κυρίως στη μετανάστευση, την ασφάλεια και την εγκληματικότητα, στρέφονται πλέον στον πολιτισμό και την ταυτότητα, με τα Χριστούγεννα να λειτουργούν ως ιδανικό συμβολικό εργαλείο: φορτισμένα συναισθηματικά, βαθιά ριζωμένα στη συλλογική μνήμη και δύσκολα αμφισβητήσιμα χωρίς πολιτικό κόστος.

Η Ιταλία στο επίκεντρο: Η στρατηγική της Τζόρτζια Μελόνι

Στην Ιταλία, η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι έχει αναδείξει την υπεράσπιση των χριστουγεννιάτικων παραδόσεων σε βασικό στοιχείο της πολιτικής της ταυτότητας. Οι δηλώσεις της συχνά παρουσιάζουν τις γιορτές ως αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής κληρονομιάς που απειλείται από «ιδεολογικές» παρεμβάσεις και έναν άκαμπτο κοσμικισμό.

Η Μελόνι έχει υπερασπιστεί δημόσια τις φάτνες σε σχολεία και δημόσιους χώρους, έχει τονίσει ότι τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν το νόημα της Γέννησης και όχι μόνο την καταναλωτική πλευρά των Χριστουγέννων, ενώ ακόμη και προσωπικές επιλογές – όπως η αποχή από το αλκοόλ μέχρι τις γιορτές – παρουσιάζονται ως ένδειξη προσήλωσης στην παράδοση και την πνευματικότητα.

Το μήνυμα είναι σαφές: τα Χριστούγεννα δεν είναι ουδέτερα, είναι πολιτισμικά φορτισμένα και αξίζει να «προστατευθούν».

Όταν η πολιτική γίνεται γιορτή: το χριστουγεννιάτικο θέαμα

Το κόμμα της Μελόνι, οι Αδελφοί της Ιταλίας, έχουν πάει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας το πολιτικό μήνυμα σε εορταστικό θέαμα.

Το ετήσιο φεστιβάλ Atreyu, που παλαιότερα είχε πιο περιορισμένο χαρακτήρα, διεξάγεται πλέον τον Δεκέμβριο σε εμβληματικούς χώρους, με χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, παγοδρόμια, μουσική και έναν Άγιο Βασίλη να συνυπάρχει με πολιτικές ομιλίες.

Το αποτέλεσμα είναι ένα υβρίδιο πολιτικής και ψυχαγωγίας που προσελκύει όχι μόνο πιστούς ψηφοφόρους, αλλά και οικογένειες, τουρίστες και περαστικούς.

Πολλοί μπορεί να μπαίνουν από περιέργεια ή λόγω της ατμόσφαιρας, για να συνειδητοποιήσουν αργότερα ότι βρίσκονται σε μια κομματική εκδήλωση. Η ιδεολογία, όμως, είναι εκεί — απλώς σερβιρισμένη με φωτάκια και χριστουγεννιάτικη μουσική.

Ο «πολιτισμικός χριστιανισμός»

Παρά την έντονη θρησκευτική σημειολογία, η ουσία δεν είναι πάντα η πίστη.

Πολλοί από τους πολιτικούς που πρωτοστατούν σε αυτές τις εκστρατείες δεν είναι ιδιαίτερα ευσεβείς, ενώ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων τους δεν συμμετέχει ενεργά στη θρησκευτική ζωή. Αυτό που προβάλλεται είναι ένας «πολιτισμικός χριστιανισμός»: ο χριστιανισμός όχι ως θρησκεία, αλλά ως ταυτότητα.

Όπως επισημαίνουν πολιτικοί επιστήμονες, ιδίως μετά το 2010 και τις ισλαμιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, ο χριστιανισμός επανανοηματοδοτήθηκε από τη ριζοσπαστική δεξιά ως σύμβολο πολιτισμικής άμυνας.

Ένα σήμα που δηλώνει προσήλωση στην «παραδοσιακή οικογένεια», στην εθνική ιστορία και σε ένα συγκεκριμένο αξιακό πλαίσιο.

Η αμηχανία της αριστεράς και το κενό λόγου

Η επιτυχία αυτής της στρατηγικής ενισχύεται και από την αμηχανία της αριστεράς απέναντι στη θρησκεία στον δημόσιο χώρο.

Προοδευτικά κόμματα και θεσμοί, συχνά με στόχο τη συμπερίληψη, επιλέγουν ουδέτερες εκφράσεις όπως «εορταστική περίοδος», αποφεύγοντας θρησκευτικές αναφορές. Για την ακροδεξιά, αυτή η στάση παρουσιάζεται ως πολιτισμική υποχώρηση ή ακόμη και αυτοαπαξίωση.

Οι αντιδράσεις σε σχολεία που αλλάζουν στίχους χριστουγεννιάτικων τραγουδιών ή σε δήμους που αποφεύγουν τη φάτνη δείχνουν πόσο εύκολα τέτοια ζητήματα μετατρέπονται σε πολιτική αντιπαράθεση με έντονο συναισθηματικό φορτίο.

Γιατί τα Χριστούγεννα παραμένουν τόσο ισχυρά πολιτικά

Η ειρωνεία είναι ότι πολλές από τις χριστουγεννιάτικες παραδόσεις είναι σχετικά πρόσφατες και διαμορφώθηκαν τόσο από το εμπόριο όσο και από τη θρησκεία.

Παρ’ όλα αυτά, τα Χριστούγεννα παραμένουν εξαιρετικά ισχυρά πολιτικά, ακριβώς επειδή συνδέονται με παιδικές αναμνήσεις, οικογενειακά έθιμα και τοπική ταυτότητα.

Αυτή η συναισθηματική δύναμη τα καθιστά ιδανικό εργαλείο πολιτικής κινητοποίησης. Η πολιτική, όταν «ντύνεται» με νοσταλγία και γιορτινή ατμόσφαιρα, γίνεται πιο εύπεπτη — και συχνά πιο επικίνδυνη.

in.gr