spot_img
14.6 C
Rafina
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου, 2026
spot_img
Αρχική Blog Σελίδα 323

Η επιστήμη ξέρει γιατί το πορτοκαλί χρώμα επηρεάζει τόσο πολύ τη διάθεσή μας

Newsroom
-
0
Η επιστήμη ξέρει γιατί το πορτοκαλί χρώμα επηρεάζει τόσο πολύ τη διάθεσή μας

Αν το φθινόπωρο ήταν χρώμα, ποιο θα ήταν; Στο μυαλό των περισσοτέρων έρχεται το ζεστό πορτοκαλί. Η επιστήμη αναφέρει ότι είναι ένα χρώμα, που δημιουργεί πολλά συναισθήματα και τονώνει τη διάθεσή μας. Δεν είναι αλώστε τυχαίο που επιλέγεται για πολλούς κοινωνικούς σκοπούς και εκδηλώσεις.

Οι άνθρωποι συχνά περιγράφουν το χρώμα αυτό ως φωτεινό, ευχάριστο και ανεβαστικό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, μπορεί να θεωρείται πολύ φωτεινό και υπερβολικό. Όπως το μωβ, τείνει να είναι ένα αμφιλεγόμενο χρώμα. Οι άνθρωποι έτσι τείνουν είτε να το λατρεύουν είτε να το μισούν.

Τι αποκαλύπτει η ψυχολογία των χρωμάτων για το πορτοκαλί, και γιατί έχει βαθύτερες συναισθηματικές (και όχι μόνο) επιδράσεις στην ψυχική μας υγεία;

Έρευνες που επιβεβαιώνουν την ψυχολογική επίδραση του πορτοκαλί χρώματος
Το πορτοκαλί συνδυάζει την ενέργεια του κόκκινου και τη ζεστασιά του κίτρινου. Έτσι, δεν είναι περίεργο που αυτό το χρώμα μας προκαλεί συναισθήματα ενθουσιασμού και ζωντάνιας.

Μια μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Psychology, αναφέρει ότι το πορτοκαλί μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα ενέργειάς μας, από την άλλη όμως μπορεί να κάνει πιο δύσκολη την εκτέλεση εργασιών που απαιτούν συγκέντρωση. Άλλες μελέτες έδειξαν επίσης ότι ενισχύει την αίσθηση της «ανυπομονησίας» και της «παιχνιδιάρικης διάθεσης», καθιστώντας το ιδανικό για πιο κοινωνικές εκδηλώσεις.

Ανάλογα με τον τρόπο που το χρησιμοποιούμε, μπορεί να μας επηρεάσει τόσο θετικά όσο και αρνητικά.

Θετικά: Αν το πορτοκαλί σας θυμίζει ευχάριστες στιγμές, όπως φθινοπωρινές βόλτες ή ηλιοβασιλέματα, μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση της αισιοδοξίας, του ενθουσιασμού, της δημιουργικότητας, της ευτυχίας και της θετικής ενέργειας. Εάν νιώθετε μπλοκαρισμένοι ή στενοχωρημένοι, το να «γεμίσετε» το χώρο σας με πορτοκαλί χρώματα μπορεί να ενεργοποιήσει τη δημιουργικότητα και την κοινωνικότητά σας.
Αρνητικά: Αν το συνδέετε με καταστάσεις γεμάτες άγχος ή υπερβολικής δραστηριότητας, το πορτοκαλί μπορεί να σας κάνει να νιώθετε ανασφαλείς ή εκνευρισμένοι.
Επιδρά τονωτικά και στο σώμα
Στην προαναφερθείσα έρευνα,αναφέρεται επίσης πώς το πορτοκαλί «ενεργοποιώντας» τα επίπεδα ενέργειάς μας, μας βοηθά στην απόδοση σε αθλήματα και απαιτητικές σωματικές δραστηριότητες. Επομένως, η ψυχολογική ώθηση που μας δίνει μπορεί να συμβάλει και στην ενεργοποίηση του σώματος. Οι αθλητές, για παράδειγμα, συχνά χρησιμοποιούν πορτοκαλί στις στολές τους για να ενισχύσουν την αίσθηση της έντασης και της δράσης.

Μπορεί να είναι συνδεδεμένο με το φθινόπωρο και τη γαλήνια ατμόσφαιρα της εποχής, το χρώμα των φύλλων που πέφτουν και των κολοκυθών, υπενθυμίζοντας μας την ομορφιά της αλλαγής της εποχής αλλά επιδρά σημαντικά και στην ψυχολογική και σωματική μας κατάσταση. Τώρα λοιπόν ξέρουμε το πώς και το γιατί.

* Πηγή: Vita

Αυτό είναι το μυστικό στην ένδειξη βενζίνης του ΙΧ σου – Ελάχιστοι γνωρίζουν τη χρησιμότητά του

Newsroom
-
0
Αυτό είναι το μυστικό στην ένδειξη βενζίνης του ΙΧ σου – Ελάχιστοι γνωρίζουν τη χρησιμότητά του

Όλο και περισσότερες είναι οι ενδείξεις που έχουν τα ΙΧ αυτοκίνητα στον πίνακα οργάνων ή αλλιώς στο ταμπλό του αυτοκινήτου, με τους κατασκευαστές να θέλουν να κάνουν ευκολότερη τη ζωή των οδηγών.

Μία από αυτές, ίσως από τις πιο απλές μέσα στα σύγχρονα οχήματα, έχει σκοπό να διευκολύνει τους οδηγούς -αν και οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τη χρησιμότητά της.

Είναι ένα μικρό βέλος δίπλα από το γραφικό της αντλίας στην ένδειξη καυσίμου, το οποίο υπάρχει σε όλα τα αυτοκίνητα, είτε είναι βενζινοκίνητα, diesel, ή ακόμη και ηλεκτρικά.

Το βελάκι αυτό είναι πολύ χρήσιμο για όσους δεν οδηγούν το ίδιο αυτοκίνητο κάθε μέρα ή για αυτούς που έχουν νοικιάσει ένα ΙΧ αυτοκίνητο.

Αυτό το μικρό βελάκι δείχνει με απλό και κατανοητό τρόπο από ποια πλευρά του αυτοκινήτου βρίσκεται η τάπα ανεφοδιασμού καυσίμων.

Ένα μικρό βέλος βρίσκεται δίπλα από το σήμα της βενζίνης για να βοηθά καθημερινά τους οδηγούς

Έτσι, ακόμα κι αν οδηγείτε για πρώτη φορά κάποιο αυτοκίνητο, δεν θα βρεθείτε ποτέ στην λάθος πλευρά της αντλίας καυσίμων και δεν θα χρειαστεί να κάνετε μανούβρες μέσα σε κάποιο βενζινάδικο ή να χάσετε πολύτιμο χρόνο.

Επιστημονική φαντασία ή τουρισμός; H κινεζική μεγαλούπολη του μέλλοντος

Newsroom
-
0
Επιστημονική φαντασία ή τουρισμός; H κινεζική μεγαλούπολη του μέλλοντος

Ο τουρισμός στην Κίνα επικεντρώνεται πλέον σε μια πόλη βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ένα υπερυψωμένο τρένο διασχίζει έναν πολυώροφο κατοικιών. Αυτό που μοιάζει με πλατεία στο επίπεδο του δρόμου είναι επίσης η οροφή ενός κτιρίου στην πλαγιά του γκρεμού, ύψους 22 ορόφων. Τη νύχτα, ο ορίζοντας με νέον φωτίζεται σαν σκηνή από το «Blade Runner».

Αυτή η φουτουριστική κινεζική μεγαλούπολη, χτισμένη πάνω σε βουνά, μοιάζει με επιστημονική φαντασία, γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο οι συνταξιούχοι της Φλόριντα, Bev και John Martin, έπρεπε να την δουν.

«Ήταν απλώς μια γιορτή για τα μάτια σου όπου κι αν γυρνούσες», είπε στην Wall Street Journal η Μπεβ, 62 ετών.

Τα viral βίντεο και οι influencers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν βοηθήσει στην προσέλκυση παγκόσμιων επισκεπτών στο Chongqing.

Η Κίνα εδώ και καιρό εντυπωσιάζει τους επισκέπτες με θαύματα όπως το Σινικό Τείχος και τους πολεμιστές από τερακότα που είναι θαμμένοι σε έναν αρχαίο τάφο. Τώρα οι επισκέπτες θαμπώνονται από το όραμα του Chongqing για μια πραγματική πόλη cyberpunk.

τουρισμός

Ο τουρισμός σε μια σχεδόν άγνωστη πόλη

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το Chongqing ήταν σε μεγάλο βαθμό μια απάντηση σε ερωτήσεις: η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στον κόσμο από ορισμένες απόψεις, με 32 εκατομμύρια ανθρώπους σε μια περιοχή μεγέθους Νότιας Καρολίνας. Οι λάτρεις της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου την γνώριζαν ως την πρωτεύουσα του πολέμου των Κινέζων Εθνικιστών.

 

Στη συνέχεια, τα viral βίντεο της απίθανης αρχιτεκτονικής της άλλαξαν την εικόνα της. Ξαφνικά, πολλοί Κινέζοι και διεθνείς ταξιδιώτες ένιωσαν ότι έπρεπε να την επισκεφθούν.

Το Chongqing υποδέχτηκε 120 εκατομμύρια τουρίστες που διανυκτέρευσαν πέρυσι, αύξηση 17% από το 2023. Κατά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, τα συνοριακά σημεία ελέγχου του Chongqing χειρίστηκαν έναν αριθμό ρεκόρ ξένων υπηκόων – αλλά μόνο 330.000, επομένως οι επισκέπτες από το εξωτερικό που φτάνουν εδώ μπορούν ακόμα να καυχηθούν ότι επισκέπτονται ένα καλά κρυμμένο στολίδι.

Υπάρχουν λίγες απευθείας πτήσεις από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, επομένως πολλοί επισκέπτες περνούν μέσω Πεκίνου, Σαγκάης ή άλλης ανταπόκρισης.

τουρισμός

Οι influencers την έβαλαν στο χάρτη

Πολλοί αποδίδουν την τουριστική άνοδο σε influencers των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως ο «Κινέζος Τραμπ», ένας ντόπιος από το Chongqing ονόματι Ράιαν Τσεν, ο οποίος δημιουργεί μια τέλεια αποίμηση του προέδρου των ΗΠΑ ενώ τρώει το χαρακτηριστικό πικάντικο ζεστό ποτ της πόλης. Ή ο ντόπιος Τζάκσον Λου, ο οποίος δείχνει μια σπειροειδή διαδρομή με λεωφορείο σε έναν υπερυψωμένο αυτοκινητόδρομο 20 ορόφων σε ένα βίντεο με 56 εκατομμύρια προβολές στο TikTok και το Instagram.

 

Ο Λου, ένας 28χρονος ξεναγός, είπε στην WSJ ότι οι περισσότεροι ουρανοξύστες χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αλλά η γοητεία είναι ότι περιβάλλονται από πανύψηλες πολυκατοικίες της δεκαετίας του 1980 χωρίς ανελκυστήρες, όπου οι άνθρωποι κρεμούν ρούχα για να στεγνώσουν σε μεταλλικά κλουβιά παραθύρων.

«Υπάρχει αυτή η σύγκρουση μεταξύ του παλιού και του νέου», είπε. Το όνειρό του ήταν να κάνει το Chongqing το φόντο μιας ταινίας δράσης του Τομ Κρουζ.

Πολλοί διεθνείς επισκέπτες πρέπει να υποβάλουν αίτηση για τουριστικές βίζες, συμπεριλαμβανομένου του Φέλιξ Ντόναλντσον, ενός 29χρονου ακαδημαϊκού ερευνητή από το Ηνωμένο Βασίλειο, ο οποίος πέρασε ένα πρόσφατο βράδυ στο Chongqing σε μια νυχτερινή κρουαζιέρα στο ποτάμι.

Η Κίνα έχει γίνει πιο εύκολη στην πλοήγηση για μη ομιλητές της μανδαρινικής γλώσσας, όπως ο Ντόναλντσον. Οι εφαρμογές πληρωμών και μετάφρασης έχουν κάνει τα πράγματα πιο ομαλά. Το μόνο του παράπονο: οι μικρές τουαλέτες.

Η πόλη μπορεί να βρίσκεται σε περίοδο ακμής: αρκετά βολική για τους ξένους, αλλά όχι ακόμα γεμάτη. Η ταλαιπωρία άξιζε τον κόπο για την Μπεβ και τον Τζον Μάρτιν, οι οποίοι κατέγραψαν το ταξίδι τους στο YouTube δείχνοντας αξιοθέατα όπως έναν δρόμο με φαγητό φωτισμένο με νέον και το εναέριο τραμ του ποταμού Γιανγκτσέ.

«Η Chongqing ήταν η άγνωστη αλλά υπέροχη πόλη που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείς», είπε η Μπεβ.

τουρισμός

Πηγή: ot.gr

Γιώργος Τσαλίκης: Λύγισε on camera ο τραγουδιστής – “Όταν ήρθαμε εδώ, δεν είχαμε τίποτα”

Newsroom
-
0
Γιώργος Τσαλίκης: Λύγισε on camera ο τραγουδιστής – “Όταν ήρθαμε εδώ, δεν είχαμε τίποτα”

Μια συγκινητική αναδρομή στα πρώτα του χρόνια με τη σύζυγό του, Δώρα, στο παλιό τους σπίτι στην Πετρούπολη έκανε on camera ο Γιώργος Τσαλίκης.

Ο τραγουδιστής περιέγραψε φανερά συγκινημένος (ΑΝΤ1) τις δύσκολες στιγμές στην καθημερινότητά τους τότε: «Όταν ήρθαμε εδώ, δεν είχαμε απολύτως τίποτα. Μπήκαμε σε ένα άδειο σπίτι χωρίς έπιπλα, χωρίς κάτι σημαντικό. Το μόνο που αγοράσαμε ήταν ένα στρώμα, δύο πιάτα, δύο ποτήρια και πιρούνια. Αυτό ήταν το ξεκίνημά μας. Θέλαμε να σταθούμε στα πόδια μας χωρίς να επιβαρύνουμε κανέναν».

Στη συνέχεια, καθώς η καριέρα του άρχισε να βρίσκεται σε ανοδική πορεία, θυμήθηκε την περίοδο που προσπαθούσε να βρει το δικό του στυλ, ρωτώντας τον φίλο του, Ηλία Ψινάκη, για συμβουλές: «Του είπα πως θέλω να φοράω κάτι πιο “μουράτο” και εκείνος μου πρότεινε Cavalli. Όταν είδα την τιμή, πάγωσα! Του ζήτησα να τα πληρώσω σε δόσεις και εκείνος ήταν τόσο γλυκός που μου είπε να το κάνω με τον τρόπο που θέλω και να μη στεναχωριέμαι».

Ο τραγουδιστής μοιράστηκε, επίσης, όμορφες αναμνήσεις από τα πρώτα τους γλέντια στο μικρό μπαλκόνι του σπιτιού, όπου γινόταν το επίκεντρο των συζητήσεων και των ονείρων τους. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά το τραγούδι «Με χαλάει» από την εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού, και εκεί είχε και τις πιο βαθιές συζητήσεις με τον φίλο του, Μάρκο Σεφερλή, για το μέλλον τους: «Λέγαμε “Θα τα καταφέρουμε; Θα μπορέσουμε να στηρίξουμε τους δικούς μας ανθρώπους; Να ζήσουμε όπως ονειρευόμαστε;” Και τα καταφέραμε».

Global Sumud Flotilla: Βασανιστήρια από το Ισραήλ καταγγέλλουν οι ακτιβιστές – “Δεν κατάφεραν να μας εκφοβίσουν”

Newsroom
-
0
Global Sumud Flotilla: Βασανιστήρια από το Ισραήλ καταγγέλλουν οι ακτιβιστές – “Δεν κατάφεραν να μας εκφοβίσουν”

Σε σοβαρές καταγγελίες για απάνθρωπη μεταχείριση από τις ισραηλινές αρχές προχώρησαν ακτιβιστές και ακτιβίστριες του διεθνούς στολίσκου Global Sumud Flotilla, που προσγειώθηκαν νωρίτερα σήμερα, Σάββατο (4/10), στην Κωνσταντινούπολη.

Σημειώνεται πως συνολικά 137 άτομα, που έπλεαν προς τη Γάζα μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια και στη συνέχεια απήχθησαν από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ, αφέθηκαν ελεύθεροι από τις ισραηλινές φυλακές και με πτήση από το αεροδρόμιο Ramon της πόλης Eilat κατέφτασαν το μεσημέρι στην Κωνσταντινούπολη.

Στο αεροδρόμιο της Τουρκίας τους υποδέχτηκαν αξιωματούχοι της χώρας αλλά και πλήθος κόσμου σε ένδειξη αλληλεγγύης.

Σύμφωνα με το Anadolu, οι ακτιβιστές και οι ακτιβίστριες του Global Sumud Flotilla αποβιβάστηκαν φορώντας παλαιστινιακές μαντίλες και φωνάζοντας συνθήματα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Καταγγελίες για βασανιστήρια

Ο δημοσιογράφος Ersin Celik, που συμμετείχε στον στολίσκο σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Anadolu Agency, κατήγγειλε ότι το Ισραήλ τους φέρθηκε με απάνθρωπο τρόπο.

Ο Çelik σημείωσε ότι υπέστησαν τόσο σωματική όσο και ψυχολογική βία, λέγοντας: “Τραυμάτισαν μερικούς φίλους μας, δεν τους έδωσαν φαγητό, δεν τους έδωσαν νερό, και μας ζήτησαν να πιούμε τα υπολείμματα από τα φαγητά τους, αλλά δεν το δεχτήκαμε. Τελικά, η χώρα μας μάς έφερε εδώ. Πιστεύουμε ότι σπάσαμε τον αποκλεισμό, επειδή το ηθικό στο Ισραήλ είναι πολύ χαμηλό. Είναι απίστευτα θυμωμένοι, δεν ξέρουν τι να κάνουν. Άρχισαν να βλέπουν ότι όλος ο κόσμος τους μισεί. Πριν από 3 ημέρες σπάσαμε τον αποκλεισμό και για 3 ημέρες βλέπαμε ολοκαθαρά την επίδραση αυτού του γεγονότος στα πρόσωπα των σιωνιστών στρατιωτών και αστυνομικών”.

Παράλληλα, ο Τούρκος δημοσιογράφος σε ζωντανή εκπομπή του CNN Türk, αποκάλυψε πως “Οι Ισραηλινοί βασάνισαν πολύ σκληρά τη Γκρέτα (σ.σ. τη Γκρέτα Τούνμπεργκ) μπροστά στα μάτια μας. Κακοποίησαν τη Γκρέτα, ένα μικρό παιδί. Την έσυραν στο έδαφος, την ανάγκασαν να φιλήσει την ισραηλινή σημαία. Έκαναν ακριβώς ό,τι έκαναν οι Ναζί“.

 

 

Παράλληλα, ο υπεύθυνος της τουρκικής αποστολής στο Global Sumud Flotilla, Davut Daşkıran, ευχαρίστησε την Τουρκία για τον επανατρισμό του, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι ορισμένοι Τούρκοι ακτιβιστές παραμένουν στις ισραηλινές φυλακές.

Ο ακτιβιστής και πρόεδρος του Ιδρύματος Siyer, Μουχάμμαντ Εμίν Γιλντίρμ, ανέφερε, από την πλευρά του, ότι συμμετείχε στον στολίσκο, για να επιστήσει την προσοχή στη γενοκτονία στη Γάζα, λέγοντας: «Ίσως δεν καταφέραμε να φτάσουμε στη Γάζα, αλλά ήταν ένα βήμα για να ακουστεί η φωνή της Γάζας στον κόσμο. Στις καρδιές μας υπάρχει μια πικρία που δεν καταφέραμε να φτάσουμε, αλλά τελικά αυτή η φωνή θα αντηχήσει και, ελπίζουμε, ότι θα δούμε το τέλος του γενοκτονικού πολέμου του Ισραήλ».

“Αναχαίτισαν τα πλοία μας και στη συνέχεια υποστήκαμε πολλές ταπεινώσεις. Πλέον καταλαβαίνουμε λίγο καλύτερα τι βιώνουν οι Παλαιστίνιοι εδώ και χρόνια. Δεν μας έδωσαν ούτε ένα ποτήρι νερό. Για 3 ημέρες μας στέρησαν το πόσιμο νερό και μας εμπόδισαν να ασκήσουμε το δικαίωμα της λατρείας. Αντιμετωπίσαμε μια συμπεριφορά που ταιριάζει με όσα έχει κάνει μέχρι τώρα το Ισραήλ”, πρόσθεσε.

Ο Γιλντίρμ περιέγραψε ακόμα ότι όταν ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Μπεν – Γκιβρ, επισκέφτηκε τις φυλακές “οι κρατούμενοι τους είπαν κατάμουτρα ότι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι αυτοί που διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα. Χωρίς να μπορέσει να πει τίποτα, αναγκάστηκε να φύγει από εκεί πολύ θυμωμένος και ντροπιασμένος“.

“Το Ισραήλ μας κράτησε σε διεθνή ύδατα και μας φέρθηκε ως τρομοκράτες για 3 ημέρες, αναγκάζοντάς μας να μείνουμε στη φυλακή και υποβάλλοντας μας σε σωματική και ψυχολογική παρενόχληση“, ανέφερε από την πλευρά του ο ακτιβιστής και καθηγητής Δρ. Χασμέτ Γιαζίτζι, προσθέτοντας  ότι “ορισμένοι ακτιβιστές αναγκάστηκαν να ταξιδέψουν με χειροπέδες για 16 ώρες”.

Κάμερες ασφαλείας στα πλοιάρια του στολίσκου Global Sumud Flotilla YouTube

“Μας φέρθηκαν σαν σκυλιά. Ήθελαν να κλάψουμε, αλλά δεν κλάψαμε καθόλου [..] Μας άφησαν νηστικούς. Σε ένα δωμάτιο 14 ατόμων έδιναν ένα πιάτο [..] Δόξα τω Θεώ, ο Κύριος δεν μας άφησε να πεινάσουμε. Δεν πίναμε νερό εκτός αν διψούσαμε πολύ, γιατί το νερό ήταν αυτό της τουαλέτας. Προσπαθούσαμε να ξεδιψάσουμε με το νερό που έτρεχε από τη βρύση της τουαλέτας. Παρά τις ικεσίες μας, δεν μας έδωσαν νερό. Πήραν όλα τα φάρμακά μας. Τα πέταξαν στα σκουπίδια μπροστά στα μάτια μας. Μας έκλεψαν τα πάντα. Οι στρατιώτες έβαλαν τα notebooks και τα τηλέφωνα στις τσάντες τους, έκλεψαν τα powerbank. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής τους, η κλοπή. Έκλεψαν την πατρίδα των Παλαιστινίων”, δήλωσε άλλος ακτιβιστής.

“Μας είπαν ‘καλώς ήρθατε στη Γάζα’”

Η ακτιβίστρια Zeynep Dilek Tekocak σημείωσε επίσης ότι μετά τη σύλληψή τους, ορισμένα άτομα υπέστησαν βία και ανέφερε ότι τους έστειλαν σε φυλακή σε περιοχή πολύ κοντά στη Γάζα.

“Καθώς μας μετέφεραν, μας είπαν: “Σας πηγαίνουμε στη Γάζα. Σας πηγαίνουμε σε ένα μέρος πολύ κοντά στη Γάζα”. Μας κορόιδευαν, δηλαδή, κατά τη γνώμη τους. Αλλά δεν μπορούσαν να υπολογίσουν το εξής: υπήρχαν άνθρωποι από 72 διαφορετικά κράτη. Υπήρχαν πολλοί βουλευτές, πρόεδροι συνδικάτων, ακτιβιστές, δικηγόροι”.

Ο ακτιβιστής Osman Çetinkaya, ο οποίος βρισκόταν στο πλοίο Amiral περιέγραψε πως, μετά την αναχαίτιση του πλοίου, οι Ισραηλινοί στρατιώτες το έσυραν στο λιμάνι τους και “μετά τη μεταφορά στο λιμάνι, μας έβαλαν χειροπέδες και νόμιζαν ότι μπορούσαν να μας εξευτελίσουν. Όταν αντιδράσαμε, η βία τους αυξήθηκε ακόμη περισσότερο. Στη συνέχεια, μας πήγαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και μας έστειλαν στη φυλακή. Το πιο σημαντικό είναι ότι μας έκλεψαν τα προσωπικά μας αντικείμενα, μας τα πήραν“.

“Έκαναν εξαιρετικά ανήθικα πράγματα. Ετοίμασαν ένα μεγάλο πανό , που πάνω του είχαν γράψει “Καλώς ήρθατε στη Γάζα”. Ήταν τόσο ανήθικο. Σαν να κουβαλούν τα εγκλήματά τους πάνω τους”, αποκάλυψε η ακτιβίστρια Ayçin Kantoğlu. Η ίδια, περιγράφοντας την επίσκεψη του Ισραηλινού υπουργού, Μπεν Γκιβρ, στις φυλακές είπε:

“Μας είχαν κλείσει σε ένα κλουβί. Ήταν πραγματικά ένα κλουβί για ζώα, για σκύλους, και όλες οι γυναίκες ήμασταν εκεί μαζί. Ο Μπεν-Γβίρ ήρθε μαζί με δημοσιογράφους και προσπάθησε να κάνει δήλωση. Από ό,τι κατάλαβα, είπε «Αυτοί δεν έχουν οίκτο για τα παιδιά της Ιερουσαλήμ» και άλλα τέτοια. Εμείς διαμαρτυρηθήκαμε στον Μπεν-Γβίρ λέγοντας «Κλείσε το στόμα σου, γενοκτόνο κάθαρμα». Ήταν ένα σύνθημα που έκανε τις συνθήκες στη φυλακή ακόμα πιο δύσκολες. Δεν μετανιώνω καθόλου που φωνάξαμε αυτό το σύνθημα. Νομίζω ότι κάναμε το σωστό. Μείναμε 15 άτομα σε κελιά για 5 άτομα. Στους τοίχους υπήρχαν γραπτά με αίμα, τα διαβάσαμε όλα. Είδαμε τις μητέρες να γράφουν τα ονόματα των παιδιών τους στους τοίχους των κελιών. Στην πραγματικότητα, ζήσαμε λίγο από αυτά που έχουν ζήσει οι Παλαιστίνιοι. Δεν μας έδωσαν καθαρό νερό, μας είπαν να πίνουμε νερό από τις τουαλέτες, δεν φάγαμε για σχεδόν 40 ώρες”.

 

 

Ερωτηθείσα σχετικά με τις καταγγελίες ότι ισραηλινοί στρατιώτες προσπάθησαν να βγάλουν τις μαντίλες από ορισμένες γυναίκες που είχαν συλληφθεί, η ακτιβίστρια δήλωσε τα εξής:

“Μας έβγαλαν τα πάντα. Σε σχεδόν κάθε σημείο ελέγχου μας έψαξαν επανειλημμένα. Κοίταξαν μέσα στο στόμα μας, ανάμεσα στα δόντια μας. Προσπάθησαν να μας αντιμετωπίσουν ως τρομοκράτες, αλλά κάθε φορά τους φωνάζαμε κατάμουτρα ότι δεν ήμασταν ένοχοι. Τους λέγαμε κατάμουτρα ότι δεν ήμασταν ένοχοι, ότι δεν είχαμε παραβιάσει κανένα νόμο, αλλά ότι αντίθετα αυτοί ήταν που παραβίαζαν το νόμο, ότι μας είχαν απαγάγει. Αν ήθελαν να μας εκφοβίσουν, δεν τα κατάφεραν. Δεν σταματήσαμε τα συνθήματα μέχρι την τελευταία στιγμή. Λέγεται ότι ο τόπος όπου μας έβαλαν είναι μια φυλακή με υψηλή ασφάλεια. Και εκεί φωνάζαμε συνθήματα”.

ΟΤΑΝ ΧΑΘΗΚΕ Η ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΜΠΑΣΚΕΤ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Newsroom
-
0
ΟΤΑΝ ΧΑΘΗΚΕ Η ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΜΠΑΣΚΕΤ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Μετά από σχεδόν 35 χρόνια, το ντοκιμαντέρ “Η χαμένη Ντριμ Τιμ” μάς θυμίζει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και της καλύτερης εθνικής ομάδας μπάσκετ εκείνης της εποχής, που θα μπορούσε να κοντράρει στα ίσια τους Αμερικανούς του ΝΒΑ.

Πριν από είκοσι ημέρες στο Βελιγράδι, έκανε πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ “η χαμένη ντριμ τιμ”. Στους κινηματογράφους που προβλήθηκε δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο, με τον κόσμο να υποδέχεται την ταινία, χειροκροτώντας και στο τέλος μη συγκρατώντας τα δάκρυα του. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο Κροάτης σκηνοθέτης Γιούρε Πάβλοβιτς, εξιστορεί πως το καλοκαίρι του 1991 στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης, παίχθηκε ο γιουγκοσλάβικος εθνικός ύμνος για μια χώρα που πλέον δεν υπήρχε.

Ήταν η τελευταία εμφάνιση των “πλάβι”, όπως ονόμαζαν την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, που έπαιρνε το χρυσό μετάλλιο, με την πατρίδα των προπονητών και των παικτών της ομάδας να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη.

Η ταινία έπαιξε για πρώτη φορά στο καλοκαιρινό φεστιβάλ της κροάτικης πόλης Πούλα. Το χειροκρότημα στο φινάλε, κράτησε για αρκετή ώρα και το μπάσκετ φάνηκε, σε μια στιγμή, να ενώνει τους άλλοτε φίλους, που μέσα σε μια νύχτα έγιναν εχθροί. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι η πορτοκαλί μπάλα εδώ και χρόνια, έχει ενώσει τα κομμάτια της άλλοτε ενιαίας γειτονικής χώρας με την ίδρυση της Αδριατικής Λίγκας το 2001, σε ένα πρωτάθλημα όπου συμμετέχουν οι καλύτερες ομάδες των έξι Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας.

Εδώ όμως μιλάμε για την καλύτερη, ίσως, Εθνική Γιουγκοσλαβίας όλων των εποχών, που το 1990 είχε αναδειχθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια στην Αργεντινή, ενώ μετρούσε δυο συνεχόμενα χρυσά μετάλλα στα Ευρωμπάσκετ του 1989 και του 1991. Ταυτόχρονα η φοβερή Γιουγκοπλάστικα σάρωνε τρεις φορές την Ευρωλίγκα με ένα ανεπανάληπτο (από τότε) θρι πιτ και μια γενιά εκπληκτικών παικτών συγκροτούσε ένα ασυναγώνιστο σύνολο: Πέτροβιτς, Κούκοτς, Ράτζα, Βράνκοβιτς, Κόμαζετς από την Κροατία, Ντίβατς, Τζόρτζεβιτς, Ντανίλοβιτς, Σάβιτς (γεννημένος στη Βοσνία) και ο μακαρίτης πλέον Σρεντένοβιτς από την Σερβία ο Ζντοβτς από την Σλοβενία και φυσικά ο Ζάρκο Πάσπαλι από το Μαυροβούνιο, ήταν η αφρόκρεμα μιας τρομερής Εθνικής Ομάδας, που είχε στα χέρια του ο δάσκαλος Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Αυτή η ομάδα (με κάποιες προσθαφαιρέσεις) μετά το 1987 και την αποτυχία της στο Ευρωμπάσκετ 87, ξεκίνησε να γίνεται υρίαρχος. Μπορεί το 1988  και στον τελικό του ολυμπιακού τουρνουά να ηττήθηκε στη Σεούλ από τη Σοβιετική Ένωση, στην τελευταία παράσταση μιας άλλης τεράστιας ομάδας (Σαμπόνις, Βάλτερς, Βολκόφ, Κουρτινάιτις και λοιποί) από κει και πέρα όμως γινόταν ασυναγώνιστη.

 

Η αφίσα του ντοκιμαντέρ “Η χαμένη Ντριμ Τιμ”

 

Τα δυο Ευρωμπάσκετ της μιας εβδομάδας, σε Ζάγκρεμπ και Ρώμη, τα κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση και όλοι πίστευαν ότι το 1992 θα ήταν ο πιο ανταγωνιστικός αντίπαλος της αυθεντικής ντριμ τιμ, που είχαν αποφασίσει να κατεβάσουν οι ΗΠΑ μετά την παταγώδη αποτυχία τους στη Σεούλ αλλά και τη θέληση του κομισάριου Ντέιβιντ Στερν να διαφημίσει το ΝΒΑ σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τη μάχη αυτή, ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία και τις ΗΠΑ, δεν την είδαμε ποτέ. Στον τελικό της Βαρκελώνης έπαιξε η Κροατία του Ντράζεν Πέτροβιτς, του Κούκοτς και του Ράτζα, που άντεξε ένα δεκάλεπτο, παρακολούθησε το σκορ για αρκετή ώρα μέχρι ο Τζόρνταν, ο Μπάρκλεϊ και ο Πίπεν μαζί με τους υπόλοιπους ΝΒΑερς φτάσουν εύκολα στην επικράτηση και στο χρυσό μετάλλιο με 117-85. Θα μπορούσε μια ενιαία Γιουγκοσλαβία να κοντράρει περισσότερο. Κάποτε ο Ντούσαν Ίβκοβιτς είχε εκμυστηρευτεί ότι πίστευε ακόμα και στη νίκη.

Την απάντηση, βέβαια, δεν την ξέρουμε γιατί απλά αυτός ο αγώνας δεν έγινε ποτέ. Η ευρωπαϊκή ντριμ τιμ δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά, μετά το 1991.

Η φωνή του Ντούντα…

Ο 40χρονος Πάβλοβιτς χρειάστηκε οκτώ χρόνια για να ολοκληρώσει το ντοκιμαντέρ του, καθώς ήθελε να μιλήσει με όλους τους πρωταγωνιστές εκείνης της ομάδας, που εν τω μεταξύ είχαν διακορπιστεί σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Όταν εξασφάλισε και τη συμμετοχή του Ίβκοβιτς ήξερε ότι κανείς από τους παίκτες δεν θα έλεγε όχι.

Από τις οθόνες παρελαύνουν όλοι οι -εν ζωή- τεράστιοι παίκτες εκείνης της εποχής και βέβαια ο ίδιος ο Ντούντα, που στο τέλος του ντοκιμαντέρ ακούγεται να λέει με την βραχνή φωνή του: “Δεν παίζαμε μόνο για το μετάλλιο, αλλά επειδή θέλαμε να αφήσουμε κάτι πίσω μας…”

Η ταινία προβλήθηκε στο Βελιγράδι στις 16 Σεπτεμβρίου, ανήμερα δηλαδή της συμπλήρωσης τεσσάρων ετών από το θάνατο του αείμνηστου κόουτς και οι αίθουσες υποδέχθηκαν την εικόνα του, γεμάτες συγκίνηση. Ποιος όμως δεν θα ανατριχιάσει βλέποντας όλα αυτά τα ιερά τέρατα να εξομολογούνται πως βίωσαν εκείνες τις ημέρες, που έπρεπε να παίξουν μπάσκετ, να πάρουν ένα χρυσό μετάλλιο, ενώ πίσω τους όλα άλλαζαν δραματικά.

“Πιστεύαμε ότι θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας και όλα θα ήταν όλα οκέι” ακούγεται να λέει ο Τόνι Κούκοτς. Η ταινία έχει και ανεκτίμητο αρχειακό υλικό από την προετοιμασία και τη ζωή έξω από το γήπεδο αυτής της υπέροχης ομάδας

Δείτε το σχετικό τρέιλερ για να πάρετε μια ιδέα:

Περιμένοντας να δούμε κάποια στιγμή το ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα που φιλοξένησε πολλούς από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, θα γυρίσουμε 35 χρόνια πίσω για να θυμηθούμε και την ιστορία που διηγείται η ταινία. Στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης ήμουν απεσταλμένος της “Απογευματινής” και αυτό που ζούσαμε δεν ξέραμε ότι τότε ήταν ένα κομμάτι μιας κοσμοϊστορικής αλλαγής. Τη μνήμη μου φρέσκαρε και αρχείο του ιστορικού περιοδικού “Τρίποντο”, οι τόμοι του οποίου βρίσκονται πάντα σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη,…

Ο Μπόμπαν και η σημαία του Ντίβατς

Η ατμόσφαιρα στη Γιουγκοσλαβία μύριζε μπαρούτι από το 1990, όταν Κροάτες και Σέρβοι που συνυπήρχαν μέχρι τότε κάτω από την ίδια στέγη, ξέθαψαν τα τσεκούρια του εθνικισμού. Ο αθλητισμός δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Λένε ότι το παιχνίδι Ντιναμό Ζάγκρεμπ-Ερ.Αστέρα στις 13 Μαΐου του 1990 ήταν ουσιαστικά η αφετηρία των διαδοχικών εμφυλίων που οδήγησε εν τέλει στην αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας. Λίγες μέρες πριν ο Φράνιο Τούτζμαν είχε κερδίσει τις εκλογές στη Δημοκρατία της Κροατίας με κεντρικό σύνθημα την ανεξαρτησία της χώρας.

Στο Μάξιμιρ έδρα της Ντιναμό είχαν ταξιδέψει 3.000 Σέρβοι (ανάμεσα τους και ο περιβόητος Αρκάν) για ένα παιχνίδι που εξελίχθηκε σε σχεδόν κανονικό πόλεμο. Οι (γνωστοί και μη εξαιρετέοι) οπαδοί της Ντιναμό πέταξαν πέτρες στους Σέρβους, αυτοί απάντησαν με υβριστικά συνθήματα και οι Κροάτες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο για να επιτεθούν. Εκεί βρήκαν αντιμέτωπες τις αστυνομικές δυνάμεις της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, που χρησιμοποίησαν ανεξέλεγκτη βία.

Ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, μεγάλο αστέρι της Ντιναμό, βλέποντας τους κρανοφόρους να ξυλοφορτώνουν έναν οπαδό της Ντιναμό, έριξε σε έναν αστυνομικό μια κλωτσιά που έμεινε στην ιστορία. Ο Κροάτης ποδοσφαιριστής έγινε σύμβολο των συμπατριωτών του, αν και συνέχισε την καριέρα του στη Μίλαν. Το πρωτάθλημα

Λίγους μήνες αργότερα στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής, η (ακόμα) ενιαία Εθνική Γιουγκοσλαβίας συντρίβει τη Σοβιετική Ένωση με 92-75 και στέφεται παγκόσμια πρωταθλήτρια για τρίτη φορά στην ιστορία της. Στους πανηγυρισμούς για το χρυσό, ένας φίλαθλος μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο έδωσε στους παίκτες μια κροατική σημαία, την οποία ο Ντίβατς άρπαξε και την πέταξε πίσω από το καλάθι. Λίγες στιγμές αργότερα οι παγκόσμιοι πρωταθλητές πανηγύριζαν με μια σημαία της Γιουγκοσλαβίας

Λέγεται ότι αυτό το επεισόδιο προκάλεσε ρήξη στις σχέσεις του Ντράζεν Πέτροβιτς με τον Ντίβατς και οι δυο άλλοτε πολύ καλοί φίλοι, καθώς ξεσπούσε ο πόλεμος μεταξύ Κροατίας και Σερβίας, σταμάτησαν να μιλάνε, ενώ είχαν μεγαλώσει μαζί και ήταν συγκάτοικοι για χρόνια σε όλα τα ταξίδια των εθνικών ομάδων. Ένα χρόνο αργότερα ο Πέτροβιτς δεν ταξίδεψε στη Ρώμη, με τις φήμες να οργιάζουν ότι το κρατούσε μανιάτικο στον πρώην κολλητό του. Η αλήθεια είναι ότι ο Πέτροβιτς εκείνο το καλοκαίρι ήθελε να αφιερωθεί στην καριέρα του στο ΝΒΑ, κάνοντας εντατικές προπονήσεις για να παίξει όσο καλύτερα μπορούσε με τους Νικς. Ο Ίβκοβιτς αποφάσισε να μην τον περιμένει και έτσι η Γιουγκοσλαβία πήγε στη Ρώμη χωρίς τον σούπερ σταρ της ομάδας.

Για αυτή του την ενέργεια μάλιστα ο Ντίβατς χαρακτηρίστηκε … εχθρός της Κροατίας και για πολλά χρόνια ήταν ανεπιθύμητο πρόσωπο στο Ζάγκρεπ. Ο Σέρβος σέντερ πάντως είχε συζητήσει το θέμα με τους υπόλοιπους Κροάτες της Εθνικής (Κούκοτς, Ράτζα, Κόμαζετς): “Αν είμαι εγώ το πρόβλημα αποχωρώ”  τους είπε, αλλά κανείς δεν δέχθηκε κάτι τέτοιο. Χρόνια αργότερα, το 2010, για τις ανάγκες του ντοκιμαντές του ESPN “once brothers, επισκέφθηκε ξανά την πρωτεύουσα της Κροατίας.

Οι σκηνές στο σπίτι της οικογένειας Πέτροβιτς αλλά και στον τάφο του αδικοχαμένου Ντράζεν είναι ιδιαίτερα φορτισμένες και προκαλούν ακόμα και τώρα, αν τις δει κανείς, πολύ μεγάλη συγκίνηση…

Ο Ζντοβτς βάζει τα κλάματα

Στη Ρώμη και στο Παλαέουρ η Γιουγκοσλαβία, έστω και χωρίς τον Πέτροβιτς, ήταν το απόλυτο φαβορί. Η Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχε, πλέον, η Λιθουανία μόλις τον Μάιο του 91 έπαιρνε την έγκριση της FIBA να αγωνιστεί σαν ανεξάρτητη ομάδα. Η διοργάνωση στη Ρώμη έγινε από τις 24 έως τις 29 Ιουνίου 1991. Ενδιάμεσα (στις 25/6) Κροατία και Σλοβενία ανακύρητταν την ανεξαρτησία τους.

Εμείς οι Έλληνες … κλονισμένοι και από τη σφαλιάρα του περίφημου Σβόμποντα στο ματς της πρώτης φάσης με την Τσεχοσλοβακία, δεν δίναμε τόσο μεγάλη σημασία στις ειδήσεις από το Βελιγράδι, το Ζάγκρεμπ και τη Λιουμπλιάνα. Όταν όμως είδαμε τον Γιούρι Ζντοβτς δακρυσμένο, καταλάβαμε ότι κάτι σοβαρό, πολύ σοβαρό συνέβαινε.

Ο Σλοβένος γκαρντ (νυν προπονητής του ΠΑΟΚ) είχε αγωνιστεί κανονικά στα τρία πρώτα ματς των “πλάβι”. Στις 28/6 όμως, ανήμερα του ημιτελικού με την Γαλλία, η νεοσύστατη κυβέρνηση της πατρίδας του απαγόρευε να αγωνιστεί στη συνέχεια της διοργάνωσης. Η επίθεση των ομοσπονδιακών στατευμάτων στη Λιουμπλιάνα δεν μπορούσε παρά να έχει τη συγκεκριμένη κατάληξη. Με ένα επείγον μήνυμα στο ξενοδοχείο Χολιντέι Ιν, το υπουργείο των Σπορ της Σλοβενίας, ειδοποιούσε τον παίκτη για την οριστική απόσυρσή του από την Εθνική Γιουγκοσλαβίας.

Το ρεπορτάζ για την αποχώρηση του Γιούρι Ζντοβτς από το “Τρίποντο” Αρχείο Γιάννη Φιλέρη

Ο Ζντοβτς που είχε περάσει όλη την ημέρα αγωνιώντας για την οικογένεια του, δεν μπορούσε παρά να πειθαρχήσει και να αναχωρήσει για τη Σλοβενία, έχοντας παίξει με τους “πλάβι” στα τρία πρώτα παιχνίδια σημειώνοντας 14 πόντους.

“Μια παρανοϊκή χώρα”

Η Γιουγκοσλαβία, έστω και χωρίς τον Ζντοβτς δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάρει το χρυσό μετάλλιο επικρατώντας στον τελικό της Ιταλίας με 88-73. Οι ατζούρι έτρεφαν κάποιες ελπίδες ποντάροντας στην αμηχανία των “πλάβι” λόγω της κατάστασης στις πατρίδες τους, αλλά αποδείχθηκαν φρούδες. Η Γιουγκοσλαβία έχοντας για πρώτους σκόρερ τους τρεις Κροάτες (Ράτζα 23, Κούκοτς 20, Περάσοβιτς 12) και τον Ντανίλοβιτς να πέφτει πάνω στον Νάντο Τζεντίλε πήρε το πέμπτο χρυσό μετάλλιο στην ιστορία τους στο Ευρωμπάσκετ.

Ο Τόνι Κούκοτς που αναδείχθηκε MVP του τουρνουά αφιέρωσε τον τίτλο στον Γιούρι Ζντοβτς, ενώ ο Ίβκοβιτς δήλωνε μετά το ματς: “Παίξαμε με μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά. Φαντάζομαι ότι όλη στη Γιουγκοσλαβία ήταν μπροστά στις τηλεοράσεις και ξέχασαν για λίγο τον πόλεμο…”

Ένας φίλαθλος εν τω μεταξύ έβαζε τη σημαία της Σερβίας στους ώμους του Σάσα Τζόρτζεβιτς, αλλά μετά και από την παρότρυνση του Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, την πέταξε μακριά…

Δυο μήνες αργότερα τα πράγματα ξεκαθάριζαν. Πολλοί ήλπιζαν ότι η κατάσταση στη Γιουγκοσλαβία θα ξεθυμάνει. Λάθος. Οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν και ήταν ολοφάνερο ότι δεν υπήρχε κανένα σημείο κοινής συνύπαρξης και επαφής. “Φίλε μου αυτή τη στιγμή είμαστε μια παρανοϊκή χώρα. Είναι τρελό αυτό που γίνεται. Πρώην συμπατριώτες, πρώην φίλοι να πολεμούν, πλέον, ο ένας τον άλλον…” μου έλεγε ο αείμνηστος συνάδελφος Ντανίλο Σότρα, ένας από τους κορυφαίους Σέρβους δημοσιογράφους με αντικείμενο το μπάσκετ.

Ήταν οι μέρες που η κροάτικη ομοσπονδία αθλητισμού απαγόρευε σε όλους τους Κροάτες αθλητές να αγωνίζονται με τα χρώματα της Γιουγκοσλαβίας. Νωρίτερα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των εφήβων στο Έντμοντον, τέσσερις νεαροί Κροάτες (Μρσιτς, Λόντσας, Τσίσμιτς και Ριντλ) αγνοούσαν την οδηγία, αλλά τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Στο ρεπορτάζ του “Τρίποντου” έγραφα ότι υπήρχε μια υφέρπουσα αισιοδοξία για … επανένωση, επειδή μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το γιουγκοσλάβικο μπάσκετ δεν είχε επίσημες υποχρεώσεις, ενώ ο Μίρκο Νόβοσελ υπεύθυνος της γιουγκοσλάβικης λίγκας πρότεινε τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος σε Ανατολή (με Κροατία, Σλοβενία και Βοσνία-Ερζεγοβίνη) και Δύση (με Σερβία, Μαυροβούνιο και Β.Μακεδονία).

Το “Τρίποντο” προαναγγέλλει τη διάλυση και της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Από το αρχείο του Γιάννη Φιλέρη

Τίποτα απ’ αυτά δεν συνέβη. Η αντιπαλότητα των Δημοκρατιών εξελίχθηκε σε μίσος που βάφτηκε με αίμα. Στο επόμενο πρωτάθλημα (1991-92) οι ομάδες από Κροατία και Σλοβενία αποχώρησαν οριστικά ενώ στο προολυμπιακό τουρνουά της Ισπανίας έπαιξαν η Κροατία και η Σλοβενία. Η πρώτη μάλιστα πέρασε και στο ολυμπιακό τουρνουά, φτάνοντας μέχρι τον τελικό. Όσο για τους Σέρβους, η Παρτίζαν υπό τις οδηγίες του νεαρού κόουτς Ζέλικο Ομπράντοβιτς, παρά την αναγκαστική εξορία της στην Ισπανία, έφτασε μέχρι το φάιναλ-φορ της Κωνσταντινούπολης παίρνοντας την Ευρωλίγκα χάρη στο τρελό τρίποντο του Σάσα Τζόρτζεβιτς που ξέρανε την Μπανταλόνα στην εκπνοή του τελικού!

Αυτός είναι ο περίγυρος της ταινίας του Γιούρε Πάβλοβιτς. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωνε ότι προσπάθησε να μεταφέρει στην οθόνη τα βιώματα των παικτών και του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Απ’ ό,τι φαίνεται τα κατάφερε καλά, θυμίζοντας σε όλους ότι μαζί με την ντριμ τιμ χάθηκε και μια ολόκληρη χώρα…

“Μίτση”: Μαγεία, θυμός και ενηλικίωση στην ελληνική επαρχία

Newsroom
-
0
“Μίτση”: Μαγεία, θυμός και ενηλικίωση στην ελληνική επαρχία

«Ήθελα να δημιουργήσω μια ιστορία με επίκεντρο ένα αγοροκόριτσο», μας λέει η Γεύη Δημητρακοπούλου.

«Το να είσαι αγοροκόριτσο είναι αποδεκτό σαν ταυτότητα όσο σε βλέπουν οι τριγύρω ακόμα ως παιδί, αλλά έρχεται κάποια στιγμή που αρχίζουν όλοι να αναρωτιούνται πότε θα μεγαλώσεις, που όμως στην πραγματικότητα σημαίνει ‘πότε θα αρχίσεις να μοιάζεις περισσότερο με κοπέλα’».

Με αυτό σαν σημείο εκκίνησης ξετυλίγεται μια από τις πιο ξεχωριστές μικρού μήκους ταινίες των τελευταίων χρόνων, και την οποία απολαύσαμε στο φετινό φεστιβάλ Δράμας.

Στην ταινία η Mίτση, ένα 13χρονο αγοροκόριτσο, έρχεται αντιμέτωπη με ένα τοπικό έθιμο όταν της έρχεται για πρώτη φορά περίοδος. «Για να έχεις τη δύναμη να αντέχεις τον πόνο τώρα που έγινες γυναίκα», της λέει η γιαγιά της.

Η Γεύη Δημητρακοπούλου σκηνοθετεί μια ταινία ενηλικίωσης που προσπαθεί παρέα με την νεαρή ηρωίδα της να εντοπίσει μια προσωπική συναισθηματική αλήθεια μέσα στην αγριότητα της πατριαρχικής παράδοσης, με την Φίλια Παπαγγελίδη να κερδίζει ένα πάρα πολύ δίκαιο βραβείο Α’ Γυναικείας Ερμηνείας στη Δράμα. (Η ταινία κέρδισε και το ανεξάρτητο βραβείο Onassis Culture.)

 

 

Στην ανταπόκρισή μας από το φετινό φεστιβάλ Δράμας, είχαμε ξεχωρίσει τη “Μίτση” μέσα στα κορυφαία φιλμ της φετινής επιλογής, γράφοντας πως «ξεχωρίζει επειδή στην πραγματικότητα δεν αποτελεί ποτέ συρραφή ιδεών αλλά έρχεται με πειθώ να παρουσιάσει κάτι ολότελα δικό της. Στιγμιότυπα μιας επαρχίας που μοιάζει ξεχασμένη, και μιας κοριτσίστικης εφηβείας γεμάτης καταπιεσμένο θυμό: Σαν λεπτομέρεια μιας λαογραφικής εξερεύνησης που εστίασε στα αισθήματα ενός κοριτσιού επειδή φώναζαν (σιωπηλά) τόσο δυνατά».

«Και μαζί, μια διαπραγμάτευση της ελευθερίας μέσα σε μια διαγενεακή καταπίεση, και μια εντυπωσιακά πολυεπίπεδη σχέση της Μίτση με την γιαγιά της, που αρνείται να χαρακτηριστεί μονοσήμαντα. Οι δυο τους μοιράζονται σκηνές όπου ακόμα κι αν δεν ανταλλαχθεί λέξη, ξέρεις πως υπάρχουν θάλασσες επικοινωνίας – και αγριότητα, και έγνοια μαζί. […] Ένα φιλμ που με αυτοπεποίθηση και έγνοια και διακριτικό αισθητικό πλούτο, δημιουργεί έναν πολυδιάστατο κινηματογραφικό κόσμο».

Τώρα, η “Μίτση” κάνει το πρώτο της πέρασμα από την Αθήνα, στο πλαίσιο των Νυχτών Πρεμιέρας. Η ταινία προβάλλεται στο slot της Κυριακής 5 Οκτωβρίου στις 17.00 στο Άστορ, ενώ στη συνέχεια θα έχουμε την ευκαιρία να τη δούμε ξανά όταν το πρόγραμμα του φεστιβάλ Δράμας ταξιδέψει στην Αθήνα και μετά στη Θεσσαλονίκη.

Ως τότε, και με αφορμή την προβολή στις Νύχτες Πρεμιέρας, αφήνουμε την σκηνοθέτρια Γεύη Δημητρακοπούλου να μας ξεναγήσει στον κόσμο της ταινίας της.

Τι σε έκανε να θες να αφηγηθείς την ιστορίας της Μίτσης; Υπήρξε κάποιο προσωπικό ή λαογραφικό ερέθισμα που λειτούργησε ως πρώτος σπινθήρας για το σενάριο;

Η πρώτη και κύρια επιθυμία μου ήταν να δημιουργήσω μία ιστορία με επίκεντρο της ένα αγοροκόριτσο, γιατί νιώθω πως μεγαλώνοντας δεν είχα πολλές τέτοιες αναφορές ενώ τις αναζητούσα με αγωνία. Το να είσαι αγοροκόριτσο είναι αποδεκτό σαν ταυτότητα όσο σε βλέπουν οι τριγύρω ακόμα ως παιδί, αλλά έρχεται κάποια στιγμή που αρχίζουν όλοι να αναρωτιούνται πότε θα μεγαλώσεις, που όμως στην πραγματικότητα σημαίνει ‘πότε θα αρχίσεις να μοιάζεις περισσότερο με κοπέλα’.

Εγώ επέλεξα ως ‘σημείο μετάβασης’ αυτής της συνθήκης την άφιξη της πρώτης περιόδου, που είναι κοινωνικά φορτισμένη ως ένα πέρασμα από μία κατάσταση σε μία άλλη. Το έθιμο του χαστουκιού που την συνοδεύει και υπάρχει στην ταινία, είναι προσωπικό βίωμα κοντινών μου γυναικών και μεγάλωσα με αυτήν την ιστορία να επαναλαμβάνεται στο οικογενειακό μου background.

Συζητώντας για αυτό το έθιμο του χαστουκιού, ανακάλυψα πως πολλές φίλες είτε το είχαν πάθει είτε το είχαν ακούσει να συμβαίνει. Υπήρχε κάτι μέσα σε αυτήν την ιστορία κάθε φορά που την άκουγα, μία έκπληξη, κάτι αναπάντεχο που συνέβει στη ζωή κάποιας γυναίκας που έφαγε χαστούκι χωρίς να το περιμένει απλά και μόνο αδιαθέτησε. Σαν ένα βίαιο καλωσόρισμα στο τι θα ακολουθήσει από εδώ και μπρος. Γράφoντας λοιπόν την ταινία, ήθελα να αντιστρέψω αυτή τη μορφή βίας, να δώσω τη δύναμη στο άτομο που την λαμβάνει.

Πώς δουλέψατε την ταυτότητα μιας νεαρής ηρωίδας που παλεύει –είτε το συνειδητοποιεί απόλυτα είτε όχι– με έμφυλους ρόλους και κοινωνικές προσδοκίες;

Προσπάθησα να είμαι αρκετά προσεκτική με τα παιδιά που παίζουν στην ταινία, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως θα καθορίσεις- έστω και άθελα σου, ένα νεαρό άτομο που θέλει να παίξει σε μία ταινία. Ήταν κύριο μέλημα μου να μην υπερ ταυτιστούν και χαθεί το όριο μεταξύ ρόλου και αληθινής προσωπικότητας πάνω στον ενθουσιασμό. Με τη Φήλια Παπαγγελίδη, την Μίτση της ταινίας, υπήρξε νομίζω μία αμοιβαία σύνδεση και αλληλοκατανόηση μεταξύ μας. Είναι πραγματικά ένα υπερταλαντούχο κορίτσι, με πολύ ανοιχτό πνεύμα και διαίσθηση που κατανοεί ενστικτωδώς το ρόλο και μπαίνει μέσα στον χαρακτήρα, σαν αυτό να είναι μία υποκριτική δύναμη που την κατέχει εδώ και δεκαετίες.

Δεν έγινε ποτέ κάποια θεωρητική συζήτηση μεταξύ μας για ζητήματα φύλου. Η δική μου προσέγγιση, ειδικά στην αρχή των προβών μας , ήταν η σωματικότητα του χαρακτήρα. Να πλάσουμε το πως η Μίτση υπάρχει, κινείται και αντιδρά σε αυτήν την πραγματικότητα της ιστορίας. Στη συνέχεια, και αφού ήρθε μαζί μας και η Αγάπη Σαλτογιάννη (η μικρή Μαρία της ταινίας), φτιάξαμε τον κόσμο της ταινίας και τη σχέση μεταξύ τους με το να δημιουργούμε σκηνές οι οποίες δεν υπήρχαν στο σενάριο. Παίζαμε και φανταζόμασταν το πως θα λειτουργούσαν οι χαρακτήρες και οι δυναμικές μεταξύ τους σε καθημερινά ενδεχόμενα της ζωής τους στο χωριό.

Δεν προβάραμε ποτέ κάποια σκηνή ή διάλογο που υπήρχε στο σενάριο, γιατί δεν είχε σημασία για εμένα να ξέρουν τι γίνεται στην ταινία για την υποκριτική τους και εγώ φοβόμουν να μην χάσουμε την αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό των παιδιών. Πέρα από το χαστούκι, το οποίο φυσικά έπρεπε να γνωρίζει η Φήλια πως θα συμβεί, τα κορίτσια δεν ήξεραν τίποτα για το τι συμβαίνει στην ταινία. Πήγαμε στο γύρισμα και όσο στήναμε με το crew, τους έλεγα τι γίνεται στην σκηνή και τα κορίτσια ήξεραν τι θα έκανε ο χαρακτήρας τους.

 

 

Η σκηνές που μοιράζονται η Μίτση με τη γιαγιά είναι όλες θησαυρός. Πώς δούλεψες αυτή τη σχέση, τι σημεία αναφοράς είχες, ποια ήταν σκηνοθετική σου προσέγγιση ώστε να αναδειχθούν στοιχεία αυτής της σχέσης που συχνά δεν μπαίνουν καν σε λέξεις;

Στη μεταξύ τους σχέση είναι κυρίως η ομοιότητα που φέρνει την σύγκρουση. Γιατί στην ουσία η Μίτση και η Γιαγιά είναι δύο γυναίκες με πολύ κοινά στοιχεία προσωπικότητας, μεγαλωμένες όμως σε άλλη εποχή. Οπότε επειδή η γλώσσα δεν θα είναι μέσω σύνδεσης μεταξύ τους, προσπάθησα να συνομιλήσουν και να πουν τα πιο σημαντικά μέσω του βλέμματος τους. Μιλάμε με τα μάτια και αυτό νομίζω είναι κάτι που σκηνοθετικά ήθελα και εγώ να υποστηρίξω και ίσως αν γύριζα τώρα ξανά την ταινία θα το έκανα ακόμα περισσότερο.

Γενικά ποτέ δεν μπορώ να απαντήσω στο τι σημεία αναφοράς έχω, γιατί η αγάπη μου για τον κινηματογράφο είναι χαοτική και πολύπλευρη σε διάφορα είδη και σκηνοθετικές ματιές. Μια ταινία που θα ήθελα εγώ να έχω κάνει και τα βλέμματα που υπάρχουν μέσα της με κάνουν να μην αναπνέω, είναι το “Πορτραίτο Μιας Γυναίκας που Φλέγεται” της Σελίν Σιαμά.

Στο παραπάνω context, η ταινία είναι σαφώς και ιστορία ενηλικίωσης. Τι σύνδεση έχεις με αυτές τις ιστορίες και αυτό το σινεμά; Είχες σημεία αναφοράς ή/και πράγματα να αποφύγεις;

Νομίζω πως δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου ότι τώρα κάνω μία ταινία ενηλικίωσης. Δεν μελέτησα ή δεν είχα κάποια τέτοια φόρμουλα κατά νου κατά τη δημιουργία της. Τη “Μίτση” έχω ακούσει να την κατατάσουν σε διάφορες κατηγορίες: φεμινιστική, sci fi, ταινία με μαγικά.

Εγώ περισσότερο θα ήθελα να νιώθει σαν μία queer ιστορία, μιας και για εμένα η πρωταγωνίστρια είναι ένα queer άτομο. Ένα παιδί που δεν θέλει να γίνει γυναίκα, που δεν θέλει να καταταχθεί σε κάποιο δίπολο, θέλει απλά να είναι ό,τι είναι, όπως είναι. Με προβληματίζει η αλήθεια είναι πως πολύ λίγοι είδαν αυτή τη σκοπιά μέσα στην ταινία. Νομίζω πως έχουμε συνηθίσει όταν μιλάμε για queer ταινίες να χρειαζόμαστε κάποιου είδους ερωτικότητα ή σεξουαλικότητα μέσα στην ιστορία για να την εκλάβουμε ως τέτοια.

 

 

Κάθε λεπτομέρεια συνεισφέρει στην δημιουργία ενός κόσμου που ισορροπεί στο προσωπικό, το ονειρικό, το (μαγικά) ρεαλιστικό. Πώς δουλέψατε στην ταινία σε τεχνικό επίπεδο, και ποιες ήταν κάποιες συγκεκριμένες δυσκολίες και προκλήσεις που αντιμετώπισες;

Η αλήθεια είναι πως σε αυτήν την ταινία ήμουν πολύ τυχερή να έχουμε μία ομάδα πολύ ενωμένη μεταξύ μας, όπου είμαστε συνεργάτες αλλά και φίλοι και αυτό εμένα προσωπικά με βοηθάει πολύ. Και με την παραγωγή μου τη Marni films, τη Μίνα Ντρέκη και την Ηρώ Αηδόνη και με το Διευθυντή Φωτογραφίας Δημήτρη Λαμπρίδη και τις Art Director μου Rectifier έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές σε διάφορα projects και υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη μεταξύ μας.

Με τη Σμαρώ Παπαευαγγέλου που έκανε το μοντάζ της ταινίας, ήταν εδώ και χρόνια μεγάλη μου επιθυμία να καταφέρω να συνεργαστώ μαζί της γιατί είναι η αγαπημένη μου μοντέζ όπως και με τη Βάλια Τσέρου την sound designer μας της οποίας πάντα με εκπλήσει ο ήχος σε κάθε ταινία της. Είναι πραγματικά όλοι και όλες οι προαναφερόμενοι καταπληκτικοί επαγγελματίες και από τη δική μου πλευράς ως σκηνοθέτις υπάρχει μεγάλη ασφάλεια στη γνώση πως τα συγκεκριμένα άτομα θα λάβουν το σενάριο και θα το διαβάσουν πέρα και πίσω από τις λέξεις.

Θα δημιουργήσουν ο καθένας έναν κόσμο που θα ενώνεται και θα εναρμονίζεται με τον κόσμο του κάθε κρίκου αλυσίδας που χρειάζεται για να δημιουργηθεί μία ταινία. Οπότε στο τεχνικό κομμάτι το να έχεις μία τόσο δυνατή ομάδα αυτομάτως μειώνει τις προκλήσεις.

Στο πρακτικό και εκτελεστικό κομμάτι της ταινίας, σαν δυσκολία κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, είχαμε μόνο μια σκηνή που δεν ξέραμε αν θα καταφέρουμε να γίνει, αυτή με τη φωτιά. Για να έχουμε τις απαραίτητες άδειες, έπρεπε ο καιρός να είναι με το μέρος μας. Τελικά από την πυροσβεστική μας έδωσαν άδεια να ανάψουμε φωτιά για δέκα μόνο λεπτά.

Ήταν δύσκολη σκηνή, γιατί είχαμε παιδιά μπροστά σε φωτιές, πολύ δύσκολο camera movement και ελάχιστο χρόνο να βγουν οι ερμηνείες όπως πρέπει. Ήταν το πιο αγωνιώδες δίλεπτο που έζησα, γιατί στην ουσία ήμασταν όλοι και όλες τόσο προετοιμασμένοι που η σκηνή βγήκε στο πρώτο take.

Το στοιχείο του φανταστικού, με τις ενδεχόμενες μαγικές δυνάμεις, κρύβεται πίσω από την ιστορία, ανάμεσα στις λέξεις της. Ποια είναι η σχέση σου με το σινεμά είδους, και με τι λογική προσέγγισες αυτά τα στοιχεία, προκειμένου να διατηρηθεί ο υπαινικτικός του χαρακτήρας; Είχες συγκεκριμένες επιρροές ή ‘οδηγούς’;

Η κολλητή μου μου είπε τις προάλες ‘Μα εσύ όλο sci fi κάνεις’ και γέλασα γιατί δεν το είχα δει ποτέ έτσι. Αλλά ναι ίσως έχω μία προσωπική έφεση στο υπερφυσικό ή στο παράλογο, μου αρέσει να ξεφεύγω από τους κανόνες της λογικής όταν γράφω μία ταινία. Σαν να θέλω να αγγίξω κάτι που δεν ξέρω, αλλά νιώθω πως υπάρχει.

Δεν εννοώ θεϊκά πράγματα, γιατί όπως το λέω ίσως έτσι ακούγεται, αλλά καταστάσεις που δεν μπαίνουν σε λέξεις, που συμβαίνουν και τα κατηγοριοποιούμε κυρίως στη σφαίρα της τυχαιότητας. Όπως το να κοιτάζεις κάποιον άγνωστο στο δρόμο που περπατάει και αυτός να σκοντάφτει. Ή να βλέπεις κάποιον στον ύπνο σου και την επόμενη ημέρα να σε παίρνει τηλέφωνο. Συμβαίνει, και συμβαίνει συνέχεια.

Μία δική μου ανησυχία ήταν πώς θα απεικονίζονταν το κομμάτι του μαγικού στην ταινία, γιατί δεν ήθελα να βγει υπερβολικό καθ’ολη τη διάρκεια, ήθελα η μαγεία να είναι μέρος της πραγματικότητας, να περνάει σαν κάτι πολύ φυσιολογικό μέσα σε όλη την αφήγηση. Κάτι όπως στον “Ευτυχισμένο Λάζαρο” της Αλίτσε Ρορβάχερ, που βλέπεις μια ταινία ρεαλισμού και συμβαίνει κάτι ‘μαγικό’ και απλά το αγκαλιάζεις χωρίς να χρειάζεται να το σκεφτείς περαιτέρω.

Μου αρέσει και αυτός ο κινηματογράφος, δεν ξέρω αν μπορώ να πω πως είναι συγκεκριμένη μου επιλογή ή ότι θέλω να κάνω το ίδιο – εξάλλου αλλάζω και εγώ η ίδια, μετά από κάθε ταινία.

Πικέρμι: Ένας ακόμη Διαγωνισμός από τη REVOIL ΝΙΚΟΛΑΟΥ – rpn

NEWSRPN
-
0
Πικέρμι: Ένας ακόμη Διαγωνισμός από τη REVOIL ΝΙΚΟΛΑΟΥ – rpn

Νέος Διαγωνισμός WINCLUB από τη Revoil!

ΚΕΡΔΙΣΕ PlayStation 5 Slim Digital!

Μόλις ξεκίνησε ένας ακόμη μεγάλος διαγωνισμός Revoil WINCLUB και σου δίνει την ευκαιρία να γίνεις ένας από τους 4 τυχερούς που θα κερδίσουν κάθε μήνα ένα PlayStation 5 Slim Digital!

➡️ Πέρασε από το πρατήριο Revoil Νικολάου
Λεωφ. Μαραθώνος 91, Πικέρμι
210 6039527

Χρησιμοποίησε την προσωπική σου κάρτα Revoil WINCLUB και μπες αυτόματα στην κλήρωση!

Μην το χάσεις – ίσως ΕΣΥ να είσαι ο επόμενος μεγάλος τυχερός!

Γιορτή Τσίπουρου 2025 στη Νέα Μάκρη – Μουσική, χορός και ηπειρώτικες γεύσεις από την Αδελφότητα Ηπειρωτών Νέας Μάκρης – Μαραθώνα – Ραφήνας

RPN NEWS TEAM
-
0
Γιορτή Τσίπουρου 2025 στη Νέα Μάκρη – Μουσική, χορός και ηπειρώτικες γεύσεις από την Αδελφότητα Ηπειρωτών Νέας Μάκρης – Μαραθώνα – Ραφήνας

Η Αδελφότητα Ηπειρωτών Νέας Μάκρης – Μαραθώνα – Ραφήνας προσκαλεί μικρούς και μεγάλους σε ένα ανεπανάληπτο ημερήσιο πανηγύρι: τη Γιορτή Τσίπουρου 2025!

Κτήμα Ηπειρωτών, Νέα Μάκρη
Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2025, ώρα 13:00

Η γιορτή υπόσχεται κέφι και παραδοσιακή διασκέδαση, με:
Ζωντανή μουσική από την κομπανία του Αντώνη Κακούρη
Γνήσια ηπειρώτικα εδέσματα, φτιαγμένα με μεράκι
Και φυσικά… άφθονο τσίπουρο!

Ελάχιστη κατανάλωση: 15€ / άτομο (πληρωμή στην είσοδο)
Τηλέφωνα κρατήσεων: 690 640 6290, 697 952 2977

Η παρέα, το τραγούδι και ο χορός θα δώσουν το ρυθμό σε μια μέρα που η Νέα Μάκρη θα γεμίσει με γεύση, παράδοση και καλή διάθεση.

Τσίπρας σε φοιτητές της Σορβόννης: «Ερήμην μου η συζήτηση» για νέο κόμμα – «Ο Μητσοτάκης θα φύγει ή με συνεργασία κομμάτων ή με ανασύνθεση»

Newsroom
-
0
Τσίπρας σε φοιτητές της Σορβόννης: «Ερήμην μου η συζήτηση» για νέο κόμμα – «Ο Μητσοτάκης θα φύγει ή με συνεργασία κομμάτων ή με ανασύνθεση»

Η συζήτηση που γίνεται στην Ελλάδα για το αν θα κάνει κόμμα ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αλλά και για το πως θα φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται ότι φτάνει μέχρι τη Γαλλία.

Μετά την ομιλία του σε εκδήλωση του πανεπιστημίου της Σορβόννης ο κ. Τσίπρας είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους φοιτητές.

Στην συζήτηση που άνοιξε ο κ. Τσίπρας αποκάλυψε πως βλέπει ο ίδιος τη συζήτηση που γίνεται για εκείνον στην εσωτερική πολιτική σκηνή και τις φήμες για τη δημιουργία δικού του κόμματος.

«Ερήμην μου»

Φοιτητής με ιδιαίτερη ανησυχία τον ρώτησε αν θα κάνει κόμμα εκφράζοντας παράλληλα και το βασικό ερώτημα που τίθεται από μερίδα της κοινωνίας για το πως θα φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο διάλογος στη Σορβόννη είναι αποκαλυπτικός για τις σκέψεις του πρώην πρωθυπουργού.

Έλληνας φοιτητής: Οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα δίνουν σε πιθανό κόμμα στο οποίο θα ηγηθείτε έως 25%. Αν όχι τώρα πότε ;Αν όχι εσείς ποιος ;

Αλέξης Τσίπρας: Όλη αυτή η συζήτηση για ένα νέο κόμμα διεξάγεται έντονα είναι η αλήθεια στα ΜΜΕ της χώρας αλλά ερήμην μου.

Τα κόμματα δεν δημιουργούνται από τα πάνω. Τα κόμματα δημιουργούνται από τα κάτω.

Αν καλύπτουν ανάγκες της κοινωνίας δημιουργούνται.

Σε αυτή τη φάση εγώ επιθυμώ να συνομιλήσω και να αφουγκραστώ τις ανάγκες της κοινωνίας.

Έλληνας φοιτητής: Και πως θα επέλθει πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα;

Αλέξης Τσίπρας: Μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Είτε με τη συνειδητοποίηση των ηγεσιών των σημερινών κομμάτων της αριστεράς και της κεντροαριστεράς ότι οφείλουν να παραμερίσουν τους εγωισμούς τους και να άρουν τον σημερινό κατακερματισμό, ειδάλλως με μια συνολική ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού που θα τους ξεπεράσει.

 

 

1...322323324...5.563Σελίδα 323 από 5.563

© rpn.gr