Νέα συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Πάνο Ρούτσι στο Σύνταγμα αλλά και σε αρκετές πόλεις της Ελλάδας με βασικό σύνθημα: «Οι ζωές τους κινδυνεύουν και η εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης τους σκοτώνει».

Το κύμα συμπαράστασης γιγαντώνεται. Συλλογικότητες, οργανώσεις και πολίτες ενώνουν τη φωνή τους, απαιτώντας σεβασμό στα αιτήματα του πατέρα που έχει μετατρέψει τον προσωπικό του αγώνα σε σύμβολο κοινωνικής αντίστασης.

Ο Πάνος Ρούτσι βρίσκεται στη 14η ημέρα απεργίας πείνας παρά τη παραγγελία της Εισαγγελέως Πρωτοδικών Λάρισας για εκταφή της σορού του γιου του και αυτό γιατί έδωσε το «πράσινο φως» μόνο για ταυτοποίηση και όχι για τοξικολογικές εξετάσεις.

Το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων στηρίζει τον αγώνα του Πάνου Ρούτσι
Την αλληλεγγύη του στον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι και σε όλους τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στο δυστύχημα των Τεμπών εκφράζει το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων, στηρίζοντας τον αγώνα τους για δικαίωση.
Σε ανακοίνωσή του τονίζει μεταξύ άλλων ότι κυβέρνηση και δικαιοσύνη έχουν ευθύνη και πρέπει άμεσα να ικανοποιήσουν το αίτημα του Πάνου Ρούτσι για εκταφή της σορού του παιδιού του, όπως και των δεκάδων συγγενών που ζητούν τη συνέχιση της ανάκρισης.

Μοιράσου το
Πριν 55 λεπτά
Πορεία αλληλεγγύης στους δρόμους του Βόλου
Οι διαδηλωτές αρχικά συγκεντρώθηκαν στην παραλία της πόλης και κινήθηκαν προς την οδό Δημητριάδος, δίνοντας νέο παλμό στην κινητοποίηση υπέρ του Πάνου Ρούτσι και των υπόλοιπων απεργών πείνας που βρίσκονται στην Πλατεία Συντάγματος.

«Δολοφόνοι, δολοφόνοι» φωνάζει ο κόσμος στη συγκέντρωση αλληλεγγύης

Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους το απόγευμα της Κυριακής σε σοβαρό τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε στην Εθνική Οδό Ιτέας – Ναυπάκτου, στο ύψος των σηράγγων των Αγίων Πάντων.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, όχημα στο οποίο επέβαινε ζευγάρι και κινούνταν με κατεύθυνση από Ναύπακτο προς Ιτέα, συγκρούστηκε σφοδρά με αυτοκίνητο που οδηγούσε γυναίκα και είχε κατεύθυνση προς Ναύπακτο.

Διερχόμενοι οδηγοί ειδοποίησαν άμεσα το ΕΚΑΒ και την Τροχαία, ενώ στο σημείο έσπευσαν και δυνάμεις της Πυροσβεστικής από την Ιτέα. Οι πυροσβέστες προχώρησαν σε απεγκλωβισμό των επιβατών και οι τραυματίες διακομίστηκαν με ασθενοφόρα στο νοσοκομείο.

Δυστυχώς, δύο από τους εμπλεκόμενους υπέκυψαν στα σοβαρά τραύματά τους, ενώ η τρίτη τραυματίας παραμένει υπό νοσηλεία.

Οι αρμόδιες αρχές διεξάγουν έρευνα για τα ακριβή αίτια και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες σημειώθηκε το τραγικό δυστύχημα, που βύθισε στο πένθος το Γαλαξίδι.

Σαν χθες, 27 Σεπτεμβρίου 1831, το αίμα του Ιωάννη Καποδίστρια βάφει τα σκαλιά του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Η σφαίρα και το μαχαίρι που έκοψαν τη ζωή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας δεν σκότωσαν μόνο έναν άνθρωπο, διέκοψαν βίαια ένα όραμα. Το όραμα ενός σύγχρονου κράτους, με θεσμούς, εκπαίδευση, οικονομία, στρατό και δικαιοσύνη.

Η επίσημη ιστορία θέλει τους Μαυρομιχαλαίους ως φυσικούς αυτουργούς. Όμως τα ερωτήματα παραμένουν. Ηταν μόνο εκείνοι; Ή ήταν απλώς τα εκτελεστικά όργανα μιας μεγαλύτερης συνωμοσίας; Γιατί ο Καποδίστριας δεν δολοφονήθηκε μόνο από τα χέρια τους, δολοφονήθηκε από συμφέροντα, μικρότητες και γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Οι εκδοχές της Ιστορίας

• Η βεντέτα της Μάνης: η παραδοσιακή αφήγηση μιλά για εκδίκηση των Μαυρομιχαλαίων, οι οποίοι ένιωθαν αδικημένοι από την κεντρική εξουσία. Όμως αυτή η εκδοχή μοιάζει υπερβολικά “βολική”, σαν να κλείνει γρήγορα έναν δύσκολο φάκελο.

• Οι ξένες δυνάμεις: η Γαλλία, η Αγγλία, η Ρωσία – οι μεγάλες δυνάμεις που όρισαν τα σύνορα της Ελλάδας – δεν έβλεπαν με καλό μάτι την προσπάθεια ενός Κυβερνήτη να κάνει τη χώρα ανεξάρτητη και αυτάρκη. Ένας ισχυρός Καποδίστριας δεν βόλευε κανέναν.

• Τα εγχώρια “τζάκια”: οι κοτζαμπάσηδες, οι μεγαλογαιοκτήμονες, οι τοπικοί άρχοντες που έβλεπαν ότι χάνουν τα προνόμιά τους μπροστά σε μια κεντρική εξουσία που μιλούσε για ισονομία και δικαιοσύνη. Ήταν οι ίδιοι που θριάμβευαν στη διχόνοια και δεν είχαν καμία διάθεση να παραδώσουν δύναμη.

Πολύ πιθανό η αλήθεια να βρίσκεται σε έναν συνδυασμό όλων αυτών. Οι Μαυρομιχαλαίοι μπορεί να τράβηξαν τη σκανδάλη, αλλά τα χέρια τους βάραιναν από πολλά συμφέροντα — εγχώρια και ξένα.

Η χαμένη ευκαιρία

Αν ο Καποδίστριας είχε προλάβει να ολοκληρώσει το έργο του, η Ελλάδα ίσως να είχε αποφύγει δεκαετίες καθυστερήσεων, εσωτερικών συγκρούσεων και ξένων εξαρτήσεων. Η δολοφονία του μας στέρησε έναν αιώνα ανάπτυξης. Μας κράτησε σε ένα κράτος αδύναμο, εξαρτημένο, εύκολα χειραγωγούμενο.

Από το 1831 στη Μεταπολίτευση

Και όμως, τα ίδια φαινόμενα βλέπουμε ξανά και ξανά. Από τη Μεταπολίτευση και μετά, η Ελλάδα κυβερνιέται συχνά από “τζάκια” και δυναστείες. Πολιτικές οικογένειες που εναλλάσσονται στην εξουσία, μηχανισμοί που αναπαράγονται με βάση γνωριμίες και πελατειακές σχέσεις, συμφέροντα που αντιστέκονται σε κάθε προσπάθεια θεσμικής ανανέωσης.

Η δολοφονία του Καποδίστρια δεν ήταν απλώς μια στιγμή του 1831. Είναι το συμβολικό σημείο μηδέν της αέναης σύγκρουσης ανάμεσα στο κράτος των θεσμών και στο κράτος των τζακιών. Από τότε μέχρι σήμερα, το ίδιο ερώτημα επανέρχεται. Ποιος κυβερνά πραγματικά αυτόν τον τόπο; Ο εκλεγμένος άρχοντας ή τα συμφέροντα που κινούνται από πίσω;

Το μάθημα που μένει

Ο Καποδίστριας θυσιάστηκε για να μπορέσει η Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της. Αλλά εμείς, σχεδόν δύο αιώνες μετά, ακόμα παλεύουμε με τα ίδια φαντάσματα, με την πελατειακή λογική, με τα συμφέροντα, με τις εξαρτήσεις.
Κι ίσως αυτή είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του, ότι η Ιστορία δεν συγχωρεί όταν ένα έθνος δολοφονεί το ίδιο το μέλλον του.

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ