Στο χρυσό έχουν αναζητήσει καταφύγιο οι επενδυτές καθώς εξελίσσεται ο εμπορικός πόλεμος του Αμερικανού προέδρου, ενώ η εκτόξευση του αμερικανικού χρέους και οι πολιτικές πιέσεις στην Federal Reserve εντείνουν τις ανησυχίες.

Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε το Bloomberg οι εισροές σε χρηματιστηριακά αμοιβαία κεφάλαια με εξασφάλιση σε χρυσό φέτος στα μέσα Σεπτεμβρίου έφτασε στο υψηλότερο σημείο από το 2022.

Ο χρυσός ξεπέρασε τα 3.700 δολάρια η ουγγιά

Η στροφή προς το χρυσό έχει οδηγήσει το πολύτιμο μέταλλο να συνεχίσει να καταρρίπτει νέα ρεκόρ τιμών το 2025, συνεχίζοντας την άνοδο που ξεκίνησε πέρυσι. Ο χρυσός ξεπέρασε τα 3.700 δολάρια η ουγγιά, φτάνοντας σε νέο ιστορικό υψηλό μετά τη μείωση των επιτοκίων στις ΗΠΑ από την Fed. Ο χρυσός, ο οποίος δεν αποφέρει τόκους, γίνεται συνήθως πιο ελκυστική επένδυση σε ένα περιβάλλον χαμηλών επιτοκίων, καθώς μειώνεται το κόστος ευκαιρίας της κατοχής του σε σύγκριση με τα περιουσιακά στοιχεία που αποφέρουν τόκους.

Πρόσφατα η Goldman Sachs προειδοποίησε ότι οι τιμές του χρυσού θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα πέντε χιλιάδες δολάρια η ουγγιά, εάν οι επιθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ βλάψουν την ανεξαρτησία της Federal Reserve.

Γιατί ο χρυσός θεωρείται ασφαλές καταφύγιο
Στην σύγχρονη οικονομική ιστορία το πολύτιμο μέταλλο προσφέρει σταθερότητα και εύκολη ρευστότητα. Ιστορικά ενισχύεται η τιμή του σε περιόδους ανατάραξης της αγοράς, ενώ είναι μέσο αντιστάθμισης των πληθωριστικών πιέσεων που διαβρώνουν την αγοραστική δύναμη των νομισμάτων.

Οι ανησυχίες για τον πληθωρισμό βρίσκονται στο προσκήνιο καθώς οι δασμοί που έχει επιβάλει ο Τραμπ ενέχουν τον κίνδυνο αύξησης των τιμών σε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.

Ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ, ειδικότερα, βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος ασκεί πίεση στην Fed να προσαρμόσει τα επιτόκια σύμφωνα με τη βούλησή του. Ο χρυσός σημείωσε άνοδο εν αναμονή της μείωσης των επιτοκίων από την κεντρική τράπεζα, καθώς και μετά την ανακοίνωση της μείωσης κατά 25 μονάδες βάσης στις 17 Σεπτεμβρίου αν και η δυναμική μετριάστηκε από τον επιφυλακτικό τόνο της Fed σχετικά με μελλοντικές μειώσεις, εν μέσω μιας πιο αδύναμης αγοράς εργασίας και συνεχιζόμενων ανησυχιών για τον πληθωρισμό.

Πρόσφατα στοιχεία έδειξαν επιβράδυνση στην αγορά εργασίας, ενώ ο πληθωρισμός έχει αυξηθεί, είπε ο πρόεδρος της Federal Reserve, Τζερόμ Πάουελ στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου χαρακτηρίζοντας την κατάσταση ως ιδιαίτερη με την Επιτροπή να πρέπει να ισορροπήσει τον κίνδυνο και στις δυο πλευρές.

Η εμπορική ατζέντα Τραμπ
«Αν και το ποσοστό ανεργίας παραμένει χαμηλό, έχει αυξηθεί ελαφρώς, η αύξηση των θέσεων εργασίας έχει επιβραδυνθεί και οι κίνδυνοι για την απασχόληση έχουν ενισχυθεί, ενώ ταυτόχρονα ο πληθωρισμός έχει κινηθεί ανοδικά πρόσφατα και παραμένει σε σχετικά υψηλά επίπεδα» είπε χαρακτηριστικά.

Η θέση του χρυσού ως ασφαλούς καταφυγίου έχει επίσης ενισχυθεί, καθώς η εμπορική ατζέντα του Τραμπ κλονίζει την εμπιστοσύνη σε άλλα περιουσιακά στοιχεία που λειτουργούσαν ως ασφαλή καταφύγια, δηλαδή το δολάρια και τα αμερικανικά ομόλογα, καθώς ο αμερικανικός εξαιρετισμός παρουσιάζει ρωγμές.

Ιστορικά, ο χρυσός έχει αρνητική συσχέτιση με το δολάριο. Επειδή η τιμή του χρυσού καθορίζεται σε δολάρια, όταν το δολάριο αποδυναμώνεται, ο χρυσός γίνεται φθηνότερος για τους κατόχους άλλων νομισμάτων. Το δολάριο έφτασε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριών ετών έναντι άλλων σημαντικών νομισμάτων τον Ιούλιο και παρέμεινε υποτονικό μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου.

Πέρα από τις διακυμάνσεις της αγοράς, η κατοχή χρυσού είναι βαθιά ριζωμένη στις κουλτούρες της Ινδίας και της Κίνα, δύο από τις μεγαλύτερες αγορές του μετάλλου στον κόσμο, όπου κοσμήματα, ράβδοι και άλλες μορφές χρυσού μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά ως σύμβολο ευημερίας και ασφάλειας. Τα ινδικά νοικοκυριά κατέχουν περίπου 25.000 μετρικούς τόνους χρυσού, περισσότερο από πέντε φορές το ποσό που είναι αποθηκευμένο στο αποθετήριο των ΗΠΑ στο Fort Knox.

Οι αγορές από τις κεντρικές τράπεζες
Η ραγδαία άνοδος της τιμής του μετάλλου από τις αρχές του 2024 οφείλεται εν μέρει στις τεράστιες αγορές από τις κεντρικές τράπεζες, ιδίως στις αναδυόμενες αγορές, οι οποίες επιδιώκουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από το δολάριο ΗΠΑ, το κύριο αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο. Ο χρυσός συμβάλλει στη διαφοροποίηση των συναλλαγματικών αποθεμάτων μιας χώρας και στην προστασία από την υποτίμηση του νομίσματος.

Οι κεντρικές τράπεζες είναι καθαροί αγοραστές χρυσού τα τελευταία 15 χρόνια, αλλά ο ρυθμός των αγορών τους διπλασιάστηκε μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η απόφαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους να παγώσουν τα κεφάλαια της ρωσικής κεντρικής τράπεζας που διατηρούνται στις χώρες τους υπογράμμισε πόσο ευάλωτα είναι τα περιουσιακά στοιχεία σε ξένο νόμισμα στις κυρώσεις.

Το 2024, οι κεντρικές τράπεζες αγόρασαν πάνω από 1.000 τόνους χρυσού για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, σύμφωνα με το World Gold Council, και κατέχουν περίπου το ένα πέμπτο του συνόλου του χρυσού που έχει εξορυχθεί ποτέ. Ο ρυθμός των αγορών έχει έκτοτε επιβραδυνθεί κάπως λόγω των υψηλότερων τιμών.

Θα μπει φρένο στην ξέφρενη άνοδο;
Μετά από μια σχεδόν αδιάκοπη ανοδική πορεία της τιμής του χρυσού από τις αρχές του περασμένου έτους, ενδέχεται τελικά να υπάρξει κάποια σταθεροποίηση, καθώς οι επενδυτές θα ρευστοποιήσουν τα κέρδη τους. Μια σημαντική αποκλιμάκωση των δασμών του Τραμπ και μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας θα μπορούσαν επίσης να προκαλέσουν πτώση των τιμών, εκτιμά το Bloomberg.

Ωστόσο, οι κεντρικές τράπεζες έχουν αποτελέσει τον σημαντικότερο πυλώνα στήριξης της ανοδικής δυναμικής του χρυσού, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη ζημιά αν μειώσουν τα αποθέματά τους.

Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι κάποιος μεγάλος κάτοχος εξετάζει αυτό το ενδεχόμενο. Οι κεντρικές τράπεζες των ανεπτυγμένων οικονομιών έχουν πουλήσει πολύ λίγο χρυσό τις τελευταίες δεκαετίες σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1990, όταν οι συνεχείς πωλήσεις προκάλεσαν πτώση της τιμής του χρυσού κατά περισσότερο από ένα τέταρτο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας. Εν μέσω ανησυχιών ότι αυτές οι ασυντόνιστες πωλήσεις αποσταθεροποιούσαν την αγορά, το 1999 συνήφθη η πρώτη Συμφωνία για το Χρυσό των Κεντρικών Τραπεζών, βάσει της οποίας οι υπογράφοντες συμφώνησαν να περιορίσουν τις συλλογικές πωλήσεις χρυσού.

Η «χρυσή» ευκαιρία αρμπιτράζ
Το γεγονός ότι ο χρυσός είναι ένα φυσικό περιουσιακό στοιχείο δημιουργεί προβλήματα στους επενδυτές

Η κατοχή χρυσού συνήθως δεν είναι δωρεάν. Επειδή είναι ένα φυσικό αντικείμενο, οι κάτοχοι πρέπει να πληρώνουν για την αποθήκευση, την ασφάλεια και την ασφάλιση.

Οι επενδυτές που αγοράζουν ράβδους και νομίσματα χρυσού συνήθως πληρώνουν μια επιπλέον χρέωση πάνω από την τρέχουσα τιμή. Μπορεί επίσης να υπάρχουν γεωγραφικές διαφορές στις τιμές, και οι έμποροι εκμεταλλεύονται αυτές τις ευκαιρίες αρμπιτράζ.

Αυτό συνέβη νωρίτερα φέτος, όταν οι φόβοι ότι ο Τραμπ θα μπορούσε να επιβάλει δασμούς στις εισαγωγές χρυσού. Οι τιμές των futures βρέθηκαν πολύ πάνω από τις τιμές του Λονδίνου,τον τόπο αγοράς φυσικών ράβδων, ανοίγοντας μια «χρυσή» ευκαιρία αρμπιτράζ.

Οι επενδυτές στην Ευρώπη έπρεπε να παραδώσουν πολύτιμο μέταλλο στη Νέα Υόρκη για να καταγράψουν κέρδη. Μεγάλο μέρος του χρυσού που μεταφέρθηκε εξπρές στη Νέα Υόρκη προήλθε από το Λονδίνο, το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο φυσικών ράβδων παγκοσμίως. Ωστόσο πρώτα κάνουν μια στάση στην Ελβετία. Ο λόγος είναι ότι στο Λονδίνο, το πρότυπο είναι οι μπάρες των 400 ουγκιών. Όμως στη Νέα Υόρκη είναι οι μπάρες των 100 ουγγιών. Οι ραφιναρίες της Ελβετίας τον λιώνουν και τον αναμορφώνουν στις ράβδους που απαιτούνται από το αμερικανικό χρηματιστήριο εμπορευμάτων.

Αυτό κατέστησε τα εργοστάσια ραφιναρίσματος χρυσού της Ελβετίας κρίσιμο κόμβο στο arbitrage.

Πηγή: OT.gr

Η χτεσινή αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από τρεις μεγάλες χώρες–και ειδικά από τη Μεγάλη Βρετανία, που είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ- αποτελεί αναμφισβήτητα θετική εξέλιξη. Συνιστά «νίκη» των Παλαιστινίων και «ήττα» του Νετανιάχου.

Είναι θετική εξέλιξη διότι, για πρώτη φορά, σημειώνεται διαίρεση της Δύσης στο θέμα αυτό, που παραμένει άλυτο επί τουλάχιστον μισό αιώνα. Η αναγνώριση αυτή, όπως και εκείνη που προηγήθηκε από Ισπανία, Ιρλανδία και Νορβηγία και όσες θα ακολουθήσουν, ασκεί «πίεση» στο Ισραήλ ακριβώς επειδή προέρχεται από δυτικές χώρες.

Όμως, τα θετικά σταματούν εδώ. Οι έννοιες «νίκη»(των Παλαιστινίων) και «ήττα» (του Ισραήλ) είναι πολύ σχετικές και γι’ αυτό χρειάζονται πολλά εισαγωγικά.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Για τρεις λόγους:

Πρώτον, διότι η «πίεση» που αισθάνεται ο Νετανιάχου από αυτές τις αναγνωρίσεις δεν είναι ικανή να τον κάνει να αλλάξει πολιτική, όσο οι ΗΠΑ παραμένουν σταθερά στο πλευρό του. Και αυτός είναι ο αποφασιστικός παράγοντας, που έχει αποθρασύνει το Ισραήλ και το κάνει να εφαρμόζει γενοκτονικές πολιτικές, ποδοπατώντας κάθε κανόνα του διεθνούς δικαίου.

Δεύτερον, διότι ακόμα και η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες (Βρετανία σήμερα, Γαλλία αύριο) είναι μία κίνηση «στα σαλόνια». Και δεν συνοδεύεται από καμία πρακτική κίνηση (πχ. ουσιαστικές κυρώσεις στο Ισραήλ) που θα ανάγκαζαν την κυβέρνηση Νετανιάχου να αλλάξει ρότα «στο πεδίο».

Τρίτον, διότι την ώρα που στα διπλωματικά σαλόνια γίνεται η αναγνώριση, στο «πεδίο» το Ισραήλ σκορπάει τον όλεθρο. Ισοπεδώνει τη Γάζα, εξολοθρεύει αμάχους, με βόμβες και με τη λιμοκτονία και διώχνει από τη γη τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με στόχο να την κάνει «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», όπως την ονειρεύεται ο Τραμπ.

Πώς, λοιπόν, να μιλήσει κανείς για νίκη των Παλαιστινίων και ήττα του Νετανιάχου ( χωρίς να βάλει στις λέξεις εισαγωγικά), όταν οι Παλαιστίνιοι εξολοθρεύονται και εκτοπίζονται και οι δυτικές χώρες, που «αναγνωρίζουν» το ανύπαρκτο κράτος τους, παρακολουθούν το στρατό του Νετανιάχου (στον οποίο πουλάνε ακόμα όπλα) να σπέρνει τον όλεθρο;

Μετά την αποτυχία της να αποτρέψει ή να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Ευρώπη- τώρα μαζί με τη μη ευρωπαϊκή Βρετανία- κάνει μια προσπάθεια να κατευνάσει την κοινή της γνώμη, που αντιδρά σε όσα εγκληματικά κάνει το Ισραήλ στη Γάζα. Όμως, χωρίς την Αμερική η προσπάθεια αυτή δεν μπορεί να έχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Στο ουκρανικό σύρθηκε πίσω από την Αμερική του Μπάιντεν. Και τώρα, χωρίς την Αμερική του Τραμπ, η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, είναι για τον Νετανιάχου κάτι σαν τη μύγα που «ενοχλεί» τον ελέφαντα…

Περιστατικό με πυροβολισμούς σημειώθηκε στο Παγκράτι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει η ΕΡΤ, οι πυροβολισμοί σημειώθηκαν περίπου στις 12:30 μετά τα μεσάνυχτα και οι κατοίκους της περιοχής τηλεφώνησαν στην Αστυνομία.

Συγκεκριμένα ένας 34χρονος δέχθηκε πυροβολισμούς από άγνωστο στην είσοδο της πολυκατοικίας που διαμένει στην οδό Λεάγρου.

Ο άνδρας διακομίστηκε στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», όπου νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση, καθώς φέρει τραύματα στην κοιλιά και στη μέση.

Στο σημείο έφτασαν αστυνομικοί της άμεσης δράσης που κάλεσαν το ΕΚΑΒ.

Η αστυνομία έχει ξεκινήσει έρευνα για το περιστατικό, ενώ στο σημείο βρέθηκαν τρεις κάλυκες αγνώστου διαμετρήματος.

Πρωτόγνωρη χαρακτηρίζουν τα τραπεζικά επιτελεία τη ζήτηση που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα από Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις για τη «φθηνή» ρευστότητα που διατίθεται μέσω των ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Όπως εξηγούν τραπεζικά στελέχη πρόκειται για τους πόρους είτε του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων (EIF) είτε της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, που «μοιράζουν» τα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα στις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις. Όπως επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, η ζήτηση είναι τέτοια που από το σύνολο των εταιρικών χρηματοδοτήσεων του πιστωτικού συστήματος, πάνω από το 60% καταλήγει προς τις μικρομεσαίες, οι οποίες αποτελούν ως γνωστόν την «ραχοκοκαλιά» της ελληνικής οικονομίας και το 95% του επιχειρηματικού ιστού της χώρας.

Οι αιτίες της μεγάλης ζήτησης
Οι εγχώριες επιχειρήσεις έχουν στραφεί μαζικά τους τελευταίες μήνες σε αυτές τις χρηματοδοτήσεις καθώς παρέχουν πρόσβαση σε πολύ φθηνή ρευστότητα και χωρίς την απαίτηση για παροχή εμπράγματων εξασφαλίσεων από τους δανειοδοτούμενους, χάρη στην εγγυοδοσία που προσφέρουν. Η παροχή εγγυήσεων στα δάνεια μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων κινείται από 50% μέχρι και 80%, γεγονός που ενθαρρύνει και τις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Επιπλέον των εγγυήσεων, τα δάνεια αυτά χορηγούνται με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο σε σχέση με τα δάνεια που προέρχονται από αμιγώς τραπεζικά κεφάλαια. Ειδικότερα, το spread στα δάνεια μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων κινείται από περίπου 1,5% (δάνεια ΕΑΤ) και μπορεί να προσεγγίσει το ανώτατο το 3% (δάνεια EIF) πάνω από το επιτόκιο Euribor (2%), τη στιγμή που τα απευθείας τραπεζικά δάνεια χορηγούνται με διπλάσια επιτοκιακά περιθώρια.

Το αποτύπωμα της ΕΑΤ
Σημειώνεται ότι η Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα, μόνο για το 2025, έχει ενεργά χρηματοδοτικά προγράμματα ύψους 4,5 δισ. ευρώ, ενώ μέχρι 31 Αυγούστου τα δάνεια που έχουν εγκριθεί ξεπερνούν τα 75.000 (55.000 σε επιχειρήσεις και τα υπόλοιπα σε ιδιώτες) και αντιστοιχούν σε ποσό άνω των 13 δις. ευρώ. Σχεδόν το 75% των χρηματοδοτήσεων της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας έχουν κατευθυνθεί σε πολύ μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν λιγότερους από 10 εργαζόμενους.

Ο στρατηγικός στόχος της ΕΑΤ είναι η μόχλευση δημόσιων με ιδιωτικούς πόρους και τα αποτελέσματα που καταγράφει είναι εξαιρετικά: Με δημόσια κεφάλαια ύψους 6,7 δισ. ευρώ η Τράπεζα έχει επιτύχει μόχλευση 2,7 φορές, κινητοποιώντας συνολικά 17,6 δισ. ευρώ για την πραγματική οικονομία. Αυτή η αναλογική απόδοση σημαίνει πραγματική στήριξη για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που είναι η ραχοκοκαλιά της παραγωγικής Ελλάδας.

Ξεχωριστές επιδόσεις καταγράφει το πρόγραμμα ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ, το οποίο ενεργοποιήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου και χωρίζεται σε Ταμείο για δάνεια και Ταμείο για παροχή εγγυήσεων. Το σκέλος των δανείων του ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ έχει ήδη κλείσει λόγω αυξημένης ζήτησης, ενώ με μεγάλες ταχύτητες «τρέχει» το σκέλος των εγγυήσεων για δάνεια σε υφιστάμενες και νεοσύστατες επιχειρήσεις με επιδότηση επιτοκίου έως 3% για 2 έτη.

Ωστόσο θέμα ημερών είναι η εκκίνηση του ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ διαθέτοντας επιπλέον κονδύλια 240 εκατ. ευρώ., το οποίο μαζί με την Δράση «Εξωστρέφεια Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων», που τρέχει εδώ και περίπου έναμιση μήνα θα τονώσουν την πραγματική οικονομία με 440 εκατ. ευρώ συνολικά.

Σημειώνεται ότι η ζήτηση των μικρομεσαίων και μικρών επιχειρήσεων για ρευστότητα μέσω του ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας ήταν τέτοια τους τελευταίους μήνες, που αποφασίστηκε να υπάρξει μία ακόμη αύξηση πόρων κατά 780 εκατ. ευρώ (+240 εκατ. Ταμείο Δανείων, +540 εκατ. ευρώ Ταμείο Εγγυοδοσίας) για ΜμΕ ανεβάζοντας τον συνολικό προϋπολογισμό δανείων του προγράμματος στα 3,3 δις. ευρώ.

Τρία νέα Ταμεία από την Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα
Πέρα από το Ταμείο Επιχειρηματικότητας ΙΙΙ (ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ) το οποίο ενισχύθηκε για δεύτερη φορά με επιπλέον πόρου λόγω της υψηλής ζήτησης, κυρίως για επιδοτούμενα δάνεια, εντός του 2026 έρχονται τρία ακόμη νέα Ταμεία:

Ταμείο Αγροτικής Επιχειρηματικότητας με προϋπολογισμό εως 170 εκατ. ευρώ. Οι πόροι του νέου Ταμείου κατανέμονται σε δύο διακριτά χρηματοδοτικά εργαλεία, το Ταμείο Εγγυήσεων για υφιστάμενους και νέους αγρότες και το Ταμείο Συγχρηματοδοτούμενων Μικροδανείων, τα οποία θα καλύψουν όλες τις ανάγκες και προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο πρωτογενής κλάδος και ο κλάδος της αγροδιατροφής. Τα χρηματοδοτικά αυτά εργαλεία θα λειτουργούν με συνδυασμό χρηματοδοτικών ενισχύσεων.
Ταμείο Εγγυοδοσίας DeLFI Plus με προϋπολογισμό έως 500 εκατ. ευρώ. Αποτελεί τη συνέχεια του υφιστάμενου Ταμείου Εγγυοδοσίας DeLFI και είναι ένα σύγχρονο χρηματοδοτικό εργαλείο που διευκολύνει την πρόσβαση των ΜμΕ σε επενδυτικά δάνεια με ευνοϊκούς όρους.
Patent Fund – Ταμείο Ευρεσιτεχνιών με προϋπολογισμό περίπου 41 εκατ. ευρώ. Στόχος του Patent Fund είναι η στήριξη και ανάπτυξη των πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων, παρέχοντάς τους κεφάλαια για την κατοχύρωση διεθνών ευρεσιτεχνιών και την εμπορική αξιοποίηση τους. Το Ταμείο φιλοδοξεί να καλύψει ένα χρόνιο χρηματοδοτικό κενό στην ελληνική αγορά, καθώς οι περισσότερες εφευρέσεις είτε παραμένουν ακατοχύρωτες είτε δεν προχωρούν ποτέ σε εμπορική εφαρμογή λόγω έλλειψης κατάλληλων χρηματοδοτικών εργαλείων σε πρώιμα στάδια.

Τo καλοκαίρι που πέρασε διαδηλώσαμε για την Παλαιστίνη. Αναγνωρίζαμε ότι στην άλλη πλευρά υπήρχε μία σχετική αμηχανία. Πως να υπερασπιστείς κάτι τόσο καταφανώς άδικο όπως η γενοκτονική συμπεριφορά του Ισραήλ; Ισως γι’ αυτό επιστράτευσαν την Κύπρο. “Δεν λέτε όμως κάτι για την Κύπρο” ή “την εισβολή του 74 την ξεχάσατε”.

Μέσα από τη μυωπική αυτή αντίδραση αναδεικνύεται όντως μία πολύ μεγάλη αλήθεια. Οτι όσα υπέστησαν οι ελληνοκύπριοι από τις τουρκικές επιχειρήσεις το καλοκαίρι του 1974 θυμίζουν σε πολλά σημεία το παλαιστινιακό δράμα διαρκείας.

Οι περιουσίες των εκτοπισμένων (σπίτια, χωράφια και οτιδήποτε άλλο) έπεσαν στα χέρια των κατακτητών. Οι κατακτητές τις μοίρασαν σε πληθυσμούς που αναγκάστηκαν να φύγουν από τις ελεύθερες περιοχές ή σε ξένους (Τούρκους και άλλους) που απλά ενδιαφέρονταν να κατοικήσουν στην περιοχή αγνοώντας το προσφυγικό δράμα των προηγούμενων ιδιοκτητών. Εγιναν, με λίγα λόγια, έποικοι.

Οι Παλαιστίνιοι βιώνουν τον εποικισμό της γης του στο πετσί τους τουλάχιστον τα τελευταία 77 χρόνια. Ιδιαίτερα στη Δυτική Οχθη το Ισραήλ δεν έχει σταματήσει να ιδρύει “κοινότητες” εποίκων αρπάζοντας απλά τις περιουσίες από τα χέρια των νόμιμων κατόχων τους. Πρόκειται για μία πολιτική, που εκτός από εξόφθαλμα ανήθικη, είναι παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Τα δε ψηφίσματα του ΟΗΕ που καταδικάζουν και καλούν το Ισραήλ να συμμορφωθεί θα γεμίσουν ιστορικά αρχεία. Ακόμα και οι ΗΠΑ έχουν αναγκαστεί να καταδικάσουν αυτό το φαινόμενο.

Τούτων δοθέντων θα είχε πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον αν ένας Ελλαδίτης ή Κύπριος πολιτικός επιχειρούσε να αναλύσει σ’ ένα ελληνοκύπριο πρόσφυγα του 1974 γιατί Ελλάδα και Κύπρος στηρίζουν με όλες τις δυνάμεις ένα κράτος που έχει εξελίξει τον εποικισμό σε προσοδοφόρα επιστήμη.

Ταξιδεύοντας πέρυσι στην Κύπρο για τις ανάγκες των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ “Κύπρος: Οι άνθρωποι που δεν ξέχασαν” μιλήσαμε με πολλούς ανθρώπους που άφησαν στα κατεχόμενα τα σπίτια και τα χωράφια τους, τις πιο τρυφερές τους αναμνήσεις δηλαδή.

Η αφήγηση του Κύπρου Πεππέκου, ελληνοκυπρίου πρόσφυγα από τη Λάπηθο, θα μας μείνει αξέχαστη. Ο άνθρωπος, όταν άνοιξαν τα σημεία ελέγχου, σχεδόν 20 χρόνια μετά την εισβολή και το ξεριζωμό του, θέλησε να επισκεφθεί το πατρικό του σπίτι. Οπλίστηκε με δύναμη και κουράγιο αλλά όταν διαπίστωσε ότι το σπίτι του κατοικείτο από Αγγλίδα (η οποία μάλιστα δεν του επέτρεπε την είσοδο) ξέσπασε. Φώναζε και χειρονομούσε έντονα. Είδε, με οργή, ότι οι νέοι ιδιοκτήτες είχαν ξεριζώσει και τις αγαπημένες του λεμονιές, που τις είχε φυτέψει με τα χέρια του. Τελικά η Αγγλίδα έποικος κάλεσε την αστυνομία.

Κατά την αφήγηση, δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλα του κ. Πεππέκου. Το γεγονός τον είχε τραυματίσει πολύ βαθιά. Αλησμόνητη θα μας μείνει φράση ότι “και τώρα να μου πείτε να πάω να μείνω εκεί, εγώ πάω. Τόσο πολύ ποθώ να πεθάνω στη γη που γεννήθηκα”.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν η Κύπρος, με το 1/3 σχεδόν του εδάφους της παράνομα κατεχόμενο και με τους ελληνοκύπριους πρόσφυγες ακόμα εν ζωή, να στηρίζει ένα κράτος που σκοτώνει σωρηδόν και οικειοποιείται ξένες περιουσίες; Πως κοιτούν ο κύριος Χριστοδουλίδης και οι Υπουργοί του αυτόν τον κόσμο, τον ξεριζωμένο από τις εστίες του, στα μάτια;

Οσο για τους Ελλαδίτες συναδέλφους τους, “κρείττον εστί το σιγάν του λαλείν”. Κοινώς, ας σωπάσουν. Την κυπριακή τραγωδία την προξένησαν με τις προδοτικές ενέργειές τους τα “γεράκια” της ελληνικής χούντας που βάλθηκαν να εκπαραθυρώσουν τον πρόεδρο Μακάριο δίνοντας έτσι το πάτημα στην Τουρκία να εισβάλλει παράνομα (και να δημιουργήσει τετελεσμένα επί του πεδίου που διαρκούν ήδη 51 χρόνια).

Και ως γνωστόν, η χούντα προέρχεται από την ιδεολογική μήτρα της ελληνικής δεξιάς, αποτελεί σαρξ εκ της σαρκός της.

Είναι, λοιπόν, το παράδειγμα της Κύπρου που μάς δείχνει το δρόμο τον οποίο οφείλει να ακολουθήσει η χώρα στο παλαιστινιακό, αν πραγματικά πιστεύει στο διεθνές δίκαιο που τόσο πολύ χρησιμοποιεί ως ρητορικό σχήμα σε κάθε ανακοίνωση που αναφέρεται στις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Η θα είμαστε, όντως, στην πλευρά του δίκιου, του λαού δηλαδή ο οποίος πέφτει θύμα γενοκτονίας και αναρίθμητων στρατιωτικών εισβολών, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας και την Κύπρο, ή θα στηρίζουμε τη γενοκτονική, ακροδεξιά κυβέρνηση του Νετανιάχου που επιθυμεί να επιβάλλει την “τελική λύση” στη Γάζα. Μέσος δρόμος δεν υπάρχει.

Εκτός και αν πιστεύουμε στο δίκαιο του ισχυρού. Αν έχει συμβεί μία τόσο δραματική μεταστροφή στην εξωτερική μας πολιτική, καλό θα είναι να το ξέρουμε. Γιατί αν πράγματι είναι έτσι, στο βάθος αχνοφαίνονται νέες εθνικές καταστροφές..

news247.gr