Τις περισσότερες φορές όταν συζητάμε τα προβλήματα που αφορούν τις διαφορετικές μορφές ρατσισμού στεκόμαστε πρωτίστως στη μεριά όσων υφίστανται τις διακρίσεις και τον ρατσισμό. Μιλάμε για παράδειγμα για τα διακρίσεις και τις αδικίες σε βάρος των μαύρων. Και αυτό από ορισμένες πλευρές φαντάζει αυτονόητο, καθώς εντοπίζει ένα πρόβλημα και άρα την ανάγκη να αντιμετωπιστεί. Όμως, δίνουμε μικρότερη σημασία στην άλλη πλευρά του προβλήματος, το πώς δηλαδή έχει διαμορφωθεί μια ορισμένη εκδοχή της λευκότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στη δημόσια σφαίρα να έχουμε πολλές αναφορές και πληροφορίες που αφορούν τον ρατσισμό «σε βάρος των…», όμως όχι τόσο πολλές στη λευκή φυλετική σκέψη. Ουσιαστικά, είναι ως απέναντι στη διαπίστωση άλλων φυλών που υφίστανται τον φυλετικό ρατσισμό να υπάρχει μια «άχρωμη φυλή», ενώ στην πραγματικότητα είναι ακριβώς η «λευκότητα» και ο τρόπος που διαμορφώθηκε ιστορικά που εξηγούν γιατί έχουμε τελικά ρατσιστική σκέψη και πρακτική.

Αυτή η διαπίστωση ότι δεν μιλάμε για την ουσία, δηλαδή για την λευκότητα, αποτελεί την αφετηρία του Λιλιάν Τυράμ στο βιβλίο του «Η λευκή σκέψη» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αντίποδες σε μετάφραση του Άγγελου Μουταφίδη. Από τους καλύτερους αθλητές στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, μέλος άλλωστε της γαλλικής εθνικής ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελο του 1998 και το Πανευρωπαϊκό του 2000, ο Τυράμ εδώ και χρόνια ασχολείται με ποικίλες μορφές, συμπεριλαμβανομένης της συγγραφής βιβλίων, με τα ζητήματα που αφορούν την καταπολέμηση του ρατσισμού.

Ο Τυράμ επισημαίνει ότι η κυριαρχία της λευκής σκέψης αποτυπώνεται πρώτα από όλα στον τρόπο που θεωρούμε ότι ο λευκός άνθρωπος είναι στο κέντρο της ιστορίας, ξεκινώντας ακόμη και από πεδία όπως η χαρτογραφία, όπου έχουμε συνηθίσει μια εικόνα του κόσμου που στο γεωγραφικό κέντρο έχει την Ευρώπη. Πλευρά της ίδιας κατασκευής της λευκότητας και ο τρόπος που θεωρούμε την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα ως κατεξοχήν «λευκή», ως την απαρχή της ιστορίας και του πολιτισμού του «λευκού ανθρώπου», ο τρόπος που στην ιστορική μνήμη αποκόπτουμε την Αρχαία Αίγυπτο από την Αφρική, αλλά και ο τρόπος που αποσιωπούμε συστηματικά τους μεγάλους αρχαίους αφρικανικούς πολιτισμού, με τον Τυράμ να παραθέτει τη φράση του Νικολά Σαρκοζί «ο Αφρικανός άνθρωπος δεν έχει ενταχθεί πλήρως στην ιστορία» ως παράδειγμα αυτής της μεθοδευμένης παραγνώρισης.

Επιστρέφοντας στην ιστορία διαμόρφωσης της «λευκής σκέψης», ο Τυράμ επισημαίνει πώς κατασκευάστηκε η ίδια η έννοια της «φυλής» ως καταστατική συνθήκη της «λευκής ανωτερότητας». Στέκεται, όμως, και στο πώς όλα αυτά συνδέθηκαν και με την αποικιοκρατία και όλο τον μύθο περί του δήθεν «εκπολιτιστικού» ρόλου της, μύθο που όμως π.χ. στη Γαλλία έως πολύ πρόσφατα αναπαραγόταν από τα χείλη ενός Σιράκ ή ενός Σαρκοζί. Αλλά η επιβίωση της αποικιοκρατικής σκέψης δεν περιορίζεται στην αναδρομική νομιμοποίηση ενός βάναυσου παρελθόντος. Αποτυπώνεται και στον τρόπο που ακόμη και σήμερα οι κοινωνίες του Τρίτου Κόσμου αντιμετωπίζονται ως υπεύθυνες για την ίδια τους την υπανάπτυξη, με ιδιαίτερη έμφαση στην ευθύνη των γυναικών: «Όταν υπάρχουν χώρες με επτά οχτώ παιδιά ανά γυναίκα, ακόμη και εάν κανείς αποφασίσει να ξοδέψει δισεκατομμύρια ευρώ δε θα επέλθει καμία σταθεροποίηση», θα δηλώσει τον Ιούλιο του 2018 ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.

Το αποτέλεσμα είναι η επιβίωση ενός συστημικού ρατσισμού. Από την εξαιρετικά αυξημένη πιθανότητα να υποστεί αστυνομικό έλεγχο ένας μαύρος στη Γαλλία ή την αυξημένη πιθανότητα να δολοφονηθεί από αστυνομικό ένας μαύρος στις ΗΠΑ, έως όλες τις στατιστικές που παραπέμπουν σε εξαιρετικά άνιση εκπροσώπηση σε θέσεις ευθύνης, τα παραδείγματα είναι πολλά. Άλλωστε, όπως επισημαίνει ο Τυράμ οι μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις όπως η Γαλλία ή η Βρετανία συχνά διαφημίζουν τη συμβολή τους στη σύνταξη της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως αποσιωπούν το γεγονός ότι στην πράξη κινήθηκαν, την ίδια περίοδο, στις αποικίες τους ως αυτή να μην είχε συνταχθεί.

Ο Λιλιάν Τυράμ

Εάν, όμως, μια τέτοια αντίληψη της λευκότητας – και της μη λευκότητας – είναι τόσο βαθιά ριζωμένη, υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς από αυτή; Ο Τυράμ αναζητά μια αναλογία στην έννοια της «ταξικής αυτοκτονίας» που είχε προτείνει ο Αμίλκαρ Καμπράλ για να περιγράψει τον μετασχηματισμό που καλείται να επιτελέσει ο μικροαστός διανοούμενος για να ταυτιστεί πραγματικά με τις λαϊκές τάξεις: «Δεν θα έπρεπε όλοι μας να διαπράξουμε ένα είδος “φυλετικής αυτοκτονίας” για να απαλλαγούμε απ’ τις χρωματικές ταυτότητες στις οποίες μας φυλακίζει η ιστορία;». Σε τελική ανάλυση, όπως υπενθυμίζει ο Τυράμ, ο Φανόν είχε υπογραμμίσει ότι «ο λευκός είναι αιχμάλωτος της λευκότητάς του». Γι’ αυτόν τον λόγο και επιμένει στη σημασία που έχουν όλα εκείνα τα δημόσια διαβήματα που δείχνουν ότι λευκοί αναγνωρίζουν πώς η λευκότητα στην πραγματικότητα συνδέεται με πρακτικές καταπίεσης, εκμετάλλευσης, βαναυσότητας και λεηλασίας και κυρίως αναγνωρίζουν μια ευθύνη για όλα αυτά, αναγνωρίζουν, δηλαδή, ότι απολαμβάνουν διάφορα ωφελήματα ακριβώς επειδή η λευκότητά τους προέκυψε μέσα σε ένα πλέγμα συστημικού ρατσισμού.

Ο ορίζοντας για τον Τυράμ είναι τελικά να βρούμε ένα νέο «εμείς», να «επανιδρύσουμε την κοινότητα των ανθρώπων», όπως λέει δανειζόμενος μια φράση του Ασίλε Μπέμπε, για να καταλήξει: «Η αδιαφορία και η ουδετερότητα δεν είναι πια εφικτές. Ας βρούμε το κουράγιο να βγάλουμε τις μάσκες μας – του λευκού, του μαύρου, του άντρα, της γυναίκας, του Εβραίου, του μουσουλμάνου, του χριστιανού, του βουδιστή, του άθεου, του χωρίς χαρτιά, του φτωχού, του πλούσιου, του γέρου, του νέου, του ομοφυλόφιλου, του ετεροφυλόφιλου και τόσες άλλες – για να υπερασπιστούμε τη μόνη ταυτότητα που μετράει: την ανθρώπινη. Το “Εγώ” είναι “Εμείς”».

Όλα αυτά ορίζουν μια βασική ευθύνη για τον Τυράμ: «Είστε έτοιμοι να ακούσετε ότι τίθεται ζήτημα ατομικής και συλλογικής σας ευθύνης και ότι θα πρέπει να έρθετε αντιμέτωποι με αυτό; Δέχεστε να αναγνωρίσετε ότι ο υποβιβασμός των μη λευκών επέτρεψε στους προγόνους σας και εξακολουθεί να επιτρέπει σε εσάς, να απολαμβάνετε μεγάλα πλεονεκτήματα στον πόλεμο θέσεων που επικρατεί στον πλανήτη;»

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανανεώνει τον σχεδιασμό των χαρτονομισμάτων του ευρώ για πρώτη φορά από το 2002. Για τον λόγο αυτό η ΕΚΤ κάλεσε επαγγελματίες γραφίστες από όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να συμμετάσχουν σε δημόσιο διαγωνισμό σχεδίασης, με στόχο την πλήρη ανανέωση του εικαστικού του ευρωπαϊκού νομίσματος. Η ΕΚΤ θεωρεί πλέον ότι έχει έρθει η στιγμή για έναν εικαστικό επαναπροσδιορισμό του ευρώ, ο οποίος να αντικατοπτρίζει καλύτερα τη σύγχρονη Ευρώπη και την πολιτισμική της ποικιλομορφία.

Μετά από διαδικασία διαβούλευσης με ειδικούς αλλά και πολίτες –που ξεκίνησε ήδη από το 2021– επιλέχθηκαν δύο θεματικές που θα αποτελέσουν τη βάση για τον επανασχεδιασμό των νέων χαρτονομισμάτων: «Ευρωπαϊκός Πολιτισμός» και «Ποτάμια και Πουλιά».

Θέμα 1: Ευρωπαϊκός Πολιτισμός
Η θεματική αυτή στοχεύει να αναδείξει τα τοπόσημα, τις ιστορικές προσωπικότητες, τις πολιτιστικές πρακτικές και τη συλλογική ταυτότητα που έχουν διαμορφώσει την ευρωπαϊκή κουλτούρα μέσα στους αιώνες. Σύμφωνα με την ΕΚΤ, το προτεινόμενο περιεχόμενο για κάθε χαρτονόμισμα είναι:

5 ευρώ: Η τέχνη του θεάματος – Μαρία Κάλλας, καλλιτέχνες του δρόμου παρουσιάζουν θέατρο, χορό και μουσική στους περαστικούς.

10 ευρώ: Μουσική – Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, παιδική χορωδία τραγουδά σε μουσικό φεστιβάλ.

20 ευρώ: Παιδεία – Μαρί Κιουρί, σκηνή διδασκαλίας σε σχολείο ή πανεπιστήμιο με μαθητές και βιβλία.

50 ευρώ: Βιβλιοθήκες – Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ενήλικες και παιδιά διαβάζουν σε φυσική ή ψηφιακή μορφή σε δημόσια βιβλιοθήκη.

100 ευρώ: Μουσεία & Εκθέσεις – Λεονάρντο ντα Βίντσι, ενήλικες και παιδιά θαυμάζουν έργα τέχνης σε σύγχρονες ή υπαίθριες εκθέσεις.

200 ευρώ: Δημόσιοι χώροι – Μπέρτα φον Ζουτνέρ (ειρηνίστρια), πολίτες συνομιλούν και αλληλεπιδρούν σε πλατείες με δέντρα και παιδικές δραστηριότητες.

Θέμα 2: Ποτάμια και Πουλιά
Η δεύτερη θεματική επικεντρώνεται στο φυσικό οικοσύστημα της Ευρώπης και αποσκοπεί στην ανάδειξη της βιοποικιλότητας και της οικολογικής ανθεκτικότητας των ποταμών και των πτηνών της ηπείρου. Προωθεί παράλληλα το μήνυμα της προστασίας του περιβάλλοντος. Ο προτεινόμενος σχεδιασμός περιλαμβάνει:

5 ευρώ: Πηγή σε ορεινό τοπίο – Πεταλούδα των βράχων, με φόντο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

10 ευρώ: Καταρράκτης – Μπλε αλκυόνη δίπλα σε ρεύμα νερού, με το κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

20 ευρώ: Ποτάμι με αμμώδη όχθη – Αποικία μελισσοφάγων, και η έδρα της ΕΚΤ.

50 ευρώ: Ποτάμι με μαιάνδρους – Πελαργός σε πτήση, με αναφορά στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

100 ευρώ: Εκβολές και υγρότοποι – Αβοκέτα πάνω από υγροβιότοπο, δίπλα στο Συμβούλιο της Ε.Ε.

200 ευρώ: Θαλάσσιο τοπίο – Σμήνος άγριων χηνών πετούν πάνω από ωκεανό, με το κτίριο του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Από ειδικούς σε λαϊκή ψήφο
Όσοι από τους σχεδιαστές που υπέβαλαν αίτηση επιλεγούν, θα προχωρήσουν στη δεύτερη φάση όπου θα κληθούν να καταθέσουν ολοκληρωμένες γραφιστικές προτάσεις. Τα έργα θα αξιολογηθούν από διεθνή επιτροπή ειδικών στον σχεδιασμό, η οποία θα επιλέξει έως και πέντε σχέδια ανά θεματική.

Στη συνέχεια, η τελική φάση θα περιλαμβάνει δημόσια ψηφοφορία από τους πολίτες της Ε.Ε., ώστε να καθοριστεί το επικρατέστερο θέμα και σχέδιο για την επίσημη κυκλοφορία των νέων χαρτονομισμάτων, τα οποία αναμένεται να τεθούν σε κυκλοφορία το 2026.

Περίπου 1.000.000 Έλληνες ενήλικες ζουν με την ημικρανία, μια σύνθετη, χρόνια νευρολογική διαταραχή που προκαλεί εξουθενωτικούς πονοκεφάλους και, πολλές φορές, καθημερινή δυσλειτουργία στους πάσχοντες. Παγκοσμίως, η ημικρανία είναι η 2η αιτία αναπηρίας και η 1η για γυναίκες 15-49 ετών, γεγονός που υπογραμμίζει το τεράστιο κοινωνικό φορτίο που φέρει. Το οικονομικό αποτύπωμα της είναι εξίσου σημαντικό, με απώλειες έως 13% σε παραγωγικές ημέρες εργασίας (absenteeism) και έως 48% σε μειωμένη παραγωγικότητα (presenteeism).

Χαρακτηριστικό είναι το εύρημα της μελέτης WifOR 2025 αναφορικά με τον κοινωνικοοικονομικό της αντίκτυπο που εκτιμάται ότι κυμαίνεται από 35 δισ. ευρώ (Τσεχία) έως 557 δισ. ευρώ (Γερμανία). Ανησυχητικό είναι ότι παρά την υψηλή της συχνότητα και τον τεκμηριωμένο δυσμενή προσωπικό, κοινωνικό και οικονομικό αντίκτυπο, η ημικρανία παραμένει, ακόμα, υποδιαγνωσμένη, υποθεραπευμένη και υποχρηματοδοτούμενη, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ημικρανίας (11 Σεπτεμβρίου), ο Σύλλογος Ασθενών με Ημικρανία και Κεφαλαλγία Ελλάδος, καλεί την Πολιτεία να θέσει την ημικρανία σε προτεραιότητα, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και προωθώντας άμεσα μεταρρυθμίσεις για την έγκαιρη διάγνωση, τη στήριξη των ασθενών και την πρόσβασή τους σε καινοτόμες θεραπείες, που μπορούν να μειώσουν σημαντικά το δυσβάσταχτο φορτίο της νόσου, σε όλα τα πεδία.

«Πολλές φορές οι ασθενείς αισθανόμαστε αόρατοι, χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, καθώς η ημικρανία αποτελεί μια από τις πιο υποτιμημένες νευρολογικές παθήσεις», επισημαίνει ο Κωνσταντίνος Μπίλιας, Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Ασθενών με Ημικρανία και Κεφαλαλγία Ελλάδος, προσθέτοντας ότι «πρέπει να επενδύσουμε ως χώρα σε μεταρρυθμίσεις για την έγκαιρη διάγνωση, την εξειδικευμένη εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας και την καθολική πρόσβαση σε καινοτόμες και αποτελεσματικές θεραπείες. Η υποτίμηση της νόσου εμποδίζει την πρόσβασή μας σε θεραπείες οι οποίες πραγματικά μπορούν να αλλάξουν την ποιότητα της ζωής μας και να αυξήσουν την ενεργή συμμετοχή μας στην κοινωνία και στην εργασία. Εμείς αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες και δράσεις, ώστε να καλύψουμε το μεγάλο κενό ενημέρωσης του κοινού, της Πολιτείας, ακόμα και των ιατρών σχετικά με τη νόσο. Η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μας δίνει τα όπλα να αντιμετωπίσουμε την ημικρανία. Ο Σύλλογος Ασθενών με Ημικρανία και Κεφαλαλγία Ελλάδος διαθέτει τεκμηριωμένες προτάσεις προς την αποτελεσματικότερη διαχείριση. Η Πολιτεία οφείλει να τις αξιοποιήσει προς όφελος των πασχόντων, αλλά και της οικονομικής και κοινωνικής προόδου και συνοχής».

«Η ημικρανία δεν περιορίζεται στο μισό κεφάλι, στο μάτι ή στον κρόταφο, όπως πολλές φορές λανθασμένα πιστεύουν οι ασθενείς και καμία φορά και οι γιατροί. Μπορεί να εκδηλωθεί οπουδήποτε στο κεφάλι, στον αυχένα, και στο πρόσωπο, με παράλληλη ενόχληση στο φως, στους ήχους ή στις οσμές, και πολλές φορές με τάση για εμετό ή και εμετό», επισημαίνει ο Δρ. Μανώλης Δερμιτζάκης, Νευρολόγος και προσθέτει ότι «οι έντονες κρίσεις και ο βασανιστικός παλμικός πόνος που δημιουργεί η ημικρανία οδηγούν σε σημαντική διαταραχή στην καθημερινή λειτουργικότητα των πασχόντων». Όπως σημειώνει ο Δρ. Δερμιτζάκης: «Οι παράγοντες πρόκλησης της ημικρανίας είναι απρόβλεπτοι. Πέρα από το στρες και τις ορμονικές διακυμάνσεις στις γυναίκες, παράγοντες όπως η υπνική άπνοια, το σωματικό βάρος, η έλλειψη άσκησης, η κατανάλωση καφέ ή νερού, ακόμα και το σφίξιμο των δοντιών, μπορούν να επιδεινώσουν τις κρίσεις», υπογραμμίζει ο Δρ. Δερμιτζάκης και παροτρύνει τους ασθενείς να αναζητήσουν βοήθεια από ειδικούς νευρολόγους, σημειώνοντας ότι «είναι το πρώτο βήμα για την ακριβή διάγνωση. Αν και οι θεραπείες δεν είναι ριζικές, αλλά σαφώς ανακουφιστικές, με την επίσκεψη στον νευρολόγο οι ασθενείς μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την ποιότητα της ζωής τους. Πλέον, οι θεραπευτικές επιλογές που έχουμε οι νευρολόγοι στη διάθεσή μας είναι πολύ στοχευμένες, αποτελεσματικές και ασφαλείς, χαρίζοντας στους ασθενείς μας ανακούφιση και πλήρη λειτουργικότητα».

O Ανδρέας Αργυρίου, Νευρολόγος, Διευθυντής ΕΣΥ ΓΝ Πατρών «Άγιος Ανδρέας», αναδεικνύει την ανησυχητική πραγματικότητα, «δυστυχώς, λιγότερο από το 25% των ασθενών αναγνωρίζουν τα ερεθίσματα, με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς, έως και το 50%, να παραμένουν αδιάγνωστοι ή λανθασμένα διαγνωσμένοι. Η απάντηση σε αυτή την υποδιάγνωση και υποθεραπεία είναι η εξειδικευμένη νευρολογική φροντίδα. Οι ασθενείς που διαγιγνώσκονται από εξειδικευμένο νευρολόγο μπορούν να λάβουν την στοχευμένη, εξατομικευμένη και αποτελεσματική αντι-ημικρανική θεραπεία, η οποία μπορεί να διακόψει τον ακριβή μηχανισμό πρόκλησης της ημικρανίας, προσφέροντας την ανακούφιση που επιθυμούν οι ασθενείς, κάτι που δεν επιτυγχάνουν τα απλά παυσίπονα».

Ο Επιστημονικός Σύμβουλος του Συλλόγου Ασθενών με Ημικρανία και Κεφαλαλγία Ελλάδος Δρ. Μιχαήλ Βικελής εξειδικευμένος στις ημικρανίες νευρολόγος, Διδάκτωρ τμήματος Ιατρικής ΕΚΠΑ, εντοπίζει σημαντικό πρόβλημα στη μη αποζημίωση των καινοτόμων φαρμάκων για το σύνολο των ημικρανικών ασθενών, επισημαίνοντας ότι απαιτείται μέριμνα με ουσιαστικές παρεμβάσεις εκ μέρους της Πολιτείας, ώστε οι ημικρανικοί ασθενείς να λαμβάνουν όσα δικαιούνται και αξίζουν χάρη και στην πρόοδο της επιστήμης. «Το Σύστημα Ηλεκτρονικής Προέγκρισης» όπως σημειώνει ο Δρ. Βικελής «είναι μία από τις σημαντικότερες στρεβλώσεις που εμποδίζει την πρόσβαση των ασθενών σε αποτελεσματικές θεραπείες, ακόμη και όταν κρίνεται ιατρικά αναγκαίο να χορηγηθούν στον ασθενή από εξειδικευμένους νευρολόγους. Το Σύστημα Ηλεκτρονικής Προέγκρισης είναι μία χρονοβόρα και αποτρεπτική γραφειοκρατική διαδικασία έγκρισης των σύγχρονων προφυλακτικών θεραπειών που ευθύνεται για τον αποκλεισμό πολλών ασθενών από τις νεότερες, αποτελεσματικότερες θεραπείες. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας να αναθεωρήσει άμεσα και να αντιμετωπίσει την ημικρανία με συγκεκριμένο σχέδιο, ως μια νόσο με τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα που πλήττει πολλούς συνανθρώπους μας και επιβαρύνει την ποιότητα της ζωής τους, την παραγωγικότητά τους και την καθημερινή τους δραστηριότητα. Απαιτείται η πολιτική ευθυκρισία ώστε να ευθυγραμμιστούμε, άμεσα, με τις στρατηγικές, τα πρωτόκολλα και τις πολιτικές της ΕΕ για να εξασφαλίσουμε μέσω αποτελεσματικών, σύγχρονων και γρήγορων διαδικασιών, τη δίκαιη φροντίδα για όλους τους Έλληνες ασθενείς με ημικρανία. Δυστυχώς, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι απογοητευτικά, καθώς σήμερα περίπου μόνο 1.500 ασθενείς λαμβάνουν ανταγωνιστές CGRP, δηλαδή ποσοστό μόλις 0,25% επί του συνόλου των ασθενών με ημικρανία», κατέληξε ο Δρ. Βικελής.