Διαβάζουμε -και μένουμε άναυδοι, ας το ομολογησουμε- ότι η ελληνική Αριστερά πρέπει να μιλήσει απλά, καθαρά και ξάστερα όπως ο Μαμντάνι αν θέλει στ αλήθεια να ανασυγκροτηθεί και να επαναλανσαριστεί ως δύναμη ικανή να ξανακυβερνήσει.

Δηλαδή τι άλλο έκανε η ελληνική Αριστερά από το 2012 έως και τον Ιούλιο του 2015 από το να μιλάει απλά, καθαρά και ξάστερα «όπως ο Μαμντανι»;

Χρειάζεται να θυμίσουμε τις παρεμβάσεις του Γιάνη Βαρουφάκη, του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, του Ευκλείδη Τσακαλώτου, του Γιάννη Δραγασάκη και των υπολοίπων κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ;

Μιλούσαν απλά (για τους πολιτικούς τους αντιπάλους απλοϊκά), επιτίθονταν απροκάλυπτα και με μένος στον αντίπαλο χωρίς ταμπού, αγνοώντας ηθικους πανικούς αλλα και την κινδυνολογία ότι τυχόν έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, θα έφερνε την καταστροφή και το προεκλογικό τους σχέδιο για την ελληνική κρίση ήταν σαφέστατο αλλά και το ιδιο ακοστολόγητο με αυτο του Ζοχράν Μαμντανι για τη Νέα Υόρκη

Και τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα έλεγαν όπως ακριβώς τα είπε και ο Ζοχράν Μαμντάνι: καθαρά, άμεσα, επιθετικά.

Το θέμα όμως ήταν ότι τελικά δεν έκαναν απολύτως τίποτα από όσα έλεγαν.

Και την αποτυχία να σεβαστεί ακόμα και το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος είναι που η Αριστερά πληρώνει ακόμα και σήμερα με το σκληρότερο νόμισμα στην πολιτική: την έλλειψη εμπιστοσύνης.

Δεν χρειαζόμαστε κάποιους που «τα λένε». Τέτοιους έχουμε πάμπολλους και όχι μόνο από την Αριστερά βέβαια.

Αυτό που λέμε σήμερα «κρίση εμπιστοσύνης» προς το πολιτικό σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά δυσπιστία στη δυνατότητα των κομμάτων να κυβερνούν με μετρήσιμα αποτελέσματα και να μην μένουν στις προεκλογικές υποσχέσεις, στα λόγια.

Όλοι τα λένε. Όλοι υπόσχονται συγκρούσεις, ανατροπές και μεταρρυθμίσεις. Όλοι απαντούν ευθέως στην κινδυνολογία του αντιπάλου. Και τι κάνουν μόλις καταλάβουν την εξουσία;

Οι Έλληνες περιμένουμε κάποιον να μας πείσει ότι όσα λέει τα εννοεί και άρα είναι πρόθυμος να προσπαθήσει να τα κάνει ασχέτως πολιτικού κόστους.

Έπειτα, η καμπάνια του Ζοχράν Μαμντάνι μόνο πρωτότυπη δεν ήταν. Έκανε copy/paste του playbook του Τραμπ στη στρατηγική, την τακτική, τα εργαλεία και πάνω απ’όλα στο ύφος. Τα ίδια και ο Δημοκρατικός Γκάβιν Νιούσομ στην Καλιφόρνια που μέχρι και με κεφαλαία γράφει τα ποστ του στα σόσιαλ μίντια, όπως ακριβώς κάνει και ο Τραμπ.

Λόγος που εκφέρεται προκλητικά, ασυγκράτητος λαϊκισμός, memes και σύντομα βίντεο στα σόσιαλ μήντια αντί για αναπτυγμένες θέσεις πολιτικής, προβολή της φυλετικής και σεξουαλικής ταυτότητας που υπερτονίζει τις μεταξύ μας διαφορές αντί της ιδιότητας του ελεύθερου πολίτη ή της κοινωνικής τάξης που ενώνει στη βάση του κοινού οφέλους. Μια Αριστερά που έχει γυρίσει προκλητικά την πλάτη στη μαρξιστική παράδοση.

Που διαφέρουν δηλαδή όλα αυτά από τα καμώματα του Τραμπ;

Ο Τραμπ έκανε τελικά σχολή και η αμερικανική αριστερά τη μιμήθηκε. Είναι αυτό κάτι που πρέπει να κάνει την Αριστερά, παγκοσμίως, υπερήφανη;

Αφήστε που η ελληνική ριζοσπαστική αριστερά έχει προηγηθεί σε όλα αυτά τα «μεγάλα κατορθώματα» με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα και ένα ακόμα: οι πολίτες θεωρούν ότι «τα παιδιά μπορεί να μην είναι κλέφτες “όπως αυτοί εδώ” αλλά δεν μπορούν» και αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις (εμείς τις πιστεύουμε) η άποψη αυτή είναι εμπεδωμένη και για την ώρα κανείς δεν δείχνει ότι μπορεί να την ανατρέψει.

Κατά την πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας η Αριστερά έχασε μια ιστορική ευκαιρία να μείνει στο παιχνίδι ως κόμμα εξουσίας γιατί επέλεξε τακτική και ύφος αντιπολίτευσης τον λεγόμενο Πολακισμό που «τα έλεγε» κι εκείνος γλαφυρά, για να το θέσουμε εύσχημα.

Το αποτέλεσμα; Οι πολίτες αντί να αξιολογούν την κυβέρνηση και να βλέπουν τα εξώφθαλμα λάθη της, σκέφτονταν, ανακουφισμένοι, από ποιους γλίτωσαν!

Όσοι φιλοδοξούν να μιμηθούν τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο της Νέας Υόρκης ας έχουν κατά νου κι αυτό που επεσήμανε ο καθ. Αντώνης Λιάκος σε σχόλιό του στο facebook: οι εκλογές ήταν τοπικές όχι εθνικές και αφορούσαν τη διακυβέρνηση μιας πόλης και μάλιστα πολυπολιτισμικής όπου επικρατούν τα φιλελεύθερα ήθη, με έμφαση στη λέξη «φιλελεύθερα» και όχι ριζοσπαστικά.

Η διαφορά είναι πράγματι πολύ μεγάλη, ποιοτική και όχι ποσοτική και δεν χρειάζεται καν να εξηγηθεί αλλά παρ’όλα αυτά δεν βρέθηκε κανένας άλλος να την επισημάνει.

Ο κόσμος της Αριστεράς αλλά και του Κέντρου δεν αναζητά κάποιον «να τα λέει» αλλά «να τα κάνει» και το πρόβλημά μας σήμερα είναι ότι κανείς δεν πείθει ότι μπορεί.

«Eίναι πρόκληση να μπαίνουν στα σχολεία πινακίδες τραπεζών που έχουν καταστρέψει τη χώρα και να καλούνται τα παιδιά να τους δοξάζουν», υπογράμμισε ο δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης, για την απόφαση του δήμου να να αφαιρέσει τις πινακίδες των τραπεζών-χορηγών από τα σχολεία που ανακαινίστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου».

«Οι τράπεζες έχουν πάρει 52 δισεκατομμύρια από τον ελληνικό λαό για να κρατηθούν οι ιδιοκτήτες τους. Και τώρα έρχονται να δώσουν ψίχουλα, θέλοντας να φανούν ευεργέτες», ανέφερε, μιλώντας στην ΕΡΤ, ο κ. Πελετίδης, προσθέτοντας ότι «δεν χρειάζεται να μνημονεύουμε στα σχολεία μας αυτούς που κερδοσκοπούν σε βάρος του λαού».

«Θέλουμε η κυβέρνηση να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις της απέναντι στην παιδεία»
Ερωτηθείς γιατί ο δήμος Πατρέων δεν αρνήθηκε τη χρηματοδότηση εξαρχής, ο κ. Πελετίδης υπογράμμισε ότι «το έργο έγινε από την κυβέρνηση και με συμφωνίες που έκανε η ίδια με τις τράπεζες», ενώ ο δήμος «δεν έχει καμία απολύτως συμφωνία» με χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ή ιδιώτες.

«Εμείς δεν θέλουμε καμία χορηγία. Θέλουμε η κυβέρνηση να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις της απέναντι στην παιδεία. Αν δεν μπορεί, να φύγει», υπογράμμισε. Για το αν επιτρέπεται καμία ιδιωτική χορηγία, απάντησε πως «καμία απολύτως. Δεν μπορεί να υπάρχει δωρεά από επιχειρηματικούς ομίλους που συντρίβουν τη ζωή του λαού».

Αναφερόμενος ειδικά σε περιπτώσεις όπως της Coca-Cola ή άλλων εταιρειών που συμμετέχουν σε δράσεις αποκατάστασης ζημιών, είπε πως «είναι ντροπή να έρχονται αυτοί που φορολογούνται ελάχιστα και να παρουσιάζονται ως ευεργέτες». Σύμφωνα με τον ίδιο, «παίρνουν επιδοτήσεις, αυξάνουν τα κέρδη τους, ανεβάζουν τις τιμές και μετά κάνουν χορηγίες με τα δικά μας λεφτά».

Σε ερώτηση αν μια πατρινή εταιρεία, όπως η Λουξ, μπορεί να κάνει χορηγία σε σχολείο, ο δήμαρχος απάντησε ότι το ζήτημα είναι «γιατί φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να φτιάξουμε μόνοι μας τα σχολεία μας. Αν η εταιρεία θέλει να δώσει 200 χιλιάδες και να βάλει το όνομά της μπροστά, για να κάνουμε υπόκλιση κάθε μέρα, εμείς λέμε όχι».

Τέλος, ο κ. Πελετίδης επισήμανε πως «δεν έχουμε ανάγκη από χορηγούς, αλλά από δικαιοσύνη και επιστροφή των χρημάτων που μας πήραν, επιμένοντας ότι η στάση του Δήμου είναι συμβολική αντίδραση απέναντι σε ένα σύστημα που «δοξάζει τους υπεύθυνους για τη φτώχεια του λαού».

Σύμφωνα με πληροφορίες του NEWS 24/7, το αναθεωρητικό δικαστήριο με απόφασή του κατά της απορριπτικής διάταξης του εισαγγελέα του Ναυτοδικείου, παραγγέλνει την άσκηση ποινικής δίωξης κατά 4 κορυφαίων στελεχών του Λιμενικού -ανάμεσα τους και στον νυν αρχηγό του, Τρύφωνα Κοντιζά- για την υπόθεση του ναυαγίου στην Πύλο.

Τα αδικήματα, τα οποία αναφέρει το αναθεωρητικό δικαστήριο στην παραγγελία του, είναι η έκθεση κατά συρροή από παράλειψη με νομική υποχρέωση διάσωσης προσώπων αβοήθητων, η οποία προκάλεσε θάνατο, η ανθρωποκτονία από αμέλεια με παράλειψη κατά συρροή σε διεθνή ύδατα εντός του FIR Αθηνών και η έκθεση κατά συρροή από παράλειψη άλλων προσώπων με νομική υποχρέωση διάσωσης αυτών.

Υπενθυμίζεται πως, όταν τον Μάιο είχε ασκηθεί δίωξη σε 17 στελέχη του λιμενικού, είχε υπάρξει απορριπτική διάταξη για τον νυν αρχηγό του Λιμενικού Σώματος και άλλων αξιωματικών που εμπλέκονταν στη διαχείριση του περιστατικού, με την αιτιολογία ότι δεν είχαν κατά νόμο αρμοδιότητα στον κρίσιμο χρόνο για τη λειτουργία και δράση του Ε.Κ.Σ.Ε.Δ., παρά την παρουσία και εμπλοκή τους στο περιστατικό που απασχόλησε την έρευνα και του Συνηγόρου του Πολίτη.

Project Agora Advertising

Τώρα, αυτό ανατρέπεται από την απόφαση του αναθεωρητικού δικαστηρίου, το οποίο έκανε δεκτή την προσφυγή των δικηγόρων που εκπροσωπούν επιζώντες του ναυαγίου, ανεβάζοντας σε 21 τον αριθμό των Λιμενικών που κατηγορούνται για την υπόθεση της Πύλου.

Τον περασμένο Φλεβάρη, με ρεπορτάζ του, το NEWS 24/7 αποκάλυψε τις ηχητικές καταγραφές του Λιμενικού από την ημέρα της τραγωδίας, οι οποίες δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για τους χειρισμούς που έγιναν πριν το υπερφορτωμένο με περίπου 750 μετανάστες αλιευτικό, καταλήξει στον βυθό της θάλασσας.

Υπενθυμίζεται ότι τότε, και το BBC είχε αναδημοσιεύσει τους διαλόγους από το Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης του Λιμενικού την ημέρα του ναυαγίου στην Πύλο, που έφερε στο φως το NEWS 24/7, και ενίσχυαν τις αμφιβολίες για την επίσημη εκδοχή της Ελλάδας αναφορικά με τα όσα εκτυλίχθηκαν στις 14 Ιουνίου 2023.

Ένας έμπειρος πολιτικός και πολύ καλός campaigner, μου έλεγε πρόσφατα πως στις τελευταίες εκλογές που έτρεξε, είχε ένα διαρκές άγχος κάθε φορά που εμφανίζεται να λέει πάντα κάτι καινούργιο και ευφάνταστο. Ο Ζόχραν Μαμντάνι όμως έκανε ακριβώς το αντίθετο. Η καμπάνια του δεν ήταν απλώς όμορφη αισθητικά, ή εύστοχη πολιτικά. Ήταν πάνω από όλα μεθοδική. Σε βαθμό εμμονικό, έτσι όπως πρέπει να είναι μια πετυχημένη προεκλογική εκστρατεία. Ένωσε σε ένα λειτουργικό σύστημα μήνυμα, αισθητική, περιεχόμενο, δεδομένα και πεδίο. Ό,τι έβλεπες στο κινητό, το συναντούσες στην πόρτα σου. Στο κέντρο όλων, υπήρχε μία καθαρή υπόσχεση και γύρω της χτίστηκε μια απλή αλλά πειθαρχημένη αρχιτεκτονική καμπάνιας. Αυτό είναι το «νέο»: ένα σύστημα από την αρχή μέχρι το τέλος, που ενώνει μήνυμα, αισθητική, data και πεδίο.

Ακολουθούν τα 14 σημεία που ξεχώρισαν την καμπάνια του Μαμντάνι.

1. Ένα κεντρικό μήνυμα που ΔΕΝ αλλάζει
Μία πρόταση, σταθερή παντού. Η υπόσχεση «μειώνω το κόστος ζωής» έγινε οδηγός για όλη την εκστρατεία. Όχι μια λίστα ευχών, τεράστια προγράμματα, αλλά 3–4 χειροπιαστοί πυλώνες, με αιχμή τα ενοίκια, που επαναλαμβάνονταν απαράλλακτοι σε κάθε μέσο. Όταν ο πολίτης σε ακούει να λες το ίδιο, απλό πράγμα με συνέπεια, αρχίζει να το πιστεύει.

2. Περιεχόμενο που εξηγεί, όχι στεγνά δελτία Τύπου
Σύντομα βίντεο με καθαρό στόχο, γρήγορο μοντάζ, σύγχρονη αισθητική, ποπ, με απλό λεξιλόγιο. Κάθε κομμάτι περιεχομένου εξηγούσε έναν πυλώνα και έκλεινε με επόμενο βήμα για τον πολίτη. Η αισθητική υπηρετούσε το νόημα, δεν το κάλυπτε.

Project Agora Advertising

3. Από το viral στη δράση
Σημαντικό! Τα βίντεο δεν έγιναν μόνο για εντυπώσεις, αλλά για να φέρουν τον κόσμο κοντά. Κάθε ανάρτηση έκλεινε με ένα κάλεσμα: γράψου, έλα, βοήθησε. Έτσι, η καμπάνια δεν κέρδιζε απλώς προβολή, κέρδιζε και ανθρώπους. Η επιτυχία μετριόταν όχι στα views, αλλά στο πόσοι κινητοποιήθηκαν. βγήκαν στον δρόμο. Έτσι γεννήθηκε ένα ρεύμα γύρω από το μήνυμα.

4. Η βάση της εκστρατείας ήταν ο δρόμος
Χιλιάδες εθελοντές κινητοποιήθηκαν, χτύπησαν πόρτες, μοίρασαν φυλλάδια, μίλησαν σε γειτονιές. Η καμπάνια δεν περίμενε τον κόσμο να έρθει — πήγε εκείνη πρώτη. Από την πρώτη ημέρα της καμπάνιας του ο Μαμντάνι ήταν στους δρόμους.

5. Καμπάνια χαράς, όχι θυμού
Οι συγκεντρώσεις έμοιαζαν με πάρτυ, η γλώσσα ήταν χωρίς επιθετικά σχήματα. Ο αντίπαλος υπήρχε, δεν τον έκρυβε, όμως η θετική ενέργεια της καμπάνιας έριχνε άμυνες, μείωνε δυσπιστίες και άνοιγε πόρτες κυρίως σε νεότερα κοινά, απογοητευμένα ή ακόμα περισσότερο αδιάφορα για το Δημοκρατικό κόμμα, που δεν είχαν τελικά πρόβλημα να συμμετέχουν σε κάτι τόσο φρέσκο και αυθόρμητο.

6. Η δύναμη των μικρών ομάδων
Δημιουργικές κοινότητες, ομάδες φίλων, πρωτοβουλίες πολιτών. Όχι μόνο «followers», αλλά άνθρωποι που έστηναν δράσεις, κινητοποιούσα, έφερναν κόσμο και τελικά ένιωθαν συμμέτοχοι σε κάτι που χτιζόταν μέρα με τη μέρα.

7. Οπτική ταυτότητα που εξηγεί, δεν στολίζει μόνο
Σταθερά χρώματα, καθαρή τυπογραφία, επαναλαμβανόμενα μοτίβα εικόνας. Κάθε υλικό, από τα μπλουζάκια μέχρι τα πλακάτ, έκανε εύκολη την αναγνώριση και κυρίως την κατανόηση. Σε 15–30 δευτερόλεπτα καταλάβαινες τι προτείνει. Αυτή η συνέπεια χτίζει εμπιστοσύνη.

8. Η μέρα ξεκινάει από το κινητό
Η καμπάνια χτίστηκε με προτεραιότητα το κινητό. Πρώτα φρόντιζε κάθε μέρα να «κερδίσει» την προσοχή του κόσμου στο κινητό του — στα κοινωνικά δίκτυα, στα βίντεο, στα stories. Κι αφού αυτό δούλευε, χρησιμοποιούσε και τα παραδοσιακά μέσα, όπως τηλεόραση και ραδιόφωνο για να φτάσει σε κοινά που δεν είναι τόσο ενεργά online. Η εικόνα, ο τόνος και το μήνυμα έμεναν τα ίδια παντού — απλώς άλλαζε το κανάλι.

9. Από τα «like» στη συμμετοχή
Η καμπάνια δεν μέτρησε επιτυχία με τα views ή τα likes, αλλά με το πόσους ανθρώπους κατάφερε να κινητοποιήσει. Από τη στιγμή που ο κόσμος δήλωνε ενδιαφέρον, υπήρχε δομή που τον υποδεχόταν. Ομάδες, δράσεις, συντονισμός, στατιστικά συμμετοχής. Η προσοχή του κόσμου δεν έμενε στην οθόνη, μετατρεπόταν σε πραγματική κίνηση, σε ανθρώπους που έβγαιναν έξω και συμμετείχαν.

10. Γρήγορος ρυθμός, αλλά με έλεγχο
Η παραγωγή περιεχομένου ήταν ασταμάτητη, λάθη προφανώς και θα έγιναν, αλλά υπήρχε ένας μηχανισμός ελέγχου πριν από κάθε δημοσίευση. Έτσι, η ταχύτητα, ή η μεγάλη παραγωγή υλικού και περιεχομένου δεν έδειχνε προχειρότητα.

11. Οι ιδέες σε πρακτικές λύσεις
Η πολιτική του πρόταση δεν έμεινε στα λόγια. Μεταφράστηκε σε συγκεκριμένα μέτρα: στέγη, μετακίνηση, φροντίδα. Ο κόσμος καταλάβαινε – γιατί του το έδινε με παραδείγματα – τι ακριβώς τι σημαίνει «να ζεις φθηνότερα στην πόλη». Από τα ενοίκια, μέχρι την τιμή του φαγητού στις καντίνες της Νέας Υόρκης. Το αν όλα αυτά είναι εφικτά, είναι μια άλλη ιστορία, ένα άλλο άρθρο για το πολιτικό περιεχόμενο της καμπάνιας.

12. Η προσοχή έγινε οικονομικός πόρος
Όσο αυξανόταν η ορατότητα, τόσο μεγάλωνε και η χρηματοδότηση. Χιλιάδες μικρές δωρεές κρατούσαν την καμπάνια σταθερή και ανεξάρτητη. Οι υποστηρικτές δεν έδιναν απλώς χρήματα — ένιωθαν ότι συμμετέχουν σε κάτι δικό τους.

13. Η ταυτότητα ως κοινό έδαφος
Ο Μαμντάνι μίλησε ανοιχτά, για την ταυτότητα καταγωγής του, για μετανάστες, για τρανς άτομα, για τις μειονότητες. Όχι όμως με όρους συμβόλων, αλλά με όρους καθημερινότητας και εφαρμοσμένης πολιτικής. Δικαιώματα δεμένα με υπηρεσίες… πρόσβαση, νομική προστασία, παρουσία παντού. Κοινότητες δεμένες με θεσμούς… γραφεία, προγράμματα, τοπικές δράσεις. Έτσι η ταυτότητα έγινε κομμάτι του συνόλου, όχι σημείο διαίρεσης αλλά στοιχείο ένταξης.

14. Ο πρωταγωνιστής που δίνει πρόσωπο στην αφήγηση
Πίσω από τη στρατηγική, και την αρχιτεκτονική της καμπάνιας, υπήρχε ο άνθρωπος που την ενσάρκωσε. Ο Ζόραν Μαμντάνι, χαρισματικός, λειτούργησε ως ενεργός φορέας του ίδιου του μηνύματος. Η ταυτότητα του, η παρουσία του στους δρόμους, η φυσικότητα στην επαφή με τον κόσμο, έκαναν το μήνυμά του πιο πιστευτό από οποιοδήποτε σύνθημα. Δεν «επικοινωνούσε» απλώς, ζούσε αυτό που έλεγε. Αυτό το μείγμα αυθεντικότητας, κατά ορισμένους λαϊκισμού, θράσους και ψυχραιμίας έκανε τον πολίτη να βλέπει στο πρόσωπό του κάτι σπάνιο. Έναν πολιτικό που δεν μιλά για την πόλη, αλλά από μέσα της, ως μέρος της.

Συνοψίζοντας, το νέο που έφερε αυτή η εκστρατεία στο επίπεδο της επικοινωνίας, πέρα από το πολιτικό περιεχόμενο, ήταν η ολιστική της προσέγγιση. Ένα κεντρικό μήνυμα που δεν αλλάζει, μια μηχανή περιεχομένου που παράγει διαρκώς και με στόχο, μια βάση που λειτουργεί ως οργανισμός, μια αισθητική που υπηρετεί και πλαισιώνει το μήνυμα. Από αυτή την εμπειρία προκύπτουν τρεις σταθερές αρχές. Η συνέπεια στο μήνυμα, η στόχευση στο περιεχόμενο που οδηγεί σε πράξη και η πίστη στη δύναμη του πεδίου. Αν τα κάνεις αυτά μαζί, δεν έχεις απλώς ορατότητα. Έχεις ροή, συνέπεια και δύναμη πειθούς. Και ένα μικρό υστερόγραφο. Κάποιοι θα προσπαθήσουν τώρα να το «κάνουν όπως ο Μαμντάνι». Δεν θα πρέπει να ξεχάσουν όμως το βασικό. Ο Μαμντάνι δεν έκανε τίποτα «όπως κάποιος άλλος». Οι τεχνικές δανείζονται, η αυθεντικότητα όχι.

*O Ηλίας Τσαουσάκης είναι Σύμβουλος Στρατηγικής & Επικοινωνίας.