Έντονες αντιδράσεις, πολιτική αμηχανία και σοβαρά θεσμικά ερωτήματα προκαλεί η στάση της δημοτικής αρχής του Δήμου Ραφήνας – Πικερμίου απέναντι στο εργασιακό μέλλον δέκα συμβασιούχων εργαζομένων του προγράμματος Δ.Υ.Π.Α. (ηλικίας 55–67 ετών).
Αφορμή στάθηκε ενημερωτικό σημείωμα του δικηγόρου των εργαζομένων, κ. Ταμπάκου, το οποίο κοινοποιήθηκε σε όλα τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου και αποκάλυψε μια πλήρη ανατροπή στάσης της δημοτικής αρχής μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Και όχι απλώς ανατροπή. Σύγκρουση.
Σύμφωνα με το έγγραφο, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο είχε λάβει ομόφωνη απόφαση υπέρ της στήριξης των συμβασιούχων στη δικαστική διεκδίκηση της παραμονής τους στην εργασία μέχρι τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, η απόφαση αυτή δεν τηρήθηκε από τη Διοίκηση.
Υπενθυμίζεται ότι στις 29 Ιανουαρίου 2026, το Δημοτικό Συμβούλιο με την υπ’ αριθμ. 3/2026 απόφαση τάχθηκε καθαρά υπέρ των δέκα εργαζομένων. Ωστόσο, μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 19 Φεβρουαρίου 2026, κατά τη συζήτηση των ασφαλιστικών μέτρων στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Δήμου φέρεται να δήλωσε ότι έχει λάβει εντολή από τη Διοίκηση να αντικρούσει το αίτημα των εργαζομένων, επιδιώκοντας την απόρριψή του.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην επιστολή – καταγγελία του δικηγόρου των εργαζομένων:
«Παρά την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου υπέρ των εργαζομένων, κατά τη δικάσιμο της 19/2/2026 προς μεγάλη μου έκπληξη ο συνάδελφος δικηγόρος κ. Παυλάτος Σπυρίδων με ενημέρωσε ότι θα αντικρούσει το αίτημα των εργαζομένων με σκοπό την απόρριψή του, καθώς αυτές τις εντολές έχει λάβει από τη Διοίκηση».
Η στάση αυτή δεν είναι απλώς πολιτικά προβληματική. Σύμφωνα με τον νομικό εκπρόσωπο των εργαζομένων, ενδέχεται να εγείρει ακόμη και ζητήματα νομιμότητας. Όπως επισημαίνεται στο ίδιο ενημερωτικό σημείωμα, εάν πράγματι υπήρξε εντολή από τη Διοίκηση που παρέκαμψε τη βούληση του ανώτατου συλλογικού οργάνου του Δήμου, τότε μπορεί να στοιχειοθετείται παράβαση καθήκοντος. Εναλλακτικά, εάν ο πληρεξούσιος δικηγόρος ενήργησε αυτοβούλως και αντίθετα με τις αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων, τίθεται θέμα απιστίας δικηγόρου.
Σε κάθε περίπτωση, η δημοτική αρχή καλείται πλέον να δώσει σαφείς και άμεσες απαντήσεις: ποιος έδωσε την εντολή, με ποιο σκεπτικό και γιατί ακυρώθηκε στην πράξη μια ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Την ίδια ώρα, η παραμονή των δέκα συμβασιούχων παραμένει κυριολεκτικά στον «αέρα», με την ευθύνη να βαραίνει αποκλειστικά τη Διοίκηση. Μια Διοίκηση που, εν κρυπτώ, όχι μόνο δεν εφάρμοσε απόφαση στήριξης των εργαζομένων, αλλά βρέθηκε και απέναντί τους στο δικαστήριο.
Στην τοπική αυτοδιοίκηση, οι αποφάσεις των συλλογικών οργάνων δεν είναι διακοσμητικές. Και όταν αγνοούνται, το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά θεσμικό.
