Το κλασικό τουριστικό μοντέλο «ήλιος – θάλασσα – φαγητό» δίνει σταδιακά τη θέση του σε ταξίδια που προσφέρουν προσωπική ανάπτυξη και βελτίωση της ποιότητας ζωής. Όλο και περισσότεροι προτιμούν προορισμούς που ενισχύουν την υγεία και τη μακροζωία. Ακόμα και την άσκηση, όπως το τρέξιμο.

Στην εποχή της τεχνολογίας και της υπερδιέγερσης, οι ταξιδιώτες αναζητούν τρόπους να ενεργοποιήσουν το σώμα τους, να βιώσουν νέες προκλήσεις και να νιώσουν ελευθερία. Για αυτό τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αύξηση των αναζητήσεων για ταξίδια που συνδυάζουν φυσική δραστηριότητα και αναψυχή.

Φανταστείτε να ξυπνάτε σε μια άγνωστη πόλη ή σε ένα μαγευτικό φυσικό τοπίο, με τον ήλιο να φωτίζει τα κτίρια ή τα βουνά γύρω σας. Αντί να περπατάτε απλώς ή να επισκέπτεστε αξιοθέατα με το αυτοκίνητο, ξεκινάτε να τρέχετε. Το σώμα σας ζωντανεύει, η καρδιά σας χτυπά δυνατά και ο αέρας γεμίζει τα πνευμόνια σας.

Τα running vacations μεταμορφώνουν τον τρόπο που εξερευνούμε έναν προορισμό. Δεν πρόκειται απλώς για φυσική δραστηριότητα. Αποτελούν μια νέα μορφή τουρισμού που συνδυάζει την άσκηση, την περιπέτεια και την κοινωνικότητα. Μέσα από την κίνηση, οι ταξιδιώτες συνδέονται με το περιβάλλον τους και τους ανθρώπους του, απολαμβάνοντας μια πιο βαθιά, προσωπική εμπειρία.

Εργαλείο εξερεύνησης
Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές ξεναγήσεις ή τα τουριστικά λεωφορεία, το τρέξιμο επιτρέπει στους ταξιδιώτες να ανακαλύψουν μια πόλη ή ένα τοπίο με τον δικό τους ρυθμό. Κάθε βήμα προσφέρει μια διαφορετική οπτική γωνία: από τον θόρυβο των αγορών και των καφέ μέχρι την ηρεμία ενός ποταμού ή την αγριάδα των βουνών. Κάθε διαδρομή αποκαλύπτει νέες πτυχές: γραφικούς δρόμους, ιστορικά μνημεία, παραποτάμιες διαδρομές, ή μονοπάτια μέσα σε δάση, που διαφορετικά θα περνούσαν απαρατήρητα σε μια συνηθισμένη βόλτα. Ο συνδυασμός φυσικής δραστηριότητας και εξερεύνησης κάνει κάθε στιγμή πιο έντονη και αξέχαστη. Τα urban running tours, για παράδειγμα, επιτρέπουν στους δρομείς να δουν γνωστά μνημεία και κρυφές γωνιές της πόλης με μια διαφορετική ματιά. Ταυτόχρονα, οι διαδρομές στη φύση, όπως ορεινά μονοπάτια ή παραθαλάσσιες ακτογραμμές προάγουν την ψυχική αναζωογόνηση.

Κοινωνική διάσταση
Αν και το τρέξιμο είναι συχνά ατομικό άθλημα, οργανωμένες ομάδες ή run clubs προσφέρουν την ευκαιρία για κοινωνική σύνδεση. Οι δρομείς που συμμετέχουν σε τέτοιες ομάδες ανακαλύπτουν νέους φίλους, μοιράζονται εμπειρίες και βρίσκουν υποστήριξη, γεγονός που ενισχύει τόσο τη διασκέδαση όσο και την ασφάλεια. Η συμμετοχή σε ομαδικές διαδρομές μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση κοινότητας, προσφέροντας μια πιο ολοκληρωμένη ταξιδιωτική εμπειρία.

Οφέλη για την υγεία
Το τρέξιμο προσφέρει πολλαπλά οφέλη για τη σωματική και ψυχική υγεία. Ενισχύει την καρδιοαγγειακή λειτουργία, βελτιώνει τη μυϊκή δύναμη και την αντοχή, ενώ συμβάλλει στην καύση θερμίδων και τη ρύθμιση του σωματικού βάρους. Παράλληλα, μειώνει το άγχος, ενισχύει τη διάθεση και βελτιώνει την ποιότητα του ύπνου. Η συνδυασμένη εμπειρία άσκησης και ταξιδιού ενισχύει την αυτοπεποίθηση και αυξάνει τη ζωτικότητα.

Η σωστή προετοιμασία
Για να χαρεί κάποιος ένα running vacation με ασφάλεια, η προετοιμασία είναι απαραίτητη. Η σταδιακή προπόνηση σε αντίστοιχες διαδρομές, η σωστή ενυδάτωση, η ισορροπημένη διατροφή και η κατάλληλη επιλογή παπουτσιών είναι βασικά στοιχεία. Η προσαρμογή σε νέα εδάφη, κλίσεις ή μονοπάτια είναι σημαντική για την αποφυγή τραυματισμών. Για μεγαλύτερες ή πιο απαιτητικές διαδρομές, συνιστάται προπόνηση αρκετών εβδομάδων πριν από το ταξίδι.

* Πηγή: Vita

Μπορεί μια σχολική αίθουσα να μετατραπεί σε πεδίο κοινωνικής σύγκρουσης; Στο θεατρικό “Ατυχές πήδημα ή Παλαβό πορνό”, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, η απάντηση δίνεται με χιούμορ, οργή, ρυθμό και έναν καθρέφτη στραμμένο πάνω μας – πάνω σε μια κοινωνία που διψά να κρίνει πριν καν ακούσει.

Βασισμένο στην ταινία του Radu Jude που σάρωσε το Φεστιβάλ Βερολίνου, το έργο του Σωτήρη Ρουμελιώτη στο ΠΛΥΦΑ μεταφέρει την ιστορία στο ελληνικό σήμερα: μια δασκάλα εκτίθεται δημόσια από ένα ιδιωτικό βίντεο, και μία σχολική συνέλευση μετατρέπεται σε μικρογραφία της χώρας – με όλη την υποκρισία, τον πανικό, τον κανιβαλισμό και τις τάχα προοδευτικές μάσκες που πέφτουν με θόρυβο.

Ο ηθοποιός Άγγελος Ανδριόπουλος, που καλείται να «περιφέρει» στη σκηνή έξι διαφορετικούς ρόλους, μιλά στο NEWS 24/7 για το πώς ένα έργο με τον πιο προκλητικό τίτλο της σεζόν γίνεται αφορμή να συζητήσουμε όσα αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα: την αγοραία κριτική του διαδικτύου, τα όρια της ιδιωτικότητας, το ποιος έχει δικαίωμα να κρίνει – και τι σημαίνει πραγματικά να είσαι γονιός, πολίτης, θεατής.

Το έργο ξεκινά από ένα βίντεο που διαρρέει στο διαδίκτυο και καταλήγει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: σε ένα άτυπο λαϊκό δικαστήριο. Ο Άγγελος Ανδριόπουλος αναφέρει τι ήταν αυτό που τον τράβηξε προσωπικά σε αυτό το κείμενο: “Αυτό που σίγουρα μου προκαλεί το ενδιαφέρον είναι πως μια μικρογραφία της κοινωνίας βρίσκεται μέσα σε μία αίθουσα σχολείου και οι άνθρωποι αυτοί είναι γονείς, που σημαίνει έχουν την ευθύνη να μεγαλώσουν, να διδάξουν και να διαμορφώσουν ανθρώπους που στο μέλλον αυτά τα παιδιά θα είναι θα πρέπει να συνυπάρξουν κοινωνικά”.

Ατυχές πήδημα ή Παλαβό πορνό; Μας εξηγείτε τον αλλόκοτο αυτό τίτλο;

“Κρατήσαμε τον τίτλο της ταινίας δεν τον αλλάξαμε και μάλιστα πιστεύω ότι το σημαντικό σε όλο αυτό είναι το “ή” που βρίσκεται στην μέση. Είναι ένα γράμμα ανάμεσα σε δύο ταμπέλες, για τις οποίες, δημιουργούνται μέσα στο έργο, διαφωνίες και τσακωμοί” απαντά ο Άγγελος Ανδριόπουλος,.

Και συνεχίζει μιλώντας για τους πολλαπλούς του ρόλους “στη σκηνή θα βγάλω βόλτα έξι ρόλους. Όλοι οι ηθοποιοί πλην της δασκάλας παίζουμε πάνω από έναν ρόλο. Το σίγουρο είναι ότι όλους αυτούς τους συναντάμε μέσα στην καθημερινότητά μας συνέχεια, όχι μόνο στον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων. Πάντως, έπρεπε να βρω τις διαφορές τους, τις λεπτομέρειες τους, στις κινήσεις στον λόγο και κυρίως στο σκεπτικό τους. Το έκανα και τώρα περιμένω να το δείξω και στον κόσμο”.

Πιστεύετε ότι η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να δει κατάματα τα ζητήματα που θέτει το έργο (σεξουαλικότητα, δημόσιος κανιβαλισμός, όρια ιδιωτικότητας);

“Αυτό το ερώτημα αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και της σχέσης της με την τέχνη. Δεν είμαι σίγουρος για την απάντηση. Από τη μία, η ελληνική κοινωνία έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου σε ζητήματα σεξουαλικότητας και ελευθερίας έκφρασης αλλά από την άλλη, εξακολουθεί να λειτουργεί με παραδοσιακές, συχνά συντηρητικές δομές, κυρίως έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Αυτό σημαίνει ότι σίγουρα υπάρχει ένα κοινό που είναι έτοιμο για τέτοιου είδους θεατρικό λόγο — αλλά υπάρχει και ένα άλλο κοινό που αντιδρά ή απορρίπτει τέτοια θέματα θεωρώντας τα προκλητικά.

Όσο για τη διαπόμπευση θεωρώ πως είναι ένα θέμα απολύτως επίκαιρο. Η ελληνική κοινωνία ζει αυτό το φαινόμενο καθημερινά — από τα τηλεοπτικά πάνελ, τα social media μέχρι τα πηγαδάκια στις γειτονιές. Άρα, το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης και παράλληλα σαν προτροπή για αποτοξίνωση από αυτό: να δώσει απόσταση, σκέψη και συναίσθημα σε κάτι που κανονικά θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε με οργή” απαντά.

Τι είναι αυτό που «θυμώνει» περισσότερο στην εποχή των εικόνων;

Αυτό που μου προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία σήμερα είναι το πόσο επιφανειακά και γρήγορα λαμβάνουμε τις πληροφορίες. Σίγουρα ο χρόνος εκτίμησης τους δεν είναι ο σωστός. Ο ρυθμός με τον οποίο λαμβάνουμε μια πληροφορία, κρίνουμε, ξεχνάμε και προχωράμε παρακάτω είναι καταιγιστικός. Πολύ συχνά οι άνθρωποι έχουν το ελάττωμα καταδικάζουμε κάτι όχι γιατί το έχουμε ψάξει βαθιά μέσα μας και διαφωνούμε αλλά γιατί παρασυρόμαστε από τους άλλους, από την ταχύτητα.

Μπορεί να αναστραφεί αυτή η αγοραία κριτική, ιδίως στο διαδίκτυο;

Είναι δύσκολο, αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν είναι αδύνατο. Χρειαζόμαστε εκπαίδευση στο φιλτράρισμα των ερεθισμάτων που λαμβάνουμε. Χρειάζεται καλλιέργεια κριτικής σκέψης και καλλιέργεια της ενσυναίσθησής μας.

Καμιά φορά παρατηρώ από περιέργεια σχόλια για σειρές, παραστάσεις, ταινίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πάντα με εντυπωσιάζει πόσο άσχημα μπορεί να μιλήσει κάποιος για κάποιο νέο χαρακτήρα σε μια σειρά για παράδειγμα, τόσο που τα σχόλια παύουν πια να αφορούν τον χαρακτήρα και επεκτείνονται στον ηθοποιό ως άνθρωπο!

Μετά αναρωτιέμαι αν ο δημιουργός αυτού του σχολίου έπρεπε να πει την άποψη του σε έναν ηθοποιό πρόσωπο με πρόσωπο θα του έλεγε πράγματι κάτι του τύπου “ψόφα άχρηστε” ή απλά και ευγενικά θα έλεγε “δεν μου άρεσε ο τρόπος που έπαιξες στον ρόλο τάδε”. Αν δεν κρυβόμασταν πίσω από το πληκτρολόγιο ή συμπεριφορά μας θα ήταν η ίδια;

Πιστεύετε ότι το σύγχρονο ελληνικό θέατρο συμβάλλει πραγματικά στον διάλογο για τα ταμπού και τις στερεοτυπικές αντιλήψεις;

Με μεγάλη χαρά θα απαντήσω πως ναι – και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό! Πολλές παραστάσεις στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο θίγουν ζητήματα επίκαιρα και διαχρονικά και για κάποιους πιο «άβολα».

Διασκευή: Κατερίνα Παπαναστασάτου
Σκηνοθεσία/ Σχεδιασμός φωτισμών: Σωτήρης Ρουμελιώτης
Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Κοστούμια: Θεανώ Τσαλόγλου
Μουσική: Τίτος Γρηγορόπουλος
Παίζουν: Άγγελος Ανδριόπουλος, Ελένη Βαΐτσου, Ελένη Δαφνή, Σπύρος Σουρβίνος

Φωτογραφίες/ trailer: Αναστασία Γιαννάκη
Γραφιστική επιμέλεια: Βάγια Κεκέ
Επικοινωνία-Προβολή στα Μ.Μ.Ε: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Παραγωγή: Θεατρική Ομάδα Γέφυρα