Η πάλαι ποτέ κραταιά Βυζαντινή αυτοκρατορία, εδαφικά έχει πλέον περιοριστεί στην Ανατολική Θράκη και στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Μαύρα σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό και τα όρνια κρώζουν.
Ο ολοκληρωτικός αφανισμός τόσο της αυτοκρατορίας όσο και του Ελληνισμού, πραγματοποιείται την Τρίτη 29 Μαΐου του 1453, με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς.
Δεν είναι ο πολυάριθμος στρατός των Οθωμανών, δεν είναι τα τεράστια κανόνια, δεν είναι ο ναυτικός αποκλεισμός οι αιτίες της άλωσης. Είναι η διχόνοια, είναι οι συμβουλάτορες, είναι η προδοσία.
Το σκοτάδι και η υποδούλωση ξεκινά και θα αργήσει πολλές δεκαετίες η πολυπόθητη λευτεριά.
Η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, ή κατ’ άλλους η ανάδυση του ελληνικού εθνισμού εντοπίζεται κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, περί τον 13ο έως 15ο αιώνα, αλλά οι απαρχές του ελληνικού εθνικού κινήματος που οδήγησε στην Επανάσταση εμφανίζονται πολλούς αιώνες αργότερα, στην ώριμη φάση του νεοελληνικού Διαφωτισμού το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Την περίοδο αυτή, η διάδοση της παιδείας συνοδεύτηκε με τη διάδοση -αρχικά μεταξύ των Ελλήνων που ζούσαν στις παροικίες της Δυτικής Ευρώπης και είχαν φιλοδυτικό προσανατολισμό- της ιδέας της ύπαρξης ενός ελληνικού έθνους που συνδεόταν με την αρχαία Ελλάδα και δικαιούταν χωριστή πολιτική ύπαρξη.
Μία από τις οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα σε αυτό το ιδεολογικό και πολιτικό κλίμα ήταν η Φιλική Εταιρεία, μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό από τρεις Έλληνες εμπόρους με σκοπό την προετοιμασία μιας ελληνικής επανάστασης.
Οι Φιλικοί είχαν αρχικά περιορισμένη επιτυχία, οικειοποιούμενοι, όμως, μια παράδοση ορθόδοξων προφητειών για την ανασύσταση της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχαν τη στήριξη της τσαρικής Ρωσίας, κατάφεραν εν μέσω μιας κρίσης της εμπορικής ναυτιλίας, από το 1815 και εξής, να προσεταιριστούν τα παραδοσιακά ελληνορθόδοξα στρώματα.
Είναι γνωστοί σε όλους μας οι Ήρωες του απελευθερωτικού αγώνα.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος, Παπαφλέσσας, Μάρκος Μπότσαρης, Διοβουνιώτης, Μακρυγιάννης, Νικηταράς, Μπουμπουλίνα, Μιαούλης, Κανάρης και δεκάδες άλλοι.
Πολέμησαν, μάτωσαν, άλλοι πέθαναν και άλλοι προδόθηκαν.
Κάποιοι πολέμησαν με το γιαταγάνι και το καριοφίλι και κάποιοι άλλοι με την πένα.
Όλοι όμως αυτοί οι ιδεαλιστές αγωνίστηκαν ανιδιοτελώς. Δώσανε στον αγώνα ψυχή και περιουσία. Αγωνίστηκαν για μία ιδέα και τα κατάφεραν.
Όταν λοιπόν άρχισε να πνέει ο αέρας της λευτεριάς, εμφανίστηκαν από το πουθενά οι φραγκοντυμένοι, οι μορφωμένοι, οι διαπλεκόμενοι, οι λακέδες των Δυτικών. Αμαύρωσαν τη φήμη των αγωνιστών, απαξίωσαν τους αγώνες τους, τους χλεύασαν και τους πρόσαψαν υστεροβουλία και πλουτισμό. Τους αλυσοδένουν, τους προπυλακίζουν και τους φυλακίζουν.
Πολλοί λένε ότι έτσι πληρώνει η Πατρίδα αυτούς που αγωνίζονται για αυτή . . . Δεν είναι αυτή η αλήθεια ή δεν είναι μόνο αυτή η αλήθεια.
Δεν τους πλήρωσε η Πατρίδα με αποπομπή και διασυρμό. Τα σκουλήκια, οι προδότες, οι νεωτεριστές, οι διαπλεκόμενοι ήταν αυτοί που τους ανατέθηκε η βρώμικη δουλεία.
Στην πορεία για την απελευθέρωση, εκτός από τους ήρωες υπήρξαν και ο Μαυροκορδάτος, ο Βάσος Μαυρωβουνιώτης, ο Γκότσος Βούλγαρης και άλλοι οι οποίοι πρόδωσαν και εγκλημάτησαν, στο όνομα της νέας τάξης πραγμάτων.
Στο άρμα της λευτεριάς πολλοί Έλληνες ανέβηκαν και έδωσαν το αίμα τους με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια.
Και τούτο συνέβη όχι μόνο στην επανάσταση του 1821 αλλά και σε όλη την μετέπειτα αιματοβαμμένη Ελληνική ιστορία. Δεκάδες χιλιάδες ήρωες, επώνυμοι και ανώνυμοι αλλά και εκατοντάδες οι προδότες, οι δωσίλογοι, οι εγκληματίες πολέμου.
Η κατάρα του γένους μας. Όπου υπάρχουν ήρωες να υπάρχουν και τα σκουλήκια οι προδότες.
Στους στίχους του Διονυσίου Σολωμού μπορούμε να αποκρυσταλλώσουμε σαφή εικόνα της κατάρας που μας ακολουθεί.
Ἄχ! συνέρχεται… ξανοίγει
Ερινύαν
φαρμακερή,
ὁπου ἀγιάτρευτην ἀνοίγει
τῆς Ἑλλάδας μίαν πληγή.
Ἐρινύαν ἀπὸ τὰ χθόνια
ποὺ
ἡ Ἑλλάδα ἀπαρατᾷ.
Ἡ θεομίσητη Διχόνοια
ποὺ
τὸν ἄνθρωπο χαλνᾶ.
Ἀφοῦ ἐδιώχτηκε ἀπὸ τ᾿ ἄστρα
ὅπου ἐτόλμησε νὰ πά,
πάει στοὺς κάμπους, πάει στὰ κάστρα,
χωρὶς ναὔβρῃ δυσκολιά.
Και κρατώντας κάτι φίδια
που είχε βγάλει απ᾿ την καρδιά,
και χτυπώντας τα πιτήδεια
εις τους Έλληνας, περνά.
Το ίδιο συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Ήρωες πεθαίνουν και οι προδότες πλουτίζουν.
Οι ήρωες θυσιάζουν τον εαυτό τους στο βωμό της ελευθερίας και οι προδότες, αλλοιώνουν και παραχαράσσουν την ιστορία, επαναπροσδιορίζουν γεγονότα και καταστάσεις, αφορίζουν την αυταπάρνηση και την ανιδιοτέλεια των αγωνιστών, δίνουν νέα εικόνα των πεπραγμένων, αμφισβητούν και λοιδορούν. Δεν αρκούνται όμως σε αυτές τις αντεθνικές και προδοτικές πράξεις, αλλά κορυφώνουν την προδοσία τους, είτε αποκρύβοντας από τις νέες γενιές τα πραγματικά γεγονότα ή αλλοιώνοντας και παραποιώντας τα γεγονότα στα βιβλία της Ιστορίας.
Όταν ένας λαός δεν ζυμωθεί με την ιστορία του, δεν γαλουχηθεί με τις θυσίες και τους αγώνες για λευτεριά, ανεξαρτησία, αυτοδιάθεση και αυτοδιαχείριση, τότε αυτός ο λαός έχει πλέον πεθάνει.
Και λυπάμαι που το λέω, αλλά η Ελλάδα πεθαίνει, σιγά – σιγά.
Ας έρθουμε τώρα στο σήμερα. Διακόσια χρόνια από την ιστορική εκείνη μέρα που ένα κομμάτι πανί, έγινε σύμβολο αγώνα για ένα υπόδουλο έθνος.
Έκανε σύναξη λοιπόν το πεπαλαιωμένο, προδοτικό, διαπλεκόμενο και αντεθνικό πολιτικό κατεστημένο και αποφάσισε τον εορτασμό των 200 χρόνων με φιέστες, βεγγαλικά, κούφια λόγια, μνημόσυνα και ξεναγήσεις στα μουσεία.
Όλα για τη συντήρηση της προδοσίας και της υποτέλειας. Είναι βολικό για το κρατούν σύστημα οι ήρωες της επανάστασης να είναι σε κάδρο και τα αιματοβαμμένα γιαταγάνια στις προθήκες με κόκκινο βελούδο. Είναι βολικό για το κρατούν σύστημα να ακούγονται κούφια λόγια, χωρίς περιεχόμενο. Είναι βολικό για το σάπιο και υποτελειακό πολιτικό σύστημα, να εξυμνεί την ανιδιοτέλεια, την αυταπάρνηση, τη θυσία και τα ιδανικά, όλων αυτών που θυσιάστηκαν επειδή με τον τρόπο αυτόν πιστεύει ότι έτσι εξιλεώνεται για τις προδοσίες και τις αντεθνικές του πράξεις και πιστεύει πως έτσι αποτίει φόρο τιμής.
Αυτό όμως που είναι ντροπή και κατάπτυστο είναι ότι αυτό το σάπιο, κοντόφθαλμο, Μακιαβελίστικο και οπισθοδρομικό πολιτικό σύστημα, εξυμνεί αγώνες, εξυμνεί θυσίες, εξυμνεί αίμα και δάκρυα, χωρίς το ίδιο να έχει νοιώσει ποτέ στην πορεία του διαχρονικά, την ανάγκη να δείξει τόλμη, να υψώσει ανάστημα, να ματώσει, για ένα λαό που του αξίζει η λευτεριά, η περηφάνεια και ο σεβασμός όλων.
Αντίθετα αυτό το ίδιο το πολιτικό σύστημα οχυρώνεται πίσω από την κακομοιριά, την μιζέρια, την υποτέλεια, τη διαπλοκή και βασικά πίσω από το χρήμα – διασπαθίζοντας και κατασπαταλώντας το, αλλά και πίσω από τα ωραία κοστούμια, είτε με γραβάτα ή χωρίς γραβάτα. Όλες λοιπόν οι αξίες αυτού του γλοιώδους και χαμερπούς πολιτικού συστήματος, περιορίζονται στην αξία του κοστουμιού και μόνο.
Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι οι παρουσιαστές αυτής της τραγελαφικής φιέστας που ετοιμάζεται, με φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι άτομα που δοκιμάστηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν ελλειποβαρή. Είναι άτομα τα όποια καταδικάστηκαν στην συνείδηση των πολιτών, σε προηγούμενες φιέστες, από τις οποίες και αποκόμισαν εκατομμύρια.
Επειδή όμως η διαπλοκή καλά κρατεί, εκεί που φτύναμε εκεί και γλύφουμε !
Αυτό που πρέπει να πράξουμε ως Έλληνες, αναγνωρίζοντας στους ήρωες του 1821 απαράμιλλο ηρωισμό, αυταπάρνηση, ανιδιοτέλεια και αγάπη προς την πατρίδα και τη λευτεριά, είναι να γονατίσουμε μπροστά τους και με σκυμμένο το κεφάλι να ζητήσουμε όλοι μας με μία φωνή, μία Συγνώμη.
Αν και θεωρώ πως μία συγνώμη, δεν είναι ποτέ αρκετή.
Πρέπει να αποστρέψουμε την κεφαλή μας από τις φιέστες, που υποβαθμίζουν τους αγώνες που δόθηκαν και επιπλέον απαξιώνουν και αλλοιώνουν το νόημα του μεγαλύτερου ιδανικού στον κόσμο, της Ελευθερίας.
Πρέπει με τις πράξεις μας να καταδικάσουμε τόσο το θίασο, αυτό το περιπλανώμενο μπουλούκι όσο και το έργο παρωδία στο οποίο συμμετέχουν και έχουν την απαίτηση ένας λαός να είναι θεατής.
Με περισυλλογή, λιτά αλλά ουσιαστικά θα πρέπει να γίνει ο εορτασμός για την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, διακηρύσσοντας σε όλους τους αποδέκτες ότι η λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κατακτιέται μέσα από αγώνες, αίμα και δάκρυα.
Γιάννης Παναγιωτακόπουλος
ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
