spot_img
29.7 C
Rafina
Κυριακή, 5 Ιουλίου, 2026
spot_img
Αρχική Blog Σελίδα 859

Πώς θα μπορούσαν να εμπλακούν οι ΗΠΑ στην Ουκρανία – 4 βασικά σενάρια

0

Οι μελλοντικές εγγυήσεις ασφάλειας για την Ουκρανία ήταν μεταξύ των βασικών θεμάτων που συζητήθηκαν, το βράδυ της Δευτέρας (18/8), στον Λευκό Οίκο.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι το «πρώτο και πιο σημαντικό» αποτέλεσμα των συνομιλιών ήταν η δέσμευση των ΗΠΑ να βοηθήσουν στην κατάρτιση σχεδίων ασφάλειας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ επεσήμανε τη Δευτέρα ότι, ενώ η Ευρώπη θα αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ασφάλεια της Ουκρανίας, οι ΗΠΑ «θα τους βοηθήσουν, επίσης». «Θα συμμετάσχουμε» τόνισε χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, την Τρίτη (19/8), απέκλεισε το ενδεχόμενο αποστολής αμερικανικών στρατευμάτων στην Ουκρανία, παρά το γεγονός ότι νωρίτερα είχε αφήσει ανοιχτό κάθε σενάριο. «Ο πρόεδρος έχει δηλώσει κατηγορηματικά ότι δεν θα υπάρξουν αμερικανικά στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας, αλλά μπορούμε ασφαλώς να βοηθήσουμε στον συντονισμό και ενδεχομένως να παρέχουμε άλλα μέσα εγγυήσεων ασφαλείας στους Ευρωπαίους συμμάχους μας» δήλωσε σε ενημέρωση δημοσιογράφων η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ.

Κι ο ίδιος ο Τραμπ δε, μιλώντας στο Fox, ανέφερε ότι Βρετανία και Γαλλία εμφανίζονται πρόθυμες να στείλουν στρατεύματα και ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να τα στηρίξει με αεροπορική κάλυψη, όχι όμως με χερσαίες δυνάμεις«Θέλουν να έχουν “μπότες στο έδαφος”. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει πρόβλημα» είπε.

Σημειώνεται πως, σε δήλωση της Δευτέρας, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε «ανεφάρμοστα» τα σενάρια ανάπτυξης στρατευμάτων από χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό έδαφος. «Επαναλαμβάνουμε τη σταθερή μας θέση περί αδιαπραγμάτευτης απόρριψης κάθε σεναρίου που περιλαμβάνει ανάπτυξη νατοϊκών στρατιωτικών τμημάτων στην Ουκρανία, καθώς κάτι τέτοιο εγκυμονεί ανεξέλεγκτη κλιμάκωση με απρόβλεπτες συνέπειες» δήλωσε η Μαρία Ζαχάροβα.

Δυνάμεις του ΝΑΤΟ Associated Press

Κατόπιν αυτών, το BBC παρουσιάζει τέσσερα βασικά σενάρια ως προς τη μορφή που ενδέχεται να έχουν οι εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία.

  1. Στρατιωτική παρουσία (Θεωρείται το λιγότερο πιθανό σενάριο): Ο Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί τον πόλεμο στην Ουκρανία ως πρόβλημα της Ευρώπης. Για να δεσμεύσει στρατιωτικές δυνάμεις, ακόμη και σε ρόλο ειρηνευτικής αποστολής, σε μία σύγκρουση που του δημιουργεί αποστροφή, θα χρειαζόταν να αλλάξει ριζικά τη στάση του ως προς το πώς βλέπει τη σύγκρουση.
  2. Περιπολίες από αέρος και δια θαλάσσης (Θεωρείται πιο πιθανό): Οι ΗΠΑ έχουν ήδη πραγματοποιήσει πτήσεις επιτήρησης για να παρακολουθήσουν την εξέλιξη του πολέμου. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια πτήση αναγνώρισης ή θαλάσσια περιπολία και μία ένοπλη σύγκρουση με μια πυρηνική δύναμη όπως η Ρωσία.
  3. Πληροφορίες: Οι δορυφορικές και αεροπορικές πληροφορίες που προέρχονται από τις ΗΠΑ έχουν αποδειχθεί ζωτικής σημασίας για να ανακόψει η Ουκρανία την προέλαση των ρωσικών δυνάμεων. Σε περίπτωση που επιτευχθεί ειρηνευτική συμφωνία, είναι ένας τομέας στον οποίο οι ΗΠΑ θα ήταν πιθανώς πρόθυμες να βοηθήσουν.
  4. Εφοδιαστική αλυσίδα: Οποια μορφή και αν πάρει τελικά η «δύναμη αποτροπής» υπό την ηγεσία της Βρετανίας και της Γαλλίας σε περίπτωση ειρηνευτικής συμφωνίας, θα χρειαστεί μεγάλη εφοδιαστική υποστήριξη· και αυτός είναι ένας τομέας στον οποίο οι ΗΠΑ θα ήταν πιθανώς πρόθυμες να βοηθήσουν.

Κοκό Σανέλ, No.5 και Τρίτο Ράιχ: Πράκτορας των Ναζί, η ωφελιμίστρια που πλάγιασε με το Τέρας

0

Η ιστορία είναι πιο πεισματάρα από το στιλ — κι όταν ξήνεις την πατίνα ενός θρύλου, αναδύεται το ίχνος ενός αρώματος που δεν ξεθυμαίνει. Η Κοκό Σανέλ που γεννήθηκε σαν σήμερα ήταν φίλη των Ναζί.

Η Σανέλ γεννήθηκε Γκαμπριέλ Μπονούρ Σανέλ στις 19 Αυγούστου 1883, στο Σομούρ της Γαλλίας. Σήμερα, 19 Αυγούστου 2025, η επέτειος της γέννησής της μας βρίσκει —αναπόφευκτα— εκτεθειμένους στο ενοχλητικό παρελθόν της.

Η μυρωδιά του μύθου της δεν είναι μόνο το άρωμα που χάρισε στο 20ό αιώνα την πιο διάσημη φιάλη του, αλλά και η όξινη, σκοτεινή νότα της συνεργασίας με τους Ναζί κατακτητές.

Η Κοκό Σανέλ δεν ήταν απλώς η αρχιμηχανικός της «μικρής μαύρης τουαλέτας» και του αυστηρού ταγέρ που απελευθέρωσε το σώμα από τον κορσέ. Ήταν επίσης η γυναίκα που έμεινε στο Παρίσι της Κατοχής, που εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο Ριτζ —εκεί όπου έστησαν το στρατηγείο τους Γερμανοί αξιωματούχοι— και που, όπως έδειξαν έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν δεκαετίες αργότερα, καταγράφηκε από τη γερμανική αντικατασκοπία με αριθμό πράκτορα και κωδικό όνομα.

Η Σανέλ ήταν στην υπηρεσία των τεράτων και η επέτειος γέννησης της δεν είναι μόνο πρόσχημα μνήμης· είναι αφορμή να κοιτάξουμε κατάματα το παράδοξο: πώς η εμβληματική ιέρεια της γαλλικής κομψότητας έμπλεξε με το πιο τοξικό καθεστώς των καιρών της.

Aδημοσίευτο πορτρέτο της Κοκό Σανέλ από τον Ρίτσαρντ Άβεντον. Η Σανέλο στέκεται κάτω από μια πινακίδα που γράφει Pourquoi Hitler. Μη συνειδητοποιώντας πού είχε σταθεί, μόλις h Σανέλ είδε τη φωτογραφία, έξαλλη, απαγόρευσε στο περιοδικό Vogue να τη δημοσιεύσει. Πηγή: showstudio

Συγκάτοικος με το Τέρας

Η άνοδος της Γκαμπριέλ σε Κοκό είναι πια θρύλος: το εργαστήριο καπέλων το 1910, τα παραθεριστικά καλοκαίρια στη Ντωβίλ, η ανακάλυψη της ελευθερίας που χαρίζει ένα ζέρσεϊ, η πειθαρχία του ανδρικού κοστουμιού στο γυναικείο σώμα.

 

Η Σανέλ έκτισε ένα μανιφέστο κομψότητας που απέρριπτε τις περιττές διακοσμήσεις και λάνσαρε το «λιτό είναι πλούσιο». Το 1921 έρχεται το No 5, και τρία χρόνια αργότερα η επιχειρηματική συμφωνία με τους αδελφούς Πιερ και Πολ Βερτχάιμερ για την ίδρυση της Parfums Chanel.

Η συμφωνία, γενναιόδωρη για τη διεθνοποίηση του αρώματος αλλά φειδωλή για το ποσοστό της δημιουργού, θα γίνει αργότερα το μεγάλο της αγκάθι — και το κίνητρο της να καταγραφεί στις χειρότερες σελίδες της Ιστορίας.

Όταν, το 1939, κλείνει τον οίκο της με την αιτιολογία ότι «σε καιρό πολέμου δεν αγοράζει κανείς φορέματα», η Σανέλ δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος της διάψευσής της. Η ίδια, χρόνια μετά, θα το πει με ειλικρίνεια: «Ήμουν τόσο ανόητη… Μερικοί πουλούσαν φορέματα σε όλον τον πόλεμο». Η φράση μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη που αντανακλά την αφέλεια και την ιδιοτέλεια μαζί -αυτό που η Κοκό Σανέλ ήταν.

 

Η Κατοχή βρίσκει την Κοκό στο Παρίσι. Κατοικεί στο Ριτζ, δίπλα στους Γερμανούς αξιωματούχους, και συνδέεται ερωτικά με τον Χανς Γκίντερ φον Ντίνκλαγκε —τον «Σπατς»— τύπο χαρισματικό, διπλωματικό, αλλά και πράκτορα της Άμπβερ, της γερμανικής Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών που διαδραμάτισε καίριο ρόλο στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και ιδιαίτερα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου είχε αναδειχθεί σε αυτόνομη Υπηρεσία.

Σε εκείνο το περιβάλλον, όπου η υψηλή κοινωνία, η διπλωματία και η κατασκοπεία έστηναν ένα περίτεχνο βαλς, η Σανέλ δεν ήταν απλώς θεατής. Συμμετείχε στην αρχιτεκτονική του ίδιου του θανάτου.

Πράκτορας F-7124

Το 2011, ο Αμερικανός ιστορικός Χαλ Βον ξετυλίγει, με έγγραφα που βγήκαν από σκιές αρχείων, μια ιστορία που θα σόκαρε και τους πιο επιεικείς: η Κοκό καταγράφεται ως πράκτορας F-7124 της Άμπβερ, με κωδικό όνομα Westminster — ένα ειρωνικό νεύμα στον παλιό της εραστή, τον δούκα του Γουεστμίνστερ.

Η Βρετανίδα συγγραφέας Τζούντιθ Θέρμαν (στο New Yorker) θα υπογραμμίσει ότι οι φάκελοι που ήρθαν στο φως δείχνουν όχι μόνο τον αριθμό και το ψευδώνυμο, αλλά και απόπειρες «επιχειρήσεων» — απόπειρες που πήγαιναν πολύ πέρα από την παθητική συνύπαρξη στο Ριτζ.

Εκεί όπου ο μύθος γίνεται πιο δυσώδης είναι η ιστορία του No 5 στην Κατοχή. Η Parfums Chanel ήταν υπό τον έλεγχο της οικογένειας Βερτχάιμερ, Εβραίων επιχειρηματιών που είχαν ήδη διαγνώσει τη θύελλα και είχαν φύγει. Η Κοκό διακρίνει μια «ευκαιρία» μέσα στη νομική κόλαση της εποχής: επικαλούμενη τις «αριανικές» διατάξεις της κυβέρνησης Βισύ για την απογύμνωση των Εβραίων από περιουσίες, επιχειρεί να εκτοπίσει τους Βερτχάιμερ και να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του αρώματος που θα όριζε έναν ολόκληρο αιώνα.

YouTube thumbnail

Μόνο που ο Πιερ Βερτχάιμερ είχε προλάβει να θωρακίσει την εταιρεία: είχε μεταβιβάσει προσωρινά τον έλεγχο στον Γάλλο βιομήχανο Φελίξ Αμιό, ώστε να θεωρείται «άριος» ονομαστικά και να γλιτώσει τη δήμευση. Η κίνηση του μπλόκαρε τα σχέδιά της Σανέλ.

Η Θέρμαν στο New Yorker θα σημειώσει ότι μέχρι και Αμερικανός αξιωματικός πληροφοριών, ο Χ. Γκρέγκορι Τόμας, κλήθηκε να αποτρέψει την προσπάθειά της να «αρειοποιήσει» το άρωμα προς όφελός της — λεπτομέρεια που δείχνει πόσο βαθιά μπήκε στον λαβύρινθο εξουσίας και καταστολής της εποχής.

Τα γαλλικά αρχεία πληροφοριών που ήρθαν στο φως μετά τον πόλεμο σκιαγραφούν μια γυναίκα «λυσσαλέα αντισημίτισσα», διατύπωση που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες και που συνάδει με τον τρόπο που αξιοποίησε τους ναζιστικούς νόμους.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι απλά «ψίθυροι» σε κομψά σαλόνια. Είναι καταγραφές κρατικών υπηρεσιών και μεταγενέστερων ερευνών που, αν μη τι άλλο, θέτουν τον πήχη της ηθικής αξιολόγησης εκεί που πρέπει.

Προδοσία

Το πιο κινηματογραφικό —και ίσως το πιο αμφιλεγόμενο— κεφάλαιο στη σκοτεινή ιστορία της Κοκό Σανέλ είναι η αποστολή Modellhut, η απόπειρα μυστικής διαμεσολάβησης μέσω Ισπανίας το 1943–44.

Η Σανέλ, στρατολογημένη από τους Ναζί, ταξιδεύει στη Μαδρίτη για να στείλει μήνυμα στους Βρετανούς περί «χωριστής ειρήνης» — ή, τουλάχιστον, αυτό υποδηλώνουν τα έγγραφα που ήρθαν στο φως.

Η Βέρα Μπέιτ Λομπάρντι, παλιά φίλη της και συνδετικός κρίκος με τους βρετανικούς κύκλους, τη συνοδεύει· εκεί, όμως, καταγγέλλει τη Σανέλ στους Βρετανούς ως Γερμανίδα κατάσκοπο, τινάζοντας την επιχείρηση στον αέρα. Πρόκειται για σκοτεινή υπόθεση, που αν και δεν οδήγησε σε θεαματικά αποτελέσματα δείχνει ότι η Κοκό κολύμπησε βαθιά στα γκρίζα νερά της Κατοχής κάνοντας συμφωνία με κάθε διάβολο που μπορούσε.

Εξορία, ειρωνεία

Στα χρόνια της Απελευθέρωσης, όταν το Παρίσι πανηγυρίζει, τα χρέη δεν είχαν κλείσει για όλους. Η Σανέλ ανακρίνεται το φθινόπωρο του 1944 από την Επιτροπή Εκκαθάρισης αλλά δεν ασκείται δίωξη εναντίον της.

Στις φωτεινές στήλες της μεταπολεμικής φημολογίας επιμένει μια σκιά: ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο παλιός γνώριμος, παρεμβαίνει ώστε να βγει από τη στενωπό χωρίς καταδίκη -αν και αυτό δεν αποδείχτηκε ποτέ γραπτά.

Η ίδια φεύγει για την Ελβετία, όπου θα μείνει μέχρι το 1953. Στο μεταξύ, η Parfums Chanel επιστρέφει ομαλά στους Βερτχάιμερ, όπως είχε συμφωνηθεί με τον Αμιό· κι όταν εκείνη αποφασίζει να ξαναμπεί δυνατά στην υψηλή ραπτική, είναι ο Πιερ Βερτχάιμερ που χρηματοδοτεί την «επανεκκίνηση», εξασφαλίζοντας τα εμπορικά δικαιώματα. Ιστορία ειρωνική όσο και γοητευτική: ο άνθρωπος που προσπάθησε να παραμερίσει, γίνεται ο ευεργέτης της επιστροφής της.

 

Για να καταλάβει κανείς το εύρος της ηθικής αμφισημίας, αρκεί να σταθεί για λίγο στο ίδιο το No 5, ένα προϊόν που ήταν και κώδικας πολιτισμού.

Στον πόλεμο, η μυθολογία του δεν εξαφανίζεται — αντίθετα, γίνεται έπαθλο νομικής μεθόδευσης, αντικείμενο κυριαρχίας. Η τυπική «αρειοποίηση» που επιχείρησε η Σανέλ συναντά την αντιπαράθεση ιδιοκτησίας, τα διεθνή κεφάλαια των Βερτχάιμερ και τη διπλωματία της αγοράς κάτω από την μπότα του κατακτητή.

Η όλη ιστορία είναι υποδειγματική για το πώς οι ναζιστικοί νόμοι έγιναν εργαλείο επιχειρηματικών φιλοδοξιών — και πώς μια δημιουργός που είχε μάθει να διαμορφώνει τον κόσμο στα μέτρα του δικού της γούστου, δοκίμασε να διαμορφώσει και τους κανόνες του.

Αντίπαλος Ντιόρ

Στην άλλη πλευρά της όχθης, ο Κριστιάν Ντιόρ ετοιμάζει, κάτω από τη σκιά της Κατοχής, το δικό του μανιφέστο αισθητικής. Δουλεύοντας στον οίκο του Λισιέν Λελόν, βλέπει από κοντά την προσπάθεια των Ναζί να ελέγξουν την παριζιάνικη ραπτική, ακόμη και να τη μεταφέρουν —κατά καιρούς— στο Βερολίνο ή τη Βιέννη.

Ο Λελόν αντιστέκεται, υποστηρίζοντας ότι η υψηλή ραπτική είναι όχι μόνο βιομηχανία αλλά εθνικό κεφάλαιο, κι έτσι παραμένει στο Παρίσι. Είναι ένα κομμάτι του παζλ που συχνά ξεχνάμε: η ναζιστική διοίκηση δεν αδιαφορούσε για τη μόδα—καταλάβαινε την προπαγανδιστική της ισχύ.

Όταν, λοιπόν, το 1947 ο Ντιόρ αποκαλύπτει το New Look, δεν λανσάρει απλώς μια καινούργια γραμμή· εγκαινιάζει μια μετάβαση από την εποχή της έλλειψης στην εποχή της αφθονίας. Τα φουρό, οι μεσάτες σιλουέτες, τα πλούσια μέτρα υφάσματος είναι μια αισθητική απάντηση στον λιτό, ανδρόγυνο κώδικα που η Σανέλ είχε ενθρονίσει προπολεμικά. Παράλληλα είναι και ένα ξόρκι. Μια τελετουργική απομάκρυνση από τη σκιά του πολέμου και την αστυνομία του γούστου που είχαν επιβάλει οι κατακτητές.

 

Το New Look θα κατηγορηθεί από ορισμένους ως αναχρονισμός που βάζει ξανά τον κορσέ στο σώμα και θα υμνηθεί από άλλους ως επιστροφή της χαράς, του παιχνιδιού, της υπερβολής -σε κάθε περίπτωση, είναι αδύνατον να το διαβάσεις έξω από το πολιτικό του συμφραζόμενο. Το New Look εννιέται από μια πόλη που μόλις βγήκε από την κατοχή, από εργαστήρια που γλίτωσαν από τη γροθιά των Ναζί, από μια βιομηχανία που θέλει να ξαναστηθεί στα πόδια της και να στείλει μήνυμα ότι η Γαλλία —και η γαλλική θηλυκότητα— είναι ζωντανές.

Η Σανέλ παρακολουθεί αυτή την αναγέννηση με ένα μείγμα ζήλιας και περιφρόνησης. Το 1954 επιχειρεί την επιστροφή της στην υψηλή ραπτική, ακριβώς για να απαντήσει στον Ντιόρ και στην κυριαρχία του.

Το ταγέρ της, με το ζακάρ τουίντ και τις καθαρές γραμμές, είναι η παλιά της υπόσχεση: ελευθερία κινήσεων, αξιοπρέπεια χωρίς φιοριτούρες. Αλλά το κοινό έχει μόλις μεθύσει από την υπερβολή του New Look· η πειθαρχία της Σανέλ, αν και διαχρονική, μοιάζει —στην αρχή— με ψυχρό, κλινικό, ντους.

Το κίνητρο

Οι λεπτομέρειες της κατασκοπείας είναι πειρασμός για κάθε αφηγητή και μελετητή της ιστορίας της Κοκό Σανέλ. Όμως, πέρα από τους κωδικούς και τις αποστολές, το βασικό ερώτημα είναι και οφείλει να παραμείνει ηθικό: τι έκανε η Σανέλ και γιατί;

Οι ιστορικοί που μελέτησαν τα αρχεία —από τον Χαλ Βον μέχρι τους συντάκτες του BBC History— συμφωνούν στα εξής: είχε πράγματι καταγραφεί ως «εμπιστευτική πηγή», η Κοκό Σανέλ ήταν πράκτορας στην υπηρεσία των Ναζί με ψευδώνυμο. Επίσης διατηρούσε στενό δεσμό με Γερμανούς αξιωματούχους και προσπάθησε με στρατηγική και επιμονή να εκμεταλλευθεί τους αντισημιτικούς νόμους για επαγγελματικό όφελος.

Αν και δεν έχουμε μια δικογραφία με «σιδερένιες» κατηγορίες και καταδικαστικές αποφάσεις, η «αθώωσή» της Κοκό Σανέλ δεν είναι αποδεικτικό «αγιότητας» αλλά προϊόν μιας μεταπολεμικής πραγματικότητας στην οποία οι λεπτές ισορροπίες ισχύος —και οι παλιές γνωριμίες— είχαν τον τρόπο τους.

Θα ήταν εύκολο να πούμε «ήταν και αυτή, όπως πολλοί, παιδί της εποχής της» -αλλά η ίδια εποχή έβγαλε ανθρώπους που αντιστάθηκαν στους Ναζί. Η Σανέλ επέλεξε να τους βοηθήσει.

YouTube thumbnail

Η Σανέλ σύμφωνα με τους ιστορικούς δεν ήταν δογματική, ούτε ιδεολόγος· ήταν ωφελιμίστρια με ατσάλινη βούληση. Ο αντισημιτισμός της δεν μοιάζει με αμηχανία, αλλά θέση -αυτό επιβεβαιώνεται από αρχεία που δεν επιδέχονται ωραιοποιήσεις.

Η περιώνυμη αίσθηση ελευθερίας που πρόσφερε στα γυναικεία κορμιά, ελάχιστη σχέση είχε με την ελευθερία των άλλων γύρω της. Τα ταγέρ της χειραφέτησαν, αλλά η ηθική της διαδρομή, στον πόλεμο, έβγαλε ρίζες σε έδαφος σκοτεινό.

Κι όμως, το έργο της υπάρχει — και θα συνεχίσει να υπάρχει γιατί είναι κομμάτι της αισθητικής μας. Το No 5 θα συνεχίσει να πωλείται με φρενήρη ρυθμό και οι τσάντες της με το χαρακτηριστικό διπλό C θα συνεχίσουν να υποδηλώνουν ένα κάποιο κύρος.

Ύφανση ιστορίας

Όμως η παρακαταθήκη της πολυτέλειας δεν ξεπλένει την ηθική, και η ηθική δεν εξαφανίζει το στιλιστικό αποτύπωμα της. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε —ως αναγνώστες, ως καταναλωτές, ως πολίτες— είναι να κρατάμε τα δύο αυτά νήματα μαζί, χωρίς το ένα να σπάει από το βάρος του άλλου. Η πραγματικότητα είναι φτιαγμένη από ύφασμα ριγέ.

Τίποτα από όσα αποκαλύφτηκαν με κρότο δεν ακυρώνει —ούτε όμως και δικαιολογεί— τη σκοτεινή διαπλοκή της με το ναζιστικό καθεστώς. Η τέχνη της ραπτικής δεν μπορεί να είναι ασπίδα αμνησίας.

Υπάρχει ένα ακόμη λεπτό θέμα που αξίζει να αναδυθεί. Η πολιτική οικονομία της μόδας στην Κατοχή. Οι Ναζί αντιλαμβάνονται την παριζιάνικη ραπτική ως κεφάλαιο προπαγάνδας, παρεμβαίνουν, απειλούν, διαπραγματεύονται.

Η πόλη δεν παύει να ράβει, έστω και με δελτία υφασμάτων. Ο Λελόν, με ισορροπίες ακροβασίας, κρατά τα εργαστήρια ανοιχτά· όσοι δουλεύουν στα ατελιέ αποφεύγουν σε ορισμένες περιπτώσεις την αναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Η Σανέλ, αντί να γίνει ένας από τους εύθραυστους πυλώνες άμυνας της βιομηχανίας, επιλέγει έναν άλλο ρόλο: τον ρόλο της ατομικής διαπραγμάτευσης με τον ισχυρό.

Το χρέος

Δεν είναι απλό, ούτε και απαραίτητα ευχάριστο, να γράψεις για την Κοκό Σανέλ σήμερα, στην επέτειο των γενεθλίων της. Το όνομά της είναι κτήμα της ποπ κουλτούρας και της ιστορίας του ντιζάιν· η σκοτεινή της πλευρά, όμως, δεν είναι μια μικρή μουτζούρα στο άσπιλο προτρέτο της.

Δεν πρόκειται για μια ακόμη «αρνητική φήμη» που αμφισβητείται, είναι αλήθεια που επιβεβαιώθηκε από σύνολο τεκμηρίων που μυρίζουν πολιτικό καιροσκοπισμό.

Το να τα αναγνωρίζεις τη σκοτεινή ατζέντα της, δεν μειώνει το κατόρθωμά της να αλλάξει τον τρόπο που φοράμε τα ρούχα μας αλλά το τοποθετεί εκεί που ανήκει. Στην αρχειοθήκη της ανθρώπινης ιστορίας όπου το ταλέντο συνυπάρχει με την ηθική αμφιβολία.

Παράλληλα η ιστορία της Κοκό Σανέλ είναι μια υπόμνηση για το πώς οι δημιουργοί —όπως και οι κοινωνίες που τους αποθεώνουν— μπορούν να ευημερούν μέσα σε σκιές. Το ζητούμενο, για εμάς, δεν είναι να καταδικάσουμε αναδρομικά αλλά να κοιτάξουμε τα στοιχεία και να παραδεχτούμε την άβολη, δυσάρεστη συγκατοίκηση μεγαλοφυΐας και σκοταδιού.

Όταν κλείνει η φιάλη του No 5, απομένει μια οσμή που γλυκαίνει το δωμάτιο· κι όταν κλείνει ένα αρχείο, απομένει μια άλλη οσμή — πιο επίμονη. Το καθήκον της μνήμης είναι να ξεχωρίζει την πρώτη από τη δεύτερη, χωρίς να σβήνει καμία.

 

Οι Αμερικανοί γυρίζουν στην κουζίνα τους

0

Η αμερικανική εστίαση ζει μια δύσκολη συγκυρία. Οι καταναλωτές, πιεσμένοι από τον πληθωρισμό και τις ανησυχίες για την πορεία της οικονομίας, στρέφονται όλο και περισσότερο στη μαγειρική στο σπίτι, περιορίζοντας τις εξόδους για φαγητό. Το φαινόμενο αυτό έχει σημάνει συναγερμό σε μεγάλες αλυσίδες όπως McDonald’s, Wendy’s, Dine Brands (Applebee’s, IHOP), Denny’s και Chipotle, που καταγράφουν μείωση στην κίνηση και πιέσεις στις πωλήσεις τους.

Σύμφωνα με την εταιρεία ερευνών Circana, από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο καταναλώθηκαν 1 δισ. λιγότερα γεύματα σε εστιατόρια σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2024. Η τάση αυτή έρχεται μετά από μια περίοδο σχετικής σταθερότητας και δείχνει την αυξανόμενη επιφυλακτικότητα των Αμερικανών να ξοδέψουν εκτός σπιτιού.
Ο διευθύνων σύμβουλος της McDonald’s, Chris Kempczinski, παραδέχεται ότι οι πελάτες με χαμηλότερα εισοδήματα περιόρισαν τις επισκέψεις τους στα fast food σε «διψήφιο ποσοστό» την άνοιξη, λόγω της μείωσης της αγοραστικής τους δύναμης. Στο ίδιο μήκος κύματος, η CEO της Denny’s, Kelli Valade, χαρακτήρισε το περιβάλλον «εξαιρετικά ασταθές», με τον φόβο για την αγορά εργασίας και την επίδραση των δασμών της κυβέρνησης Τραμπ να επιβαρύνουν την κατανάλωση.

Για να αντιμετωπίσουν την κρίση, πολλές αλυσίδες επιστρατεύουν οικονομικά μενού. Από τα «Luxe Cravings» της Taco Bell έως την προσφορά των 5 δολαρίων της McDonald’s, οι κινήσεις αυτές στοχεύουν στην προσέλκυση ενός πιο διστακτικού κοινού. Ωστόσο, τα αποτελέσματα είναι ανάμεικτα. Τα στοιχεία της Black Box δείχνουν ότι το 2025 οι επισκέψεις σε εστιατόρια έχουν μειωθεί κατά 1% συνολικά και κατά 2,3% ειδικά στα fast food.

Ξοδεύουν λιγότερα

Οι καταναλωτές που εξακολουθούν να βγαίνουν για φαγητό, ξοδεύουν λιγότερα: κόβουν ποτά και συνοδευτικά ή επιλέγουν φθηνότερα πιάτα, μειώνοντας έτσι τον μέσο λογαριασμό, όπως παρατηρεί ο CEO της Dine Brands, John Peyton.

Η τάση ενισχύεται και από το γεγονός ότι, ενώ η γενική τροφική πληθωριστική πίεση υποχωρεί, το κόστος του έτοιμου φαγητού εκτός σπιτιού αυξάνεται ταχύτερα από εκείνο του σπιτικού. Το 2024, οι Αμερικανοί ξόδεψαν 1,1 τρισ. δολάρια για τρόφιμα στο σπίτι και 1,5 τρισ. δολάρια εκτός σπιτιού, με τις προοπτικές για το 2025 να δείχνουν περαιτέρω διεύρυνση του χάσματος υπέρ της οικιακής κατανάλωσης.

Παρά την πίεση, οι μεγάλες αλυσίδες διατηρούν ελπίδες για ανάκαμψη μέσα στη χρονιά. Ο CEO της Chipotle, Scott Boatwright, εκτιμά ότι «μόλις αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών, η αγορά θα βελτιωθεί», αν και η εταιρεία του υποχρεώθηκε ήδη να αναθεωρήσει προς τα κάτω τους στόχους πωλήσεων για δεύτερη φορά το 2025.

Την ίδια στιγμή, εταιρείες όπως η Reynolds Consumer Products (Reynolds Wrap, Hefty) βλέπουν ευκαιρίες στην άνοδο της οικιακής κατανάλωσης, αυξάνοντας τη διάθεση προϊόντων αποθήκευσης και προετοιμασίας φαγητού. Μια τάση που δείχνει ότι, τουλάχιστον προς το παρόν, το «τραπέζι στο σπίτι» έχει κερδίσει έδαφος εις βάρος του εστιατορίου.

Αναβλητικότητα: Γιατί συνεχώς αφήνουμε πράγματα για την επόμενη μέρα;

0

Η αναβλητικότητα τείνει να αντικατοπτρίζει τη δυσκολία κάποιου με τον αυτοέλεγχο. Οι αναβλητικοί άνθρωποι σκέφτονται ως εξής: «Δεν έχω όρεξη, οπότε αυτό μπορεί να υπερισχύσει των στόχων, των ευθυνών και των υποχρεώσεών μου». Στη συνέχεια δημιουργείται κάτι σαν χιονοστιβάδα αρνητικών συναισθημάτων που αποθαρρύνουν περαιτέρω κάθε μελλοντική τους προσπάθεια. Το να αναβάλλουμε πράγματα περιλαμβάνει επίσης ένα βαθμό αυτοεξαπάτησης καθώς, σε κάποιο επίπεδο, τα άτομα που χαρακτηρίζονται από αυτήν έχουν επίγνωση των πράξεών τους και των συνεπειών της κωλυσιεργίας τους, αλλά το να καταφέρουν να αλλάξουν τις συνήθειές τους και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται και δρουν απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια από την ολοκλήρωση της εργασίας που έχουν μπροστά τους.

Γιατί χρονοτριβούμε

Σύμφωνα με έρευνα του 2020 σε χίλιους ενηλίκους, περίπου το 84% των ανθρώπων λειτουργούν με αναβλητικότητα κάποια στιγμή στη ζωή τους. Αυτό οφείλεται σε διάφορες σκέψεις και συνήθειες, αλλά κυρίως στο ότι αποφεύγουμε ή μεταθέτουμε εργασίες επειδή δεν πιστεύουμε ότι θα είναι ευχάριστη διαδικασία το να τις φέρουμε σε πέρας και δεν θέλουμε να είμαστε δυστυχισμένοι. Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι ότι φοβόμαστε πως δεν θα τις κάνουμε καλά. Είναι επίσης πιθανό να αναβάλλουμε όταν κάτι μάς φαίνεται πολύπλοκο (π.χ., η υποβολή της φορολογικής μας δήλωσης) ή είμαστε υπερβολικά αφηρημένοι ή κουρασμένοι.

Οι ψυχολογικές ρίζες του φαινομένου

Οι ειδικοί της ψυχικής υγείας έχουν εντοπίσει διάφορους παράγοντες που οδηγούν στην αναβλητικότητα, από τη χαμηλή αυτοπεποίθηση έως το άγχος, την έλλειψη δομής και, απλώς, την αδυναμία να παρακινήσει κάποιος τον εαυτό του να διεκπεραιώσει κάτι δυσάρεστο ή βαρετό. Οι μελέτες έχουν επίσης δείξει ότι η αυτή η στάση συνδέεται στενά με τη μηρυκαστική σκέψη ή την προσήλωση σε αρνητικά μοτίβα. Ένα άλλο στοιχείο της προσωπικότητας που σχετίζεται με την αναβλητικότητα είναι η τελειομανία καθώς οι άνθρωποι με το εν λόγω χαρακτηριστικό μπορεί να σκέφτονται ότι είναι καλύτερα να μην ασχοληθούν ποτέ με μια εργασία από το να αντιμετωπίσουν την πιθανότητα να μην την κάνουν καλά. Μπορεί ακόμα να ανησυχούν τόσο έντονα για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι για αυτούς που διακινδυνεύουν το μέλλον τους για να αποτρέψουν την κρίση. Συχνά, τέλος, οι αναβλητικοί ισχυρίζονται ότι αποδίδουν καλύτερα υπό πίεση. Η έρευνα όμως δείχνει ότι αυτό είναι μια εσφαλμένη αντίληψη και, αντίθετα, μπορεί να είναι συνηθισμένοι στην έντονη εστίαση και προσπάθεια που συνοδεύουν την εργασία της τελευταίας στιγμής αποκρύπτοντας το ότι θα μπορούσαν να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα με περισσότερο χρόνο και λιγότερο άγχος.

Οι καθυστερήσεις εξυπηρετούν κάποιο σκοπό;

Αν και αυτοκαταστροφικό μοτίβο συμπεριφοράς, μπορεί να θεωρηθεί ότι εξυπηρετούν έναν ψυχολογικό σκοπό, ιδίως για τους ανθρώπους με τάσεις τελειομανίας προστατεύοντάς τους από το φόβο της αποτυχίας, την κρίση των άλλων και την αυτοκαταδίκη. Η αποφυγή της δυσάρεστης εργασίας με την αφιέρωση ενέργειας σε άλλες δραστηριότητες, όπως η οργάνωση του σπιτιού και του αρχείου ή η καθαριότητα, τους βοηθά επίσης να μην έρθουν αντιμέτωποι με το αίσθημα της μη παραγωγικότητας – αν και, κατά κανόνα, πληρώνουν το τίμημα για αυτό αργότερα.

Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι ότι θα καταφέρουμε να κάνουμε κάτι αργότερα

Η εκτίμηση του πώς θα νιώσουμε στο μέλλον είναι γνωστή ως «συναισθηματική πρόβλεψη» και οι άνθρωποι τείνουμε να είμαστε αρκετά κακοί σε αυτήν. Για παράδειγμα, μπορεί να αισθανόμαστε άσχημα που δεν γυμναστήκαμε σήμερα, αλλά να ανεβάσουμε τη διάθεσή μας προβλέποντας ότι θα το κάνουμε αύριο. Έτσι, προφυλασσόμαστε από τα αρνητικά συναισθήματα τη δεδομένη στιγμή, δημιουργούμε όμως τον κύκλο που θα τους επιτρέψει να επανέλθουν.

 

Ποιοι μπορεί να είναι αναβλητικοί

Σύμφωνα με έρευνες, όσοι χρονοτριβούν μπορεί να έχουν διαφορετικές αξίες από εκείνους που δεν το κάνουν. Οι αναβλητικοί αναφέρουν ότι εκτιμούν περισσότερο την προσωπική ευχαρίστηση και λιγότερο την ισχυρή εργασιακή ηθική, ενώ είναι πιο πιθανό να ολοκληρώσουν εργασίες που θεωρούν σημαντικές για τους ίδιους απ’ ό,τι αυτές που τους ανατίθενται. Το γνώρισμα αυτό έχει να κάνει και με την ηλικία – οι έφηβοι κωλυσιεργούν γιατί νιώθουν πως έτσι απορρίπτουν τη γονεϊκή εξουσία. Όμως η αυξημένη ανεξαρτησία και η μειωμένη εποπτεία φέρνουν λιγότερη δομή και περισσότερες ευκαιρίες για απόσπαση της προσοχής.

Το μεγάλο κόστος

Η αναβλητικότητα μπορεί να ανακουφίζει από την πίεση της στιγμής, αλλά έχει μεγάλο συναισθηματικό, σωματικό και πρακτικό τίμημα. Οι μαθητές που αναβάλλουν συστηματικά τη μελέτη τους τείνουν να παίρνουν χαμηλότερους βαθμούς, οι εργαζόμενοι να παράγουν έργο περιορισμένης ποιότητας και, γενικά, οι συνήθεις αναβλητικοί να βιώνουν μειωμένη ευεξία με τη μορφή αϋπνίας ή διαταραχών του ανοσοποιητικού και του γαστρεντερικού συστήματος. Οι σκόπιμες καθυστερήσεις μπορούν επίσης να θέσουν σε κίνδυνο τις προσωπικές και τις επαγγελματικές σχέσεις. Επιπλέον, δεν αποκλείεται να βλάψουν και την υγεία μας, ειδικά αν αναβάλλουμε εξετάσεις, τη διερεύνηση ενός περίεργου συμπτώματος, τη διακοπή κακών συνηθειών και την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής.

 

Η σχέση με την κατάθλιψη

Η αναβλητικότητα, η αποφυγή και ο μηρυκασμός είναι όλα κοινά συμπτώματα της κατάθλιψης. Τα άτομα με κατάθλιψη μπορεί να δυσκολεύονται να προγραμματίζουν για το μέλλον, αλλά και να χάσουν την εμπιστοσύνη τους στην ικανότητά τους να ακολουθούν και να υιοθετούν τη σκέψη «ποιο είναι το νόημα». Η θεραπευτική προσέγγιση που είναι γνωστή ως «συμπεριφορική ενεργοποίηση», κατά την οποία κάποιος δρομολογεί ευχάριστες δραστηριότητες που παρέχουν αίσθηση κυριαρχίας ή επίτευξης, μπορεί να συμβάλει στην υποχώρηση ορισμένων από αυτές τις επιπτώσεις.

Πώς θα το ξεπεράσουμε

Όταν χρονοτριβούμε, ο σημερινός εαυτός μας επωφελείται απομακρύνοντας ενοχλητικές εργασίες, αλλά ο μελλοντικός πληρώνει το τίμημα με άγχος ή τιμωρία. Η ανάπτυξη ενσυναίσθησης για το μελλοντικό εαυτό μας όπως θα κάναμε για ένα στενό φίλο μας μπορεί να είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα για τον τερματισμό της συνήθειας επειδή είμαστε λιγότερο πρόθυμοι να φέρουμε ένα δικό μας άνθρωπο σε τόσο μειονεκτική θέση. Μπορούμε να ξεπεράσουμε την αναβλητικότητα, αλλά απαιτούνται προσπάθεια και ψυχική ενέργεια. Μερικές προτεινόμενες λύσεις είναι η τήρηση χρονοδιαγραμμάτων που προβλέπουν περιθώριο για καθυστέρηση –αλλά όχι υπερβολικό–, η ανάδειξη των καθημερινών ευθυνών σε προσωπική πρόκληση, το σπάσιμο των μεγάλων εργασιών σε μικρότερα και πιο εφικτά στη διαχείριση κομμάτια και ο περιορισμός της πρόσβασης στις διαδικτυακές ειδήσεις και στα social media για το διάστημα που δουλεύουμε.

// Ευχαριστούμε τη δρα Ναταλία Κουτρούλη, ψυχολόγο με εκπαίδευση στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία και τη Συμβουλευτική, για τη συνεργασία.

* Πηγή: Vita

Φορολογικό σαφάρι για κρυφά εισοδήματα

0

Σχέδιο για τον εντοπισμό φορολογουμένων με κρυφά εισοδήματα εντός και εκτός Ελλάδας ενεργοποιεί η ΑΑΔΕ, δρομολογώντας εκτεταμένες διασταυρώσεις ώστε μέχρι το τέλος του έτους να σταλούν ραβασάκια με φόρους για νέες και παλιές «αμαρτίες».

Οι έλεγχοι πατούν πάνω στα στοιχεία των φετινών φορολογικών δηλώσεων αλλά και σε δεδομένα προηγούμενων χρήσεων, με ιδιαίτερη έμφαση σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν ενδείξεις φοροδιαφυγής. Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι ανοιχτές υποθέσεις του 2019, οι οποίες παραγράφονται στο τέλος της χρονιάς, με τις υπηρεσίες της ΑΑΔΕ να έχουν λάβει εντολή να ελεγχθούν άμεσα. Μετά την ολοκλήρωση των διασταυρώσεων θα σταλούν κλήσεις στους φορολογούμενους προκειμένου να δώσουν εξηγήσεις και όσοι δεν πείσουν τις φορολογικές Αρχές θα βρεθούν αντιμέτωποι με καταλογισμό φόρων και προστίμων.

Υποθέσεις

Στο στόχαστρο των ελεγκτών της ΑΑΔΕ βρίσκονται:

Όσοι δηλώνουν εισοδήματα 10.000-20.000 ευρώ, αλλά οι δαπάνες διαβίωσης που εμφανίζουν είναι δυσανάλογα υψηλές και ασύμβατες με το εισοδηματικό τους προφίλ. Η ΑΑΔΕ έχει ήδη ανοίξει πάνω από 1.000 τραπεζικούς λογαριασμούς, εντοπίζοντας περιπτώσεις με μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα σε δηλωθέντα εισοδήματα και καταθέσεις.

Οι ελεγκτές επιστρατεύουν έμμεσες τεχνικές ανάλυσης ρευστότητας, καθαρής θέσης, τραπεζικών κινήσεων και δαπανών σε μετρητά για να εκτιμήσουν τον αναλογούντα φόρο. Στην πρώτη γραμμή εργαλείων βρίσκεται το αυτοματοποιημένο σύστημα BANCAPP, που αντλεί τραπεζικά στοιχεία και τα συσχετίζει με τις φορολογικές δηλώσεις, αποκαλύπτοντας περιπτώσεις με υψηλές καταθέσεις και χαμηλές δηλώσεις στην Εφορία.

Οι φορολογούμενοι που θα κληθούν να εξηγήσουν τις αποκλίσεις και δεν θα καταφέρουν να αποδείξουν τη νομιμότητα των ποσών τους θα βρεθούν αντιμέτωποι με φόρο 33% στη διαφορά εισοδήματος, πρόστιμο 50% στη διαφορά φόρου και προσαυξήσεις για εκπρόθεσμη καταβολή.

 

Όσοι αποκτούν εισοδήματα από το εξωτερικό αλλά «ξεχνούν» να τα δηλώσουν, με την ΑΑΔΕ να ρίχνει φως και σε τόκους εξωτερικού –που υποδηλώνουν μεγάλα υπόλοιπα– αλλά και σε συντάξεις και μισθούς που έρχονται από έξω.

Όσοι δεν υπέβαλαν στην ώρα τους φορολογική δήλωση. Διάταξη που ψηφίστηκε πρόσφατα ορίζει πως εάν ο φορολογούμενος δεν υποβάλλει εμπροθέσμως φορολογική δήλωση, ο προσδιορισμός του φόρου δύναται να γίνεται με έκδοση πράξης εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου με βάση κάθε στοιχείο που έχει στη διάθεσή της η Φορολογική Διοίκηση (εκτιμώμενος προσδιορισμός φόρου) και αφορά ιδίως το επίπεδο διαβίωσης του φορολογουμένου, την άσκηση της επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητάς του ή ομοειδείς επιχειρηματικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες.

Εάν, μετά την έκδοση της πράξης αυτής, ο φορολογούμενος υποβάλει φορολογική δήλωση, η πράξη αυτή παύει να ισχύει αυτοδικαίως. Αυτό σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι που δεν ήταν συνεπείς στο ραντεβού τους με την Εφορία θα βρεθούν αντιμέτωποι με εκτιμώμενο προσδιορισμό φόρου, ο οποίος ακυρώνεται απευθείας με την υποβολή τής –εκπρόθεσμης πλέον και με προσαυξήσεις– φορολογικής δήλωσης.

 

Μισθωτοί και συνταξιούχοι με αδήλωτα αναδρομικά και αποδοχές, φορολογούμενοι με αποδοχές από το εξωτερικό, ιδιοκτήτες ακινήτων με αδήλωτα εισοδήματα, επαγγελματίες που υποβάλλουν μηδενικές δηλώσεις ΦΠΑ αλλά έχουν σημαντική δραστηριότητα. Κατά προτεραιότητα ελέγχονται οι ανοιχτές φορολογικές υποθέσεις του 2019 οι οποίες παραγράφονται στο τέλος του έτους.

Σύμφωνα με τις οδηγίες που έχει δώσει η ΑΑΔΕ, οι εφοριακοί ελέγχουν και διασταυρώνουν:

– Τα ηλεκτρονικά αρχεία βεβαιώσεων αποδοχών ή συντάξεων, αμοιβών από επιχειρηματική δραστηριότητα και εισοδημάτων από μερίσματα, τόκους, δικαιώματα.

– Διαθέσιμα στοιχεία που αφορούν λοιπά εισοδήματα και αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης ή απόκτησης περιουσιακών στοιχείων, τα οποία αποστέλλονται ετησίως ή περιλαμβάνονται στην τελευταία προ του έτους για το οποίο εκδίδεται πράξη εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου υποβληθείσα δήλωση φόρου εισοδήματος και στην περιουσιακή κατάσταση του εκάστοτε έτους, όπως αυτή προκύπτει από το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Περιουσιολογίου της ΑΑΔΕ.

– Την ηλεκτρονική βάση δεδομένων, που είναι διαθέσιμη στην ΑΑΔΕ και δύναται να αφορά την άσκηση επαγγελματικής ή επιχειρηματικής δραστηριότητας, καθώς επίσης και στοιχεία που λήφθηκαν στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληροφοριών για την εφαρμογή της διεθνούς διοικητικής συνεργασίας στο πεδίο της άμεσης φορολογίας.

Ποιες υποθέσεις παραγράφονται στις 31 Δεκεμβρίου 2025:

– Οι υποθέσεις φορολογίας εισοδήματος και ΦΠΑ του φορολογικού έτους 2019. Οι συγκεκριμένες υποθέσεις υπάγονται στον κανόνα της 5ετούς παραγραφής. Αν δεν είχε υποβληθεί δήλωση το 2020 για τα εισοδήματα του 2019, η Φορολογική Διοίκηση θα εκδώσει πράξεις εκτιμώμενου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος εφόσον έχει στοιχεία από τα οποία προκύπτει φορολογητέα ύλη και ποσό φόρου προς καταβολή άνω των 30 ευρώ.

– Υποθέσεις φορολογίας μεταβίβασης ακινήτων, κληρονομιών, δωρεών και γονικών παροχών που αφορούν ακίνητα τα οποία δεν εντάσσονται στο αντικειμενικό σύστημα προσδιορισμού αξίας και δεν έχει γίνει δεκτή από τον φορολογούμενο η προεκτίμηση – προσωρινή αξία της ΔΟΥ/ΚΕΦΟΚ.

– Υποθέσεις επιχειρήσεων που δήλωσαν ψευδή στοιχεία είτε για τα ακαθάριστα έσοδά τους είτε για τις δαπάνες που πραγματοποίησαν εντός του 2019.

– Υποθέσεις φορολογουμένων που δήλωσαν ανακριβώς ή δεν δήλωσαν αναδρομικά ποσά αποδοχών τα οποία εισπράχθηκαν εντός του 2019 και αφορούσαν παλαιότερα έτη.

– Απλήρωτα τέλη κυκλοφορίας του 2020.

Premium έκδοση ΤΑ ΝΕΑ

Η απίστευτη ιστορία της Σβίατεκ: Έπαιξε δύο αγώνες σε Σινσινάτι και Νέα Υόρκη μέσα σε λίγες ώρες

0

01:10 ώρα Ελλάδος, ξημερώματα Τρίτης. Ξεκινάει ο τελικός του τουρνουά του Σινσινάτι ανάμεσα στην Ίγκα Σβίατεκ και την Τζασμίν Παολίνι. Μετά από 1 ώρα και 50 λεπτά αγώνα, η Πολωνή κάμπτει την αντίσταση της Ιταλίδας και κατακτά το βαρύτιμο τρόπαιο με 7-5, 6-4.

Όπως συμβαίνει μετά από κάθε τελικό, ακολούθησε η απονομή του τίτλου, οι σχετικές δηλώσεις πάνω στο βάθρο από τις δύο τενίστριες, αλλά και οι συνεντεύξεις Τύπου των αθλητριών.

Διαδικασίες που διαρκούν τουλάχιστον μια με δύο ώρες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ίγκα Σβίατεκ αποχώρησε από το γήπεδο τουλάχιστον στις πέντε τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας, καταπονημένη από το σκληρή μάχη που έδωσε με την Τζασμίν Παολίνι, Νο. 8 στην κατάταξη κατάταξη της WTA, αλλά και από τις σχετικές διαδικασίες που ακολούθησαν.

YouTube thumbnail

Σχεδόν 14 ώρες αργότερα: 19:45 ώρα Ελλάδας. Η Ίγκα Σβίατεκ μπαίνει στο κορτ του «Arthur Ashe Stadium» της Νέας Υόρκης, για να παίξει στο μικτό διπλό με τον Κάσπερ Ρουντ κόντρα στην Μάντισον Κις και τον Φράνσις Τιαφό.

Η Πολωνή όχι μόνο αγωνίζεται, αλλά μαζί με τον Νορβηγό κερδίζουν το αμερικάνικο δίδυμο με 4-1, 4-2 και παίρνουν την πρόκριση για τους «8» της χρυσοφόρας διοργάνωσης, όπου η νικήτρια ομάδα θα λάβει 1.000.000 δολάρια.

YouTube thumbnail

Η Ίγκα Σβίατεκ μέσα σε λίγες ώρες έδωσε δύο αγώνες, σε διαφορετικά σημεία των ΗΠΑ. Στη 01:10 ξεκίνησε ο τελικός του τουρνουά του Σινσινάτι και στις 19:45 η αναμέτρησή της για το μικτό διπλό στο US Open. Ενδιάμεσα είχε απονομές, υποχρεώσεις για χορηγός, αλλά και το ταξίδι από το Σινσινάτι στη Νέα Υόρκη, το οποίο διαρκεί κάτι παραπάνω από 2 ώρες.

Προσθέστε επίσης τον χρόνο που ήταν στο αεροδρόμιο πριν την πτήση, αλλά και τον χρόνο που χρειάστηκε για να πάρει τα πράγματά της μετά την άφιξη στη Νέα Υόρκη, όπως και τους αντίστοιχους χρόνους για να μεταβεί στο ξενοδοχείο και από εκεί στο γήπεδο.

 

Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συνέβη με την Ίγκα Σβίατεκ, με την Πολωνή να αγωνίζεται στο μικτό διπλό, είτε έχοντας κοιμηθεί ελάχιστα, είτε άυπνη, αφού την ώρα που «πέταγε» από το Σινσινάτι για τη Νέα Υόρκη είχε να διαχειριστεί και την υπερένταση από τον τελικό.

Για την ιστορία, η Ίγκα μετά τη μεγάλη νίκη επί της Παολίνι ανέβηκε στο Νο.2 της παγκόσμιας κατάταξης της WTA και έριξε στο Νο.3 την Γκοφ, λίγες ημέρες πριν την έναρξη του US Open.

Η Ίγκα, μάλιστα, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι το Νο.1 φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου στη Νέα Υόρκη, με την κάτοχο του τίτλου, Αρίνα Σαμπαλένκα, να βρίσκεται στη δεύτερη θέση της σχετικής λίστας.

Αφόρητη η εργασία στα «γυάλινα γραφεία»

0

Υπάρχει περίπτωση η τηλεργασία να προκύπτει ως αδήριτη αναγκαιότητα εξαιτίας των αφόρητα υψηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στο γραφείο; Υπάρχει, αν η εταιρεία του εργαζομένου στεγάζεται σε ένα από τα πάμπολλα «γυάλινα γραφεία», σε αυτά τα μεγάλα και πολυώροφα οικοδομήματα με προσόψεις που καλύπτονται εξ ολοκλήρου από σκούρα πράσινα ή «φιμέ» τζάμια και τα οποία ανεγέρθηκαν στις μεγαλουπόλεις στα τέλη του 20ού αιώνα, ως επί το πλείστον.

«Είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη, ηλίθιε», θα έλεγε στους μεγαλομανείς κατασκευαστές και τους υπερφίαλους αρχιτέκτονες της εποχής ο περίφημος για την φράση του «it’s the economy stupid» σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον, Τζέιμς Κάρβιλ. Διότι τα αμφιβόλου αισθητικής αρχιτεκτονήματά τους τούς ζεστούς μήνες του καλοκαιριού μετατρέπονται σε θερμοκήπια στα οποία μπορεί να ευδοκιμήσει μόνο η φυτική παραγωγή. Όχι η ανθρώπινη.

«Ρύθμισε το φούρνο σου»

«Ακόμα και χωρίς κλιματισμό, στο σπίτι είναι πιο δροσερά. Εδώ είναι αβίωτη η κατάσταση, κόλαση πραγματική», δήλωσε σε δραματικό τόνο στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) μια εργαζόμενη σε μεσιτικό γραφείο που στεγάζεται σε πολυώροφο κτίριο καλυμμένο με γυαλί στην περιοχή Οστερλίτς του Παρισιού. Το κτίριο κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 (τότε που προωθούνταν το αφήγημα ήταν ότι όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας είχαν λυθεί) και αποτελεί «τυπικό παράδειγμα των οικοδομημάτων που υπερθερμαίνονται το καλοκαίρι», όπως κατήγγειλε ο μηχανικός Πασκάλ Λενορμάν μέσω του hashtag #balancetonfour.

Η ηλεκτρονική αυτή διεύθυνση επικοινωνίας των εργαζομένων που «ψήνονται» στους χώρους εργασίας τους παρότι αυτοί δεν είναι κουζίνες εστιατορίων αλλά γραφεία, δημιουργήθηκε το 2023 στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Balance ton four» σημαίνει «ρύθμισε το φούρνο σου» και, όπως τονίζει ο ειδικός στην ενεργειακή απόδοση των κτιρίων μηχανικός, «όταν η επιφάνεια των υαλοπινάκων υπερβαίνει το 30% της επιφάνειας της εξωτερικής τοιχοποιίας ενός δωματίου, αυτό αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο για την υγεία όσων βρίσκονται μέσα».

Αβίωτοι οι 33 βαθμοί Κελσίου

Η εργαζόμενη στο μεσιτικό γραφείο διαπίστωσε ότι η θερμοκρασία στον εργασιακό της χώρο που έχει νότιο προσανατολισμό είναι κατά 4 βαθμούς Κελσίου υψηλότερη από όσα γραφεία έχουν ανατολικό προσανατολισμό. Όλα εξαρτώνται βέβαια από την ώρα της ημέρας και τη γωνία που πέφτουν στους εξωτερικούς υαλοπίνακες οι ακτίνες του ήλιου. «Πολλές φορές το καλοκαίρι παρά τον κλιματισμό η θερμοκρασία στο γραφείο δεν πέφτει κάτω από 29 βαθμούς Κελσίου», σημειώνει.

 

Οι ειδικοί θεωρούν ότι θερμοκρασίες άνω των 28 βαθμών Κελσίου δεν είναι ασφαλείς για χειρώνακτες, ενώ για τους εργαζόμενους γραφείου το κατώφλι της ασφαλούς θερμοκρασίας ανεβαίνει στους 30 βαθμούς. Πάνω από τους 33 βαθμούς Κελσίου, πάντως, για αμφοτέρους η κατάσταση αρχίζει να γίνεται πολύ επικίνδυνη. Στη Γερμανία όπου, όπως και στη Γαλλία, δεν υπάρχει νομικά θεσμοθετημένο ανώτατο όριο θερμοκρασίας για την εργασία σε κλειστό χώρο, συνιστάται στους εργοδότες να φροντίζουν ώστε η θερμοκρασία να μην ξεπερνά τους 26 βαθμούς Κελσίου.

Ακατάλληλα κτίρια

«Για αισθητικούς (!) και οικονομικούς λόγους τα γυάλινα κτίρια γραφείων έχουν υιοθετηθεί ευρέως από τα τέλη του περασμένου αιώνα στην επιχειρηματική περιοχή La Défense, δυτικά του Παρισιού. Αλλά ενώ φέρνουν φως σε μεγάλους χώρους εργασίας και μειώνουν την ενεργειακή κατανάλωση τους χειμερινούς μήνες, καθίστανται ολοένα και πιο ακατάλληλα για τις ακραίες θερμοκρασίες του καλοκαιριού που με την κλιματική κρίση αποτελούν ολοένα και πιο συχνό φαινόμενο», σημειώνει το ΑFP.

 

Η επιχείρηση του Ρομέν, ενός εργαζομένου ηλικίας 38 ετών, έχει εγκατασταθεί εδώ και δυο χρόνια στη Défense, σε ένα γυάλινο κτίριο που ανακαινίστηκε στα τέλη της περασμένης δεκαετίας. «Όλα έγιναν καινούργια, αλλά πολύ γρήγορα διαπιστώσαμε ότι για να επιβιώσουμε μετά το Μάιο θα πρέπει να βάζουμε τον κλιματισμό στο φουλ. Καθώς τα παράθυρα δεν ανοίγουν, λιώνουμε από τη ζέστη. Τις προάλλες καταστράφηκε το κινητό τηλέφωνο μιας συναδέλφου», κατήγγειλε ο ηλικίας 49 ετών συνάδελφος του Ρομέν, Αντριάν.

Ο άνθρακας και το κλίμα

«Το ζήτημα της προσαρμογής στην υπερθέρμανση του πλανήτη εξακολουθεί να οξύνεται σε ό,τι αφορά τα ακίνητα γραφείων», σημειώνει η εκτελεστική διευθύντρια του Παρατηρητηρίου Βιώσιμων Ακινήτων (OID) Ζιλιέτ Λεφέβρ. Το OID είναι μια ένωση κατασκευαστών ακινήτων που έχουν δεσμευτεί για την οικολογική μετάβαση του κλάδου. «Σήμερα στο επίκεντρο των έργων ανακαίνισης των κτιρίων βρίσκονται τα ζητήματα της απανθρακοποίησης, της μείωσης της κατανάλωσης ενέργειας από άνθρακα δηλαδή. Δεν βρίσκεται η προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή», πρόσθεσε η Γκαέλ Πεσού, υπεύθυνη έργου στο OID.

Οι κανονισμοί που έχουν τεθεί πρόσφατα σε ισχύ σε γαλλικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχουν αναγκάσει ορισμένους εργοδότες να αντιμετωπίσουν το ζήτημα των κινδύνων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, συμπεριλαμβανομένων των καυσώνων, των πλημμυρών κ.λπ. «Αυτή η σκέψη, ωστόσο, εξαρτάται από το μέγεθος της εταιρείας, το χαρτοφυλάκιό της και τους πόρους της. Υπάρχει μια μεγάλη ανισότητα σε ό,τι αφορά τις δράσεις για την κλιματική αλλαγή», τονίζει στο AFP ο Τιερί Λακιτέν, διευθυντής του τμήματος κοινωνικά υπεύθυνων επενδύσεων στην εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων ακινήτων AEW.

Ευάλωτα νοσοκομεία

Το Ινστιτούτο Οικονομικών του Κλίματος (I4CE) έχει εκτιμήσει τις ετήσιες επενδυτικές ανάγκες στη Γαλλία για την προσαρμογή των κτιρίων (εργασιακών χώρων και κατοικιών) στα κύματα καύσωνα σε 1 έως 2,5 δισ. ευρώ για τις νέες κατασκευές και σε 4,8 δισ. ευρώ για τις ανακαινίσεις. Στις εκτιμήσεις αυτές δεν περιλαμβάνονται οι επενδύσεις για την επίτευξη στόχων που σχετίζονται με την ουδετερότητα άνθρακα.

«Δυστυχώς εξακολουθούν να κατασκευάζονται πολλά περιουσιακά στοιχεία χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το τοπικό ή το μακροπρόθεσμο πλαίσιο της υπερθέρμανσης του πλανήτη», δηλώνει η Ζιλιέτ Λεφέβρ. Και εξηγεί ότι πρόκειται για κακώς σχεδιασμένους προσανατολισμούς σε σχέση με την τροχιά του ήλιου, για την χρήση ακατάλληλων σκούρων χρωμάτων, ακόμη και για τη μη χρήση θερμομονωτικών υλικών μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού χώρου.

«Χάρη στα πιο αποδοτικά υλικά που χρησιμοποιούνται, τα κτίρια σήμερα έχουν πολύ καλύτερη μόνωση από αυτή που είχαν στο παρελθόν», διαβεβαιώνει ο διευθυντής μηχανικής στην εταιρεία συμβούλων ακινήτων JLL, Μαξίμ Μισό. Αλλά η Ζιλιέτ Λεφέβρ διαφωνεί. «Ακόμη και οι περιβαλλοντικοί κανονισμοί για τις νέες κατασκευές που τέθηκαν σε ισχύ το 2022 (RE2020) δεν είναι επαρκείς», σύμφωνα με την επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Βιώσιμων Ακινήτων.

Στο #balancetonfour ο μηχανικός Πασκάλ Λενορμάν καταγγέλλει την ενεργειακή σπατάλη που γίνεται «από την αδικαιολόγητη χρήση κλιματιστικών για την ψύξη κακοσχεδιασμένων κτιρίων», αλλά τονίζει ότι «το πρόβλημα είναι πάνω απ’ όλα ο κίνδυνος για τους ανθρώπους». Κατά το Γάλλο μηχανικό «τις ημέρες του καύσωνα οι πιο δραματικές καταστάσεις είναι αυτές που δημιουργούνται στα νοσοκομεία».

Πηγή: ΟΤ

Τραγωδία στα Τέμπη: Αυλαία στη δικαστική έρευνα

0

Κλείνει οριστικά μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη η πολυδιάστατη αλλά και πολυσυζητημένη έρευνα για τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, με 58 νεκρούς στις 28 Φεβρουαρίου 2023, καθώς ο αρμόδιος εφέτης ανακριτής Σωτήρης Μπακαΐμης στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να κλείσει έπειτα από 30 μήνες τις τελευταίες εκκρεμότητες έχει ζητήσει, εκτός των άλλων, από τη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας να επισπεύσει την παράδοση του πορίσματός της για τη φονική έκρηξη και αυτό να γίνει μέχρι τα τέλη Αυγούστου.

Επιπλέον τις τελευταίες ημέρες απορρίπτονται διαδοχικά αιτήματα συγγενών για να γίνουν εκταφές σορών ή να εξετασθούν τμήματα του μοιραίου τρένου που εκτιμούν ότι κλονίζουν τα «αντιφατικά» πορίσματα κρατικών πραγματογνωμόνων για τη σχέση της πυρόσφαιρας με τα έλαια σιλικόνης.

Ακόμη αναμένεται πόρισμα από τη Γερμανία για την πυρασφάλεια του τρένου, όμως υπάρχουν και πολλά ερωτήματα για τις δύο τελευταίες γνωματεύσεις πραγματογνωμόνων που έχουν ενταχθεί στη δικογραφία.

Οι εκκρεμότητες
Πιο συγκεκριμένα, αναμένεται πλέον το επόμενο δεκαπενθήμερο το τελικό πόρισμα της αρμόδιας υπηρεσίας της Πυροσβεστικής που προχώρησε σε αυτοψία σε συντρίμμια των αμαξοστοιχιών στο Κουλούρι και εκτιμάται ότι θα αποφανθεί ότι δεν ανακάλυψε ίχνη έκρηξης λόγω παράνομου φορτίου.

Ακόμη στο πόρισμα της Πυροσβεστικής θα συμπεριληφθεί πρόσφατη απάντηση – σε σχετικό ερώτημα – του Γενικού Χημείου του Κράτους ότι μπορεί το φρέον (συνολικά 67 λίτρα) από τον κλιματισμό του τρένου να εκραγεί. Χωρίς όμως σαφή ποσοτική ανάλυση. Ακόμη θα περιέχεται εκτίμηση διορισμένων κρατικών πραγματογνωμόνων ότι η πυρόσφαιρα που κόστισε την ζωή σε τουλάχιστον 5-7 επιβάτες του τρένου είχε ύψος από 48 έως 66 μέτρα, μικρότερη από εκείνη άλλων κρατικών και ιδιωτών μελετητών.

Όμως δεν φαίνεται να έχουν δοθεί απαντήσεις σε ορισμένα άλλα ζητούμενα των αξιωματικών της Πυροσβεστικής.

Όπως αν είχε ρόλο στην έκρηξη η «εκτόνωση» του πεπιεσμένου αέρα του συστήματος πέδησης των αμαξοστοιχιών που είναι συνολικά 1.180 λίτρα ή και οκτώ πυροσβεστήρες υπό πίεση ανά ηλεκτράμαξα και άλλες τεχνικές λεπτομέρειες.

Premium έκδοση ΤΑ ΝΕΑ

Ο κόσμος που χτίζουν Τραμπ, Πούτιν και Σι θυμίζει όλο και περισσότερο Όργουελ

0

Λίγο πριν πραγματοποιηθεί η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα φούντωσαν τα σενάρια για ένα νέο διαμοιρασμό του κόσμου σε σφαίρες επιρροής. Δηλαδή για μια νέα «συμφωνία της Γιάλτας» ή ακόμη «συμφωνία του Μονάχου», όπου οι ισχυροί του κόσμου, εν προκειμένω Ντόναλντ Τραμπ, Βλαντιμίρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ θα μοιραστούν τον κόσμο στα τρία. Ωστόσο, ο αρθρογράφος του Bloomberg Τζον Όθερς πηγαίνει λίγο πιο μακριά, στη δυστοπική λογοτεχνία του Τζορτζ Όργουελ και στο εμβληματικό «1984».

Το «1984», που γράφτηκε το 1948, αφηγείται έναν φανταστικό κόσμο χωρισμένο σε τρεις μεγάλες δυνάμεις. Αυτές –και οι αντιστοιχίες τους κατά τον Όθερς, αν τις αποδεχόμαστε- είναι:

  • Ωκεανία (ΗΠΑ, συν Νότια Αμερική, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία και νότια Αφρική).
  • Ευρασία (όλη η παλιά Σοβιετική Ένωση, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, και η ηπειρωτική Ευρώπη στο σύνολό της).
  • Ανατολασία (ουσιαστικά Κίνα, Ιαπωνία και η κορεατική χερσόνησος).

Πολεμούν ασταμάτητα για τα αμφισβητούμενα, φτωχότερα μέρη του κόσμου: την ινδική υποήπειρο, τη Νοτιοανατολική Ασία, την Αραβική Χερσόνησο και την υπόλοιπη Αφρική. Οι μεταξύ τους συμμαχίες μεταβάλλονται, παραμένουν σε μόνιμη ισορροπία:

Κανένα από τα τρία υπερκράτη δεν θα μπορούσε να κατακτηθεί ολοκληρωτικά ακόμη και από τα άλλα δύο σε συνδυασμό. Είναι ισότιμα ισορροπημένα και οι φυσικές τους άμυνες είναι πολύ ισχυρές. Η Ευρασία προστατεύεται από τις τεράστιες εκτάσεις της, η Ωκεανία από το πλάτος του Ατλαντικού και του Ειρηνικού, η Ανατολασία από τη γονιμότητα και την εργατικότητα των κατοίκων της.

Κάθε μπλοκ είναι αυτάρκες. Δεν υπάρχει εμπόριο μεταξύ τους, αλλά όλοι επωφελούνται από το status quo.

Καρικατούρα της παγκόσμιας τάξης

Ο Οθερς βλέπει στο έργο του Όργουελ μια διορατικότητα που σήμερα εντυπωσιάζει. Διότι το πραγματικό έτος 1984, υπήρχαν δύο υπερδυνάμεις, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, αλλά και ένας μεγάλος Τρίτος Κόσμος.

 

Σήμερα όμως, η κατάσταση που διαμορφώνεται μοιάζει περισσότερο με όσα περιγράφονται στο βιβλίο του Βρετανού συγγραφέα. ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα προσπαθούν να εδραιώσουν την εξουσία τους γύρω τους, ενώ χώρες όπως η Ινδία μπορεί να πάρουν διαφορετικές θέσεις.

Ο κόσμος φαίνεται να επιστρέφει στην έννοια των σφαιρών επιρροής. Οι μεγάλες δυνάμεις θέλουν να αισθάνονται ασφαλείς πίσω από ένα χαράκωμα γειτονικών κρατών. Η Ουκρανία θα μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο για τη Ρωσία, ενώ η Κίνα απλώνει την επιρροή της στη Νότια Σινική Θάλασσα και εποφθαλμιά την Ταϊβάν.

Η εξωτερική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ δεν διαφέρει πολύ. Αντί να διατηρήσει τον έλεγχο των ΗΠΑ μέσω κυρίαρχης θέσεις σε θεσμούς όπως το ΝΑΤΟ ή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, θέλει μια απόρθητη και αυστηρά καθορισμένη σφαίρα επιρροής.

Επιστροφή στο έθνος-κράτος

Για τον Τσαρλς Γκέιβ της ερευνητικής Gavekal Research, αυτό ουσιαστικά συνιστά επιστροφή στο έθνος-κράτος. «Στόχος του Τραμπ είναι να εγκαταλείψει τη διατήρηση της αυτοκρατορίας και να επανιδρύσει το έθνος-κράτος των ΗΠΑ στη Βόρεια Αμερική. Αυτό θα εξηγούσε τις προφανείς εδαφικές του φιλοδοξίες για τον Καναδά, τη Γροιλανδία και τη Διώρυγα του Παναμά. Το ίδιο ισχύει και με την έμφαση που δίνει στα εμπορικά ισοζύγια, τους δασμούς και τη σημασία της επαναβιομηχάνισης».

 

Sergei Bobylyov/Host agency RIA Novosti/Handout via REUTERS

Σύμφωνα με τον Γκέιβ, οι αυτοκρατορίες δεν ενδιαφέρονται από πού προέρχεται ο χάλυβάς τους, καθώς ελέγχουν τις θάλασσες, αλλά ένα έθνος-κράτος «πρέπει να είναι αύταρκες σε τέτοια βασικά προϊόντα αν θέλει να προστατευτεί. Εξ ου και οι ΗΠΑ προσπαθούν να ματαιώσουν την κινεζική κυριαρχία στις σπάνιες γαίες». Και θυμίζει ότι το 1946, οι ΗΠΑ υπό τον Χάρι Τρούμαν προσέφεραν στη Δανία 100 εκατομμύρια δολάρια για τη Γροιλανδία.

Και πώς συνδέεται αυτό –έστω κάνοντας ένα άλμα- με τον Όργουελ. Ο Ντόναλντ Τραμπ, όταν ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου γιατί ασχολείται με τη Γροιλανδία και τον Παναμά, απάντησε: «Τους χρειαζόμαστε για οικονομική ασφάλεια». Η Ρωσία και η Κίνα και οι ΗΠΑ, όπως η Ευρασία, η Ανατολασία και η Ωκεανία, θέλουν να ασφαλίσουν τον εαυτό τους.

Στόχος η αυτάρκεια

Η αυτάρκεια είναι ένας ακόμη στόχος των δυνάμεων του Όργουελ. Η αυτάρκεια προστατεύει από επικίνδυνες συγκρούσεις με άλλους για γη ή πόρους –κι διεξάγουν ψεύτικους πολέμους για να κρατούν τους λαούς τους υπό έλεγχο.

Οι τρεις δυνάμεις του Όργουελ απαιτούσαν αυτάρκεια. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα υπήρχε ανάγκη για επικίνδυνες συγκρούσεις με άλλους για γη ή πόρους – πέρα από τους συνεχείς ψεύτικους πολέμους με τους οποίους διατήρησαν τους πληθυσμούς τους ενωμένους.

Έτσι η αυτάρκεια ορίζει όλες τις οικονομικές δραστηριότητες. Με τον πόλεμο των δασμών σε εξέλιξη, οι χώρες που εξαρτώνται λιγότερο από το εμπόριο αντιμετωπίζουν λιγότερες αναταραχές. Οι μικρές οικονομίες, όμως, που προσανατολίζονται σε μεγάλο βαθμό στο εμπορικό σύστημα αντιμετωπίζουν υπαρξιακές δυσκολίες. Παράδειγμα, το Λουξεμβούργο, το Τζιμπουτί, η Σιγκαπούρη και το Χονγκ Κονγκ, που έχουν συνολικές εξαγωγές και εισαγωγές άνω του 300% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους.

REUTERS/Jeenah Moon

Εκτεθειμένοι οι πιο φτωχοί

Τα λιγότερο εκτεθειμένα έθνη είναι είτε πολύ φτωχά (το εμπόριο του Σουδάν αποτελεί το 6% του ΑΕΠ) είτε πολύ μεγάλα. Οι ΗΠΑ (24,9%) και η Κίνα (35,3%) είναι μεταξύ αυτών, παρά τους τεράστιους όγκους συναλλαγών που πραγματοποιούν.

Το επόμενο στοιχείο είναι η σύνθεση της οικονομίας. Όσο πιο σύνθετο είναι το μείγμα της, τόσο καλύτερες είναι οι πιθανότητές της. Όσες βασίζονται σε απλές και εύκολα υποκαταστάσιμες βιομηχανίες όπως οι εξορύξεις, έχουν πρόβλημα. Αλλά οι χώρες με ισχυρή υποδομή και εργατικό δυναμικό με εύκολα μεταβιβάσιμες δεξιότητες μπορούν να ακμάσουν. Οι οικονομίες που βασίζονται στη «μονοκαλλιέργεια» μιας ή λίγων δραστηριοτήτων κινδυνεύουν.

Τα ξένα κεφάλαια είναι επίσης κρίσιμος παράγοντας, γιατί πιο εύκολα χάνονται παρά επιστρέφουν. Και καθώς οι χώρες επαναπατρίζουν κεφάλαια για να γίνουν αυτάρκεις, οι ΗΠΑ φαίνονται πιο ευάλωτες από οποιονδήποτε. Για τους Γερμανούς ή Βρετανούς διαχειριστές κεφαλαίων, οι μεγαλύτερες δεξαμενές περιουσιακών τους στοιχείων είναι τα αμερικανικά ομόλογα. Ο εθνικός καπιταλισμός, η ανανεωμένη εκδοχή του μερκαντιλισμού που εδραιώνεται, θα απαιτήσει από αυτούς να φέρουν αυτά τα χρήματα στην πατρίδα τους.

Το πλεόνασμα της Γερμανίας στην ίδια βάση ισοδυναμεί με το 100% του ΑΕΠ, επομένως ο επαναπατρισμός θα ήταν ένα τεράστιο όφελος. Εξάγει κεφάλαια και ουσιαστικά στηρίζει οικονομίες οφειλέτες όπως οι ΗΠΑ εδώ και χρόνια. Αυτό πιθανότατα θα πρέπει να αλλάξει.

Και η ομογενοποιημένη ιδεολογία

Και αν πάμε σε επίπεδο κοινωνίας, όλες οι υπερδυνάμεις του Όργουελ έχουν την ίδια ιδεολογία, με διαφορετικά τοπικά «χρώματα» για να προσελκύσουν τον λαό τους.

Όπως ο «Γκολντστάιν», ο συγγραφέας μέσα στο βιβλίο, «η Ινγκσοκ στην Ωκεανία, ο Νεομπολσεβικισμός στην Ευρασία και η Υποδούλωση του Εαυτού ή Λατρεία του Θανάτου, όπως συνήθως ονομάζεται, στην Ανατολασία, είχαν τον συνειδητό στόχο της διαιώνισης της ανελευθερίας και της ανισότητας. Αυτά τα νέα κινήματα προέκυψαν από τα παλιά και έτειναν να διατηρούν τα ονόματά τους και να δίνουν λόγια στην ιδεολογία τους. Αλλά ο σκοπός όλων τους ήταν να σταματήσουν την πρόοδο και να παγώσουν την ιστορία σε μια επιλεγμένη στιγμή».

REUTERS/Kevin Lamarque/File Photo

Σύμφωνα με τον Όθερς, σήμερα είναι διακριτή μια κοινή φιλοσοφία μεταξύ των τριών μεγάλων δυνάμεων. Ο MAGA ρεπουμπλικανισμός, η Σκέψη του Σι Τζινπίνγκ, και ένα αναδυόμενο δόγμα στην Ρωσία, που έχει αποκληθεί «επιστημονικός πουτινισμό». Τι κοινό έχουν; Και οι τρεις ιδεολογίες θέτουν τα «εθνικά συμφέροντα» πάνω απ’ όλα, επιτρέπουν στο κράτος να παρεμβαίνει επιθετικά στον ιδιωτικό τομέα και επιβάλλουν κοινωνικό συντηρητισμό.

Το περίεργο είναι ότι όπως ο ήρωας του Όργουελ, Ουίνστον Σμιθ, αγάπησε τον Μεγάλο Αδελφό στο «1984», η Wall Street μαθαίνει να συμπαθεί τον καπιταλισμό MAGA.

Ο εθνικός καπιταλισμός δημιουργεί μια σταθερή παγκόσμια ισορροπία. Με άλλους να ακολουθούν το μοντέλο, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να το ακολουθήσουν. Ο αμερικανικός καπιταλισμός μοιάζει όλο και περισσότερο με την εκδοχή του οικονομικού μοντέλου της Κίνας. Και μάλλον εκεί οδεύει και η Γερμανία, βλέπει περισσότερες από 60 εταιρείες, με τη βοήθεια της κυβέρνησης, δεσμεύονται να επενδύσουν επιπλέον 100 δισεκατομμύρια ευρώ.

in.gr

Η Σάρον Στόουν “αδειάζει” το reboot του Βασικού Ενστίκτου – “Καλή τύχη”

0

Η Σάρον Στόουν δεν κρύβει την αντίθεσή της για το reboot του “Βασικού Ενστίκτου”, που αυτή την περίοδο γράφει ο σεναριογράφος της πρώτης ταινίας, Τζο Έσζτερχας.

Μιλώντας στην εκπομπή Today στις ΗΠΑ, η ηθοποιός θύμισε την αποτυχία του σίκουελ του 2006 – όπου και επανέλαβε τον ρόλο της διαβόητης συγγραφέως Κάθριν Τραμέλ. Η ταινία τότε απέσπασε καταστροφικές κριτικές, απογοήτευσε το κοινό και έφερε μόλις 38 εκατ. δολάρια, έναντι των 353 εκατ. του πρωτότυπου.

«Αν πάει όπως εκείνη, δεν καταλαβαίνω γιατί να το ξανακάνουν. Ε, ας το κάνουν, αλλά… καλή τύχη», είπε με σαρκασμό η Στόουν.

Η ίδια μάλιστα αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να επιστρέψει ο χαρακτήρας της: «Έχω ήδη “συνταξιοδοτηθεί” μια φορά, έχω ήδη πεθάνει μερικές φορές. Τι θα κάνουν; Θα με σκοτώσουν ξανά; Ε, ας το κάνουν».

Σε άλλη συνέντευξή της, στην Guardian, η Στόουν ήταν ακόμη πιο σκληρή: «Δεν πρόκειται να υπάρξει reboot του Basic Instinct. Συγγνώμη που σας το χαλάω, αλλά ο Τζο Έσζτερχας δεν θα μπορούσε να γράψει ούτε πώς να βγει από ένα φαρμακείο».

Η Στόουν, που αυτόν τον καιρό προωθεί το Nobody 2, θυμήθηκε ότι «ουσιαστικά είχε κατακτήσει τη δεκαετία του ’90 ως ηθοποιός», όμως η καριέρα της πάγωσε μετά από το σοβαρό εγκεφαλικό που υπέστη το 2001. Στη συνέχεια αφιερώθηκε στην οικογένειά της, πριν επιστρέψει στον κινηματογράφο.

«Θέλω να αφήσω το στίγμα μου στην οθόνη, γιατί αυτή μένει για πάντα. Εγώ όχι. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο είμαι σίγουρη», είπε χαρακτηριστικά.

Στο μεταξύ, ο Έσζτερχας, 80 ετών σήμερα, υπέγραψε με την Amazon MGM ένα «χρυσό» συμβόλαιο: 2 εκατ. δολάρια για το σενάριο, τα οποία γίνονται 4 εκατ. αν το πρότζεκτ προχωρήσει. «Όσοι αναρωτιούνται τι δουλειά έχει ένας 80χρονος να γράφει ερωτικό θρίλερ, να ξέρουν πως οι φήμες για την “κινηματογραφική μου ανικανότητα” είναι υπερβολικές και ηλικιακές προκαταλήψεις», απάντησε ο ίδιος.