Παλλήνη: Αντιπαράθεση στο Δημοτικό Συμβούλιο για μια ελιά — Καταγγελία Κουνενάκη για απειλές

Αναλυτικά η ανάρτηση: 

«Αυταρχισμός, τραμπισμός και θεσμική κατάντια στο Δημοτικό Συμβούλιο Παλλήνης – Τέρμα η ανοχή

Είναι η απόλυτη γελοιοποίηση των συλλογικών οργάνων και η ωμή καθαγίαση του θεσμικού κατήφορου αυτό που συνέβη χθες αργά, βράδυ στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Παλλήνης.

Όταν λίγο πριν τη λήξη της συνεδρίασης φθάνει προς συζήτηση μια ομόφωνη απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής για την μη κοπή μιας ελιάς, ο πολίτης δικαιούται να περιμένει μια σοβαρή, υπεύθυνη και διαφανή θεσμική διαδικασία.

Αντ’ αυτού, γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς παραληρήματος αλαζονείας. Ο Αντιδήμαρχος σε θέματα ηλεκτροφωτισμού……., περιφρονώντας κάθε έννοια σοβαρότητας, δηλώνει κυνικά, επιθετικά και προκλητικά: «Έχει κοπεί… ή …..θα την κόψω εγώ!»

Και όταν επιχειρείς να επαναφέρεις τη συζήτηση στον θεσμικό της δρόμο, η απάντηση δεν είναι επιχειρήματα, αλλά οργουελικός αυταρχισμός.

Ο ίδιος Αντιδήμαρχος σηκώνεται από τη θέση του και απευθυνόμενος σε εμένα με ωμή, τραμπούκικη απειλή: «Για να ’ρθω από κει… νούμερο!»

Αυτά συμβαίνουν σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Από εν ενεργεία Αντιδήμαρχο!

Η ένοχη σιωπή και η ανοχή στη βία.

Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου προσπάθησε να διατηρήσει την ηρεμία και σοβαρότητα. Όμως η «ουδετερότητα» απέναντι στην ωμή βία είναι συνενοχή. Καμία ρητή καταδίκη. Καμία αποδοκιμασία της λεκτικής επίθεσης.

Εδώ, ακριβώς, αποκαλύπτεται το βαθύτερο πρόβλημα: η διατήρηση μιας ψεύτικης «ηρεμίας» δεν αρκεί όταν εκδηλώνονται φασίζουσες συμπεριφορές μέσα στο κορυφαίο συλλογικό όργανο του Δήμου.
Δεν μιλάμε απλώς για έναν αγενή άνθρωπο ή για μια ατυχή στιγμή. Μιλάμε για μια συστηματική, επικίνδυνη θεσμική υποβάθμιση.

Η επέλαση του τοπικού «τραμπισμού».

Αυτή η απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών, η χυδαία περιφρόνηση του πολιτικού αντιλόγου, η υποκατάσταση των τεκμηριωμένων επιχειρημάτων από χονδροειδείς προσβολές και η σταδιακή εξοικείωση με τη λεκτική επιθετικότητα δηλητηριάζουν τα θεμέλια της τοπικής δημοκρατίας.

Είναι η απροκάλυπτη έκφραση του τοπικού «τραμπισμού»: η αντίληψη ότι η πολιτική είναι επίδειξη ισχύος, ότι ο τσαμπουκάς νικάει τη νομιμότητα και ότι οι θεσμικοί κανόνες είναι απλώς εμπόδια για τους «άρχοντες» της εξουσίας.

Το πιο εφιαλτικό δεν είναι ότι εκδηλώνονται τέτοια φαινόμενα.
Είναι ο κίνδυνος της κανονικοποίησης.

Να τα συνηθίσουμε. Να τα ανεχτούμε ως «γραφικότητες» της καθημερινότητας, αντιμετωπίζοντάς τα με ένοχη αμηχανία, συνεχή ανοχή ή συνεχή σιωπή. Και όταν η σιωπή εκτοπίζει τη θεσμική αντίδραση, η δημοκρατία πεθαίνει σιωπηλά.

Τέρμα η ανοχή.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο θεσμός που βρίσκεται εγγύτερα στον πολίτη, οφείλει να είναι προπύργιο πολιτικού πολιτισμού και σεβασμού στη διαφορετική άποψη. Όχι το προσωπικό τσιφλίκι κανενός.

Δεν ζητώ καμία προσωπική προστασία. Απαιτώ θεσμικό σεβασμό.

Για κάθε αιρετό. Για κάθε διαφορετική φωνή. Για την ίδια την ουσία της δημοκρατικής λειτουργίας.

Διότι στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι η τύχη μιας ελιάς.

Είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία. Και πάνω απ’ όλα, το αν τολμάμε να την υπερασπιστούμε στην πράξη, απέναντι σε όσους την λεηλατούν καθημερινά»