Πέθανε η Πάολα Ρεβενιώτη, μία από τις πιο εμβληματικές και πρωτοπόρες μορφές του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. Εκδότρια, ακτιβίστρια, κινηματογραφίστρια και καλλιτέχνιδα, άφησε πίσω της μια διαδρομή βαθιά συνδεδεμένη με τους κοινωνικούς αγώνες, τη διεκδίκηση ορατότητας και την υπεράσπιση των τρανς ανθρώπων στην Ελλάδα.
Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε θλίψη σε ανθρώπους της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, στον χώρο των δικαιωμάτων, αλλά και σε όσους γνώρισαν τη δημόσια παρουσία της μέσα από το έργο, τις παρεμβάσεις και τις αφηγήσεις της. Η Πάολα Ρεβενιώτη υπήρξε μια γυναίκα που δεν περίμενε να της δοθεί χώρος· τον διεκδίκησε, τον άνοιξε και τον άφησε πίσω της μεγαλύτερο απ’ ό,τι τον βρήκε.
Γεννημένη στον Πειραιά το 1958 και μεγαλωμένη στο Κερατσίνι, βρέθηκε από νωρίς αντιμέτωπη με τον κοινωνικό αποκλεισμό που βίωναν τα τρανς άτομα στην Ελλάδα. Δεν έκρυψε ποτέ τις δυσκολίες της διαδρομής της, ούτε την εμπειρία της σεξεργασίας, την οποία αντιμετώπισε ως πολιτικό ζήτημα και όχι ως ατομικό στίγμα. Μέσα από τη δημόσια παρουσία της ανέδειξε τις συνθήκες που οδηγούσαν πολλές τρανς γυναίκες στο περιθώριο, σε μια εποχή που η κοινωνία προτιμούσε να μη βλέπει.
Σημείο αναφοράς στην πορεία της αποτέλεσε το περιοδικό «Κράξιμο», το οποίο εξέδιδε από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 έως το 1993. Η έκδοση υπήρξε ένα από τα πρώτα έντυπα στην Ελλάδα που έδωσαν δημόσιο λόγο στην ομοφυλοφιλική και τρανς εμπειρία, συνδυάζοντας πολιτική, σεξουαλικότητα, τέχνη και κοινωνική κριτική. Δεν ήταν ένα «εύκολο» περιοδικό για την εποχή του· ήταν όμως ακριβώς αυτό που έλειπε.
Η δράση της δεν περιορίστηκε στην έκδοση του περιοδικού. Η Πάολα Ρεβενιώτη συμμετείχε στους αγώνες για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων, στην προσπάθεια ενημέρωσης και κινητοποίησης γύρω από το AIDS, αλλά και στις πρώτες δημόσιες διεκδικήσεις υπερηφάνειας στην Ελλάδα. Υπήρξε από τα πρόσωπα που συνέδεσαν την ταυτότητα φύλου και τη σεξουαλικότητα με ευρύτερα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, φτώχειας και αποκλεισμού.
Τα τελευταία χρόνια στράφηκε ιδιαίτερα στο ντοκιμαντέρ, καταγράφοντας μνήμες, πρόσωπα και ιστορίες που σπάνια χωρούσαν στην επίσημη αφήγηση. Με έργα όπως τα «Καλιαρντά» και οι «Πικροδάφνες», έφερε στο προσκήνιο γλώσσες, ζωές και διαδρομές της queer και τρανς Ελλάδας, όχι σαν μουσειακό υλικό, αλλά σαν ζωντανή ιστορία.
Η Πάολα Ρεβενιώτη υπήρξε από εκείνες τις προσωπικότητες που δεν μπαίνουν εύκολα σε καλούπια. Προκάλεσε, συγκρούστηκε, μίλησε ανοιχτά, διεκδίκησε χωρίς να ζητά άδεια. Και αυτό, σε μια Ελλάδα που για δεκαετίες έκρυβε κάτω από το χαλί ό,τι δεν ταίριαζε στην κανονικότητα, ήταν από μόνο του πολιτική πράξη.
Ο θάνατός της κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα, αλλά το αποτύπωμά της παραμένει ενεργό. Όχι μόνο στα αρχεία, στα περιοδικά, στις ταινίες και στις συνεντεύξεις της, αλλά κυρίως στους δρόμους που άνοιξε για ανθρώπους που κάποτε δεν είχαν ούτε φωνή ούτε χώρο.
