Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών ο Νίκος Καλογερόπουλος, μία από τις πλέον ιδιαίτερες και ανήσυχες φυσιογνωμίες του ελληνικού καλλιτεχνικού χώρου.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ο ηθοποιός αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια σοβαρό πρόβλημα υγείας και άφησε την τελευταία του πνοή σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας.
Η παρουσία του δεν περιορίστηκε ποτέ μπροστά στην κάμερα. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός, ακολουθώντας μια προσωπική διαδρομή που δύσκολα χωρούσε σε συμβατικά καλούπια. Άλλοτε σατιρικός και άλλοτε βαθιά δραματικός, έδωσε σάρκα και οστά σε χαρακτήρες καθημερινούς, αντιφατικούς και αληθινούς.
Από τα Φιλιατρά στη μεγάλη οθόνη
Ο Νίκος Καλογερόπουλος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1952 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Σπούδασε υποκριτική στην Αθήνα, παρακολουθώντας μαθήματα στις σχολές Κωστή Μιχαηλίδη, Βεάκη και Αθηνών.
Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Ακολούθησαν συμμετοχές στις σειρές «Ο φωτογράφος του χωριού», «Οι παραστρατημένοι» και «Μεθυσμένη Πολιτεία».
Η ευρύτερη αναγνώριση ήρθε μέσα από τον κινηματογράφο. Το 1981 εμφανίστηκε στην πολιτική σάτιρα «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού, αποσπώντας βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησαν η «Άρπα Colla» και το εμβληματικό «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, στο οποίο η ερμηνεία του τιμήθηκε επίσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ο αξέχαστος φαντάρος της «Λούφας και Παραλλαγής»
Σημείο αναφοράς στην καριέρα του αποτέλεσε το 1984 η συμμετοχή του στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη.
Στον ρόλο του στρατιώτη Γιάννη Παπαδόπουλου, ο Καλογερόπουλος αποτύπωσε με χιούμορ και αυθεντικότητα τον παραλογισμό της στρατιωτικής καθημερινότητας και μιας ολόκληρης εποχής. Η ερμηνεία του τού χάρισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και παρέμεινε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες της πορείας του.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ηθοποιούς, ενώ το 2000 επέστρεψε δυναμικά στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Ένας κι Ένας», κατακτώντας ακόμη μία διάκριση Α΄ Ανδρικού Ρόλου.
Παράλληλα, διατήρησε ενεργή παρουσία στην τηλεόραση. Ανάμεσα στις δουλειές του ξεχώρισε η σειρά «Κάμπινγκ» της ΕΡΤ, μία από τις χαρακτηριστικές κωμωδίες των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του 1980.
Πέρα από την υποκριτική
Ο Νίκος Καλογερόπουλος δεν έμεινε μόνο στην ερμηνεία. Έγραψε θεατρικά έργα και ποιητικές συλλογές, ασχολήθηκε με τη μουσική και πέρασε πίσω από την κάμερα ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Το πρώτο θεατρικό έργο του, «Ο Μπαμπούλας», παρουσιάστηκε το 1976, ενώ το 1981 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Θετή Ταυτότης». Ακολούθησαν τα «Επιστρόφια» και άλλες δημιουργικές καταθέσεις, καθώς και η δισκογραφική δουλειά «Τα Δέοντα».
Το «Τρενοτεχνείο», το μεγάλο του στοίχημα
Κατά τα τελευταία χρόνια είχε επιστρέψει δημιουργικά στη Μεσσηνία. Στην Κυπαρισσία δημιούργησε, μαζί με φίλους και συνεργάτες, το «Τρενοτεχνείο», μετατρέποντας έναν χώρο συνδεδεμένο με τον σιδηρόδρομο σε ζωντανό πολιτιστικό πυρήνα.
Στη σκηνή του φιλοξενήθηκαν θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, νέοι καλλιτέχνες και γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής. Για τον ίδιο δεν αποτελούσε απλώς έναν χώρο εκδηλώσεων, αλλά μια έμπρακτη προσπάθεια πολιτιστικής αποκέντρωσης.
Τον Δεκέμβριο του 2024 το «Τρενοτεχνείο» υπέστη εκτεταμένες καταστροφές από αγνώστους. Το πλήγμα ήταν βαρύ για τον Νίκο Καλογερόπουλο, ο οποίος είχε αφιερώσει στο εγχείρημα προσωπική εργασία, χρόνο και σημαντικό μέρος της δημιουργικής του ενέργειας.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος αφήνει πίσω του ρόλους που σημάδεψαν το ελληνικό σινεμά, αλλά και την εικόνα ενός καλλιτέχνη που επέλεξε να παραμένει δημιουργικά ανυπάκουος. Από τα κινηματογραφικά πλατό μέχρι ένα παλιό τρένο στην Κυπαρισσία, υπηρέτησε την τέχνη με τον δικό του τρόπο: αυθεντικά, αντισυμβατικά και χωρίς περιττά στολίδια.
