Θλίψη στον πολιτικό κόσμο προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Βασίλη Λεβέντη, του προέδρου της Ένωσης Κεντρώων, ο οποίος έφυγε από τη ζωή έπειτα από σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του.
Ο Βασίλης Λεβέντης υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Με πολυετή δημόσια παρουσία, έντονο λόγο και σταθερή πολιτική διαδρομή, άφησε το δικό του αποτύπωμα στη Μεταπολίτευση, τόσο μέσα από την Ένωση Κεντρώων όσο και από τις τηλεοπτικές του παρεμβάσεις που τον έκαναν ευρύτερα γνωστό στο κοινό.
Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή ο γιος του, Μάριος Γεωργιάδης, μέσα από συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποχαιρετώντας τον πατέρα του με λόγια αγάπης και βαθιάς συγκίνησης.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Βασίλης Λεβέντης νοσηλευόταν τον τελευταίο μήνα, δίνοντας μάχη με σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, η κατάσταση της υγείας του δεν παρουσίασε βελτίωση και τελικά άφησε την τελευταία του πνοή.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στην οικογένειά του, στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του, αλλά και σε όσους παρακολούθησαν την πολύχρονη πολιτική του πορεία. Ο Βασίλης Λεβέντης, είτε συμφωνούσε είτε διαφωνούσε κανείς μαζί του, υπήρξε πολιτικός με αναγνωρίσιμο ύφος, επιμονή και παρουσία που δεν περνούσε απαρατήρητη.
Η πορεία του συνδέθηκε άρρηκτα με την Ένωση Κεντρώων, την οποία υπηρέτησε για δεκαετίες, επιμένοντας σε έναν προσωπικό, συχνά αιχμηρό πολιτικό λόγο. Η είσοδος του κόμματος στη Βουλή το 2015 αποτέλεσε κορυφαία στιγμή της διαδρομής του, έπειτα από χρόνια πολιτικής προσπάθειας στο περιθώριο του κομματικού συστήματος.
Ο θάνατός του κλείνει ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της ελληνικής πολιτικής ζωής.
H ανάρτηση του γιου του Βασίλη Λεβέντη
Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν τόσο νωρίς.
Μόλις στα 75 σου.
Με μεγάλο πόνο σήμερα αποχαιρετώ τον πατέρα μου.
Τον άνθρωπο που με μεγάλωσε, με στήριξε σε κάθε βήμα της ζωής μου και μου έμαθε, με το παράδειγμά του, τι σημαίνει αξιοπρέπεια, επιμονή, υπομονή, συνέπεια και θάρρος.
Για πολλούς ήσουν ο Πρόεδρος.
Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου.
Δεν ήμουν το βιολογικό σου παιδί.
Όμως ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι ήμουν κάτι λιγότερο από γιος σου.
Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια ολόκληρη ζωή, συνειδητοποιώ ότι το αίμα μπορεί να δημιουργεί συγγένεια.
Όμως η αγάπη, η φροντίδα και η παρουσία είναι αυτές που δημιουργούν έναν πατέρα.
Και εσύ ήσουν ο πατέρας μου.
Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου δίδαξες, όχι μόνο με τα λόγια σου, αλλά με τον τρόπο που έζησες.
Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου δεν είναι όσα κατάφερες.
Είναι ο τρόπος που έζησες.
Ο τρόπος που αγωνίστηκες.
Ο τρόπος που έμεινες πιστός στις αρχές σου.
Καλό ταξίδι, πατέρα.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
