Η ταινία «Οι Ισοβίτες» (2008) του Θόδωρου Μαραγκού είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα καυστικής, λαϊκής σάτιρας που χρησιμοποιεί το αλληγορικό χιούμορ για να σχολιάσει την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας.
Το κεντρικό σημείο είναι η φυλακή αλλά δοσμένη με μία έξυπνη αλληγορία. Η φυλακή στην ταινία δεν είναι απλώς ένας χώρος εγκλεισμού, αλλά ένας μικρόκοσμος της ίδιας της κοινωνίας. Ο Θόδωρος Μαραγκός βάζει το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί όμως, έστω και άρρητα και τον καθένα μας: ποιοι είναι οι πραγματικοί φυλακισμένοι; Εκείνοι που βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα ή οι πολίτες που ζουν έξω, εγκλωβισμένοι σε ένα γραφειοκρατικό, παραλογισμένο και διεφθαρμένο σύστημα;
Το Τραγικωμικό (και όχι κωμικοτραγικό) και το Παράλογο: Όπως σε όλη τη φιλμογραφία του (από το «Μάθε παιδί μου γράμματα» έως το «Τι έχουν να δουν τα μάτια μας»), ο σκηνοθέτης επιστρατεύει το παράλογο χιούμορ και την υπερβολή. Η κωμωδία που παράγει η υπερβολή (αλλά βρίσκεται και στην καθημερινότητα μας χωρίς να την αναγνωρίζουμε) λειτουργεί ως το μοναδικό όπλο απέναντι στην απόγνωση και την αδικία. Η ταινία αντιμετωπίζει την Εξουσία και τη Γραφειοκρατία: Στηλιτεύει την αυθαιρεσία της εξουσίας, την απουσία δικαιοσύνης και τον τρόπο με τον οποίο ο απλός άνθρωπος συνθλίβεται από μηχανισμούς που υποτίθεται ότι τον προστατεύουν.
Οι χαρακτήρες είναι αυθεντικοί και ανθρώπινοι. Οι ήρωες είναι λαϊκοί, καθημερινοί τύποι που προσπαθούν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά τους μέσα σε ακραίες συνθήκες, αναπτύσσοντας ισχυρούς δεσμούς αλληλεγγύης. Η διαχρονικότητα του μηνύματος της ταινίας και το πώς το σινεμά του Μαραγκού καταφέρνει να ψυχαγωγεί ενώ παράλληλα προβληματίζει έντονα.
