Πανηγύρι ή… πολιτικό μνημόσυνο; Το πιο «παγωμένο» τραπέζι της Αναλήψεως στη Ραφήνα
Το πανηγύρι της Αναλήψεως στη Ραφήνα είχε πάρα πολύ κόσμο, μουσικές, παρέες, γέλια και τη γνωστή βαβούρα που θυμίζει παλιές καλές εποχές. Είχε σουβλάκι, τσούγκρισμα ποτηριών, χορό και εκείνη τη λαϊκή ζεστασιά που κάνει τέτοιες βραδιές σημείο συνάντησης για όλη την πόλη.
Είχε όμως και ένα τραπέζι που κατάφερε να ξεχωρίσει. Όχι για το κέφι του. Ακριβώς για το αντίθετο.
Αρκετοί μας ρώτησαν γιατί δεν ανεβάσαμε φωτογραφίες από το συγκεκριμένο τραπέζι της δημοτικής αρχής. Η απάντηση είναι απλή: δεν θέλαμε να ρίξουμε τον μέσο όρο της διάθεσης του πανηγυριού. Διότι αυτό που βλέπαμε δεν έμοιαζε με γιορτή. Έμοιαζε περισσότερο με οικογενειακό μνημόσυνο βαριάς απώλειας.
Τα 5-6 άτομα που κάθονταν εκεί είχαν ύφος λες και τους ανακοίνωσαν το πολιτικό τους τέλος. Σκυθρωπά πρόσωπα, παγωμένες εκφράσεις, ούτε κουβέντα μεταξύ τους. Ο ένας κοιτούσε το τραπεζομάντιλο, ο άλλος το κενό, ο τρίτος πιθανόν αναζητούσε ψυχολογική υποστήριξη στο κινητό του.
Και η εικόνα γινόταν ακόμη πιο έντονη αν κάποιος θυμόταν την αντίστοιχη εκδήλωση πριν δύο χρόνια, στο ίδιο ακριβώς σημείο. Τότε που το τραπέζι της δημοτικής παρέας ήταν τεράστιο, γεμάτο φωνές, γέλια, αγκαλιές και πολιτική αυτοπεποίθηση. Καρέκλες δεν έφταναν και όλοι ήθελαν να είναι δίπλα στη «δυνατή παρέα».
Χθες όμως; Άδειες θέσεις. Σιωπή. Απόσταση.
Και το πιο ενδιαφέρον; Πολλοί από εκείνους που τότε έδιναν μάχη για μια θέση στο «κεντρικό τραπέζι», χθες βρίσκονταν διακριτικά σε άλλα τραπέζια της εκδήλωσης. Άλλοι με φίλους, άλλοι με δημότες, άλλοι… πολύ μακριά από τη βαριά ατμόσφαιρα της επίσημης παρέας.
Η πολιτική μοναξιά είναι ύπουλο πράγμα. Δεν κάνει θόρυβο. Φαίνεται όμως στις γιορτές. Εκεί όπου άλλοτε περίσσευαν τα χαμόγελα και τώρα περισσεύει η αμηχανία.
Και κάπου εδώ γεννιέται αυθόρμητα η βεβαιότητα που ακουγόταν από στόμα σε στόμα στο πανηγύρι:
«Και… πού είσαι ακόμη»
Κατερίνα Τράση
