Ο Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας, Εμμανουήλ Τσικαλάκης, καταγγέλλει ότι η κινητοποίηση συνδέθηκε με επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς στην ακτοπλοΐα
Σφοδρή αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό του ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, με αφορμή την απεργιακή κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιουλίου στο λιμάνι της Ραφήνας.
Ο Γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας, Εμμανουήλ Τσικαλάκης, με εκτενή ανακοίνωσή του, εξαπολύει σκληρή επίθεση κατά των σωματείων ΠΕΝΕΝ, ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, αμφισβητώντας ευθέως τα κίνητρα της κινητοποίησης.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η θέση της πλειοψηφίας της ΠΝΟ και δέκα ναυτεργατικών σωματείων είναι ότι η Ομοσπονδία δεν πρέπει να εμπλέκεται σε αντιπαραθέσεις μεταξύ ακτοπλοϊκών εταιρειών. Όπως υποστηρίζεται, η ΠΝΟ στηρίζει τις δρομολογήσεις που εγκρίνονται θεσμικά, υπό την προϋπόθεση ότι τηρείται η ναυτεργατική νομοθεσία, καθώς περισσότερα πλοία και περισσότερα δρομολόγια σημαίνουν και περισσότερες θέσεις εργασίας για τους ναυτικούς.
«Δεν εμπλεκόμαστε σε επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς»
Ο κ. Τσικαλάκης αναφέρει ότι πριν από την κινητοποίηση υπήρξαν επικοινωνίες από εκπροσώπους ακτοπλοϊκών εταιρειών τόσο με προέδρους σωματείων όσο και με τον ίδιο. Όπως σημειώνει, η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: η ΠΝΟ δεν εμπλέκεται σε επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς.
Το συγκεκριμένο σημείο είναι και ο πυρήνας της σύγκρουσης. Η ηγεσία της ΠΝΟ αφήνει σαφείς αιχμές ότι η απεργία στη Ραφήνα δεν είχε αμιγώς ναυτεργατικά χαρακτηριστικά, αλλά, κατά την εκτίμησή της, εξυπηρέτησε συγκεκριμένες επιχειρηματικές επιδιώξεις στον χώρο της ακτοπλοΐας.
Στην ανακοίνωση γίνεται λόγος για κινητοποίηση που, σύμφωνα με την πλευρά της ΠΝΟ, ήρθε μετά από δημόσιες παρεμβάσεις εταιρειών και φορέων της επιβατηγού ναυτιλίας. Ο κ. Τσικαλάκης υποστηρίζει ότι η απεργία λειτούργησε υπέρ συγκεκριμένων ακτοπλοϊκών συμφερόντων και σε βάρος άλλων, μεταφέροντας έτσι την αντιπαράθεση των εταιρειών μέσα στο ναυτεργατικό κίνημα.
Βαριές αιχμές κατά τριών σωματείων
Η ανακοίνωση της ΠΝΟ ανεβάζει τους τόνους, καθώς κατηγορεί τα τρία σωματεία ότι, με τη στάση τους, ανέχθηκαν ή συνέβαλαν στην εργαλειοποίηση των πληρωμάτων. Πρόκειται για ιδιαίτερα βαριά καταγγελία, καθώς ουσιαστικά αποδίδεται στις συγκεκριμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις ότι κινήθηκαν όχι με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα των ναυτικών, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο επιχειρηματικών πιέσεων.
Παράλληλα, η ΠΝΟ υποστηρίζει ότι το ζήτημα της Ραφήνας δεν είχε τεθεί προηγουμένως θεσμικά στην Ομοσπονδία από τα τρία σωματεία. Σύμφωνα με την ίδια πλευρά, οι πρώτες θεσμικές παρεμβάσεις για το θέμα είχαν γίνει ήδη από τα τέλη Μαΐου μέσω της Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού.
Με άλλα λόγια, η ΠΝΟ επιχειρεί να εμφανίσει την απεργία όχι ως αποτέλεσμα συλλογικής ναυτεργατικής επεξεργασίας, αλλά ως κίνηση που προέκυψε εκτός της κεντρικής συνδικαλιστικής γραμμής.
Η Ραφήνα στο επίκεντρο του ακτοπλοϊκού ανταγωνισμού
Το λιμάνι της Ραφήνας αποτελεί τα τελευταία χρόνια ένα από τα πιο κρίσιμα πεδία της ακτοπλοΐας, ιδιαίτερα για τις συνδέσεις με τις Κυκλάδες. Η αύξηση των δρομολογίων, οι νέες δρομολογήσεις και ο ανταγωνισμός μεταξύ εταιρειών έχουν μετατρέψει το λιμάνι σε σημείο έντονου επιχειρηματικού ενδιαφέροντος.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε κινητοποίηση, κάθε αλλαγή δρομολογίου και κάθε παρέμβαση αποκτά ευρύτερη σημασία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό και συνδικαλιστικό βάρος της υπόθεσης: αν μια απεργία εμφανίζεται να συνδέεται με εταιρικές συγκρούσεις, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο ένα λιμάνι ή μία ημέρα κινητοποίησης. Αφορά την ίδια την αξιοπιστία του ναυτεργατικού κινήματος.
Η ΠΝΟ επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις
Η Ομοσπονδία τονίζει ότι μοναδικό της κριτήριο παραμένει η υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων των ναυτικών, ανεξάρτητα από την εταιρεία στην οποία εργάζονται. Παράλληλα, ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να πάρει θέση σε επιχειρηματικές διαμάχες ακτοπλοϊκών ομίλων.
Η τοποθέτηση αυτή έχει διπλή στόχευση. Από τη μία, η ΠΝΟ επιχειρεί να προστατεύσει τον θεσμικό της ρόλο. Από την άλλη, στέλνει μήνυμα προς τα σωματεία που διαφοροποιούνται ότι τέτοιες κινήσεις, κατά την άποψή της, τα απομακρύνουν από τον βασικό κορμό του ναυτεργατικού συνδικαλισμού.
Η σύγκρουση, πάντως, δεν φαίνεται να κλείνει εύκολα. Οι καταγγελίες είναι βαριές, οι τόνοι έχουν ανέβει και η υπόθεση της Ραφήνας ανοίγει ένα ευρύτερο ζήτημα: πού τελειώνει η συνδικαλιστική διεκδίκηση και πού αρχίζει η εμπλοκή σε επιχειρηματικά παιχνίδια.
Σε έναν χώρο όπως η ακτοπλοΐα, όπου τα συμφέροντα είναι μεγάλα και οι ισορροπίες λεπτές, η απάντηση δεν είναι καθόλου θεωρητική. Είναι απολύτως πρακτική. Και αφορά άμεσα τους ναυτικούς, τα πληρώματα, τις εταιρείες, αλλά και τα λιμάνια που βρίσκονται στη μέση αυτών των συγκρούσεων.
