Το απόγευμα στο λιμάνι της Ραφήνας έχει τη δική του ιεροτελεστία. Ανάμεσα στις αφίξεις των επιβατηγών πλοίων και στις προετοιμασίες για τα επόμενα δρομολόγια, τα αλιευτικά λύνουν κάβους και παίρνουν τη ρότα τους για ψάρεμα.
Τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026, περισσότερα από δέκα γρι-γρι, καΐκια μέσης αλιείας, αναχώρησαν από τα λιμάνια της Ραφήνας και του Μαρμαρίου. Η έξοδός τους έδωσε για λίγο τον πρώτο λόγο στους ανθρώπους της θάλασσας, σε ένα λιμάνι που οι περισσότεροι συνδέουν σήμερα με τις αναχωρήσεις για τα νησιά.
Μια εικόνα με βαθιές ρίζες
Τα καΐκια αποτελούν κομμάτι της ιστορικής φυσιογνωμίας της Ραφήνας. Η παρουσία τους θυμίζει τον αλιευτικό χαρακτήρα του λιμανιού και τη σχέση της περιοχής με το ψάρεμα στον Ευβοϊκό.
Ωστόσο, η εικόνα αυτή συνοδεύεται από ανησυχία για το μέλλον. Στην τοπική καταγραφή που περιγράφει την απογευματινή αναχώρηση επισημαίνεται η συρρίκνωση της παρουσίας των καϊκιών, ιδιαίτερα εκείνων της παράκτιας αλιείας, στο λιμάνι της Ραφήνας.
Η αναφορά στον κίνδυνο να χαθούν αποτυπώνει την αγωνία για έναν επαγγελματικό κόσμο που παραμένει δεμένος με τον τόπο. Πίσω από κάθε σκάφος βρίσκονται άνθρωποι, οικογένειες και γνώσεις της θάλασσας που περνούν από γενιά σε γενιά.
Στην ίδια ρότα με τα επιβατηγά
Κατά την έξοδό τους, τα καΐκια συναντήθηκαν με το «Andros Queen», το οποίο επέστρεφε από το πρωινό του δρομολόγιο.
Η συνύπαρξη αλιευτικών και επιβατηγών έδωσε μια χαρακτηριστική εικόνα της Ραφήνας: διαφορετικά σκάφη, διαφορετικές δουλειές και προορισμοί, με κοινό σημείο αναφοράς το ίδιο λιμάνι.
Στην απογευματινή κίνηση εντάσσονταν επίσης το «Super Star» και το «Fast Ferries Andros», που εξυπηρετούν τη σύνδεση με Άνδρο, Τήνο και Μύκονο.
Για τους επιβάτες, η αναχώρηση σημαίνει ένα ταξίδι προς τα νησιά. Για τα πληρώματα των γρι-γρι, σημαίνει την αρχή ακόμη μιας εξόδου για δουλειά. Και για τη Ραφήνα, τα καΐκια που απομακρύνονται από τον μόλο κρατούν ορατό ένα κομμάτι της ταυτότητάς της.
