Σπύρο φίλε μου αγαπημένε. Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που συνέβη. Μήπως είναι κάποια από τις γνωστές πλάκες σου; Γιατί ήσουν μεγάλο πειραχτήρι, να λέμε και την αλήθεια. Πάντα με ένα χαμόγελο στο στόμα και ένα πείραγμα. Αλλά κανείς δεν σε παρεξηγούσε, γιατί είχες καλή καρδιά. Ένας ”αγαθός γίγαντας”, ένα καλό παιδί που βοηθούσε όπου υπήρχε ανάγκη, χωρίς να το μαθαίνει ποτέ κανείς.
Σπύρο μου χτες σε αποχαιρετήσαμε εκεί, στην αγαπημένη σου εκκλησία, τον Άγιο Χριστόφορο, στο Πικέρμι. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πιστεύουμε ότι έφυγες, αλλά ότι πήγες έτσι, ένα ταξιδάκι, και σύντομα θα τα ξαναπούμε.
Αναπαύσου φίλε μου εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως. Καλή Ανάσταση! Η φίλη σου Κατερίνα
