Κάποτε, στην παράξενη και λίγο τσαλακωμένη πόλη που λεγόταν Φτερούπολη, υπήρχε ένας κανόνας απλός. Αν δεν έχεις κάτι να κάνεις, κάνε θόρυβο, όλο και κάποιος θα νομίσει ότι είσαι σημαντικός.
Εκεί ζούσαν δύο επίδοξοι «ήρωες» της καθημερινής ασήμαντης περιπέτειας. Ο Τιμπόνης Μπλαφοντίνος, που ήθελε με μανία να γίνει Παράγοντας της Πόλης και ο Γλαυκογλήγουρος Σερμπετοκίνης, που είχε όνειρο να γίνει Βοηθός του Παράγοντα της Πόλης, ακόμη κι αν ο Παράγοντας δεν υπήρχε ακόμη.
Ο Τιμπόνης, ο Άνθρωπος του Σκονισμένου Αξιώματος, είχε μια μόνιμη απορία: «Γιατί δεν με παίρνουν στα σοβαρά;» Και μια μόνιμη απάντηση: «Φταίνε όλοι οι άλλοι.» Ήταν ειδικός στο να κάνει την τρίχα τριχιά, την τριχιά σχοινί και το σχοινί… προεκλογική υπόσχεση. Αν υπήρχε διαγωνισμός δραματοποίησης του τίποτα, θα τον κέρδιζε με 30 βαθμούς διαφορά. Κυκλοφορούσε στην πόλη με βήμα σημαντικού ανθρώπου, αν και η σκιά του αρνιόταν να τον ακολουθήσει, είχε βαρεθεί και είχε πάρει δικό της δρόμο.
Ο Γλαυκογλήγουρος, ο Βοηθός του Βοηθού του Επόμενου Τίποτα, ήταν φτιαγμένος για να τρέχει πίσω από κάποιον. Όχι μπροστά, όχι δίπλα, αλλά πίσω.Είχε το ταλέντο του ανθρώπου που κουβαλάει πράγματα που δεν χρειάζεται κανείς, ελπίζοντας ότι κάποτε, κάπου, κάποιος θα τον ανταμείψει με ένα αξίωμα. Μόλις άκουσε ότι ο Τιμπόνης θέλει να γίνει Παράγοντας, σκέφτηκε: «Να η ευκαιρία μου! Αν γίνει αυτός, θα γίνω κι εγώ… κάτι σαν υποστηρικτικό εξάρτημα.» Και του κόλλησε σαν αυτοκόλλητο που δεν ξεκολλάει ούτε με βρεγμένο πανί.
Η Παράσταση στη Μεγάλη Πλατεία της Φτερούπολης
Για να αποδείξουν τη «σπουδαιότητά» τους στους κατοίκους, αποφάσισαν να ανεβάσουν μια θεατρική παράσταση στην κεντρική πλατεία:
«Ο Παράγοντας και η Σκιά του»
Ο Τιμπόνης υποδύθηκε, φυσικά, τον Παράγοντα.
Ο Γλαυκογλήγουρος, με τρελή περηφάνια, έπαιξε τη Σκιά του.
Ήταν η πρώτη φορά που είχε ρόλο στη ζωή του.
Ο Τιμπόνης εμφανίστηκε στη σκηνή φουσκωμένος σαν παγώνι:
— Κοιτάξτε με! Είμαι ο Παράγοντας!
Και η Σκιά (ο Γλαυκογλήγουρος) έλεγε:
— Εγώ είμαι εδώ για να τον στηρίζω, να τον κουβαλώ, να τον γυαλίζω και να του φτιάχνω και το γιακά!
Το κοινό λύγισε από τα γέλια. Όχι επειδή εντυπωσιάστηκε, αλλά επειδή δεν είχε ξαναδεί δύο ανθρώπους να προσπαθούν τόσο πολύ… για τόσο λίγο.
Το Ηθικό Δίδαγμα της Φτερούπολης
Από τότε, κάθε φορά που κάποιος στην πόλη προσπαθεί να το παίξει σημαντικός χωρίς να είναι, οι ντόπιοι λένε: «Πρόσεξε… μην καταντήσεις σαν τον Τιμπόνη και τον Γλαυκογλήγουρο.»
Και γελάνε. Γιατί, τελικά, στη Φτερούπολη όλοι ξέρουν καλά ότι: Δεν γίνεσαι Παράγοντας επειδή το φωνάζεις, γίνεσαι επειδή έχεις σκιά που σε ακολουθεί με τη θέλησή της, όχι από λύπηση.
Τέλος.
