Η εικόνα στους δρόμους έχει αλλάξει. Εκεί που κάποτε η βόλτα ήταν συνώνυμη με ανεμελιά, γέλια και τυχαίες συναντήσεις, τώρα μοιάζει με μια άτυπη παρέλαση νέων που κουβαλούν τον δικό τους, σκληρό κώδικα. Τα μαύρα ρούχα κυριαρχούν. Σαν στολή. Σαν ασπίδα. Σαν δήλωση. Το καπέλο χαμηλά, η κουκούλα σηκωμένη, το βλέμμα αυστηρό, τα χέρια δεμένα σε μπουνιά. Λες και κάθε βήμα έξω είναι προετοιμασία για μάχη.
Η νέα γενιά δεν εκφράζεται με λόγια. Δεν μιλά πολύ. Έχει κλειστεί στον εαυτό της. Τα συναισθήματα δεν γίνονται κουβέντα, γίνονται βλέμμα, γίνονται κίνηση, γίνονται βήμα βαρύ στην άσφαλτο. Γιατί ποιος να τους ακούσει; Σχολεία που θυμίζουν φυλακές, ένα σύστημα παιδείας που τους θέλει σε καλούπια, που μετρά μαθητές σαν αριθμούς και όχι σαν ψυχές, που τους οδηγεί στο πουθενά.
Οι αγέλες, οι παρέες, δεν είναι απλά νεανικά στέκια, είναι καταφύγια. Εκεί βρίσκουν ταυτότητα, στήριξη, «οικογένεια». Γιατί έξω, στον κόσμο των μεγάλων, νιώθουν ξένοι. Μια κοινωνία που τους κρίνει για τα μαύρα ρούχα, για το σκυφτό κεφάλι, για το ότι δε χαμογελούν, αλλά δεν σκύβει στιγμή να δει το γιατί.
Κι έτσι χάνεται κάτι βαθύτερo, η επικοινωνία ανάμεσα στις γενιές, η εμπιστοσύνη μέσα στην οικογένεια, η πίστη σε ένα καλύτερο αύριο.
Οι νέοι δείχνουν σκληροί, μα στην πραγματικότητα κουβαλούν την πιο βαθιά ευαισθησία. Μόνο που δεν την δείχνουν. Ίσως γιατί φοβούνται πως αν αφεθούν, θα τσακιστούν. Ίσως γιατί έχουν μάθει πως ο κόσμος δεν συγχωρεί αδυναμίες.
Οι κίνδυνοι είναι εδώ. Όταν η βόλτα γίνεται πεδίο επίδειξης δύναμης, όταν η σιωπή γίνεται κανονικότητα, όταν η οργή βρίσκει διέξοδο σε λάθος δρόμους, τότε οι αξίες που κράτησαν τις κοινωνίες όρθιες —ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η αγάπη— αρχίζουν να χάνονται.
Κι όμως, αυτή η γενιά έχει μέσα της όλη τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. Αρκεί να της δώσουμε χώρο. Να την ακούσουμε πραγματικά. Να της αφήσουμε το δικαίωμα να ονειρευτεί χωρίς δεσμά. Γιατί αν χαθεί αυτή η γενιά, δεν θα χαθούν μόνο τα παιδιά μας, θα χαθούμε κι εμείς μαζί τους.
Βασίλης Σπαντούρος
