Στην Ελλάδα του 2025, όπου οι τάξεις συγχωνεύονται, τα σχολεία στενάζουν από ελλείψεις και σε μισή χώρα τα παιδιά κάνουν μάθημα σε κοντέινερ, το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε ότι αυτό που χρειάζεται το δημόσιο σχολείο είναι… κέντημα. Κυριολεκτικά.
Ένα πρόγραμμα 4 εκατομμυρίων ευρώ για υφαντική, κεραμική, πλέξιμο και κεντήματα. Έρχεται να προστεθεί στους λαχανόκηπους των 2 εκατομμυρίων. Σύνολο 6 εκατομμύρια για να «απομακρυνθούν τα παιδιά από τις οθόνες». Μόνο που στην πραγματικότητα τα σχολεία χρειάζονται πρώτα απ’ όλα… σχολεία. Τάξεις που δεν μπάζουν, θέρμανση που δουλεύει, εκπαιδευτικούς που υπάρχουν, παράλληλη στήριξη που δεν λειτουργεί ως λοταρία.
Ενώ η ΟΛΜΕ καταγράφει πάνω από 10.000 κενά στα σχολεία, το υπουργείο επιλέγει να φτιάξει χώρους χειροτεχνίας. Την ίδια στιγμή που σε Σάμο, Κεφαλονιά, Αρκαλοχώρι και Αχαρνές παιδιά εξακολουθούν, χρόνια μετά από σεισμούς, να κάνουν μάθημα σε λυόμενα και κοντέινερ. Στην Ηγουμενίτσα πέφτουν σοβάδες. Στην Κυψέλη διαδηλώνουν γονείς και δάσκαλοι. Στην Ανατολική Αττική 35 από τις 73 σχολικές μονάδες έχουν λυόμενες αίθουσες.
Και κάπου εκεί, μέσα σε όλο αυτό το χάος, το Υπουργείο αποφασίζει πως η λύση είναι να μάθουν τα παιδιά σταυροβελονιά.
Αναρωτιέται κανείς ποιος θα διδάξει όλα αυτά τα «εργαστήρια». Γιατί μαθηματικούς ακόμα τους περιμένουν, δασκάλους επίσης, ενώ στην παράλληλη στήριξη ένας εκπαιδευτικός αντιστοιχεί σε δύο παιδιά που έχουν αναγνωρισμένη ανάγκη. Όσο για ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς; Ένας για πέντε σχολεία. Νοσηλευτές; Είδος προς εξαφάνιση. Και όμως, λεφτά για κλωστές και βελόνες βρίσκονται.
Η κυβέρνηση μιλά για «πολιτιστική παιδεία» και «δημιουργική εργασία». Κανείς δεν διαφωνεί ότι η τέχνη είναι πολύτιμη. Αλλά πρώτα ας εξασφαλίσουμε ότι το σχολείο δεν είναι επικίνδυνο. Ότι τα παιδιά δεν παγώνουν τον χειμώνα και δεν λιώνουν στο καλοκαίρι. Ότι έχουν δάσκαλο στην τάξη, βιβλία που δεν έχουν τριάντα χρόνια στην ύλη, και διαδικτυακή σύνδεση που δεν “ψυχορραγεί”, όπως λένε οι εκπαιδευτικοί.
Αν η χώρα είχε γίνει «Δανία του Νότου», όπως έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου το μακρινό 2009, τότε πράγματι τα εργαστήρια κεντήματος θα ήταν ευχάριστες και δημιουργικές δραστηριότητες. Αλλά Ελλάδα παραμείναμε. Στη χώρα που ακόμη και σήμερα, το 2025, τα παιδιά κάνουν μάθημα μέσα σε κοντέινερ.
Γι’ αυτό και το κέντημα δεν είναι «αναβάθμιση». Είναι ειρωνεία. Ίσως τελικά, με βάση την κυβερνητική λογική, το πραγματικό upgrade είναι η σταμπωτή πεταλούδα με σταυροβελονιά.
Γιατί καθηγητές δεν βρίσκονται, τάξεις δεν χτίζονται, υποδομές δεν συντηρούνται, αλλά το κέντημα… κέντημα. Μέσα σε μια εβδομάδα, μετά το φιάσκο του ταχυδρομείου και το επικοινωνιακό μπάλωμα, ήρθε να προστεθεί άλλο ένα, πολιτική με κλωστή και βελόνα.
Ελλάδα του 2025. Eδώ δεν υπάρχουν τάξεις, δεν υπάρχουν καθηγητές, δεν υπάρχουν κονδύλια, δεν υπάρχουν διαδραστικοί πίνακες, δεν υπάρχει τίποτα.
Εκτός από το κέντημα.
Κι αυτό τα λέει όλα.
