Μερικές φορές μια απλή φράση αρκεί για να ταρακουνήσει. «Δεν νοείται κάτι νέο καινούριο με ξαναζεσταμένο φαγητό». Λόγια που ειπώθηκαν, και από τότε γυρίζουν από στόμα σε στόμα.
Γιατί πράγματι, ό,τι κι αν παρουσιάζεται ως «καινούριο», για να έχει αξία πρέπει να κουβαλά φρεσκάδα, ουσία και πραγματική πρωτοτυπία. Το ξαναζεσταμένο, όσο ωραία κι αν το σερβίρεις, δεν παύει να είναι το ίδιο πιάτο από χθες. Και οι άνθρωποι, όπως και η ζωή, έχουν ανάγκη από νέα γεύση, όχι από παλιές δοκιμασμένες συνταγές σε άλλο πιάτο.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που κατάλαβαν τη δύναμη της φράσης και τη χρησιμοποίησαν για να περιγράψουν καταστάσεις που τους θυμίζουν κάτι γνώριμο, αλλά καθόλου φρέσκο. Το κοινό, άλλωστε, ξέρει να ξεχωρίζει, βλέπει πότε κάτι έχει όντως ουσία και πότε είναι απλά μια ανακύκλωση που γυαλίζει απέξω αλλά μέσα είναι μπαγιάτικη.
Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται η αξία της ατάκας. Μέσα σε λίγες λέξεις, έβαλε απέναντι όσους πιστεύουν ότι μπορούν να σερβίρουν το ίδιο πράγμα για δεύτερη ή τρίτη φορά και να περάσει απαρατήρητο. Δεν περνάει. Το κοινό έχει απαιτήσεις.
Γιατί –ας το πούμε ξεκάθαρα– το ξαναζεσταμένο δεν χορταίνει κανέναν. Και όποιος επιμένει να το σερβίρει, στο τέλος το τρώει μόνος του.
