Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης στην Αυστραλία σχεδιάζουν να επαναφέρουν ένα εξαφανισμένο είδος, την τίγρη της Τασμανίας (θυλακίνη), κάποια στιγμή μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Οι επιστήμονες συνεργάζονται με την Colossal Biosciences, μια εταιρεία βιοτεχνολογίας με έδρα το Τέξας, που εργάζεται για την επαναφορά του μαλλιαρού μαμούθ. Η ανακοίνωση έρχεται μετά από μια δωρεά ύψους 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων για την ενίσχυση της προσπάθειας, νωρίτερα φέτος.
Ο καθηγητής Άντριου Πασκ, ο οποίος ηγείται του εργαστηρίου Thylacine Integrated Genetic Restoration Research, ή TIGRR, του πανεπιστημίου, εργάζεται εδώ και 15 χρόνια για να επαναφέρει στη Γη το ζώο αυτό.
Η ομάδα του εργαστηρίου είχε προηγουμένως αναλύσει την αλληλουχία του γονιδιώματος ενός νεαρού δείγματος που φυλάσσεται στα Μουσεία Βικτώριας. Οι ερευνητές σχεδιάζουν να πάρουν βλαστοκύτταρα από ένα ζωντανό είδος – το dunnart και να τα μετατρέψουν σε κύτταρα θυλακίνης. Τα κύτταρα αυτά θα μεταφερθούν σε ένα έμβρυο και στη συνέχεια σε μια τεχνητή μήτρα ή σε ένα παρένθετο πλάσμα.
Ο Πασκ και η ομάδα του ελπίζουν τελικά να δουν την τίγρη να περιφέρεται στην Τασμανία, αν και τα ζώα που θα δημιουργηθούν κατά τη διαδικασία αυτή, θα εισαχθούν πρώτα σε ελεγχόμενες περιοχές.
Η Colossal δήλωσε τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι σχεδιάζει την αναβίωση του μαλλιαρού μαμούθ. Η ανακοίνωση, η οποία ενισχύθηκε από χρηματοδότηση ύψους περίπου 15 εκατομμυρίων δολαρίων, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην επιστημονική κοινότητα, καθώς και ερωτήματα σχετικά με την ηθική προέκταση της επαναφοράς ενός ζώου για το οποίο οι άνθρωποι γνωρίζουν ελάχιστα.
Οι ερευνητές λένε ότι η προσπάθεια αναβίωσης της θυλακίνης θα πρέπει να είναι ευκολότερη από εκείνη ενός μαλλιαρού μαμούθ, καθώς τα μαρσιποφόρα είναι μικρότερα και έχουν πολύ μικρότερη περίοδο κύησης.
Η τίγρη της Τασμανίας ζούσε στην ηπειρωτική Αυστραλία, Τασμανία και Νέα Γουινέα και κηρύχθηκε επίσημα εξαφανισμένο είδος τη δεκαετία του 1980. Ήταν το τελευταίο μέλος της οικογενείας των Θυλακινιδών (Thylacinidae), ενώ δείγματα άλλων μελών της οικογενείας αυτής έχουν βρεθεί σε απολιθώματα που χρονολογούνται ως και από την πρώιμη Μειόκαινο εποχή.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ήταν ένα νυκτόβιο πλάσμα, με μέγεθος περίπου όσο ενός μεσαίου/μεγάλου σκύλου. Η ουρά του ήταν δύσκαμπτη, διέθετε μάρσιπο, αρκετά παρόμοιου με του καγκουρό και είχε μια σειρά από σκούρες λωρίδες στο πίσω μέρος του σώματός του, που θύμιζαν τις λωρίδες της τίγρης. Ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα στον πλανήτη μέχρι την εξαφάνισή τους.
Κάντε like στην σελίδα μας στο facebook ΕΔΩ για να μαθαίνετε όλα τα νέα
