Δύο χρόνια μετά την ανάληψη της διοίκησης στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου
Δύο χρόνια μετά την αλλαγή σκυτάλης στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, το πολιτικό σκηνικό δεν προσφέρεται για εύκολα συμπεράσματα. Δεν διαβάζεται με όρους «νίκης» και «ήττας», ούτε με απλές γραμμές καλών και κακών. Διαβάζεται ως χρονόγραμμα εξουσίας, μια αλληλουχία γεγονότων, επιλογών και αντιδράσεων που εξηγούν πώς συγκροτήθηκε η διοίκηση, πώς φθείρεται και πώς αναδιατάσσεται πριν καν φανεί στον ορίζοντα το 2028.
Η εκλογή της Δήμητρας Τσέβα δεν ήταν προϊόν μιας ενιαίας πολιτικής έκρηξης. Ήταν αποτέλεσμα σύγκλισης ετερόκλητων δυνάμεων. Η συμπόρευση με την παράταξη του Κώστας Ξηντάρα, η καθοριστική στήριξη στη δεύτερη Κυριακή από τον Ανδρέα Βασιλόπουλο, αλλά και η μετακίνηση ψήφων από τον χώρο της Τερζοπούλου, διαμόρφωσαν τον τελικό συσχετισμό. Ιστορικά, θα ειπωθεί ότι «δεν κέρδισε η Τσέβα, έχασε ο Βαγγέλης Μπουρνούς». Πολιτικά όμως, αυτό δεν αποδεικνύεται. Οι εκλογές δεν γράφουν προθέσεις, γράφουν αποτελέσματα. Και το αποτέλεσμα παρήγαγε δήμαρχο.
Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες, έγινε σαφές ότι η συνύπαρξη δεν θα ήταν αρμονική. Τα χνώτα δεν ταίριαξαν. Η αποχώρηση της ομάδας Ξηντάρα από τις αντιδημαρχίες, όχι όμως και από την παράταξη που διοικεί τον Δήμο, άνοιξε μια περίοδο μόνιμης πολιτικής ασάφειας. Έκτοτε, η διοίκηση λειτουργεί σε μια ερμαφρόδιτη ισορροπία, ούτε καθαρή ρήξη, ούτε πραγματική σύνθεση. Ένα σχήμα όπου η τυπική ενότητα συνυπάρχει με τη στρατηγική δυσπιστία.
Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η ισορροπία δεν επιλύθηκε, απλώς αναδιατάχθηκε. Η επιστροφή του Σκούφου και της Μακρή, αφού είχαν παραιτηθεί και κινηθεί πολιτικά με τον Ξηντάρα, και η ανάληψη εκ νέου αντιδημαρχιών, δεν σηματοδότησε ιδεολογική επαναπροσέγγιση. Σήμανε πραγματισμό. Στο εσωτερικό της δημοτικής αρχής, πλέον, είναι ορατό ποιοι στηρίζουν πραγματικά τη δήμαρχο, ποιοι βάζουν πλάτη, ποιοι υπερβαίνουν τις αρμοδιότητές τους για να κρατηθεί όρθιος ο μηχανισμός και ποιοι απλώς υπάρχουν, χωρίς ουσιαστικό αποτύπωμα. Αυτή η άνιση κατανομή προσπάθειας είναι ίσως το πιο ειλικρινές πορτρέτο της διετίας.
Η ομάδα του Κώστα Ξηντάρα βρίσκεται σήμερα εκτός διοίκησης. Η αίσθηση προδοσίας που καταγράφεται δεν αφορά μόνο συνεργάτες που επέλεξαν άλλους δρόμους. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο τους διαχειρίστηκε η δημοτική αρχή, επιλογές, ύφος και αποφάσεις που βάθυναν ρήγματα αντί να τα γεφυρώσουν. Το σχήμα κινείται ανάμεσα σε επιλεκτική στήριξη και δημόσια αποστασιοποίηση, κουβαλώντας ένα μείγμα πολιτικής πικρίας και ηθικής αδικίας. Το αν αυτό θα μετατραπεί σε συνεκτική στρατηγική για το αύριο, παραμένει ανοιχτό.
Σε αυτό το ρευστό τοπίο, υπάρχει και ένας σαφής χρονικός κόμβος που μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για τις πολιτικές ισορροπίες. Ο προσεχής Ιούνιος, οπότε λήγει η θητεία των Επιτροπών και του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και απαιτείται εκ νέου εκλογή τους, δεν αποτελεί απλώς μια τυπική θεσμική διαδικασία. Αν και πρόκειται για αρμοδιότητα που αφορά πρωτίστως την παράταξη της δημάρχου, η συγκεκριμένη διαδικασία μπορεί να λειτουργήσει ως πεδίο καταγραφής στάσεων και επιλογών. Εκεί θα αποτυπωθεί η στάση της ομάδας του Κώστα Ξηντάρα, καθώς και η τοποθέτηση της υπόλοιπης αντιπολίτευσης. Παράλληλα, θα φανεί και ο βαθμός συνοχής της σημερινής διοίκησης, το κατά πόσο λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο ή αν αναδειχθούν επιμέρους διαφοροποιήσεις στο πλαίσιο της θεσμικής λειτουργίας. Μια διαδικασία που, χωρίς να μεταβάλλει τυπικά τη διοικητική δομή, μπορεί να προσφέρει χρήσιμες ενδείξεις για τις πραγματικές ισορροπίες στο εσωτερικό του Δημοτικού Συμβουλίου.
Στην αντιπολίτευση, ο Βαγγέλης Μπουρνούς παραμένει κεντρικός παίκτης. Γνωρίζει σε βάθος την τοπική αυτοδιοίκηση και παρεμβαίνει συχνά, άλλοτε αποκαλύπτοντας αστοχίες της διοίκησης, άλλοτε υποδεικνύοντας λύσεις, άλλοτε κρατώντας αποστάσεις που αδειάζουν επιλογές. Ασκεί τον θεσμικό του ρόλο με συνέπεια. Η παράταξή του, ωστόσο, δεν είναι πια συμπαγής. Οι αποχωρήσεις των Σάββα Αραπκιλή και Σπύρου Λουκάτου, πλέον ανεξάρτητων συμβούλων, άλλαξαν τη γεωμετρία. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό. Η πολιτική ιστορία δείχνει ότι τέτοιες διαφοροποιήσεις συχνά προαναγγέλλουν νέες δυναμικές.
Ειδικά στην περίπτωση του Σάββα Αραπκιλή, οι πληροφορίες είναι πιο καθαρές. Ο ίδιος έχει δηλώσει σε εμάς αλλά και σε συνομιλητές του και όχι μόνο μία φορά, ότι προτίθεται να δώσει το «παρών» στις δημοτικές εκλογές του 2028. Η εκτίμηση που κυκλοφορεί πλέον ανοιχτά είναι ότι η στάση και η πολιτική του τοποθέτηση δεν παραπέμπουν σε ρόλο συμπληρωματικό, αλλά σε διεκδίκηση του δημαρχιακού αξιώματος. Πρόκειται για πρόσωπο με κοινωνική αποδοχή, χαμηλούς τόνους και διακριτή παρουσία, που δεν προκαλεί εύκολα αντισυσπειρώσεις. Το αν θα κάνει τελικά το βήμα, πότε και με ποιο σχήμα, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τον ίδιο.
Ο Ανδρέας Βασιλόπουλος, ο άνθρωπος που επί της ουσίας έκρινε τη δεύτερη Κυριακή, ήταν και ο πρώτος που ξεκαθάρισε ότι δεν θα συνεργαστεί με τη νέα δήμαρχο πριν καν αναλάβει. Η στάση του παραμένει σταθερή, τοποθετείται, δεν θολώνει θέσεις, δεν εξαφανίζεται. Η μέχρι σήμερα παρουσία του αποτυπώνει τον συνδυασμό επιστημονικής ψυχραιμίας και πολιτικής αυτονομίας. Το τι θα επιλέξει να κάνει το 2028 θα έχει βαρύνουσα σημασία.
Στο βάθος του ορίζοντα εμφανίζεται και ο Δαμιανός Φαφούτης, ο οποίος έχει δηλώσει δημόσια στην εφημερίδα μας, ότι θα είναι παρών στις εκλογές του 2028. Όχι ως απλός δημοτικός σύμβουλος θεωρούμε, αλλά ως υποψήφιος δήμαρχος. Διαθέτει όνομα, διαδρομή, εμπειρία και την ικανότητα να συγκροτήσει δικό του σχήμα. Αν φτάσει μέχρι τέλους, είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει τις ισορροπίες και θα δημιουργήσει σοβαρά πρόβλημα σε άλλες υποψηφιότητες που αντλούν ψήφους από τις ίδιες δεξαμενές.
Τέλος, στο πολιτικό παρασκήνιο παραμένουν δύο πρόσωπα με ιδιαίτερο βάρος. Ο πρώην δήμαρχος Γιώργος Χριστόπουλος και ο πρώην πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ και αντιδήμαρχος Μάκης Βουδούρης. Και οι δύο ακούνε, εντός και εκτός ιατρείων τους, προτροπές να επιστρέψουν. Το αν αυτό θα γίνει για τη δημαρχιακή καρέκλα ή για ρόλο στο δημοτικό συμβούλιο παραμένει άγνωστο. Το αν μπορούν, δεν αμφισβητείται. Το αν πρέπει, μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν.
Δύο χρόνια μετά, η διοίκηση της Δήμητρας Τσέβα δεν κατέρρευσε, αλλά δεν σταθεροποιήθηκε πλήρως. Στηρίζεται σε πρόσωπα περισσότερο παρά σε αρραγές πολιτικό μπλοκ. Η αντιπολίτευση είναι παρούσα αλλά κατακερματισμένη και οι πιθανοί παίκτες του 2028 είναι περισσότεροι από ποτέ.
Και όλα αυτά, πλέον, εξελίσσονται σε ένα ριζικά διαφορετικό εκλογικό περιβάλλον. Ο νέος εκλογικός νόμος καταργεί τη δεύτερη Κυριακή. Οι δήμαρχοι εκλέγονται από την πρώτη καταμέτρηση. Αυτό από μόνο του ανατρέπει όσα γνωρίζαμε για συμμαχίες, μετακινήσεις και «δεύτερες ευκαιρίες». Οι παραδοσιακές τακτικές των συμφωνιών ανάμεσα σε δύο Κυριακές παύουν να υπάρχουν. Η πολιτική γίνεται πιο ωμή, πιο απαιτητική και λιγότερο συγχωρητική.
Στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, η κατάκτηση της δημαρχίας από την πρώτη καταμέτρηση, φαντάζει σχεδόν αδύνατη για οποιονδήποτε με τα σημερινά δεδομένα. Οι δεξαμενές ψήφων είναι κατακερματισμένες, τα πρόσωπα πολλά και οι ισορροπίες εύθραυστες. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεργασίες δεν εξαφανίζονται, απλώς μεταφέρονται χρονικά πριν από την κάλπη και γίνονται πιο δύσκολες, πιο σύνθετες και πιο επικίνδυνες πολιτικά. Σε τέτοια περιβάλλοντα, η ιστορία δεν γράφεται από έναν. Γράφεται από συγκρούσεις, σιωπές, επιστροφές και λάθη. Και το επόμενο κεφάλαιο έχει ήδη αρχίσει να γράφεται, πολύ πριν ακουστεί το πρώτο προεκλογικό σύνθημα.
Εφημερίδα POLIS
