Στην κατάμεστη αίθουσα «Φίλιππος Καβουνίδης» του ΚΑΠΗ Ραφήνας, τα μέλη και οι φίλοι του Λυκείου των Ελληνίδων Ραφήνας είχαν την ευκαιρία να ζήσουν μια ξεχωριστή βραδιά πολιτισμού, με επίκεντρο την ταινία Φόνισσα της Εύας Νάθενα. Η διακεκριμένη σκηνοθέτιδα παρουσίασε με εξομολογητικό τόνο το δημιουργικό της ταξίδι πάνω στο εμβληματικό έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, καθηλώνοντας το κοινό με τον τρόπο που ανέλυσε τη μορφή και την ψυχοσύνθεση της τραγικής ηρωίδας του συγγραφέα.
Μέσα από τη διεισδυτική της ματιά, η Νάθενα ανέδειξε τη «Φόνισσα» ως διαχρονικό σύμβολο της γυναίκας που καταπιέζεται από την κοινωνία και το φύλο της. Η οπτική της ταινίας –οι εικόνες, οι σιωπές, τα βλέμματα, ο λόγος και η ατμόσφαιρα– ανασυνθέτουν τη σκληρή αλλά ποιητική πραγματικότητα του Παπαδιαμάντη. Η σκηνοθέτιδα αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη σημασία των ελληνικών μύθων, των βιωμάτων που φέρουμε μέσα μας ασυνείδητα, καθώς και στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη, “μια γλώσσα πυκνή, ζωντανή, δύσκολη και απέραντα τρυφερή”, όπως είπε χαρακτηριστικά.
Την εκδήλωση προλόγισε η Πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Ραφήνας, Εύη Γκατσοπούλου, ενώ την ομιλήτρια παρουσίασε η δασκάλα ζωγραφικής του ΛΕΡ, Ειρήνη Κομνηνού. Χαιρετισμό απέστειλε η Δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου, Δήμητρα Τσεβά, τονίζοντας τη σημασία της τέχνης που συνομιλεί με τη λογοτεχνία και τη γυναικεία ταυτότητα.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο δημοτικός σύμβουλος Παύλος Μπατάλης, ο τοπικός σύμβουλος Παναγιώτης Ζέρβας, η Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Δ.Ε. Ραφήνας Διονυσία Παπασπύρου, η τέως Πρόεδρος του ΛΕΡ Χριστίνα Παναγιώτου, η υποψήφια δημοτική σύμβουλος Βάσια Καλαφάτη, μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, καθώς και πλήθος φίλων και μελών του Λυκείου.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με θερμά χειροκροτήματα και έντονη συγκίνηση. Η Εύα Νάθενα, με τη σεμνότητα και τη διορατικότητά της, κατάφερε να μεταδώσει όχι μόνο το βάθος της “Φόνισσας”, αλλά και την ουσία του ίδιου του Παπαδιαμάντη: το βλέμμα του ανθρώπου που παλεύει με τη μοίρα και τον κόσμο του.
Η παρουσία της υπήρξε πραγματικά μια γιορτή σκέψης και συναισθήματος — μια υπενθύμιση ότι η τέχνη, όταν συνομιλεί με την ψυχή, μπορεί να ενώσει εποχές και ανθρώπους.
