Βαρύ και ασήκωτο είναι το πένθος που έχει απλωθεί πάνω από ολόκληρη τη Θεσσαλία. Από την Καρδίτσα έως τα Τρίκαλα, η τοπική κοινωνία παλεύει να συνειδητοποιήσει μια από τις πιο σκοτεινές εργασιακές τραγωδίες των τελευταίων δεκαετιών. Η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα, έπειτα από μοιραία διαρροή προπανίου, δεν άφησε πίσω της μόνο κατεστραμμένες εγκαταστάσεις, αλλά πέντε άδεια σπίτια και πέντε οικογένειες βυθισμένες στο πένθος.
Σήμερα, το επίκεντρο της οδύνης βρίσκεται στο Προάστιο Καρδίτσας, εκεί όπου γράφεται ο σπαρακτικός επίλογος για τη Σταυρούλα Μπουκουβάλα. Μια γυναίκα που δεν έγινε σύμβολο από επιλογή, αλλά από ανάγκη: τη μάνα που έδωσε τη ζωή της δουλεύοντας για να σταθούν τα παιδιά της όρθια.
Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα
Η Σταυρούλα Μπουκουβάλα ήταν 47 ετών. Δέκα χρόνια εργαζόταν στο εργοστάσιο, κερδίζοντας τον σεβασμό των συναδέλφων της και τη φήμη μιας γυναίκας που δεν λύγιζε εύκολα. Δεν ήταν απλώς εργαζόμενη· ήταν η ραχοκοκαλιά της οικογένειας. Δούλευε νύχτα για να είναι παρούσα την ημέρα. Για να βλέπει τα παιδιά της πριν φύγουν, για να τα περιμένει όταν γυρίζουν. Κλασική ελληνική μάνα: πρώτα τα παιδιά, μετά όλα τα άλλα. Ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό.
Η τραγική ειρωνεία κόβει την ανάσα. Η επιλογή της νυχτερινής βάρδιας –μια συνειδητή θυσία αγάπης– ήταν αυτή που την έφερε στο εργοστάσιο εκείνη τη μοιραία νύχτα. Το μεροκάματο μετατράπηκε σε καταδίκη, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς επιστροφή.
Η ώρα του αποχαιρετισμού
Ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου αποδείχθηκε πολύ μικρός για να χωρέσει τον πόνο μιας ολόκληρης περιοχής. Από νωρίς, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε για να πει το τελευταίο αντίο. Η σιωπή ήταν βαριά, σχεδόν απειλητική, σπασμένη μόνο από λυγμούς και ψιθύρους disbelief – γιατί τέτοια πράγματα «δεν πρέπει να γίνονται».
Στην πρώτη γραμμή της τραγωδίας, ο σύζυγός της Σωτήριος Λιάκος και τα τρία τους παιδιά: ο Άγγελος (23), η Μαρία (18) και ο Χάρης (15). Τρία παιδιά που μέσα σε δευτερόλεπτα ενηλικιώθηκαν βίαια. Δίπλα τους, οι γονείς της Σταυρούλας, Χαρίσης και Ελένη Μπουκουβάλα, βιώνουν τον απόλυτο παραλογισμό της ζωής: να αποχαιρετούν το ίδιο τους το παιδί.
Το «γιατί» που βαραίνει τα πάντα
Την ώρα που τελείται η εξόδιος ακολουθία, ένα ερώτημα αιωρείται πάνω από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα: γιατί; Γιατί μια διαρροή προπανίου, που σύμφωνα με τις έρευνες φέρεται να προϋπήρχε, δεν αποτράπηκε; Γιατί σε έναν χώρο δουλειάς, που θα έπρεπε να είναι χώρος ασφάλειας, άνθρωποι βρέθηκαν εκτεθειμένοι στον θάνατο;
Η Σταυρούλα δεν ήταν «αριθμός θυμάτων». Ήταν μάνα, σύζυγος, κόρη, φίλη. Και σήμερα η Καρδίτσα δεν αποχαιρετά απλώς μια γυναίκα. Αποχαιρετά ένα κομμάτι της αξιοπρέπειάς της – και απαιτεί, έστω αργά, απαντήσεις.
