Ένας τραυματισμός προέκυψε από τον εορτασμό των Μπότηδων στην Κέρκυρα, αφού εν μέσω της διεξαγωγής του εθίμου, τραυματίστηκε σοβαρά μία γυναίκα.

Όπως μετέδωσε το STAR, το έθιμο που θέλει τη ρίψη πήλινων σταμνών από τα μπαλκόνια, σε συντονισμό με την καμπανοκρουσία, προκάλεσε τον τραυματισμό μίας γυναίκας, όταν ένας μπότης έπεσε απευθείας στο κεφάλι της.

Η γυναίκα, αφού μεταφέρθηκε σε ιδιωτικό ιατρείο του νησιού, χρειάστηκε πολλαπλά ράμματα στο κεφάλι.

Ευτυχώς το σκεύος ήταν μικρό και δεν προκάλεσε επικίνδυνο για τη ζωή της, τραυματισμό.

Μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της φετινής Μεγάλης Παρασκευής εκτυλίχθηκε χθες το βράδυ στην Καλλιθέα, σε μια πρωτοβουλία που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όσων την έζησαν. Για πρώτη φορά στα χρονικά, η περιφορά του Επιταφίου της ενορίας πέρασε μέσα από τις εγκαταστάσεις του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου.

Καθώς η πομπή πλησίαζε, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Οι ψαλμοί και η μυρωδιά του θυμιάματος έφτασαν μέχρι τους θαλάμους, εκεί όπου δίνεται η καθημερινή μάχη για τη ζωή.

Ρίγη συγκίνησης στο Ωνάσειο: Η πρώτη περιφορά του Επιταφίου στους ασθενείς
Οι ασθενείς και το προσωπικό του νοσοκομείου κρατώντας αναμμένα κεριά, παρακολουθούσαν με δέος την περιφορά και προσεύχονταν.

Η κίνηση αυτή δεν είχε μόνο θρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά αποτέλεσε μια βαθιά ανθρωπιστική χειρονομία. Η «συνάντηση» του Επιταφίου με τους ανθρώπους που δοκιμάζονται σκληρά, υπενθύμισε σε όλους ότι το μήνυμα της Ανάστασης είναι, πάνω από όλα, μήνυμα νίκης της ζωής απέναντι στον πόνο.

Ρίγη συγκίνησης στο Ωνάσειο: Η πρώτη περιφορά του Επιταφίου στους ασθενείς
«Ήταν σαν να ήρθε η παρηγοριά στην πόρτα μας», δήλωσε συγγενής ασθενούς, αποτυπώνοντας το κλίμα κατάνυξης που επικράτησε όταν ο Επιτάφιος στάθηκε για λίγα λεπτά μπροστά στην κεντρική είσοδο.

Η χθεσινή νύχτα στην Καλλιθέα απέδειξε πως η παράδοση, όταν συναντά την ενσυναίσθηση, μπορεί να προσφέρει πραγματικό φως στις πιο δύσκολες στιγμές του ανθρώπου.

Ρεπορτάζ: Ειρήνη Κυρίτση ertnews.gr

Συναισθήματα είναι όλα όσα νιώθεις. Χαρά, λύπη, θυμός, αγανάκτηση, ευχαρίστηση, απογοήτευση. Όλα αυτά που περνούν από μέσα σου, κάποιες φορές έντονα, κάποιες φορές σχεδόν ανεπαίσθητα. Δεν είναι επιλογή σου να νιώθεις. Είναι η φύση σου.

Το ερώτημα δεν είναι αν έχεις συναισθήματα.
Το ερώτημα είναι αν είσαι σε επαφή μαζί τους.

Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά εδώ. Άλλο να λες «είμαι στεναχωρημένος»
και άλλο να κάθεσαι πραγματικά μέσα σε αυτή τη στεναχώρια. Άλλο να αναγνωρίζεις επιφανειακά αυτό που συμβαίνει και άλλο να το αφήνεις να σε αγγίξει. Και συνήθως… δεν το αφήνουμε. Έχουμε μάθει να περνάμε γρήγορα από τα συναισθήματα. Σαν να είναι κάτι που πρέπει να τακτοποιηθεί, να κλείσει, να φύγει. Ιδίως τα δύσκολα. Τα πιάνουμε για λίγο, τα ονοματίζουμε πρόχειρα και μετά τα αφήνουμε στην άκρη. Ή τα σπρώχνουμε πιο βαθιά, εκεί που δεν φαίνονται.

«Δεν είναι τίποτα.»
«Θα περάσει.»
«Μην το κάνω θέμα.»

Και κάπως έτσι… μένουν μέσα.

Αλλά δεν συμβαίνει μόνο με τα δυσάρεστα. Παράδοξο, αλλά συμβαίνει και με τα ευχάριστα. Δεν ξέρουμε πάντα τι να κάνουμε με τη χαρά, με την ικανοποίηση, με την πληρότητα. Δεν μένουμε εκεί. Σαν να μην έχουμε μάθει να τα αντέχουμε κι αυτά. Και τελικά… τα μαζεύουμε όλα. Τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα. Τα έντονα και τα ήσυχα. Όλα μέσα.

Και κάποια στιγμή μπλοκάρουμε. Όχι επειδή δεν νιώθουμε. Αλλά επειδή δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει μέχρι τέλους. Σαν ένα εσωτερικό «capital control». Μόνο που δεν μας το επέβαλε κανείς. Το βάλαμε μόνοι μας. Βάζουμε όρια στο πόσο θα νιώσουμε, πόσο θα εκτεθούμε, πόσο θα αφεθούμε. Και το ονομάζουμε «έλεγχο». Και μετά έρχονται οι γνωστές φράσεις:

«Άνοιξε.»
«Εκφράσου.»
«Απελευθερώσου.»

Ακούγονται σωστές. Και κάπως κενές ταυτόχρονα. Γιατί όταν είσαι μπλοκαρισμένος, αυτά δεν σου λένε πολλά. Δεν ανοίγεις με μια απόφαση. Δεν εκφράζεσαι επειδή κάποιος στο είπε. Αλλά, αν το δεις καθαρά, η κατεύθυνση δεν αλλάζει. Ό,τι κι αν συμβαίνει μέσα σου,
η διέξοδος περνάει πάντα από το ίδιο σημείο: το να αρχίσεις να επιτρέπεις. Όχι απότομα.
Όχι θεαματικά. Αλλά λίγο πιο ειλικρινά. Να σταθείς για λίγο σε αυτό που νιώθεις, χωρίς να το διορθώσεις. Να το αναγνωρίσεις χωρίς να το υποτιμήσεις. Να το αφήσεις να υπάρχει, χωρίς να το κλείσεις βιαστικά. Αυτό είναι η επαφή. Όχι να εξηγήσεις το συναίσθημα. Όχι να το αναλύσεις. Αλλά να το ζήσεις.

Και εκεί αρχίζει να αλλάζει κάτι. Όχι επειδή «έκανες κάτι σωστά». Αλλά επειδή σταμάτησες να αποφεύγεις. Γιατί τα συναισθήματα δεν μπλοκάρουν από μόνα τους. Μπλοκάρουν όταν τα κρατάμε. Όταν δεν τα αφήνουμε να κινηθούν. Όταν δεν τους δίνουμε χώρο. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο. Όχι να νιώθεις. Αλλά να αντέχεις αυτό που νιώθεις. Χωρίς να το μικρύνεις. Χωρίς να το απομακρύνεις. Χωρίς να το κλείσεις βιαστικά σε ένα «δεν πειράζει». Γιατί η επαφή με τα συναισθήματά σου δεν είναι τεχνική. Δεν είναι κάτι που «μαθαίνεται» σαν οδηγία. Είναι μια στάση. Μια μικρή μετατόπιση: από το να αποφεύγεις…
στο να μένεις. Και ίσως, για αρχή, αυτό να είναι αρκετό.

Γράφει ο Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Σε πανηγυρικό κλίμα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος είπε το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου το «Δεύτε λάβετε φως» στους πιστούς που βρέθηκαν στο Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα για να παρακολουθήσουν μέσα σε κλίμα κατάνυξης την τελετή αφής του Αγίου Φωτός.

Ο Πατριάρχης εξήλθε από τον Πανάγιο Τάφο λίγω μετά τις 14.00 κρατώντας τις 33 λαμπάδες, όπως προστάζει το τελετουργικό μία για κάθε έτος του Χριστού στη Γη με το συγκεντρωμένο πλήθος να σπεύδει να λάβει το ανέσπερο φως με τις καμπάνες να κομίζουν το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου.

Ο ενθουσιασμός των πιστών ήταν πρόδηλος με πολλούς εξ αυτών να κάνουν το σήμα του σταυρού και να πιάνουν με γυμνά χέρια τη φλόγα για να δείξουν ότι δεν καίγονται.

Λόγω των αυξημένων μέτρων ασφαλείας που έχει λάβει το Ισραήλ η είσοδος για φέτος επετράπη μόλις σε 2.750 άτομα, με ειδικό βραχιολάκι.

Τα βραχιολάκια κατανεμήθηκαν ισάριθμα σε τέσσερες θρησκευτικές κοινότητες για Ορθόδοξους, Κόπτες, Αρμένιους και Σύρους.

Σύμφωνα με το τελετουργικό που τηρείται απαρεγκλίτως κάθε χρόνο ύστερα από εξονυχιστικούς ελέγχους το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ο πατριάρχης Ιεροσολύμων, Θεόφιλος, μπαίνει στο Ιερό Κουβούκλιο για την τελετή αφής του Αγίου Φωτός.

Σημειώνεται ότι για την τελετή ο Πατριάρχης βγάζει την αρχιερατική στολή του και μένει μόνο με το λευκό στιχάριο. Παίρνει τους σβηστούς πυρσούς και εισέρχεται στο Ιερό Κουβούκλιο, όπου όλα είναι σβηστά.

Μετά την ολοκλήρωση της τελετής βγαίνει κρατώντας στα χέρια του 33 λαμπάδες όσες και τα χρόνια του Ιησού και μεταλαμπαδεύει το Άγιο Φως στους παρισταμένους μεταφέροντας το μήνυμα της Ανάστασης στην ανθρωπότητα, ενώ οι καμπάνες του Ναού της Αναστάσεως χτυπούν μεταδίδοντας στο χαρμόσυνο νέο.