spot_img
9.1 C
Rafina
Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου, 2026
spot_img
Αρχική Blog Σελίδα 272

Γιατί δεν «γράφουν» οι κάμερες κυκλοφορίας; Τι συμβαίνει στους δρόμους της Αττικής;

0

Κάμερες εδώ, κάμερες παντού, όμως καμία κάμερα δεν δουλεύει. Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει κανείς αυτό που συμβαίνει στους δρόμους του λεκανοπεδίου της Αττικής.

Την ώρα που παρά την αυστηροποίηση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (KOK), η συμπεριφορά αρκετών οδηγών παραμένει ανεύθυνη και άκρως επικίνδυνη, οι πολυδιαφημισμένες κάμερες που θα τοποθετούνταν σε αρκετά σημεία της Αθήνας και θα κατέγραφαν παραβιάσεις, προς το παρόν παραμένουν άφαντες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και όσες έχουν ήδη τοποθετηθεί, αφορούν αποκλειστικά την εποπτεία της κυκλοφορίας.

Μιλώντας στο MEGA ο σύμβουλος διαχείρισης κυκλοφορίας, Κίμωνας Λογοθέτης, τόνισε ότιο «έπρεπε να έχει ξεκινήσει η τοποθέτηση τους τον Φεβρουάριο του ’25, αλλά μέχρι και σήμερα καμία κάμερα δεν έχει τοποθετηθεί».

Καταγράφουν παραβάσεις, χωρίς κλήσεις
Στη Λεωφόρο Ποσειδώνος, στο ύψος του Αλίμου, έχουν τοποθετηθεί πιλοτικά από το 2021 οι δύο πρώτες κάμερες, που σύμφωνα με τα στοιχεία, καταγράφουν περίπου 16 παραβάσεις την ώρα.

Τι ισχύει όμως με τις συγκεκριμένες κάμερες 4 χρόνια μετά; «Καταγράφουν τις παραβάσεις, δεν έχει γίνει όμως η διασύνδεση με την Ελληνική Αστυνομία, γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί το ενιαίο ψηφιακό σύστημα διαχείρισης παραβάσεων. Ακόμη, οι κλήσεις φθάνουν στην Περιφέρεια Αττικής, αλλά οι κλήσεις αυτές δεν φθάνουν ποτέ στους παραβάτες οδηγούς», προσθέτει ο κ. Λογοθέτης.

 

Χιλιάδες κάμερες από το 2026
Μέσα στο 2026 έχει σχεδιαστεί να τοποθετηθούν 2.000 σταθερές και 500 κινητές κάμερες καταγραφής παραβάσεων.

Πρώτα όμως πρέπει να γίνει η δημοπρασία και να ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο, κάτι που σημαίνει πως κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια ότι όλα θα έχουν ολοκληρωθεί μέσα στο επόμενο έτος.

Ιταλία: Πέθανε η Σοφία Κοράντι, η δημιουργός του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών Εράσμους

0

Η Σοφία Κοράντι, δημιουργός του προγράμματος Εράσμους – το οποίο έδωσε τη δυνατότητα σε εκατομμύρια νέους να σπουδάσουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες – πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 91 ετών, όπως μετέδωσαν ιταλικά μέσα ενημέρωσης χθες Σάββατο.

Στην ανακοίνωση της οικογένειας, η ιταλίδα ακαδημαϊκός περιγράφεται ως μια γυναίκα με «αστείρευτη ενέργεια, πνευματική και συναισθηματική γενναιοδωρία». Η Κοράντι, καθηγήτρια Εκπαιδευτικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο Roma Tre, ήταν γνωστή με το προσωνύμιο «Mamma Erasmus», όπως μετέφερε το ΑΠΕ.

Είχε λάβει μια αναγνωρισμένη αμερικανική υποτροφία Fulbright, η οποία την οδήγησε στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Νομική.

Όταν επέστρεψε όμως στην πατρίδα της, το αμερικανικό πτυχίο της δεν αναγνωρίστηκε από το ιταλικό εκπαιδευτικό σύστημα. Εμπνεύστηκε και πρότεινε ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών, το οποίο τελικά ξεκίνησε το 1987 στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η εμπνεύστρια και δημιουργός του Εράσμους έκανε πιο όμορφη τη ζωή 16 εκατ. φοιτητών

Έκτοτε περίπου 16 εκατομμύρια φοιτητές έχουν συμμετάσχει στο πρόγραμμα, σύμφωνα με τον ιστότοπο του Εράσμους. Το πρόγραμμα, το οποίο διαχειρίζεται η ΕΕ, προωθεί τη στενή συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίων και ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε όλη την Ευρώπη.

Η γεννημένη στη Ρώμη ακαδημαϊκός είχε διεξάγει έρευνες σχετικά με το δικαίωμα στην εκπαίδευση για λογαριασμό της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, της Ακαδημίας Διεθνούς Δικαίου της Χάγης και της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου (LSE).

Ο ιταλός υπουργός Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι υπογράμμισε πως η Σοφία Κοράντι «ενέπνευσε εκατομμύρια νέους που ταξίδεψαν, σπούδασαν και ενστερνίστηκαν διαφορετικούς πολιτισμούς».

«Εκατομμύρια φοιτητές οφείλουν σε εκείνη ένα κομμάτι της ζωής τους», έγραψε ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, αποτίοντας φόρο τιμής στην «Μαμά του Εράσμους, της οποίας το όραμα εξακολουθεί να οικοδομεί την Ευρώπη μας».

Εσείς ξέρατε πώς λέγονται οι “φώναξέ μου τον υπεύθυνο”;

0

Δεν χρειάζεται να ζείτε στην Αμερική για να έχετε συναντήσει μια “Karen” ή έναν “Kevin”. Μπορεί να βρίσκονται μπροστά σας στο ταμείο, να γράφουν σχόλια σε δημόσιες αναρτήσεις ή να διαμαρτύρονται στην πολυκατοικία επειδή «δεν είναι ώρα για παιχνίδια» (χωρίς να είναι ώρα κοινής ησυχίας).

Τι σημαίνουν ακριβώς οι όροι “Karen” και “Kevin”

Ο όρος “Karen” ξεκίνησε ως meme στις ΗΠΑ για να περιγράψει συνήθως μια λευκή γυναίκα μέσης ηλικίας που κάνει υπερβολικά παράπονα για ασήμαντα πράγματα, μιλάει με τόνο εξουσίας και θεωρεί αυτονόητο ότι οι υπόλοιποι πρέπει να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις της.

Το ανδρικό αντίστοιχο, ο “Kevin”, έχει ακριβώς την ίδια ψυχολογία: μια αίσθηση προνομίου, υπερβολικής βεβαιότητας και ανάγκης επιβολής.

Με τα χρόνια, ο όρος έπαψε να αφορά μόνο την «ξινή κυρία της γειτονιάς» και έγινε σύμβολο μιας νοοτροπίας που μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε: από τη γκρίνια στο σχολικό chat μέχρι την απαίτηση για «λίγη ησυχία επιτέλους» στην… παιδική χαρά.

 

iSTOCK

 

Οι “Karens” και οι “Κevins” δεν υψώνoυν ποτέ τη φωνή τους «επειδή έχουν νεύρα». Φωνάζουν «γιατί έχουν δίκιο». Και είναι ακριβώς αυτή η πεποίθηση που τους κάνει αναγνωρίσιμους: ο κόσμος πρέπει να λειτουργεί όπως θεωρούν οι ίδιοι — με κανόνες που δεν αποφάσισε κανείς άλλος, αλλά που οφείλουν όλοι να τηρήσουν.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν υπερβολικά, ρίξτε μια ματιά γύρω σας: πόσες φορές έχουμε δει ανθρώπους να απειλούν με «καταγγελία» για κάτι εντελώς παράλογο, να απειλούν ότι θα καλέσουν ή να καλούν όντως την αστυνομία γιατί κάποιος πάρκαρε (νόμιμα φυσικά) σε μία θέση που θεωρούσαν δικαιωματικά δική τους, να μιλούν για «αλητείες» επειδή μερικά παιδιά παίζουν δυνατά ή να εξηγούν στο προσωπικό ενός καταστήματος πώς θα έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους; Αυτή η μικρή —και συχνά κοινωνικά αποδεκτή— διάθεση για έλεγχο είναι ο πυρήνας της Karen-ικής και Kevin-ικής συμπεριφοράς.

Γιατί τα συγκεκριμένα ονόματα

Ο όρος “Karen” δεν προέκυψε τυχαία. Στις ΗΠΑ, το όνομα αυτό ήταν εξαιρετικά συνηθισμένο ανάμεσα σε λευκές γυναίκες μεσοαστικής τάξης που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’60 και ’70, ένα δημογραφικό στο οποίο συχνά αποδίδεται η συγκεκριμένη συμπεριφορά ελέγχου και «δικαιωματισμού». Χρησιμοποιήθηκε αρχικά σε stand-up κωμωδίες και viral βίντεο για να περιγράψει τη γυναίκα που απαιτεί να «μιλήσει με τον διευθυντή», θεωρώντας αυτονόητο ότι η άποψή της έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από όλων των υπολοίπων. Το «Karen» επικράτησε γιατί είναι σύντομο, ηχηρό και αναγνωρίσιμο.

 

iSTOCK

 

Αντίστοιχα, το ανδρικό όνομα Kevin (ή σε κάποιες εκδοχές «Ken», «Kyle») καθιερώθηκε ως το αντρικό αντίστοιχο, γιατί παραπέμπει σε έναν τύπο άνδρα που μιλά με τόνο αυθεντίας, διορθώνει τους άλλους, εξηγεί πώς «πρέπει» να γίνονται τα πράγματα και θεωρεί λογικό να καλεί τις Αρχές για να επιβάλουν αυτό που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως «τάξη».

Κανένα από τα δύο ονόματα δεν έχει κάποιο βαθύ νόημα από μόνο του· απλώς κουμπώνουν ηχητικά και πολιτισμικά πάνω σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό στερεότυπο: λευκοί, μεσαίας τάξης, περίπου άνω των 45, με έντονη αίσθηση ότι ο δημόσιος χώρος πρέπει να λειτουργεί με τους δικούς τους κανόνες.

Οι ρατσιστές “Karen” και “Kevin”

Από μία “έρευνα” στα memes και τα reels που κυκλοφορούν γύρω από το θέμα φαίνεται πως ο περισσότερος κόσμος – κυρίως στο εξωτερικό – διαχειρίζεται την κάθε “Karen” και τον κάθε “Kevin” που θα βρεθεί στον δρόμο του είτε αγνοώντας τους είτε αντιμετωπίζοντάς τους (όχι πάντα με τον σωστό τρόπο).

Ωστόσο, όλο αυτό έχει και μια πολύ πιο σοβαρή διάσταση: οι Karens και Kevins συνδέθηκαν στο εξωτερικό με περιπτώσεις ρατσιστικών καταγγελιών, όπου κάποιος καλεί την αστυνομία για ανθρώπους που απλώς… υπάρχουν σε δημόσιο χώρο. Από μαύρους εφήβους που κάθονται σε πάρκα μέχρι οικογένειες μεταναστών που κάνουν μπάρμπεκιου, καταγράφηκαν δεκάδες περιστατικά στις ΗΠΑ όπου μια «ενοχλημένη» Karen έγινε ο καταλύτης για αστυνομικές επεμβάσεις χωρίς λόγο — πολλές φορές με επικίνδυνες ή τραγικές συνέπειες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η Karen-ική συμπεριφορά δεν είναι απλώς γκρίνια, αλλά μια μορφή μικρο-εξουσίας που στρέφεται ενάντια σε μειονότητες, παιδιά, νέους ή ανθρώπους που – υποτίθεται- πως «δεν ταιριάζουν στο περιβάλλον» των “Karen” και “Kevin”.

Σε βίντεο που αναρτήθηκε στο TikTok – μαγνητοσκοπημένο από την πλευρά του θύματος – μία γυναίκα με τα “χαρακτηριστικά” της “Karen” αμφισβητεί ότι ένας μαύρος γείτονάς της κατοικεί όντως στον ίδιο δρόμο με εκείνη. Από όσο μπορούμε να καταλάβουμε, φαίνεται πως η γυναίκα μοιάζει να πιστεύει πως ο άνδρας δεν “ανήκει” (κοινωνικά) σε αυτή τη γειτονιά και πως μάλλον κάτι ύποπτο συμβαίνει. Αξίζει να σημειωθεί πως όσο η γυναίκα φωνάζει ο άνδρας βρίσκεται στο αυτοκίνητό του και όταν μάλιστα του λέει πως θα καλέσει την αστυνομία εκείνος της απαντά πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και την προτρέπει να το κάνει. Τότε εκείνη προσποιείται ότι οπλοφορεί και πως “κρατιέται” για να μην στρέψει το ” “όπλο” της εναντίον του.

Nα θυμίσουμε επίσης πως “Κaren” αποκαλούσαν τα παιδιά της γειτονιάς και την Σούζαν Λόριντς, την “Τέλεια Γειτόνισσα” που φιγουράρει πλέον στα true crime documentaries του Netflix καθώς όχι μόνο παρενοχλούσε, χρησιμοποιώντας ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς, τα μαύρα παιδιά της γειτονιάς της αλλά σκότωσε και μια μαύρη γειτόνισσά της, μητέρα τεσσάρων παιδιών.

Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι ο όρος που γεννήθηκε στο ίντερνετ δεν είναι απλώς μια χιουμοριστική ταμπέλα. Είναι μια κοινωνική υπενθύμιση να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τα όρια ανάμεσα στο παράπονο, την ανάγκη να ακουστεί μια ενόχληση και στην επιβολή μιας προσωπικής «κανονικότητας» πάνω στους άλλους. Γιατί άλλο να ζητάς σεβασμό – και άλλο να απαιτείς συμμόρφωση με βάση τα δικά σου παράλογα – πόσο μάλλον ρατσιστικά – πρότυπα.

Ίσως, λοιπόν, η πραγματική αξία των όρων “Karen” και “Kevin” να βρίσκεται στη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε πότε ο εκνευρισμός μας μετατρέπεται σε ανάγκη άσκησης εξουσίας. Και να το λύνουμε.

Cheerleading στη Ραφήνα – Ένα άθλημα που κερδίζει εντυπώσεις και καρδιές

Το cheerleading έχει έρθει δυναμικά στη Ραφήνα και πλέον αποτελεί μια μοναδική επιλογή για παιδιά και γονείς που αναζητούν κάτι διαφορετικό, εντυπωσιακό και δημιουργικό. Δεν είναι απλώς χορός ή γυμναστική – είναι ένα ολόκληρο άθλημα που συνδυάζει δύναμη, πειθαρχία, ενέργεια και φαντασμαγορία.

Οι μικρές και μεγάλες cheerleaders της Ραφήνας έχουν ήδη μπει στη ρουτίνα της προπόνησης και οι γονείς βλέπουν από κοντά τη χαρά και τον ενθουσιασμό τους. Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα το αγάπησαν τα παιδιά, πόσο δεμένα νιώθουν με την ομάδα τους και πόσο τους γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Το cheerleading δίνει σε κάθε κορίτσι (και αγόρι) πολλά περισσότερα από αθλητικές δεξιότητες.

  • Μαθαίνει να λειτουργεί ομαδικά, να σέβεται και να στηρίζει τους άλλους.

  • Αναπτύσσει ευλυγισία, αντοχή, δύναμη και συγχρονισμό.

  • Καλλιεργεί την πειθαρχία και το πάθος για το καλύτερο.

  • Και κυρίως, χαρίζει αυτοπεποίθηση και λάμψη σε κάθε παιδί που ανεβαίνει στο ταπί.

 

Πολλές φορές το cheerleading ανοίγει και δρόμους πέρα από τον αθλητισμό. Σε πανεπιστημιακό επίπεδο, ειδικά στο εξωτερικό, οι cheerleaders μπορούν να αποκτήσουν υποτροφίες για σπουδές, αφού αναγνωρίζεται ως απαιτητικό και οργανωμένο άθλημα που χτίζει χαρακτήρα και προσφέρει εμπειρίες ζωής.

Η Ραφήνα, λοιπόν, απέκτησε ένα ακόμα μεγάλο αθλητικό στολίδι, το cheerleading. Ένα άθλημα που συνδυάζει το εντυπωσιακό θέαμα με την αληθινή αθλητική παιδεία, φέρνοντας τα παιδιά μας πιο κοντά στο όνειρο και στη χαρά του να ανήκουν σε μια μεγάλη, δυνατή ομάδα.

Το cheerleading δεν είναι απλώς μια μορφή χορού ή ένα θέαμα στις κερκίδες. Είναι ένα ολοκληρωμένο άθλημα που συνδυάζει χορό, γυμναστική, ακροβατικά και ομαδικό πνεύμα, καλλιεργώντας τη δύναμη, την ευλυγισία και την αυτοπεποίθηση των αθλητών. Στη Ραφήνα, η ομάδα Phoenix του ΔΑΣ ΑΡΑΦΗΝ έρχεται για να ανοίξει νέους δρόμους στον αθλητισμό της περιοχής.

Το άθλημα που κερδίζει έδαφος

Σε όλο τον κόσμο, το cheerleading έχει εξελιχθεί σε μια από τις πιο απαιτητικές και θεαματικές μορφές αθλητισμού. Με συνεχείς διεθνείς διοργανώσεις, αυστηρούς κανονισμούς και σκληρή προπόνηση, αναγνωρίζεται πλέον ως άθλημα υψηλών προδιαγραφών. Στη χώρα μας κάνει δυναμικά βήματα και στη Ραφήνα βρίσκει το δικό του σπίτι.

Η ομάδα Phoenix – ΔΑΣ ΑΡΑΦΗΝ

Η ομάδα Phoenix δημιουργήθηκε με σκοπό να προσφέρει στα παιδιά της περιοχής την ευκαιρία να ζήσουν από κοντά τη μαγεία του cheerleading. Με προπονήσεις που συνδυάζουν τεχνική, ρυθμό και συνεργασία, οι μικροί αθλητές μαθαίνουν να δουλεύουν ως ομάδα, να βάζουν στόχους και να ξεπερνούν τα όριά τους.

Πρόγραμμα & πληροφορίες

Κλειστό Γυμναστήριο και Κολυμβητήριο Ραφήνας
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
19:00 & 21:00
Για παιδιά από 4 ετών και άνω
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6944562527

Η φλόγα που δεν σβήνει

Όπως δηλώνει και το όνομα της ομάδας, Phoenix, η φλόγα του ενθουσιασμού, της δύναμης και της δημιουργίας δεν σβήνει ποτέ. Η Ανατολική Αττική αποκτά πλέον τη δική της ομάδα cheerleading και ανοίγει νέες προοπτικές για τα παιδιά και τους νέους της πόλης.

Τι είναι αυτό το “6-7” που λένε όλοι αλλά κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει

0

Ποτέ άλλοτε ένας αριθμός δεν είχε προκαλέσει τέτοια φρενίτιδα και αναστάτωση, ειδικά εντός των σχολικών κοινοτήτων, όσο οι αριθμοί “6-7” ή όπως χαρακτηριστικά προφέρονται από τους εκπροσώπους της Gen Alpha, “six-seveeeeen“. Το νέο viral meme έχει στοιχειώσει αυτή την περίοδο τις σχολικές αίθουσες, ακούγεται από όλο και περισσότερους, αλλά κανείς ή σχεδόν κανείς, δεν ξέρει τι σημαίνει.

Οι μαθητές το φωνάζουν όταν ο δάσκαλος γυρίζει το βιβλίο στη σελίδα 67, όταν απομένουν 6 με 7 λεπτά μέχρι το φαγητό ή απλώς… όταν θέλουν.

Είναι σαν πανούκλα, ένας ιός που έχει καταλάβει τα μυαλά αυτών των παιδιών“, δηλώνει χαρακτηριστικά ο Γκέιμπ Ντάνενμπρινγκ, καθηγητής φυσικών επιστημών της έβδομης τάξης στο Sioux Falls της Νότιας Ντακότα. “Δεν μπορείς να πεις κανέναν συνδυασμό των αριθμών 6 ή 7 χωρίς τουλάχιστον 15 παιδιά να ουρλιάξουν ‘6-7!’”.

Πρόκειται για ένα αστείο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος και κυρίως… χωρίς καμία απολύτως λογική. Όμως, η χρήση του λειτουργεί σαν “σύνθημα”: κάνει τον μαθητή να νιώθει πως ανήκει σε μια μεγαλύτερη, πιο “ψαγμένη” ομάδα συνομηλίκων.

Ένα γλωσσικό παιχνίδι που μόνο τα μέλη της ξέρουν πως να παίζουν, δήλωσε η Γκέιλ Φέρχουρστ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι που διδάσκει ηγετική επικοινωνία.

Ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τι είναι το ‘6-7’.

Μπορεί να μην υπάρχει καμία λογική εξήγηση για το ‘6-7’, ωστόσο η πιο πιθανή είναι πως προέρχεται από το τραγούδι “Doot Doot (6 7)” του ράπερ Skrilla, στο οποίο ακούγεται ο στίχος: “6-7, I just bipped right on the highway (6-7, μόλις έκανα στροφή στην εθνική οδό)”. Στην περίπτωση δε του Skrilla, το ‘6-7’ ενδέχεται να παραπέμπει στον αστυνομικό κωδικό 10-67, ο οποίος χρησιμοποιείται για την αναφορά ενός θανάτου.

Ο ίδιος ο ράπερ έχει παραδεχθεί πως η φράση “six, seven” είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα, λέγοντας στο Wall Street Journal: “Ποτέ δεν έδωσα (σ.σ. στη φράση) πραγματικό νόημα, και ακόμα δεν θα ήθελα να το κάνω”, υποστηρίζοντας ότι η απουσία νοήματος είναι “ο λόγος για τον οποίο όλοι συνεχίζουν να την λένε”.

Τον Δεκέμβριο του 2024, περίπου την ίδια περίοδο που το “Doot Doot” άρχισε να γίνεται δημοφιλές, ο νεαρός μπασκετμπολίστας-θαύμα, Taylen Kinney έδωσε τη χαριστική βολή για να εκτοξευτεί το virality της φράσης.

Σε ένα βίντεο που ανέβασε η ομάδα του, Overtime Elite, ένας συμπαίκτης του Kinney τού ζητά να βαθμολογήσει ένα ρόφημα Starbucks με άριστα το 10.

Κάτι σαν 6… 6… 6-7“, απαντά, κάνοντας μια χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια, σαν να ζυγίζει δύο επιλογές στις παλάμες του.

 

 

Λίγο αργότερα, ο Kinney άρχισε να ενσωματώνει το τραγούδι και την κίνηση που έκανε, στα TikTok βίντεό του, και με πάνω από 1 εκατομμύριο followers, δεν άργησε να γίνει μανία.

Το τραγούδι δεν άργησε να εμφανίζεται σε βίντεο με τα καλύτερα στιγμιότυπα αθλητικών γεγονότων, ενώ στο TikTok κάνει ξεχωριστή… καριέρα, αφού αμέτρητα βίντεο δείχνουν παιδιά που είτε φωνάζουν “six, seven” είτε ξεσπούν σε υστερία μόλις το ακούσουν από κάποιον άλλον. Σύμφωνα με τα επίσημα analytics της πλατφόρμας, πάνω από 2 εκατομμύρια αναρτήσεις χρησιμοποιούν ήδη το hashtag #67.

 

 

Η χρήση του hashtag εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, κάτι που συμπίπτει με την επιστροφή των μαθητών στα σχολεία. Το meme μπήκε για τα καλά στις σχολικές αίθουσες, με ορισμένους καθηγητές να ανεβάζουν TikToks στα οποία μετράνε πόσες φορές την ημέρα άκουσαν τη φράση ‘6-7’ ή εκφράζουν τον εκνευρισμό και την αγανάκτησή τους, ενώ άλλοι προσπαθούν να το χρησιμοποιήσουν ως εργαλείο για να τραβήξουν την προσοχή των μαθητών τους.

 

 

 

Για πολλούς, το meme “six, seven” αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που αποκαλείται “brain rot (εγκεφαλική σήψη)” του διαδικτύου, όρος που περιγράφει την κατανάλωση χαμηλής ποιότητας και χωρίς νοήματος περιεχομένου, και την επίδραση που αυτό έχει στη συγκέντρωση και τη σκέψη των χρηστών.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Oxford University Press επέλεξε τον όρο “brain rot” ως λέξη της χρονιάς για το 2024.

Τα παιδιά φωνάζουν ‘6-7’ για να ανήκουν κάπου

Όσο παράλογο κι αν ακούγεται, το ‘6-7’ έχει μια κρίσιμη κοινωνική λειτουργία. Είναι αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν shibboleth — ένα σλόγκαν ή φράση που δηλώνει ότι κάποιος ανήκει σε μια “κλειστή” ομάδα. Όποιος δεν τη λέει ή δεν την “πιάνει”, μένει στο περιθώριο. Και ποιο παιδί δεν θέλει να ανήκει κάπου;

Η γλώσσα είναι τρόπος δημιουργίας κοινότητας“, εξηγεί η Φέρχουρστ. “Ακόμα κι αν ο όρος είναι ανοησία, το γεγονός ότι όλοι κάνουν ότι ξέρουν τι σημαίνει, δημιουργεί αίσθηση ενότητας. Και αντίστοιχα, μπορεί να αποκλείσει όσους δεν το καταλαβαίνουν”.

Το επίσης εντυπωσιακό είναι πως το ‘6-7’ έχει αντέξει περισσότερο από άλλα άνευ νοήματος memes του διαδικτύου, ακόμη και από το ενοχλητικό ‘skibidi‘. Ο λόγος; Πιθανώς επειδή οι ενήλικες εξοργίζονται.

“Το γεγονός ότι μπορείς να προκαλέσεις μια τόσο έντονη αντίδραση για κάτι κυριολεκτικά χωρίς κανένα νόημα… ίσως του δίνει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής απ’ ό,τι θα είχε διαφορετικά”, σχολιάζει ο Τέϊλορ Τζόουνς, γλωσσολόγος και κοινωνικός επιστήμονας.

Ο Τζόουνς σπεύδει επίσης να καθησυχάσει τους γονείς που ανησυχούν ότι τα παιδιά τους παθαίνουν “brainrotting“, αναφέροντας πως οι ανησυχίες για την πτώση του εγγραμματισμού και την αδυναμία κριτικής σκέψης είναι βάσιμες, αλλά όπως τονίζει ο ίδιος, προβάλλονται πάνω σε μια απόλυτα φυσιολογική, νεανική συμπεριφορά.

Ξαναγράφουμε τη δική μας ιστορία“, αναφέρει, λέγοντας πως τέτοια φαινόμενα υπήρχαν πάντα, απλώς τότε δεν υπήρχε το TikTok για να το κάνει παγκόσμιο και viral μέσα σε λίγες ημέρες.

Κάθε γενιά επινοεί τη δική της αργκό, και η γλώσσα εξελίσσεται με τρόπους που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα αντιληφθούμε ποτέ συνειδητά, υπογραμμίζει ο Τζόουνς. Τα παιδιά θα επινοούν πάντα νέες, ωραίες(;) φράσεις, όπως για παράδειγμα το “cool”!, και οι ενήλικες θα είναι μπερδεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν πάντα τι σημαίνουν.

Παναθηναϊκός: Αυτό είναι το “χρυσό” συμβόλαιο του Ανδρέα Τεττέη

0

Ο Παναθηναϊκός κινήθηκε με ταχύτατες διαδικασίες κερδίζοντας τον ανταγωνισμό και κατάφερε να ντύσει στα πράσινα ένα από τα πιο “καυτά” prospects του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον Ανδρέα Τεττέη.

Οι πράσινοι, όπως γράφει το SPORT24, έβγαλαν από τα ταμεία τους ένα ποσό πολύ μεγάλο ποσό για να πείσουν την Κηφισιά να πει το πολυπόθητο “ναι” και να γίνει ο 24χρονος Έλληνας επιθετικός κάτοικος Λεωφόρου.

Για τον Παναθηναϊκό ο Ανδρέας Τεττέη (24 ετών, 1.88 μ.) είναι μια σοβαρή επένδυση, έχοντας σημειώσει τέσσερα γκολ στη φετινή Stoiximan Super League, ενώ έχει και δύο ασίστ στις έξι πρώτες αγωνιστικές.

Advertisement
Η εκτόξευση των προσωπικών του απολαβών
Πέρα όμως από το ποσό που θα καρπωθεί η Κηφισιά για τη μεταγραφή του Ανδρέα Τεττέη και ο ίδιος ο ταλαντούχος επιθετικός θα δει τις ετήσιες απολαβές του να εκτοξεύονται.

Ειδικότερα, ο Τεττέη συμφώνησε να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας 3,5 ετών με τον Παναθηναϊκό, το οποίο θα του αποφέρει συνολικές απολαβές 3 εκατομμυρίων ευρώ.

Κάθε χρόνος συμβολαίου λοιπόν θα αποφέρει στον Έλληνα επιθετικό περισσότερα από 850.000 ευρώ, ενώ στα παραπάνω ποσά συμπεριλαμβάνονται και τα μπόνους.

Η διαφορά μεγέθους είναι τέτοια που ο Τεττέη σχεδόν δεκαπλασίασε τις απολαβές του με τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό, αφού στην Κηφισιά αμειβόταν περίπου με 90.000 ευρώ ετησίως.

Η καρέκλα που αγνοείται – αλλά ο αγώνας καλά κρατεί

0

Ζούμε νέα εποχή και, απ’ ό,τι φαίνεται, με νέα ήθη. Εκλογές χωρίς γραφεία, χωρίς τραπέζια, χωρίς καν… καρέκλες!

Μπορεί να μην υπάρχει χώρος να καθίσουν, υπάρχει όμως άφθονος χώρος για φιλοδοξίες. Και, να τα λέμε όλα, ίσως αυτό να είναι και δείγμα προόδου — εκλογές σε ρυθμό “nomadic office”, όπου όλα γίνονται εν κινήσει, από τα καφέ, τα πεζοδρόμια και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα!

Κάποιοι το λένε πολιτική ευελιξία, άλλοι μινιμαλισμό εξουσίας. Εμείς θα το πούμε πιο απλά: εκλογές χωρίς έδρα, αλλά με έδρα στο πείσμα!

Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει, ποιος θα βρει πρώτος την καρέκλα – όχι για να κάτσει, αλλά απλώς για να την έχει! Γιατί αυτή τη φορά, δεν συζητάμε ποιος θα καθίσει… αλλά ποιος θα τη βρει.

Κι επειδή το χιούμορ δεν αναιρεί τον σεβασμό, ας το πούμε καθαρά.
Ο αγώνας είναι αγώνας, και σε όλους όσοι ρίχνονται σ’ αυτόν — με ή χωρίς καρέκλα — ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία!

Βασίλης Σπαντούρος: Ο Γιώργος Καπουτζίδης, η “θεία Σταματίνα” και η κοινωνία που τελικά χωρίζεται χωρίς λόγο

Ο Γιώργος Καπουτζίδης δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένας από τους πιο ευφυείς δημιουργούς της ελληνικής τηλεόρασης, που εδώ και χρόνια παντρεύει το χιούμορ με την ευαισθησία, και τη σάτιρα με την ανθρωπιά. Από το «Παρά Πέντε» μέχρι τις «Σέρρες», ξέρει να μιλά για όσα οι άλλοι αποφεύγουν, πάντα με τρόπο που αγγίζει χωρίς να προσβάλλει.

Του Βασίλη Σπαντούρου

Πρόσφατα, ένα μικρό βιντεάκι από τη σειρά «Σέρρες» έγινε viral. Στο σκετς αυτό, η περίφημη “θεία Σταματίνα”, με την αθωότητα και την αφέλειά της, επιχειρεί να προφέρει τη λέξη ΛΟΑΤΚΙ — και φυσικά τη μπερδεύει, δημιουργώντας τη δική της εκδοχή, «Ι.Κ.Τ.Ο.Λ.Α.». Ένας πανέξυπνος τρόπος να ειπωθεί μια μεγάλη αλήθεια. Πόσο εύκολα μπορεί η κοινωνία να μπλέκεται με τις ταμπέλες, ενώ στην ουσία όλα είναι πολύ πιο απλά.

Το σκετς, με τη γνώριμη ευρηματικότητα του Καπουτζίδη, έγινε αμέσως αντικείμενο συζήτησης. Επαινέθηκε, μοιράστηκε, σχολιάστηκε — και, όπως πάντα, προκάλεσε αντιδράσεις. Κάποιοι το θεώρησαν αστείο, κάποιοι συγκινητικό, κάποιοι υπερβολικό. Όμως το ερώτημα παραμένει:
Γιατί κάθε φορά τόσος θόρυβος;

Από την αποδοχή στην υπερπροβολή

Ο όρος ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβία, Ομοφυλόφιλος, Αμφιφυλόφιλος, Τρανς, Κουίρ, Ίντερσεξ) γεννήθηκε με σκοπό να συμπεριλάβει, να ενώσει, να δώσει φωνή και ορατότητα σε ανθρώπους που για χρόνια αντιμετώπιζαν διακρίσεις. Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του καθενός να είναι ο εαυτός του και να ζει όπως επιθυμεί.
Όμως κάπου στην πορεία, η ισορροπία χάθηκε. Από την ανάγκη για κατανόηση και ισότητα, περάσαμε σε μια υπερπροβολή, σε μια υπερέκφραση που μοιάζει να κάνει περισσότερο θόρυβο απ’ όση ουσία προσφέρει.

Η συνεχής προβολή, οι καμπάνιες, οι δηλώσεις, τα hashtags, τα σποτ, οι εκδηλώσεις — όλα αυτά, ενώ ξεκίνησαν με καλές προθέσεις, πολλές φορές οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα,
εκεί που υπήρχε αποδοχή, δημιουργείται απόσταση.

Η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν είχε ποτέ να χωρίσει κάτι. Δεν υπήρχε “εμείς και αυτοί”. Κανείς δεν ένιωθε την ανάγκη να εξηγήσει ότι «δεν έχει πρόβλημα» — γιατί απλώς δεν είχε.
Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, κάποιοι που προσπαθούν να υπερασπιστούν τη διαφορετικότητά τους, το κάνουν τόσο έντονα που τελικά είναι οι ίδιοι που μας θεωρούν διαφορετικούς.
Εκείνοι που ζητούν αποδοχή, συχνά μας κοιτούν πια ως “τους άλλους”.
Και κάπως έτσι, το χάσμα που δεν υπήρχε, γεννήθηκε.

Οι «Σέρρες» και το καθρέφτισμα της κοινωνίας

Η σειρά «Σέρρες» είναι μια ευαίσθητη, ανθρώπινη ιστορία για έναν πατέρα και έναν γιο. Δεν είναι μια σειρά «για γκέι», είναι μια σειρά για ανθρώπους. Μιλά για τη συγχώρεση, την κατανόηση, τη σχέση των γενεών.
Κι όμως, κάθε φορά που ο Καπουτζίδης μιλά για αυτά τα ζητήματα, ξεσπά θόρυβος.
Η ίδια κοινωνία που γέλασε και συγκινήθηκε με τις “Σέρρες”, είναι η κοινωνία που —αν τη ρωτήσεις— δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη διαφορετικότητα.
Αλλά όταν αυτή η διαφορετικότητα γίνεται σύνθημα, πανό, διαρκής υπενθύμιση, τότε χάνει τη φυσικότητά της.

Η πραγματική αποδοχή δεν χρειάζεται μικρόφωνα, φώτα και εξηγήσεις.
Χρειάζεται σιωπή, απλότητα και σεβασμό.

Τι μένει στο τέλος

Ο Γιώργος Καπουτζίδης, με το ταλέντο και την ευαισθησία του, καταφέρνει να ανοίγει συζητήσεις που χρειάζονται. Όμως ο δημόσιος διάλογος που ακολουθεί συχνά παραμορφώνει το μήνυμα. Δεν είναι το πρόβλημα η διαφορετικότητα, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται.

Η ισότητα δεν κατακτάται με θόρυβο, αλλά με κανονικότητα.
Όσο πιο πολύ μιλάμε για το αυτονόητο, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να το δούμε ως αυτονόητο.

Δεν είχαμε ποτέ να χωρίσουμε τίποτα.
Απλώς, κάποιοι ξεκίνησαν να μας χωρίζουν.
Κι αν πραγματικά θέλουμε μια κοινωνία χωρίς ταμπέλες, τότε ίσως είναι ώρα να σταματήσουμε να τις προφέρουμε — είτε σωστά, είτε… όπως η θεία Σταματίνα.

Τα παγκάκια της σιωπής

Υπάρχουν μέρη που δεν τα διαλέγεις — σε διαλέγουν.
Ένα παγκάκι μπροστά στη θάλασσα, εκεί που ο ήλιος ακουμπά στο νερό και ο άνεμος σβήνει τις σκέψεις. Εκεί που κάθεσαι και ο χρόνος σταματά για λίγο, για να θυμηθείς πως η ομορφιά δεν χρειάζεται φωνές.

Είναι σημαντικό να βρίσκεις ένα σημείο να κάθεσαι, σε έναν υπέροχο χώρο με μια μαγική θέα. Να ακούς το κύμα, να αφήνεις το βλέμμα να χάνεται και τη σκέψη να καθαρίζει.
Αυτά τα παγκάκια έχουν ψυχή. Κουβαλούν κουβέντες, βλέμματα, στιγμές και σιωπές.

Εμείς δεν θα σας πούμε πού είναι.
Κάποιοι ξέρουν.
Κι όσοι δεν ξέρουν… βρείτε τα.
Γιατί μερικά σημεία δεν αποκαλύπτονται — τα ανακαλύπτεις.

Μνημείο Φίλιππου Καβουνίδη – Αναφορές για φθορά και απάντηση του Δήμου

Αφορμή για σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα στάθηκε η εικόνα φθοράς που παρουσιάζει το μνημείο του Φίλιππου Καβουνίδη στον περίβολο της Παναγίτσας, με χαρακτηριστικές αναφορές να κάνουν λόγο για «βεβήλωση της ιστορικής μνήμης» και «μνημείο ντροπής και αδιαφορίας».

Ρωτήσαμε τη Δημοτική Αρχή, η οποία επιβεβαίωσε ότι είναι ενήμερη για το ζήτημα και έχει ήδη δρομολογήσει την αποκατάσταση της βάσης και του περιβάλλοντος χώρου.

Όπως μας ανέφεραν, η παρέμβαση έχει καθυστερήσει σκόπιμα, ώστε να πραγματοποιηθεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στην ημερομηνία του μνημόσυνου, στις 15 Νοεμβρίου, προκειμένου το έργο να παραδοθεί στην καλύτερη και πιο «φρέσκια» μορφή του, αποφεύγοντας τον κίνδυνο νέου βανδαλισμού.