Η Γαλλία προχώρησε και επίσημα σήμερα, Δευτέρα (22/9), στην αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους κατά τη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής του ΟΗΕ που διεξάγεται στη Νέα Υόρκη για τη λύση δύο κρατών, μια πρωτοβουλία υπό τη Γαλλία και τη Σαουδική Αραβία.

Κατά την έναρξη της ομιλίας του, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν είπε από το βήμα του ΟΗΕ: «Ήρθε η ώρα να απελευθερωθούν οι 48 όμηροι που κρατούνται από τη Χαμάς. Ήρθε η ώρα να σταματήσει ο πόλεμος, οι βομβαρδισμοί στη Γάζα, οι σφαγές και οι εκτοπισμοί». «Γι’ αυτό βρισκόμαστε εδώ σήμερα. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πια», υποστήριξε.

Ο Εμανουέλ Μακρόν συνέχισε με μια ιστορική υπενθύμιση.«Το 1947, αυτή η συνέλευση αποφάσισε να διαιρέσει την Παλαιστίνη σε δύο κράτη, το ένα εβραϊκό και το άλλο αραβικό, και έτσι αναγνώρισε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του καθενός», τόνισε.

«Η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε εκεί το Κράτος του Ισραήλ, εκπληρώνοντας το πεπρωμένο αυτού του λαού», συνέχισε ο Γάλλος πρόεδρος. «Επιτέλους, μετά από χιλιετίες περιπλάνησης και διωγμών, ιδρύθηκε εκεί μια τόσο όμορφη δημοκρατία. Η υπόσχεση ενός αραβικού κράτους παραμένει ανεκπλήρωτη μέχρι σήμερα».

Σύμφωνα με τον ίδιο, «η αλήθεια είναι ότι φέρουμε συλλογική ευθύνη για την μέχρι στιγμής αποτυχία μας να οικοδομήσουμε μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η απόδειξη που μας επιβλήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2023».

Associated Press

«Τίποτα δεν δικαιολογεί πλέον τον πόλεμο στη Γάζα. Τίποτα», τόνισε ο Μακρόν. «Αντίθετα, όλα απαιτούν να τεθεί οριστικό τέλος. Τώρα, επειδή δεν το είχαμε κάνει νωρίτερα, για να σώσουμε ζωές, τις ζωές των Ισραηλινών ομήρων που εξακολουθούν να κρατούνται σε άθλιες συνθήκες, τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων πολιτών που μαστίζονται από την πείνα, τα βάσανα, τον φόβο του θανάτου και το πένθος των αγαπημένων τους προσώπων».

«Η Γαλλία αναγνωρίζει σήμερα το Κράτος της Παλαιστίνης», δήλωσε ο Μακρόν κατά τη διάρκεια της ομιλίας του. «Αυτή η αναγνώριση είναι ένας τρόπος να δηλώσουμε ότι ο παλαιστινιακός λαός δεν είναι ένας λαός περιττός. Αντιθέτως, είναι ο λαός που δεν λέει ποτέ αντίο σε τίποτα», συνέχισε ο Γάλλος πρόεδρος. «Η αναγνώριση των νόμιμων δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού δεν αφαιρεί τίποτα από τα δικαιώματα του ισραηλινού λαού, τα οποία η Γαλλία υποστήριξε από την πρώτη μέρα (…) . Ακριβώς επειδή είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτή η αναγνώριση είναι η μόνη λύση που θα φέρει ειρήνη στο Ισραήλ».

Για τον Γάλλο πρόεδρο, «οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι ζουν σε μια διπλή μοναξιά»: «Τη μοναξιά των Ισραηλινών μετά τον εφιάλτη της 7ης Οκτωβρίου 2023» και «τη μοναξιά των Παλαιστινίων οι οποίοι είναι εξαντλημένοι μέσα σε αυτόν τον ατελείωτο πόλεμο». «Έχει έρθει η ώρα, γιατί τα χειρότερα μπορούν να συμβούν», προειδοποιεί. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι απαραίτητο να «ανοίξει αυτός ο δρόμος προς την ειρήνη».

«Υπάρχει φόβος ότι οι “Συμφωνίες του Αβραάμ” ή το “Καμπ Ντέιβιντ” θα αμφισβητηθούν από τις ενέργειες του Ισραήλ και ότι η ειρήνη θα καταστεί αδύνατη για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Μέση Ανατολή», είπε. «Επομένως, φέρουμε μια ιστορική ευθύνη. Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να διατηρήσουμε τη δυνατότητα μιας λύσης δύο κρατών: Ισραήλ και Παλαιστίνη να ζουν δίπλα-δίπλα με ειρήνη και ασφάλεια».

“Ήρθε ο καιρός της ειρήνης”

Associated Press

Ο Εμανουέλ Μακρόν θέλει να «εφαρμοστεί ένα ειρηνευτικό σχέδιο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλων». Σύμφωνα με τον ίδιο, «το πρώτο στάδιο» αυτού του σχεδίου ειρήνης και ασφάλειας είναι «απόλυτα επείγον, να συνδυαστεί η απελευθέρωση των 48 ομήρων με τον τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλη την επικράτεια της Γάζας». Χαιρετίζει «τις προσπάθειες του Κατάρ, της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Πολιτειών για την επίτευξη αυτού του στόχου» και ζητά «από το Ισραήλ να μην κάνει πλέον τίποτα που να εμποδίζει την επιτυχία τους».

«Η Χαμάς ηττήθηκε στρατιωτικά λόγω της εξουδετέρωσης των ηγετών της και των υπευθύνων λήψης αποφάσεων», είπε. «Πρέπει να ηττηθεί πολιτικά για να διαλυθεί πραγματικά μόλις συμφωνηθεί η εκεχειρία». Πρέπει να καταβληθεί «μαζική προσπάθεια» «για να παρασχεθεί συλλογική βοήθεια στον λαό της Γάζας». «Ευχαριστώ την Αίγυπτο και την Ιορδανία για τη δέσμευσή τους εδώ και υπενθυμίζω στο Ισραήλ την απόλυτη υποχρέωσή του να διευκολύνει την ανθρωπιστική πρόσβαση στη Γάζα για να βοηθήσει έναν πληθυσμό που τώρα στερείται τα πάντα», τόνισε.

Μετά «την πρώτη φάση», αυτή του ειρηνευτικού σχεδίου, «η δεύτερη φάση είναι αυτή της σταθεροποίησης και της ανοικοδόμησης στη Γάζα», συνέχισε ο Μακρόν. «Μια μεταβατική κυβέρνηση που θα ενσωματώνει την Παλαιστινιακή Αρχή, την παλαιστινιακή νεολαία, συνοδευόμενη από δυνάμεις ασφαλείας των οποίων την εκπαίδευση επιταχύνουμε, θα έχει το μονοπώλιο στην ασφάλεια στη Γάζα. Θα εφαρμόσει την αποδόμηση και τον αφοπλισμό της Χαμάς, με την υποστήριξη διεθνών εταίρων και τους πόρους που θα είναι απαραίτητοι για αυτή τη δύσκολη αποστολή».

«Η Γαλλία είναι έτοιμη να συμβάλει σε μια διεθνή αποστολή σταθεροποίησης και να υποστηρίξει, μαζί με τους Ευρωπαίους εταίρους της, την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των παλαιστινιακών δυνάμεων ασφαλείας», συνέχισε. «Επίσης, εναπόκειται στο Κράτος της Παλαιστίνης (…) να προσφέρει στον λαό του ένα ανανεωμένο και ασφαλές πλαίσιο για δημοκρατική έκφραση».

Ο Εμανουέλ Μακρόν διατύπωσε κάποιους όρους που συνοδεύουν την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Η Γαλλία θα μπορούσε «να αποφασίσει να εγκαταστήσει πρεσβεία στο Κράτος της Παλαιστίνης, μόλις απελευθερωθούν όλοι οι όμηροι που κρατούνται στη Γάζα και μόλις επιτευχθεί εκεχειρία».

«Οι απαιτήσεις της Γαλλίας από το Ισραήλ δεν θα είναι λιγότερες απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους της», υπόσχεται. «Αυτό δείχνει το επίπεδο συνεργασίας της μαζί του, σχετικά με τα μέτρα που θα λάβει για τον τερματισμό του πολέμου και τη διαπραγμάτευση της ειρήνης».

«Αναμένω επίσης από τους Άραβες και Μουσουλμάνους εταίρους μας, οι οποίοι δεν το έχουν ακόμη πράξει, να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους να αναγνωρίσουν το Κράτος του Ισραήλ και να έχουν ομαλές σχέσεις μαζί του», συνέχισε.

«Η ειρήνη είναι πολύ πιο απαιτητική, πολύ πιο δύσκολη από οποιονδήποτε πόλεμο. Αλλά ήρθε η ώρα», κατέληξε ο Εμανουέλ Μακρόν.

(AP Photo/Angelina Katsanis)

Η Παλαιστινιακή Αρχή χαιρετίζει την “ιστορική και θαρραλέα” απόφαση

Ενώ ο Εμανουέλ Μακρόν δεν είχε ακόμη ολοκληρώσει την ομιλία του στο βήμα του ΟΗΕ, η Παλαιστινιακή Αρχή χαιρέτισε το βράδυ της Δευτέρας την επίσημη ανακοίνωση του Γάλλου προέδρου για την αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης από τη Γαλλία, χαρακτηρίζοντάς την ως μια «ιστορική και θαρραλέα» απόφαση .

Το παλαιστινιακό υπουργείο Εξωτερικών χαιρέτισε με ανακοίνωσή του «την αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης από τη φίλη Δημοκρατία της Γαλλίας και τη θεωρεί ιστορική και θαρραλέα απόφαση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, υποστηρίζοντας έτσι τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την επίτευξη ειρήνης και την εφαρμογή της λύσης των δύο κρατών».

Το υπουργείο χαιρετίζει επίσης «τον πρωτοποριακό ρόλο που διαδραμάτισαν η Γαλλία και ο πρόεδρος Μακρόν στην ενθάρρυνση πολλών κρατών» να προχωρήσουν στην ίδια αναγνώριση.

Μετά τον Εμανουέλ Μακρόν τον λόγο έλαβε ο Σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών, Φαϊσάλ μπιν Φαρχάν, και έπειτα ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, και στη συνέχεια άλλοι παγκόσμιοι ηγέτες.

«Η λύση των δύο κρατών, βασισμένη στα σύνορα πριν από το 1967 – με την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα και των δύο κρατών – είναι η μόνη διέξοδος από αυτόν τον εφιάλτη», υποστήριξε ο Αντόνιο Γκουτέρες και τόνισε πως «η κατάσταση [στη Γάζα] είναι αφόρητη και επιδεινώνεται ώρα με την ώρα». «Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συλλογική τιμωρία που επιβάλλεται στον λαό της Γάζας και οποιαδήποτε μορφή εθνοκάθαρσης», συνέχισε. Η αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης είναι «δικαίωμα, όχι χάρη», επέμεινε.

Ο πρόεδρος της Παλαιστίνης, Μαχμούντ Αμπάς, μίλησε επίσης, αλλά μέσω βίντεο, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε να χορηγήσει βίζες στον Αμπάς και την αποστολή του για να παραβρεθούν στη συνδιάσκεψη στη Νέα Υόρκη.

Νωρίτερα αυτές τις ημέρες και λίγα 24ωρα πριν την έναρξη της 80ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία, Καναδάς και Πορτογαλία ανακοίνωσαν την επίσημη αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης.

Το παράδειγμα της Γαλλίας ακολουθούν, στη σημερινή διάσκεψη του ΟΗΕ υπό τον Γάλλο πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν, και τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, οι εξής χώρες:

• Βέλγιο
• Λουξεμβούργο
• Ανδόρα
• Σαν Μαρίνο
• Μάλτα

Σημειώνεται ότι περισσότερα από τα τρία τέταρτα των 193 μελών του ΟΗΕ αναγνωρίζουν ήδη ένα παλαιστινιακό κράτος. Σε αυτά που δεν το αναγνωρίζουν περιλαμβάνονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Ιταλία και η Γερμανία.

Η σύνοδος λαμβάνει χώρα μετά τη χερσαία επίθεση που εξαπέλυσε το Ισραήλ στη Γάζα και εν μέσω ελάχιστων προοπτικών για εκεχειρία. Η συνεχιζόμενη ισραηλινή επίθεση στη Γάζα εντείνει την ανάγκη δράσης της διεθνούς κοινότητας πριν εξαφανιστεί οριστικά η προοπτική της λύσης των δύο κρατών.

«Η Διακήρυξη της Νέας Υόρκης δεν είναι μια αόριστη υπόσχεση για το μακρινό μέλλον, αλλά ένας οδικός χάρτης που ξεκινά με τις εξής προτεραιότητες: εκεχειρία, απελευθέρωση των ομήρων και απρόσκοπτη είσοδο ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα», δήλωσε την Πέμπτη ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό.

«Μόλις επιτευχθεί η εκεχειρία και η απελευθέρωση των ομήρων, το επόμενο βήμα είναι ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα, το οποίο θα συζητηθεί τη Δευτέρα» πρόσθεσε.

Τι περιλαμβάνει η Διακήρυξη της Νέας Υόρκης

“Η Σύνοδος θα επαναβεβαιώσει τις διεθνείς δεσμεύσεις για τη λύση των δύο κρατών, υπό τη συμπροεδρία Γαλλίας και Σαουδικής Αραβίας, και θα επιδιώξει να κινητοποιήσει υποστήριξη για την υλοποίησή της», ανέφερε ο ΟΗΕ.

Το ψήφισμα, με τίτλο «Διακήρυξη της Νέας Υόρκης για την Ειρηνική Επίλυση του Ζητήματος της Παλαιστίνης και την Εφαρμογή της Λύσης των Δύο Κρατών», είχε ήδη συνυπογραφεί από 17 κράτη-μέλη σε διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο στα κεντρικά του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, και εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση στις 12 Σεπτεμβρίου με 142 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 12 αποχές. Το Ισραήλ — με την υποστήριξη του στενότερου συμμάχου του, των ΗΠΑ — ψήφισε κατά.

Το κείμενο ζητά λογοδοσία για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και απαιτεί επίσης την απελευθέρωση όλων των ομήρων, την ανταλλαγή παλαιστινίων κρατουμένων, την επιστροφή όλων των σορών και την πλήρη αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από τη Γάζα.

Βασικές διατάξεις της συμφωνίας περιλαμβάνουν ένα όραμα για το μέλλον της Γάζας: «Στο πλαίσιο της λήξης του πολέμου στη Γάζα, η Χαμάς πρέπει να τερματίσει την κυριαρχία της στη Γάζα και να παραδώσει τα όπλα της στην Παλαιστινιακή Αρχή, με διεθνή συμμετοχή και υποστήριξη, σύμφωνα με τον στόχο ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους» αναφέρεται στο κείμενο της Διακήρυξης.

Το έγγραφο ασχολείται και με την πολιτική διάσταση της λύσης: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ των πλευρών και ότι οι παράνομες μονομερείς ενέργειες αποτελούν υπαρξιακή απειλή για την υλοποίηση του ανεξάρτητου Κράτους της Παλαιστίνης, επαναλαμβάνουμε ότι η αναγνώριση και η υλοποίηση του Κράτους της Παλαιστίνης είναι ουσιώδες και αναπόσπαστο στοιχείο για την επίτευξη της λύσης των δύο κρατών, υπενθυμίζοντας ότι η αναγνώριση αποτελεί κυρίαρχη απόφαση κάθε κράτους ξεχωριστά».

Προσθέτει επίσης ότι “η πλήρης ένταξη του Κράτους της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ είναι αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής λύσης για τον τερματισμό της σύγκρουσης, που θα επιτρέψει την πλήρη περιφερειακή ενσωμάτωση”.

Τι σηματοδοτεί η Δυτική αναγνώριση

Η επίσημη αναγνώριση από χώρες του G7 – δύο εκ των οποίων είναι μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ – καθώς και από την Αυστραλία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο κι άλλες, θα σηματοδοτήσει ένα συμβολικό ορόσημο για το παλαιστινιακό ζήτημα.

Ωστόσο, η τρέχουσα κατάσταση στην περιοχή καθιστά σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι η λύση των δύο κρατών, μέσω της οποίας ένα κυρίαρχο παλαιστινιακό κράτος θα συνυπάρχει με το Ισραήλ, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα.

Πολλοί αναλυτές και ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών ισραηλινής πολιτικής, η οποία στοχεύει να σαμποτάρει τη λύση των δύο κρατών, με την ανέγερση εβραϊκών οικισμών σε παλαιστινιακή γη και την αποδυνάμωση της Παλαιστινιακής Αρχής (PA), η οποία κυβερνά μέρη της επικράτειας. Άλλοι κατηγορούν την ίδια την Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία παραμένει αντιδημοφιλής στους Παλαιστινίους και θεωρείται από πολλούς αδύναμη, διεφθαρμένη και χωρίς νομιμοποίηση.

Ο Yossi Mekelberg, ανώτερος σύμβουλος του βρετανικού think tank Chatham House και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, δηλώνει στο CNN ότι το παλαιστινιακό κράτος είναι πιο μακριά από ποτέ από το να γίνει πραγματικότητα, από τότε που οι Συμφωνίες του Όσλο καθιέρωσαν μια διαδικασία ειρήνης, πάνω από τρεις δεκαετίες πριν. «Και σε ό,τι αφορά τις σχέσεις Ισραήλ-Παλαιστινίων, βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση, πιθανότατα, από το 1948 (όταν το Ισραήλ κήρυξε την ανεξαρτησία του)» επισημαίνει.

Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου, η πιο ακροδεξιά στην ιστορία του Ισραήλ, εμφανίζεται αμετάκλητη στην ιδέα ενός παλαιστινιακού κράτους. Απόψεις και θέσεις που στο παρελθόν προωθούνταν από περιθωριακά, ακροδεξιά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας έχουν πλέον γίνει κυρίαρχες, με υπουργούς να καλούν ανοιχτά για την προσάρτηση της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης και για την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα.

“Τσίρκο” και “επικοινωνιακό τέχνασμα” λένε Ισραήλ και ΗΠΑ

Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού ΥΠΕΞ, Όρεν Μαρμορστάιν, κατέκρινε την υιοθέτηση του ψηφίσματος. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ έχει μετατραπεί σε «πολιτικό τσίρκο αποκομμένο από την πραγματικότητα», δήλωσε, προσθέτοντας ότι το Ισραήλ «απορρίπτει πλήρως τη διακήρυξη».

Οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν το ψήφισμα «ένα ακόμη παραπλανητικό και κακοχρονισμένο επικοινωνιακό τέχνασμα», λέγοντας ότι αποτελεί «δώρο στη Χαμάς».

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα συμμετάσχουν σε αυτήν την προσβολή προς τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου, αλλά θα συνεχίσουμε να ηγούμε πραγματικών προσπαθειών για τον τερματισμό των εχθροπραξιών και την επίτευξη μιας μόνιμης ειρήνης», δήλωσε η σύμβουλος των ΗΠΑ Μόργκαν Όρταγκους σε ομιλία της στη Συνέλευση.

Οι παρασκευάστριες φαρμακοβιομηχανίες των νεότερων φαρμάκων για το αδυνάτισμα και τον διαβήτη, που ανήκουν στην κατηγορία GLP-1, μεταξύ των οποίων η Novo Nordisk και η Eli Lilly, βρίσκονται αρκετά κοντά στη διάθεση στην αγορά χαπιών που λαμβάνονται καθημερινά και βοηθήσουν στην απώλεια βάρους.

Τα χάπια αυτά αναμένεται σύντομα να αντικαταστήσουν τις εβδομαδιαίες ενέσεις.

Τα χάπια έχουν αρκετά πλεονεκτήματα. Το πρώτο είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν αν κάνουν ενέσεις, ακόμα και αν γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να πονέσουν.

Είναι πιο εύκολα στη μεταφορά, καθώς δεν είναι τόσο ευαίσθητα στις υψηλές θερμοκρασίες.

Είναι πιο εύκολα στην αποθήκευση στα φαρμακεία, άρα ενδεχομένως να είναι και αρκετά οικονομικότερα.

«Πολλοί ασθενείς έχουν δοκιμάσει διαφορετικά φάρμακα που είτε δεν είχαν αποτελεσματικότητα, είτε είχαν παρενέργειες και θέλουν να δοκιμάσουν κάτι νέο», δήλωσε ο Δρ Σκοτ Άιζακς, ειδικός στην Ιατρική της Παχυσαρκίας από την Ατλάντα και πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Κλινικής Ενδοκρινολογίας.

«Το να έχουν μια άλλη επιλογή για να στραφούν, νομίζω ότι θα είναι ελκυστικό για πολλούς», συμπληρώνει ο ίδιος.

Νεότερα χάπια για το αδυνάτισμα: Το χρονοδιάγραμμα της εμπορικής διάθεσης

Το χάπι της Novo Nordisk με δραστική ουσία τη σεμαγλουτίδη, που έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2 και για την απώλεια βάρους, αναμένεται να είναι το πρώτο από του στόματος χορηγούμενο GLP-1 που θα εγκριθεί ειδικά για την απώλεια βάρους.

Η εταιρεία έχει υποβάλει αίτηση για έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ και η απόφαση αναμένεται μέχρι το τέλος του έτους, θέτοντας σε εφαρμογή μια πιθανή κυκλοφορία μέχρι τις αρχές του 2026 στις ΗΠΑ και ίσως το δεύτερο εξάμηνο στην Ευρώπη.

Η Eli Lilly, από την πλευρά, φέρεται να έχει έναν άσο στο μανίκι, καθώς μπαίνει σε αυτή την αγορά με μία νέα δραστική ουσία, την ορφοργλιπρόνη, η οποία έχει διαφορετική δράση από την τιρζεπατίδη. Η ορφοργλιπρόνη ανήκει, επίσης, στην κατηγορία GLP-1, η οποία μιμείται μια ορμόνη του εντέρου που βοηθά στην καταστολή της όρεξης.

Αλλά δεν μιμείται επίσης και μια δεύτερη ορμόνη του εντέρου, όπως κάνει η τιρζεπατίδη, γεγονός που πιθανότατα εξηγεί γιατί οι μελέτες δείχνουν μέχρι στιγμή ότι ενδέχεται να είναι λιγότερο αποτελεσματικό από το ενέσιμο.

Η εταιρεία σχεδιάζει να υποβάλει αίτηση για έγκριση από τον FDA μέχρι το τέλος του έτους, προετοιμάζοντας την πιθανή κυκλοφορία κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του 2026.

Άλλες εταιρείες, όπως η AstraZeneca και η Structure Therapeutics, αναπτύσσουν χάπια που θα μπορούσαν να φθάσουν σε λίγα χρόνια, εάν οι δοκιμές είναι επιτυχείς.

Τι παρενέργειες θα έχουν τα νεότερα χάπια για το αδυνάτισμα

Σε όλες τις περιπτώσεις τα χάπια μπορεί να έχουν παρενέργειες που σχετίζονται με το έντερο, όπως η ναυτία, σε περισσότερους ασθενείς σε σύγκριση με τα ενέσιμα.

Γιατροί και αναλυτές αναφέρουν ότι τα χάπια μπορεί να είναι πιο κατάλληλα για άτομα που πρέπει να χάσουν μια πιο μέτρια ποσότητα βάρους, ενώ άτομα με σοβαρή παχυσαρκία μπορεί να πρέπει να παραμείνουν στα ενέσιμα.

Ακόμη και με τους περιορισμούς τους, η αγορά για τα χάπια απώλειας βάρους GLP-1 θα μπορούσε να είναι μεγάλη.

Θα μπορούσαν τελικά να αποτελέσουν περίπου το 25% της συνολικής αγοράς, εκτιμά ο David Risinger, αναλυτής της Leerink Partners, η οποία επικεντρώνεται στην επενδυτική τραπεζική στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης.

«Εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν πωλήσεις mega-blockbuster, επειδή η ζήτηση των καταναλωτών για χάπια παχυσαρκίας από το στόμα θα είναι τεράστια», δήλωσε ο Risinger.

Οι έρευνές του δείχνουν ότι οι γιατροί γενικά θεωρούν τα ενέσιμα φάρμακα ως πιο αποτελεσματικά και δεν βλέπουν φλέγοντα ζήτηση από τους ασθενείς για χάπια. Αλλά αν τα χάπια είναι οικονομικότερα, θα μπορούσε να βοηθήσει τις πωλήσεις τους.

Πάντως, μέχρι σήμερα, η Lilly και η Novo Nordisk δεν έχουν αποκαλύψει συγκεκριμένα σχέδια τιμολόγησης για τα χάπια τους, αλλά ορισμένοι αναλυτές αναμένουν ότι η τιμή τους θα είναι μειωμένη σε σχέση με τα ενέσιμα.

Σοβαρό ατύχημα σημειώθηκε το απόγευμα της Δευτέρας (22/09) στη Μεσαρά Ηρακλείου, όταν πατέρας χτύπησε με το αυτοκίνητό του το τρίχρονο παιδί του την ώρα που επιχειρούσε όπισθεν.

Το αγοράκι μεταφέρθηκε αρχικά στο Κέντρο Υγείας Μοιρών και στη συνέχεια στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν θλάση στον πνευμοθώρακα. Κρίθηκε αναγκαία η διακομιδή του στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ), ώστε να νοσηλευτεί στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Παίδων και να του παρασχεθεί αναπνευστική υποστήριξη.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το παιδί κατά την άφιξη του ασθενοφόρου είχε επικοινωνία και κινητικότητα, κάτι που αρχικά καθησύχασε τους διασώστες. Ωστόσο, η πορεία του έδειξε την ανάγκη για στενή ιατρική παρακολούθηση.

Εντυπωσιάζουν οι αντιδράσεις των Γάλλων δισεκατομμυριούχων, προεξάρχοντος του Μπερνάρ Αρνό, κάποτε πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο, στις προτάσεις για φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Όσοι προτείνουν τέτοια μέτρα κατηγορούνται ότι θέλουν να καταστρέψουν την φιλελεύθερη οικονομία» και ότι θέλουν να φέρουν τον «κομμουνισμό» και τον «κολεκτιβισμό».

Η συζήτηση για τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου γίνεται σε μια πολύ συγκεκριμένη συγκυρία όπου η πλευρά του προέδρου Μακρόν, μέσω του νέου πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνί, επιδιώκει να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Σοσιαλιστών μέσω μιας δέσμευσης για την επιβολή ενός τέτοιου φόρου, για την ακρίβεια ενός φόρου 2% στις περιουσίες όσων έχουν άνω ατομική περιουσία άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ.

Ο φόρος αυτός συχνά αναφέρεται ως φόρος Ζυκμάν. Και αυτό γιατί ήταν ο Γκαμπριέλ Ζυκμάν, ένας Γάλλος οικονομολόγος και από τους σημαντικότερους ειδικούς παγκοσμίως στα ζητήματα που αφορούν τη φορολογία, που πρότεινε αυτόν τον φόρο το 2024 σε μια έκθεση που συνέταξε για την κυβέρνηση της Βραζιλίας, όταν η τελευταία προέδρευε των G20.

Η αφετηρία του Ζυκμάν είναι ότι οι δισεκατομμυριούχοι, ή εάν προτιμάτε το ένα εκατομμυριοστό των νοικοκυριών παγκοσμίως, έχουν ιδιαίτερα ευνοϊκή φορολόγηση. Το αποτέλεσμα αποτέλεσμα την ώρα που η περιουσία τους αντιστοιχεί στο 14% περίπου του παγκόσμιου πλούτου (και αυξάνει με ρυθμό 7.1% ετησίως), η φορολόγηση στην οποία υποβάλλονται παραμένει χαμηλή. Για την ακρίβεια, οι έρευνες έχουν δείξει ότι οι δισεκατομμυριούχοι φορολογούνται με τον ευνοϊκότερο τρόπο στις δυτικές οικονομίες σε σχέση με τις άλλες εισοδηματικές κατηγορίες.

Η ευνοϊκή φορολόγηση των πολύ πλουσίων οφείλεται σε διάφορες παραμέτρους. Κατά αρχάς, στις περισσότερες χώρες έχουν μειωθεί οι φορολογικοί συντελεστές και αυτό έχει ευνοήσει και τους πολύ πλούσιους. Έπειτα, πέραν του πάγιου προβλήματος με τους φορολογικούς παραδείσους, πολύ συχνά το επιπλέον εισόδημα των πολύ πλουσίων δηλαδή η αύξηση του πραγματικού πλούτου τους, στηρίζεται σε επιπλέον μετοχές που λαμβάνουν ή σε αύξηση της αποτίμησης των μετοχών και άλλων συμμετοχών που έχουν στην κατοχή τους. Αν σκεφτούμε ότι πολύ συχνά οι εταιρείες δεν διανέμουν μέρισμα, ακόμη και εάν είναι κερδοφόρες, αντιλαμβανόμαστε γιατί δεν πληρώνουν αυξημένο φόρο. Εάν κιόλας αποφεύγουν να πωλούν τις μετοχές τους, δεν πληρώνουν φόρο για τις υπεραξίες που θα προέκυπταν από την πώληση αυτών των μετοχών, παρότι βέβαια η πραγματική αύξηση της αξίας των μετοχών σημαίνει και αντίστοιχη αύξηση του δικού τους πλούτου. Και βέβαια η απλούστερη λύση παραμένει να είναι μέτοχοι σε εταιρείες συμμετοχών που εισπράττουν μεν μερίσματα αλλά αυτά δεν λογίζονται ως εισόδημα των ιδιοκτητών των εταιρειών συμμετοχών, ενώ συνήθως τέτοια μερίσματα που δίνονται σε εταιρείες holdings στις περισσότερες χώρες δεν φορολογούνται.

Μάλιστα, η εκτεταμένη χρήση εταιρειών συμμετοχών έχει ως αποτέλεσμα σε χώρες όπως η Ολλανδία ή η Γαλλία, η όποια – μειωμένη σε σχέση με άλλες κατηγορίες – φορολόγηση σχεδόν εκμηδενίζεται για τους πάρα πολύ πλούσιους.

Αυτό διαμορφώνει προβλήματα στη φορολόγηση του πραγματικού εισοδήματός τους με τις παραδοσιακές φορολογικές πρακτικές.

Το αποτέλεσμα είναι ότι αυτή τη στιγμή την ώρα που οι πραγματικές ανάγκες των κρατών για χρηματοδότηση δεν έχουν μειωθεί, αντιθέτως έχουν αυξηθεί, αυτές ολοένα και περισσότερο δεν μπορούν να καλυφθούν με όρους αναδιανομής εισοδήματος, δηλαδή με όρους που θα εξασφάλιζαν ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο πλούτος κάποιου τόσο περισσότερο – και σε απόλυτες τιμές και με όρους αναλογίας – θα φορολογείται και θα συνεισφέρει στο κοινωνικό κράτος και τις άλλες δημόσιες ανάγκες.

Αυτό εξηγεί για παράδειγμα γιατί σε πολλές χώρες οι έμμεσοι φόροι, που πλήττουν δυσανάλογα τα πιο φτωχά στρώματα της κοινωνίας, έχουν γίνει βασική πηγή εσόδων για τα κράτη ή γιατί για παράδειγμα ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζει τους αυξημένους δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα ως όχι μόνο διόρθωση αδικιών σε βάρος των αμερικανικών προϊόντων στη διεθνή αγορά αλλά και ως έναν τρόπο για να εισέλθουν πόροι στον κρατικό κορβανά.

Απέναντι σε αυτό προτάσεις όπως αυτές του Ζυκμάν προσπαθούν να προσφέρουν έναν τρόπο ώστε ένα μέρος αυτού του τεράστιου πλούτου που συγκεντρώνεται στα χέρια ενός ελάχιστου ποσοστού του παγκόσμιου πληθυσμού να επιστρέψει ως ενίσχυση των δημόσιων οικονομικών και του κοινωνικού κράτους.

Στις αντιρρήσεις που υπάρχουν και που κυρίως επικεντρώνονται στο ότι ο πλούτος δεν μπορεί να θεωρηθεί καθαυτός φορολογητέο εισόδημα καθώς συσσωρεύεται και δεν εισπράττεται ως εισόδημα, ο Ζυκμάν απαντά ότι όπως ακριβώς για το φορολογητέο εισόδημα δεν μας ενδιαφέρει εάν ξοδεύτηκε ή αποταμιεύτηκε αντίστοιχα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τον πλούτο. Αντίστοιχα σε σχέση με τις δυσκολίες που υπάρχουν όσον αφορά τη χωροταξική κατανομή και προέλευση αυτού του πλούτου ο Ζυκμάν προτείνει διάφορες λύσεις συμπεριλαμβανομένης και αυτής του «φοροεισπράκτορα τελευταίας καταφυγής», ενός μηχανισμού που περιλαμβάνεται στις συμφωνίες για τη φορολόγηση των πολυεθνικών. Παράλληλα, η Ζυκμάν υπογραμμίζει τη σημασία που έχουν και προτάσεις για να γίνει πιο προοδευτικός (δηλαδή να αυξάνει αναλογικά προς την αύξηση των εισοδημάτων) ο φόρος εισοδήματος αλλά και ο φόρος κληρονομιάς.

Κατά τον Ζυκμάν η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου μπορεί να προσφέρει σημαντικά εισοδήματα στα κράτη για να κάνουν κοινωνική πολιτική και θα διορθώσει την τωρινή αδικία, όπου οι πιο πλούσιοι είναι ταυτόχρονα και οι πιο ευνοημένοι σε επίπεδο φορολογικής πολιτικής.

Όλα αυτά δείχνουν ότι το βασικό ζήτημα δεν είναι προφανώς εάν θα έρθει ο κομμουνισμός. Άλλωστε, μέχρι τώρα κανείς δεν έχει προτείνει έναν… φορολογικό δρόμο για τον σοσιαλισμό. Το ζήτημα αφορά εάν ο μεγάλος πλούτος θα συνεισφέρει όσο αναλογεί, ως αναγκαίο βήμα στην κατεύθυνση της αναδιανομής εισοδήματος, ιδίως σε μια εποχή που έχουν φανεί τα αδιέξοδα των trickle-down economics και άλλων νεοφιλελεύθερων μυθευμάτων.