Για «τάση Δημητριάδη» που ενδέχεται να εμφανιστεί και να καταλάβει χώρο στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ την προσεχή Κυριακή, κάνουν λόγο «γαλάζια» στελέχη.

Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να είχε υποχρεωθεί να αποπέμψει τον ανιψιό του, Γρηγόρη Δημητριάδη, από νούμερο 2 του μεγάρου Μαξίμου, στην προσπάθειά του να διασωθεί ο ίδιος μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών, όμως ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού κάθε άλλο παρά εγκατέλειψε το νεοδημοκρατικό παρασκήνιο.

Αντιθέτως η δραστηριότητά του σε αυτό όχι μόνο παραμένει, αλλά όλο και πυκνώνει, όπως επιβεβαιώνει και το σάιτ ellada24.gr της αγαπημένης του (και εξαιρετικά διαβόητης) «Ομάδας Αλήθειας» (που τον αποκαλεί «μόνιμο αφανή ήρωα» που «είναι πάντα δίπλα» της) και το οποίο γράφει (11.10.2025) ότι ο Γρ. Δημητριάδης «κάθε μέρα βλέπει δεκάδες στελέχη της ΝΔ, αυτοδιοικητικούς και εκπροσώπους των κοινωνικών φορέων».

Και μάλιστα τώρα, όπως μεταφέρουν στο in ψίθυροι από τους «γαλάζιους» διαδρόμους, ο Γρ. Δημητριάδης διεκδικεί και να αυξήσει την επιρροή του στα εσωκομματικά δρώμενα και τη διείσδυσή του στο εσωτερικό της ΝΔ, μέσω των εσωκομματικών εκλογών της Κυριάκης, οι οποίες, πέρα από τις κομματικές οργανώσεις της ΝΔ (ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ), αφορούν και την εκλογή 1.000 συνέδρων εν όψει του επόμενου συνεδρίου την άνοιξη του 2026, που θα εκλέξει και τα αιρετά μέλη της επόμενης σύνθεσης της Πολιτικής Επιτροπής.

Η διάσταση
Και αν αναλογιστεί κανείς ότι για να θέσει κάποιος υποψηφιότητα για το αξίωμα του προέδρου της ΝΔ, η δήλωση της υποψηφιότητάς του πρέπει να συνοδεύεται από υπογραφές μελών της Πολιτικής Επιτροπής ίσες με το 10% του συνόλου των μελών του σώματος, καταλαβαίνει και τη διάσταση που λαμβάνει η εσωκομματική επιρροή στους συνέδρους.

Και για τον Γρ, Δημητριάδη, «γαλάζια» στελέχη, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις σημειώνουν, ότι επί χρόνια ήταν ο οργανωτής του κόμματος και ως εκ τούτου έχει ισχυρό μηχανισμό.

Μάλιστα ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, δεν παρέλειψε να κάνει και δημόσια αναφορά στις επικείμενες εσωκομματικές εκλογές, μέσω ανάρτησης στην οποία έλεγε ότι «την Κυριακή, ψηφίζουμε για την παράταξή μας. Η συμμετοχή μας δεν είναι απλώς μια διαδικασία. Είναι μια στιγμή ενότητας, μια ευκαιρία να νιώσουμε ξανά τη δύναμη της μεγάλης μας οικογένειας. Για εμάς, είναι τρόπος ζωής», ενώ επέλεξε να αναρτήσει και φωτογραφία της κομματικής του κάρτας μέλους, υπενθυμίζοντας έτσι ότι παραμένει ενεργός και δείχνοντας ότι επανεμφανίζεται στο εσωκομματικό προσκήνιο.

Όλα αυτά, λοιπόν, ενισχύουν την άποψη όσων εδώ και πολύ καιρό θεωρούν ότι ο πρωθυπουργικός ανιψιός και πρώην νούμερο 2 του «επιτελικού κράτους» του Κυρ. Μητσοτάκη, έφυγε μόνο από τη βιτρίνα του μεγάρου Μαξίμου μετά τις υποκλοπές, αλλά ποτέ δεν έφυγε από το παρασκήνιο, όπου εξακολουθεί να κινείται και να δραστηριοποιείται όλο και πιο έντονα.

Και το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν η εσωκομματική διείσδυση που φαίνεται να διεκδικεί επιστρέφοντας, προορίζεται -ή όχι;- να χρησιμοποιηθεί ως μηχανισμός εδραίωσης της κυριαρχίας Μητσοτάκη και περιορισμού της επιρροής των επίδοξων διεκδικητών της ηγεσίας στην επόμενη μέρα της ΝΔ.

Ζέσταμα
Κατά τα λοιπά, στο Μαξίμου επιθυμούν να αξιοποιήσουν τις επικείμενες εσωκομματικές εκλογές προκειμένου να ζεστάνουν τον κομματικό μηχανισμό, ειδικά σε μια περίοδο που καταγράφονται σοβαρές αποστάσεις μεταξύ κυβερνητικού κέντρου και «γαλάζιων» στελεχών.

Σε αυτό το πλαίσιο πηγές της Πειραιώς έκαναν λόγο για «εντυπωσιακή συμμετοχή των πολιτών στη διαδικασία εγγραφής και κατάθεσης υποψηφιοτήτων», αναφέροντας ότι «122.546 πολίτες κατέβαλαν την ετήσια συνδρομή των 12 ευρώ, αποκτώντας το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στην επικείμενη διαδικασία», ενώ έλεγαν ακόμα ότι «στον αριθμό των ενεργών μελών, ο οποίος είναι αυξημένος σε σχέση με το 2021, περιλαμβάνεται μεγάλος αριθμός νέων μελών», καθώς και ότι «για το σύνολο των κομματικών θέσεων θα εκλεγούν 3.500 μέλη, μεταξύ των άνω των 7.200 υποψηφιοτήτων που έχουν κατατεθεί».

Στο ίδιο πλαίσιο στην κυβέρνηση λένε ότι οι εσωκομματικές εκλογές που θα οδηγήσουν στο Συνέδριο της προσεχούς άνοιξης «έρχονται την κατάλληλη στιγμή», δηλαδή «λίγο πριν μπούμε στον τελευταίο χρόνο πριν τις εκλογές του 2027» και προσθέτουν ότι ουσιαστικά τα στελέχη που θα εκλεγούν σε αυτές τις κάλπες θα είναι και εκείνα που θα σηκώσουν το βάρος των εθνικών εκλογών σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών.

Από την άλλη πλευρά, όμως, «γαλάζια» στελέχη, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις σημειώνουν ότι το πραγματικό εσωκομματικό ενδιαφέρον για τις εκλογές αυτές είναι χαμηλό και ότι στις περισσότερες περιφέρειες υπάρχει ένα μόνο ψηφοδέλτιο, ενώ παλιότερα υπήρχαν έως και τρία.

Η είσοδος της Gen Alpha στην αγορά εργασίας πλησιάζει γρηγορότερα απ’ όσο συνειδητοποιούμε. Πρόκειται για τη γενιά που γεννήθηκε μέσα στην τεχνολογία, ενηλικιώθηκε στη σκιά της πανδημίας και διαμορφώθηκε σε μια εποχή έντονων κοινωνικών και οικονομικών μεταβολών. Καθώς οργανισμοί και επαγγελματίες προσπαθούν να κατανοήσουν τι έρχεται, η Gen Alpha αναδεικνύεται ως ο επόμενος μεγάλος παράγοντας που θα αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, επικοινωνούμε και συνεργαζόμαστε.

Η Gen Alpha, δηλαδή όσοι έχουν γεννηθεί περίπου από το 2010 έως το 2024, αναμένεται να μπει στην αγορά εργασίας γύρω στο 2028. Μέχρι το 2034, σύμφωνα με το World Economic Forum, οι millennials, οι Gen Z και οι Gen Alpha θα αποτελούν το 80% του εργατικού δυναμικού. (Το 2024, οι millennials αντιπροσώπευαν το 36% της αγοράς εργασίας και η Gen Z το 18%, σύμφωνα με το Bureau of Labor Statistics).

«Οι οργανισμοί και οι επαγγελματίες, ειδικά όσοι ασχολούνται με ανθρώπινο δυναμικό, πρέπει πραγματικά να συντονιστούν. Και δεν μιλάμε για μια γνωριμία με τη γενιά αυτή που μετά θα αφήσουμε στην άκρη για πέντε ή δέκα χρόνια. Πρέπει να επιστρέφουμε διαρκώς στη συζήτηση και να κατανοούμε τις αποχρώσεις κάθε γενιάς», λέει ο Ryan Jenkins, ειδικός στις γενιές και συγγραφέας των βιβλίων The Generation Z Guide και The Millennial Manual. Τα πρώτα χρόνια κάθε γενιάς, σημειώνει, δίνουν στο HR «σημαντικές ενδείξεις» για το πώς να προετοιμάσει το μελλοντικό εργατικό δυναμικό.

Η διαρκής συζήτηση για τις γενιές

Η έρευνα γύρω από τις γενιές δεν είναι κάτι νέο. Ο Sean Lyons, καθηγητής ηγεσίας και μάνατζμεντ και αναπληρωτής κοσμήτορας έρευνας και μεταπτυχιακών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Guelph στον Καναδά, μελετά τις γενιές στον χώρο εργασίας από τη δεκαετία του 1990. Οι millennials πυροδότησαν μεγάλο ενδιαφέρον, εξηγεί, αλλά η γοητεία με τις γενιές έχει μόνο ενταθεί.

η Gen Alpha αναδεικνύεται ως ο επόμενος μεγάλος παράγοντας που θα αναδιαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, επικοινωνούμε και συνεργαζόμαστε.

«Έχει σχεδόν γίνει άθλημα του θεατή το να συζητάμε πώς αλληλεπιδρούν οι γενιές. Στον Καναδά έχουμε μέχρι και τηλεπαιχνίδι που λέγεται Battle of the Generations», λέει ο Lyons.

Οι ηγέτες ανθρώπινου δυναμικού μπορούν να προβλέψουν τι να περιμένουν από τη Gen Alpha αν εξετάσουν τα στοιχεία που διαμόρφωσαν τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια.

«Οι άνθρωποι δεν είναι στην πραγματικότητα διαφορετικοί. Απλώς αντιδρούν σε διαφορετικές εποχές, και το κάνουν σε συγκεκριμένη φάση της ζωής τους», λέει. «Παίζουν τη ζωή τους σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό από ό,τι πριν από 20 χρόνια… και έτσι οι στάσεις τους διαφέρουν επειδή αντιδρούν σε κάτι νέο.»

Τι συμβαίνει με τη Gen Alpha;

Η τεχνολογία, σημειώνει ο Lyons, μπορεί να είναι «γενεαλογικός διαμορφωτής», καθώς επηρεάζει την επικοινωνία και τη συμπεριφορά.

Οι millennials ενηλικιώθηκαν στην αυγή του διαδικτύου και των έξυπνων κινητών. Η Gen Z μεγάλωσε με τα social media και το Zoom. Αυτές οι τεχνολογίες διαμόρφωσαν τις κοινωνικές δεξιότητες και την κοινωνιολογία τους, λέει ο Jenkins. Η τεχνητή νοημοσύνη θα έχει αντίστοιχο αντίκτυπο στη Gen Alpha, κάτι που βλέπει ήδη στην καθημερινότητα ανατρέφοντας τα τρία του παιδιά.

«Τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε πόσο μπορεί η τεχνολογία να υπονομεύσει τις διαπροσωπικές μας δεξιότητες, κυρίως την επικοινωνία», εξηγεί. «Γι’ αυτό μια νέα γενιά γονιών – όπως εγώ – προσπαθεί να βάλει ισχυρά όρια στη χρήση. Για να έχουμε μια γενιά που θα ωφεληθεί πραγματικά από την ανάπτυξη διαπροσωπικών δεξιοτήτων σε αυτές τις κρίσιμες ηλικίες».

Οι millennials πυροδότησαν μεγάλο ενδιαφέρον, εξηγεί, αλλά η γοητεία με τις γενιές έχει μόνο ενταθεί.

Μια ακόμη διαφορά της Gen Alpha, λέει ο Lyons, είναι η τάση προς τον ατομικισμό. Οι Baby Boomers είχαν χαρακτηριστεί κάποτε ως «me-generation». Κάθε επόμενη γενιά έγινε λίγο πιο αυτοαναφορική, με τους millennials να βαφτίζονται ακόμη και «me-me generation».

Έπειτα υπάρχει και η εμπειρία της πανδημίας. Αν o Covid επηρέασε τη μετάβαση της Gen Z στην ενήλικη ζωή, «η ηχώ της πανδημίας» έχει διαμορφώσει την κοσμοθεωρία της Gen Alpha. Το ίδιο και το τρέχον πολιτικό και οικονομικό κλίμα. «Είναι ζοφερή περίοδος», σημειώνει.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την αγορά εργασίας;

Όταν υπάρχει ανάγκη να γεφυρωθούν οι διαφορές στη δουλειά, ο Jenkins προτείνει στους ηγέτες να εστιάζουν στο «γιατί» πίσω από τον τρόπο που γίνεται η εργασία – όχι στον ίδιο τον τρόπο.

«Το “έτσι το κάναμε πάντα” είναι μονοπάτι προς την αχρηστία, περισσότερο από ποτέ. Πρέπει να είμαστε δεσμευμένοι στην αποστολή του οργανισμού – αυτό είναι το “γιατί” – αλλά ανοιχτοί στον τρόπο προσέγγισης», λέει. «Οι οργανισμοί πρέπει να σκεφτούν πώς θα αξιοποιήσουν τις μοναδικές δυνάμεις κάθε γενιάς χωρίς να θυσιάσουν το “γιατί” της ύπαρξής τους».

Η Gen Alpha θα έχει ηγέτες από τη Gen Z, μια γενιά που μπορεί να βελτιώσει το εργασιακό περιβάλλον γι’ αυτούς.

Η Gen Alpha θα έχει δικές της προτιμήσεις στην εργασία, αλλά συχνά θα βασίζονται σε όσα ήδη βλέπουμε στη Gen Z και στους millennials. Η Gen Z είναι “digital native”. Η Gen Alpha θα είναι “AI native”. Η Gen Z θέλει ευελιξία και ισορροπία ζωής–δουλειάς. Για τη Gen Alpha, αυτά μάλλον θα θεωρούνται αυτονόητα.

Οι ηγέτες, λέει ο Lyons, πρέπει να μείνουν ανοιχτόμυαλοι και να αποφύγουν τα στερεότυπα («τεμπέληδες, κακομαθημένοι, χωρίς εργασιακή ηθική»). Πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη τη ροπή της γενιάς σε παράξενη επικοινωνία (τύπου «6-7» ή «skibidi toilet») και πώς αυτό θα επηρεάσει τη σχέση τους με μεγαλύτερες γενιές στον χώρο εργασίας.

Παρά τις δυσκολίες, ο Lyons παραμένει αισιόδοξος. Η Gen Alpha θα έχει ηγέτες από τη Gen Z, μια γενιά που μπορεί να βελτιώσει το εργασιακό περιβάλλον γι’ αυτούς.

«Χρειάζεται να μπούμε στη θέση τους και να πούμε: “Ναι, ο κόσμος είναι πολύπλοκος για τους νέους.” Η αφθονία ευκαιριών που κάποτε υπήρχε δεν υπάρχει πια. Φυσικά και έχουν άγχος, φυσικά και αντιμετωπίζουν δυσκολίες ψυχικής υγείας. Η συμπόνια είναι κρίσιμο στοιχείο για να χτίσουμε το εργατικό δυναμικό του μέλλοντος».

Ενώ οι βιβλικές εικόνες με φωτιά και θειάφι κυριαρχούν στη λαϊκή φαντασία, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι οι πραγματικές απειλές για την επιβίωση του ανθρώπου είναι πολύ λιγότερο δραματικές, αλλά πολύ πιο ανησυχητικές.

Από την ανεξέλεγκτη τεχνητή νοημοσύνη έως τον πυρηνικό πόλεμο και τα βιολογικά όπλα, σύμφωνα με την Daily Mail, οι ειδικοί λένε ότι η ίδια η ανθρωπότητα δημιουργεί τους πιο επείγοντες κινδύνους για την ύπαρξή της

Αποκάλυψη εναντίον εξαφάνισης: Μια σύγχρονη προοπτική
Ο Δρ Thomas Moynihan, ερευνητής στο Κέντρο Μελέτης Υπαρξιακών Κινδύνων του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, εξηγεί τη διαφορά μεταξύ των παραδοσιακών αντιλήψεων για την αποκάλυψη και της επιστημονικής κατανόησης της εξαφάνισης:

«Η αποκάλυψη είναι μια παλιά ιδέα, που έχει τις ρίζες της στη θρησκεία, αλλά η εξάλειψη του είδους είναι εκπληκτικά σύγχρονη, βασισμένη σε επιστημονικές γνώσεις. Εξάλειωη σημαίνει να φανταζόμαστε ότι το ανθρώπινο είδος εξαφανίζεται, ενώ το σύμπαν συνεχίζει να υπάρχει επ’ αόριστον χωρίς εμάς».

Σε αντίθεση με την Αρπαγή ή την Ημέρα της Κρίσης, η εξαφάνιση δεν συνοδεύεται από θεϊκή κρίση ή θεαματικά γεγονότα — είναι σιωπηλή, οριστική και μη αναστρέψιμη.

Η απειλή του πυρηνικού πολέμου
Από την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων, οι επιστήμονες αναγνωρίζουν τον πυρηνικό πόλεμο ως έναν από τους μεγαλύτερους υπαρξιακούς κινδύνους. Ενώ οι φόβοι κορυφώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ανησυχίες αυξάνονται και πάλι.

Το Bulletin of the Atomic Scientists πρόσφατα μετακίνησε το Ρολόι της Αποκάλυψης πιο κοντά στα μεσάνυχτα, επικαλούμενο τις αυξημένες γεωπολιτικές κρίσεις.

Επί του παρόντος, εννέα χώρες διαθέτουν συνολικά 12.331 πυρηνικές κεφαλές, με τη Ρωσία να κατέχει από μόνη της αρκετές για να καταστρέψει το 7% των αστικών περιοχών παγκοσμίως. Παραδόξως, ακόμη και ένα μικρό μέρος αυτών των όπλων θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες.

Τα σύγχρονα κλιματικά μοντέλα υποδηλώνουν ότι ακόμη και μια περιορισμένη πυρηνική ανταλλαγή θα μπορούσε να προκαλέσει έναν «πυρηνικό χειμώνα», με αποτέλεσμα η παγκόσμια θερμοκρασία να πέσει έως και 10 °C (18 °F) για σχεδόν μια δεκαετία. Αυτό θα κατέστρεφε τη γεωργία και θα μπορούσε να αφήσει δισεκατομμύρια ανθρώπους χωρίς τροφή.

Για παράδειγμα, μια μικρή πυρηνική ανταλλαγή μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν θα μπορούσε να στερήσει 2,5 δισεκατομμύρια ανθρώπους από τα μέσα διαβίωσής τους για τουλάχιστον δύο χρόνια. Ένας παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος πλήρους κλίμακας θα μπορούσε να σκοτώσει αμέσως 360 εκατομμύρια πολίτες και να αφήσει 5,3 δισεκατομμύρια ακόμη να λιμοκτονήσουν μέσα σε δύο χρόνια.

Ο Δρ Moynihan προειδοποιεί:

«Ακόμα και αν η πλήρης εξάλειψη της ανθρωπότητας είναι αβέβαιη, δεν θέλουμε να το ανακαλύψουμε».

Τεχνητά βιολογικά όπλα: Το κουτί της Πανδώρας της ανθρωπότητας
Οι φυσικές πανδημίες δεν έχουν προκαλέσει ποτέ την εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους σε 300.000 χρόνια, αλλά τα τεχνητά παθογόνα αποτελούν μια διαφορετική απειλή.

Οι πρόοδοι στη βιοτεχνολογία από τη δεκαετία του 1970 έχουν αυξήσει σταθερά την ικανότητα της ανθρωπότητας να δημιουργεί θανατηφόρες ασθένειες. Σε αντίθεση με τους φυσικούς ιούς, τα τεχνητά παθογόνα μπορούν να σχεδιαστούν για μέγιστη θνησιμότητα.

Ο Otto Barten, ιδρυτής του Existential Risk Observatory, εξηγεί:

«Οι τεχνητές πανδημίες μπορεί να σχεδιαστούν ειδικά για να μεγιστοποιήσουν την αποτελεσματικότητά τους, με τρόπους που η φύση δεν μπορεί να επιτύχει».

Αν και επί του παρόντος περιορίζονται σε λίγες ισχυρές χώρες, οι βελτιωμένες τεχνολογίες -συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης- θα μπορούσαν να κάνουν τις επικίνδυνες δυνατότητες προσβάσιμες σε περισσότερους ανθρώπους.

Αν τρομοκράτες ή παράνομοι παράγοντες αποκτήσουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τεχνητά βιολογικά όπλα, οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι καταστροφικές, με πιθανότητα να εξαφανιστεί εντελώς η ανθρωπότητα.

Παράνομη τεχνητή νοημοσύνη: Η μεγαλύτερη άγνωστη απειλή
Οι ειδικοί θεωρούν την τεχνητή νοημοσύνη ως την πιο απρόβλεπτη και δυνητικά καταστροφική απειλή.

Μια παράνομη τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αναπτύξει στόχους που δεν συνάδουν με τα ανθρώπινα συμφέροντα, χωρίς να χρειάζεται να είναι ανοιχτά εχθρική.

Ο Δρ. Moynihan σημειώνει:

«Αν μια τεχνητή νοημοσύνη γίνει πιο έξυπνη από εμάς και ικανή να θέτει τους δικούς της στόχους, δεν χρειάζεται να είναι ανοιχτά εχθρική για να μας εξαφανίσει. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν απλά να αποτελούν εμπόδιο για τους στόχους της».

Μια τέτοια τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να χειριστεί την ενέργεια, την ύλη ή την τεχνολογία με τρόπους που ξεπερνούν την ανθρώπινη κατανόηση. Σε αντίθεση με τις απεικονίσεις ρομποτικών στρατών στην επιστημονική φαντασία, οι ενέργειες μιας «υπερέξυπνης» τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να είναι διακριτικές, έμμεσες και απίστευτα αποτελεσματικές.

Κλιματική αλλαγή: ένας σταδιακός αλλά περιορισμένος κίνδυνος
Αν και η κλιματική αλλαγή είναι απίθανο να προκαλέσει άμεσα την εξαφάνιση της ανθρωπότητας, θα μπορούσε να επιδεινωθεί.

Η άνοδος της θερμοκρασίας, η έλλειψη τροφίμων και οι μεταναστεύσεις που προκαλούνται από το κλίμα θα μπορούσαν να εντείνουν τις συγκρούσεις, με πιθανή κλιμάκωση σε πυρηνικό πόλεμο ή άλλες κρίσεις.

Θεωρητικά σενάρια όπως το «υγρό φαινόμενο του θερμοκηπίου» -όπου ο υδρατμός διαφεύγει στο διάστημα- θα μπορούσαν να καταστήσουν τη Γη ακατοίκητη.

Ωστόσο, αυτό το ακραίο αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά απίθανο στο εγγύς μέλλον, με τους επιστήμονες να προβλέπουν ότι δεν θα συμβεί για τουλάχιστον 1,5 δισεκατομμύριο χρόνια.

Άλλες υπαρξιακές απειλές
Εκτός από τον πυρηνικό πόλεμο, τα βιολογικά όπλα, την τεχνητή νοημοσύνη και την κλιματική αλλαγή, απειλές αποτελούν και οι φυσικές καταστροφές, όπως οι συγκρούσεις αστεροειδών ή οι εκρήξεις υπερηφαιστείων.

Αν και είναι λιγότερο ελεγχόμενες, η πιθανότητα να προκαλέσουν την πλήρη εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους είναι σχετικά χαμηλή σε σύγκριση με τους ανθρωπογενείς κινδύνους.

Ο Δρ. Moynihan τονίζει:

«Η εξαφάνιση είναι η απόλυτη απογοήτευση κάθε ηθικής τάξης. Το σύμπαν συνεχίζει να υπάρχει, σιωπηλά, χωρίς εμάς».

Αυτή η σκληρή πραγματικότητα υπογραμμίζει την ευθραυστότητα του ανθρώπινου πολιτισμού απέναντι σε απειλές που ελέγχουμε σε μεγάλο βαθμό.

Προετοιμασία για μια σιωπηλή Αποκάλυψη
Το τέλος της ανθρωπότητας πιθανότατα θα είναι λιγότερο δραματικό από ό,τι υποδηλώνουν οι θρησκευτικές προφητείες. Δεν θα υπάρξουν φλογερές άμαξες ή θεϊκές σάλπιγγες — μόνο οι ήσυχες, καταστροφικές συνέπειες των δικών μας ενεργειών.

Οι ειδικοί προτρέπουν σε προσοχή, ευαισθητοποίηση και επιστημονικό σχεδιασμό για τον μετριασμό αυτών των υπαρξιακών απειλών.

Η κατανόηση της πραγματικότητας της εξαφάνισης μπορεί να μην είναι παρήγορη, αλλά υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη να προστατευθεί το μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού.

Σε ένα σύμπαν που θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς, η τύχη της ανθρωπότητας εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τις επιλογές μας – και την ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε την σιωπηλή Αποκάλυψη που δημιουργούμε.

Αν ο πόλεμος στην Ουκρανία λήξει με τους όρους που προβλέπει το σχέδιο του Τραμπ, δηλαδή με ουσιαστική παράδοση του Ζελένσκι στον εισβολέα Πούτιν, θα έχει επιβληθεί ο παγκόσμιος κυνισμός και επιβεβαιωθεί η πανάρχαια ρήση «ουαί τοις ηττημένοις».

Και το καίριο ερώτημα που σήμερα τίθεται περισσότερο παρά ποτέ είναι αν η εισβολή αυτή θα μπορούσε να αποφευχθεί και η Ουκρανία να μη ζήσει την τραγωδία που ήδη ζει. Ασφαλής απάντηση δεν μπορεί να δοθεί και δεν είναι καλό να παριστάνουμε τους μετά Χριστόν προφήτες. Όμως, υπάρχουν ορισμένα γεγονότα του παρελθόντος που αποδείχτηκαν καθοριστικά και αποδεικνύουν τις ευθύνες όσων τα άφησαν να εξελιχθούν και να διευκολύνουν τους μετέπειτα σχεδιασμούς της Ρωσίας του Πούτιν.

1. Όταν το 1989 κατέρρευσε το ανατολικό μπλοκ και διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, η Δύση, δηλαδή ουσιαστικά οι Αμερικανοί, κατελήφθη από την αλαζονεία της παντοδυναμίας και πίστεψε ότι ο μονοπολικός κόσμος θα έμενε έτσι για πάντα.
2. Έτσι, αποφάσισαν να κυκλώσουν στρατιωτικά τη Ρωσία, αθετώντας την υπόσχεση που είχαν δώσει στον τελευταίο σοβιετικό ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτεινόταν ανατολικά. Έγινε ακριβώς το αντίθετο, έφτασε σχεδόν σε όλες τις πρώην χώρες της ΕΣΣΔ.
3. Τότε μπορεί να χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να ενταχθεί η Ρωσία στο διεθνές σύστημα ασφαλείας. Όπως έχει πει ένας πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο Πούτιν στην αρχή της θητείας του είχε προτείνει να ενταχθεί η Ρωσία στη Συμμαχία. Αλλά η αλαζονική Δύση δεν εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία.
4. Η συνεχής επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά οδήγησε τους πιο έμπειρους και σώφρονες Αμερικανούς διπλωμάτες να προειδοποιήσουν για τις συνέπειες. Μεταξύ τους ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος είπε το 2014 ειδικά για την Ουκρανία: «Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να φτάσει στην Ουκρανία, οι Ρώσοι δεν θα το αποδεχτούν και θα ξεσπάσει πόλεμος». Τον αγνόησαν. Και ήρθε η τραγική επιβεβαίωσή του.
5. Λίγο πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία (2022) ο Ζελένσκι πήγε στη διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου και ζήτησε μετ’ επιτάσεως την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Αλλά δεν αρκέστηκε σε αυτό. Μίλησε για την ανάγκη να φιλοξενήσει η χώρα του και δυτικά πυρηνικά όπλα. Και δεν βρέθηκε ούτε ένας δυτικός να τον προειδοποιήσει ότι ήταν σαν να άναβε το φιτίλι της εισβολής. Εκτός αν οι δυτικοί πίστευαν ότι ο Πούτιν θα τα άφηνε όλα αυτά να περάσουν έτσι. Και για μεν τους Ευρωπαίους μπορεί να ισχύει η δικαιολογία της αφέλειας, αλλά για τους Αμερικανούς όχι. Αυτοί ήξεραν τι θα γίνει και απλώς υπολόγιζαν ότι ο πόλεμος θα αποδυνάμωνε τον Πούτιν και μπορεί να οδηγούσε στην πτώση του. Στόχος τους ήταν να εξοντώσουν οικονομικά τη Ρωσία και ουσιαστικά οδήγησαν στην καταστροφή την Ουκρανία.

Από τις εγκληματικές και προβοκατόρικες επιλογές των προκατόχων του Αμερικανών προέδρων, φτάσαμε στον επιδεικτικό κυνισμό του Τραμπ που εκβιάζει και απειλεί τον δύσμοιρο Ζελένσκι, ζητώντας του να γίνει ουσιαστικά ένα είδος δωσίλογου.

Αν το σχέδιο Τραμπ εφαρμοστεί, μια χώρα θα ακρωτηριαστεί, το διεθνές δίκαιο (αν υπάρχει ακόμη κάτι τέτοιο) θα γίνει εντελώς κουρέλι και οι νέοι (επίδοξοι) εισβολείς θα κοιτάζουν γύρω τους για να δουν πού είναι τα θύματά τους.

Δεν είναι πρωτόγνωρα αυτά. Αλλά στην περίπτωση της Ουκρανίας συναντήθηκαν:

• Η υπερφίαλη και αλαζονική Δύση με τα εγκληματικά λάθη της
• Τα φουσκωμένα μυαλά και η αφέλεια (;) του Ζελένσκι που πίστεψε λόγια και υποσχέσεις που του έδιναν αφειδώς. Και, φυσικά
• Οι, έτσι κι αλλιώς, ωμοί υπολογισμοί του Πούτιν, για τους οποίους ουδείς μπορεί να πει «δεν ήξερα».

Όπως θα έλεγε ο Μέτερνιχ, «όλα αυτά είναι κάτι περισσότερο από έγκλημα, είναι λάθη». Εγκληματικά λάθη…

news247.gr