Με την κατάθεση του Αθανάσιου Παπαθεοδώρου, αδελφού της Μίνας Παπαθεοδώρου – Βαλυράκη συνεχίστηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο η δίκη για τον θάνατο του πρώην Υπουργού του ΠΑΣΟΚ Σήφη Βαλυράκη τον Ιανουάριο του 2021.

Ο μάρτυρας τη μοιραία ημέρα βρισκόταν στην Αθήνα και μόλις πληροφορήθηκε ότι ο Σήφης Βαλυράκης αγνοούταν ξεκίνησε για την Ερέτρια.

«Ήμουν παρών στην εύρεση της σορού. Ήταν πολύ χτυπημένος στο πρόσωπο και στο χέρι. Στο πρόσωπο είχε διαμελιστεί, είχε σπάσει η γνάθος, είχε χτυπήματα στο μέτωπο και ένα τεράστιο σφάξιμο στο λαιμό. Ο άνθρωπος ήταν διαμελισμένος και το αίμα που βγήκε από τα αυτιά είναι γιατί έβγαλε την κουκούλα», κατέθεσε ο μάρτυρας.

Οι συνήγοροι της οικογένειας Βαλυράκη έφεραν στη δικαστική αίθουσα την προπέλα του σκάφους του Σήφη Βαλυράκη και ρώτησαν τον μάρτυρα, εάν ο θάνατος του πρώην Υπουργού θα μπορούσε να επέλθει από τα χτυπήματα της προπέλας.

Κ. Παπαδάκης (δικηγόρος οικ. Βαλυράκη): Είπατε ότι ήταν σφαγιασμένος, τι εννοείτε;

Μάρτυρας: Είδα έναν άνθρωπο που είχε σφαγιαστεί. Το κόψιμο του λαιμού ήταν στο ύψος της κουκούλας. Η προπέλα κάνει διαφορετικά χτυπήματα.

Πρόεδρος: Πώς γνωρίζετε τι χτυπήματα κάνει η προπέλα; Μπορείτε να ξεχωρίσετε τα χτυπήματα από προπέλα;

Μάρτυρας: Άρχισα να ψάχνω στο διαδίκτυο και έβαλα τη λογική μου.

Το σκάφος αν κινείται δεν τον προλαβαίνει τον άνθρωπο. Αυτό ήταν το παραμύθι της πρώτης στιγμής και οι τίτλοι για την ιστορία. Αυτή είναι η εκτίμηση μου.

Κ. Παπαδάκης: Αυθόρμητα, την ώρα που βλέπετε τη σορό, τι σκέφτεστε;

Μάρτυρας: Ότι σφαγιάστηκε…

Σε άλλο σημείο της κατάθεσης του ο μάρτυρας υποστήριξε πως «ο Σήφης σκοτώθηκε από κάποια εντολή», περιγράφοντας νωρίτερα όλη τη διαδρομή του Σηφη Βαλυράκη και συνδέοντας την με τη δολοφονία του, όπως είπε. «Στη νύχτα όταν δε θέλεις κάποιον τον εκτελείς. Στην πολιτική είναι ατύχημα. Εδώ είχαμε ατύχημα…» είπε απαντώντας σε ερώτηση του προέδρου της έδρας σχετικά με το πώς συνδέει τη διαδρομή του Βαλυράκη με την ανθρωποκτονία την οποία αντιμετωπίζουν οι δύο κατηγορούμενοι ψαράδες.

Τις πολιτικές συνθήκες κάτω από τις οποίες έκανε την επιλογή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015 περιγράφει ο Αλεξης Τσίπρας, στο προδημοσιευμένο απόσπασμα του βιβλίου του με τίτλο «Ιθάκη» που θα κυκλοφορήσει στις 24 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Gutenberg.

Στην προδημοσίευση περιλαμβάνονται αποσπάσματα από το κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Ώρα αποφάσεων» το οποίο και αναφέρεται στο θερμό καλοκαίρι του 2015 όπου κορυφώθηκε η διαπραγμάτευση ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές. Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στην 25η Ιουνίου, και στις εξελίξεις που τον έκαναν να συνειδητοποιήσει ότι η ενδεδειγμένη λύση ήταν η διενέργεια δημοψηφίσματος για την πρόταση των δανειστών μια απόφαση που ανακοίνωσε στις 27 Ιουνίου.

Το απόσπασμα του βιβλίου ξεκινά από την Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στις 25/6 όπου ο Αλέξης Τσίπρας περιγράφει την αλληλουχία των γεγονότων.

Η προδημοσίευση από το βιβλίο «Ιθάκη» έχει ως εξης:

«Ο Τουσκ, με ύφος που ισορροπούσε ανάμεσα στην αποφασιστικότητα και την αγένεια, θέλοντας ίσως να πάρει τη ρεβάνς από το δικό μου σκληρό τηλεφώνημα, πριν τις 20 Φεβρουαρίου, πήρε τον λόγο στην έναρξη της Συνόδου για να ανακοινώσει με στόμφο: «The game is over».

Ήταν μια από τις στιγμές που ένιωσα την οργή να με κυριεύει. Ποιος ακριβώς νόμιζε ότι ήταν και από πού αντλούσε το θράσος να περιγράφει ως παιχνίδι το δράμα ενός ολόκληρου λαού; Σκέφτηκα, όχι μόνο ως πολιτικός αλλά και ως απλός Έλληνας, ότι η πατρίδα μου, με όλα της τα λάθη, δεν ύψωσε ποτέ το δάχτυλο σε καμία ευρωπαϊκή χώρα. Κι εγώ, προσωπικά, εκπροσωπούσα έναν λαό μιας χώρας, που κάποτε είχε ψηφίσει υπέρ της ένταξης της δικής του χώρας, της Πολωνίας, στην Ε.Ε., σε μια στιγμή που εκείνοι ζητούσαν στήριξη και αλληλεγγύη. Του απάντησα στο ύφος που άξιζε η δήλωσή του.

Του είπα πως δεν είχε το δικαίωμα να αποκαλεί παιχνίδι μια διαπραγμάτευση από την οποία κρεμόταν η ζωή ενός ολόκληρου λαού. «Αυτό δεν είναι παιχνίδι. Μια ολόκληρη χώρα κρέμεται από μια κλωστή», του είπα, ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής μου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκανε και το λάθος, ή την πρόκληση, να ενσωματώσει στο ανακοινωθέν της Συνόδου την «απόφαση», σαν να είχε επιτευχθεί Συμφωνία.

Μα δεν υπήρχε συμφωνία. Υπήρχε ένα τελεσίγραφο. Ένα τελεσίγραφο το οποίο εμείς καλούμασταν να αποδεχτούμε. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι βαθύτερο: ότι το δημοψήφισμα δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο πολιτικής αποδοχής και στήριξης, ή απόρριψης, των κυβερνητικών επιλογών.

Ούτε βέβαια των δικών μου προσωπικών αποφάσεων. Ήταν η ασπίδα για την ίδια τη σωτηρία της χώρας. Οι εταίροι έπρεπε να καταλάβουν ότι δεν είχαν απέναντί τους μια Κυβέρνηση εξαντλημένη από μήνες διαπραγματεύσεων, έτοιμη είτε να συνθηκολογήσει είτε να καταρρεύσει. Είχαν απέναντί τους έναν ολόκληρο λαό. Και αν ήθελαν να προχωρήσουν χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες, θα έπρεπε πλέον να κάνουν μια ξεκάθαρη επιλογή: να αμφισβητήσουν ανοιχτά όχι απλώς μια Κυβέρνηση, αλλά την ίδια τη Δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία, σε μια ευρωπαϊκή χώρα που, ας μην το ξεχνάμε, είναι η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Το δημοψήφισμα ήταν δική μου απόφαση. Προσωπική, βαθιά επεξεργασμένη και ψυχικά δύσκολη. Το βασάνισα, όχι μόνο στο μυαλό, αλλά και στην καρδιά μου. Ήταν μια απόφαση με λογική και με ευαισθησία, δημοκρατική ευαισθησία. Πρώτοι το έμαθαν οι πιο κοντινοί μου συνεργάτες. Τους είπα καθαρά: το πρόβλημα είναι πολιτικό. Δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε αυτά που μας ζητούσαν, όχι γιατί δεν θέλαμε, αλλά γιατί αυτό που ζητούσαν ήταν η ταπείνωση του λαού και η πολιτική μας εξαφάνιση. Η απόφαση δεν μου ήταν εύκολη.

Δεν είμαι άνθρωπος που παίρνει βιαστικές αποφάσεις ή κάνει άλματα στο κενό, το αντίθετο. Βασανίζω και βασανίζομαι για κάθε μου απόφαση. Ζυγίζω την κάθε κίνηση, υπολογίζω την κάθε λεπτομέρεια, καμιά φορά περισσότερο από όσο χρειάζεται. Συνυπολόγισα, λοιπόν, τι θα ακολουθούσε: τις επιθέσεις, τις πιέσεις, την προσπάθεια αποδόμησης. Όχι μόνο σε μένα, κυρίως στη χώρα.

Ήξερα πως έπρεπε να περάσω μέσα από ναρκοπέδιο, αν ήθελα να δώσω αίσιο τέλος στην Οδύσσεια αυτής της Ελλάδας, να την οδηγήσω στην Ιθάκη της. Εκείνο το απόγευμα της 25ης Ιουνίου, μέσα μου έκλεισε ο κύκλος της αναμονής. Ήρθε η ώρα, είπα. Ζήτησα από τους συνεργάτες μου να συγκαλέσουν εκτάκτως νωρίς το επόμενο πρωί σύσκεψη της διαπραγματευτικής ομάδας και όλων των στελεχών της ελληνικής αποστολής, στο ξενοδοχείο The Hotel, στον τελευταίο όροφο, στην αίθουσα όπου συνεδρίαζε η αντιπροσωπεία μας. Ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές της διαδρομής μου. Είχα την απόλυτη πεποίθηση ότι πράττω σωστά για έναν λαό που δεν μπορούσε να εξευτελίζεται από τον κάθε υπάλληλο των Βρυξελλών, τον κάθε τεχνοκράτη που πίστευε ότι η Ελλάδα συνιστά ένα είδος πειραματόζωου. Αλλά, την ίδια στιγμή, ήξερα ότι το κόστος αυτής της επιλογής θα ήταν βαρύ. Και ότι εγώ, προσωπικά, έπρεπε να είμαι έτοιμος να το σηκώσω.

[….] Ξεκίνησε η σύσκεψη. […] Ζήτησα να φύγουν τα κινητά από την αίθουσα για τον κίνδυνο των υποκλοπών. «Προτείνω να πάμε για δημοψήφισμα. Δεν υπάρχει άλλη λύση», τους είπα. Και συνέχισα: «Δεν γίνεται η παραμικρή νύξη στο χρέος. Επιλέγουν αυτήν τη στάση, όχι επειδή πιστεύουν πως η πρόταση τους είναι μια λύση, αλλά επειδή θέλουν να μας τελειώσουν. Οπότε, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να γυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα και αφού μας έδωσαν ένα τελεσίγραφο να θέσουμε το τελεσίγραφό τους στην κρίση του ελληνικού λαού».

Τα λόγια μου πάγωσαν την αίθουσα. Έπεσε σιωπή. Ήταν εκείνη η σιωπή που δεν είναι αμηχανία, είναι βάρος. Ύστερα άρχισαν τα πρώτα ερωτήματα. «Ποιος είναι ο στόχος μας;» με ρώτησαν. «Ο στόχος», συνέχισα, «είναι να κερδίσουμε το δημοψήφισμα. Να αναγκαστούν υπό το βάρος της διεθνούς κοινής γνώμης να κάνουν πίσω και να επιστρέψουν στο τραπέζι με μια νέα πρόταση, βιώσιμη και λογική».

Τους εξήγησα καθαρά: «Δεν έχουμε πλέον διαπραγματευτικά όπλα. Δεν μπορούμε να τους πιέσουμε. Το μόνο που μας απομένει είναι το ηθικό μας πλεονέκτημα. Η εικόνα μιας χώρας που, αντί να υπογράψει την ταπείνωσή της, ζητά από τον λαό της να αποφασίσει. Αυτό είναι το όπλο μας».

[….] Δεν είχαμε λεπτό για χάσιμο. Τα γεγονότα πλέον μας καταδίωκαν. Εκείνο το πρωινό ακολουθούσε η Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες, ενώ εγώ συγκάλεσα εκτάκτως για το ίδιο βράδυ το Κυβερνητικό Συμβούλιο στην Αθήνα, με σκοπό τη λήψη απόφασης για την εξαγγελία του δημοψηφίσματος. Ζούσα τότε σε έναν άλλο κόσμο, σκληρό, απαιτητικό, απομονωμένο, τον κόσμο της διαπραγμάτευσης. Ήμουν απορροφημένος πλήρως, λες και τίποτε άλλο δεν υπήρχε γύρω μου. Εκείνη τη μέρα είχε γενέθλια ο Ορφέας, ο μικρότερος γιος μου, αλλά το είχα ξεχάσει εντελώς. Δεν σκέφτηκα ούτε ένα τηλεφώνημα, ούτε ένα «Χρόνια πολλά». Από το αεροπλάνο πήγα κατευθείαν στο Μαξίμου.

Η Μπέττυ, βλέποντας πως δεν απαντούσα στα τηλέφωνα, πέρασε από εκεί για να μου θυμίσει κάτι που δεν έπρεπε να ξεχαστεί. Λίγο πριν ξεκινήσει η κρίσιμη συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου, κι ενώ ήμουν στην αίθουσα συνεδριάσεων, άνοιξε η πόρτα και εμφανίστηκε η Ελένη, η γραμματέας μου: «Η Μπέττυ είναι απ’ έξω και θέλει να σου πει κάτι για μισό λεπτό». Ήμουν κατηγορηματικός: «Όχι τώρα, αργότερα. Κανείς δεν μπαίνει». Ήμουν συγκεντρωμένος, ή μάλλον εγκλωβισμένος, στον φόβο να μη διαρρεύσει τίποτα πριν από την ανακοίνωση. Από τη χαραμάδα της μισάνοιχτης πόρτας την είδα να μου κάνει νόημα. «Μόνο μισό λεπτό». Κι εγώ, επίμονα, της έγνεφα «Όχι, φύγε». Τότε, έβγαλε από την τσάντα της ένα μικρό σακουλάκι. Μέσα είχε τρία κεράκια γενεθλίων. Τα έβγαλε και τα σήκωσε ψηλά. Δαγκώθηκα, ένιωσα άσχημα. Είχα ξεχάσει μέσα σε όλο αυτό ακόμα και τα γενέθλια του παιδιού μου.»

Με αμείωτο ρυθμό συνεχίζει να συρρικνώνεται η  τεχνητή λίμνη Μόρνου, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Παρατηρητηρίου Μόρνου (www.meteo.gr/mornos).

Την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου ανανεώθηκε η δορυφορική φωτογραφία που καταγράφει την τρέχουσα κατάσταση της λίμνης.

Πόσο μειώθηκε έκταση του Μόρνου

Μέσα σε διάστημα μόλις δεκαπέντε ημερών, η έκταση της υδάτινης επιφάνειας περιορίστηκε ακόμη περισσότερο, φτάνοντας τα 7,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αναφέρει σε ανάρτησή του ο Κώστας Λαγουβάρδος.

Στην προηγούμενη δορυφορική λήψη, στις 29 Οκτωβρίου, η λίμνη εκτεινόταν σε 7,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Η προηγούμενη δορυφορική φωτογραφία που τραβήχτηκε στις 29 Οκτωβρίου αποτύπωνε την έκταση της υδάτινης επιφάνειας στα 7.9 τετραγωνικά χιλιόμετρα».

Μία ακόμη φωτογραφία από τις 10 Οκτωβρίου καταγράφει μικρή υποχώρηση της επιφάνειας της λίμνης 8.3 τετρ. χλμ.

Το θέμα αυτό προκαλεί την ανησυχία τόσο των επιστημόνων όσο και της κυβέρνησης δεδομένου ότι η λίμνη Μόρνου αποτελεί τον κύριο  τροφοδότη της Αττικής που βρίσκεται αντιμέτωπη με τη λειψυδρία.

Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι η τάση συρρίκνωσης της επιφάνειας της λίμνης του Μόρνου επιταχύνεται όσο οι βροχοπτώσεις αλλά και τα χιόνια δεν είναι αρκετά για να αποκαταστήσουν το έλλειμμα νερού, που κάθε μέρα βαίνει μειούμενο.

Να σημειωθεί τέλος ότι η χιονοκάλυψη τον περασμένο χειμώνα κινήθηκε σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από τον μέσο όρο της περιόδου 2005-2024, στερώντας από τον ταμιευτήρα πολύτιμες ποσότητες νερού κατά την περίοδο της τήξης.

Η Gen Z φαίνεται ότι θα αφήσει το αποτύπωμά της σε πολλούς τομείς και ιδιαίτερα στον εργασιακό κλάδο, αλλάζοντας τη δυναμική και απαιτώντας πράγματα που οι προηγούμενες γενιές στερήθηκαν. Μάλιστα, ως γενιά φαίνεται απτόητη μπροστά στην στάσιμη αγορά εργασίας και προσπαθεί να βρει δουλειές που της επιτρέπουν ισορροπία με το κομμάτι της προσωπικής ζωής.

Μία δύσκολη αγορά εργασίας
Ο Νταμάριαν Μπέντον δεν κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια να απαντήσει σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μετά τις 5 μ.μ. Η Νία Τζόζεφ δεν ανησυχεί αν μείνει έξω μέχρι αργά μια εργάσιμη μέρα. Η Τζέσικα Μοράν ενημερώνει τον διευθυντή της ότι δεν θα είναι διαθέσιμη όταν πηγαίνει στην προπόνηση της τις καθημερινές.

Οι εταιρείες επιβραδύνουν τις προσλήψεις ή μειώνουν τις θέσεις εργασίας για να περιορίσουν το κόστος σε ένα αβέβαιο οικονομικό περιβάλλον, με ορισμένες να προειδοποιούν πλέον τους υποψήφιους νέους υπαλλήλους για τις πολλές ώρες εργασίας και τα λίγα όρια.

«Παρόλο που η αγορά εργασίας είναι πιο δύσκολη, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αισθάνονται αποσυνδεδεμένοι από τους εργοδότες τους».

Ταυτόχρονα, οι νεότεροι επαγγελματίες εξακολουθούν να δίνουν προτεραιότητα στην ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και παραμένουν πιο αποστασιοποιημένοι από τους εργοδότες τους σε σύγκριση με τους παλαιότερους εργαζόμενους, μια δυναμική που διαμορφώθηκε εν μέρει από την αύξηση της εξ αποστάσεως εργασίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Για ορισμένους από τη Gen Z, οι μαζικές απολύσεις σε εταιρείες τις τελευταίες εβδομάδες ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι η πίστη σε έναν εργοδότη δεν θα ανταποκριθεί, τονίζει δημοσίευμα της Wall Street Journal.

«Παρόλο που η αγορά εργασίας είναι πιο δύσκολη, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αισθάνονται αποσυνδεδεμένοι από τους εργοδότες τους», δήλωσε ο Τζιμ Χάρτερ, επικεφαλής επιστήμονας για τη διαχείριση και την ευημερία στο χώρο εργασίας της Gallup.

Μήπως να χαλαρώσουμε;
Η Νία Τζόζεφ είναι από εκείνους που έχουν αποφασίσει να μην αφήσουν την εργασία να καθορίζει την προσωπική τους ζωή. Πρόσφατα έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ μια Κυριακή βράδυ: έμεινε έξω μέχρι τις 2 το πρωί, παρόλο που είχε δουλειά την επόμενη μέρα.

Η γειτόνισσα της Τζόζεφ την είχε προσκαλέσει μαζί με μερικές άλλες φίλες της σε μια συγκέντρωση στην αυλή του σπιτιού της. Κανονικά, η Τζόζεφ θα είχε φύγει νωρίς, καθώς έπρεπε να είναι στη δουλειά της στις 7:45 π.μ. ως ρεσεψιονίστ σε ένα ιδιωτικό οφθαλμολογικό ιατρείο. Τότε παρατήρησε ότι οι άλλες γυναίκες φαινόταν να διασκεδάζουν χωρίς καμία ανησυχία. Αποφάσισε να χαλαρώσει και η ίδια.

«Ήταν Κυριακή βράδυ και είχα δουλειά το πρωί, αλλά εκείνες δεν έδειχναν να νοιάζονται καθόλου», είπε η 27χρονη Τζόζεφ, που ζει στο Χιούστον. «Μου θύμισε ότι παλιά απολάμβανα τα πράγματα λίγο περισσότερο».

«Η εργασία δεν θα σε απελευθερώσει ποτέ, οπότε πρέπει να απελευθερωθείς εσύ από την εργασία».

Καθώς μεγάλωνε, η Τζόζεφ έβλεπε τους γονείς της να αφιερώνουν τον εαυτό τους σε δουλειές που, όπως είπε, τους εξάντλησαν σιγά-σιγά. Ο πατέρας της δεν ήταν σχεδόν ποτέ στο σπίτι λόγω της δουλειάς του ως καθηγητής. Η δουλειά της μητέρας της ως κοινωνική λειτουργός «κατέλαβε εντελώς τη ζωή της», ανέφερε.

Η Τζόζεφ θέλει μια διαφορετική σχέση με την εργασία από αυτή που είχαν οι γονείς της. «Η εργασία δεν θα σε απελευθερώσει ποτέ, οπότε πρέπει να απελευθερωθείς εσύ από την εργασία», είπε.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal, σε αντίθεση με τις παλαιότερες γενιές, που τείνουν να εργάζονται σκληρότερα για να φαίνονται απαραίτητοι σε μια αποδυναμωμένη αγορά εργασίας, οι νεότεροι επαγγελματίες δεν φαίνεται να φοβούνται ότι η επιμονή τους στην ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής θα τους κοστίσει τη δουλειά τους, είπε η Μάρσι Μέριμαν, μέλος της Γενιάς Χ και ιδρύτρια της Ethos Innovation, μιας εταιρείας που βοηθά τους επικεφαλής εταιρειών να αποκωδικοποιήσουν τις διαφορές μεταξύ των γενεών.

«Η γενιά Χ, όταν οι καιροί γίνονται δύσκολοι, όταν υπάρχει αβεβαιότητα, όταν έχουμε φόβο, τι κάνουμε; Δουλεύουμε πιο σκληρά, προσπαθούμε περισσότερο, πιέζουμε, πιέζουμε, πιέζουμε, γιατί έτσι έχουμε εκπαιδευτεί», δήλωσε η Μέριμαν.

Η γενιά Ζ, από την άλλη πλευρά, αναμένει ότι τα αποτελέσματα θα αξιολογούνται περισσότερο από την εργασία ή την προσπάθεια που καταβάλλουν, είπε.

Η χρυσή τομή εργασίας και προσωπικής ζωής
Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι σε περισσότερους από 1.100 ασκούμενους στην KPMG, όλο και περισσότεροι νέοι επαγγελματίες επιλέγουν την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής αντί του μισθού ως το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό που λαμβάνουν υπόψη όταν σκέφτονται να ξεκινήσουν να εργάζονται.

Για μια από τις πρώην ασκούμενες της εταιρείας, η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής ήταν τόσο σημαντική όταν σκεφτόταν πού ήθελε να εργαστεί μετά την αποφοίτησή της, που συγκέντρωσε πληροφορίες από τους συναδέλφους της.

«Για μένα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής εδώ».

«Έκανα ερωτήσεις σε συνεργάτες, ανώτερους και διευθυντές για να εκτιμήσω την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και πώς ήταν πραγματικά», είπε η Τζέσικα Μοράν, 24 ετών, που έκανε πρακτική άσκηση στην KPMG το 2022. Από τις απαντήσεις τους, η Μοράν είπε ότι κατάλαβε ότι οι συνάδελφοί της είχαν χόμπι εκτός εργασίας.

«Για μένα, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής εδώ», είπε.

Τώρα, ως υπεύθυνη ελέγχου στο γραφείο της εταιρείας στο Short Hills του Νιου Τζέρσεϊ, η Μοράν είπε ότι ένιωθε άνετα να πει στον διευθυντή της πόσο σημαντικό είναι για αυτήν το άθλημα που της αρέσει όσον αφορά το πρόγραμμά της και τον καθορισμό των ορίων μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

Οι προτεραιότητες αλλάζουν
Η αλλαγή στις προτεραιότητες αντικατοπτρίζεται στη μείωση των ωρών εργασίας. Σύμφωνα με μια έρευνα της Gallup, οι Αμερικανοί εργάστηκαν κατά μέσο όρο 42,9 ώρες την εβδομάδα πέρυσι, σε σύγκριση με 44,1 ώρες το 2019. Οι κάτω των 35 ετών ηγήθηκαν της μείωσης, εργαζόμενοι κατά μέσο όρο σχεδόν δύο ώρες λιγότερο την εβδομάδα, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι μείωσαν την εβδομάδα εργασίας τους κατά λιγότερο από μία ώρα.

Όταν ο Νταμάριαν Μπέντον έκανε πρακτική σε μια εταιρεία δημοσίων σχέσεων στο Σικάγο, είπε ότι συνδεόταν στις 7 το πρωί, συχνά δεν είχε χρόνο για μεσημεριανό γεύμα και συχνά κατέληγε να εργάζεται μετά τα μεσάνυχτα. Μερικές φορές, ο Μπέντον είπε ότι δούλευε ακόμα και όταν ήταν άρρωστος.

«Ήμουν τόσο αποφασισμένος να μην χάσω τη δουλειά μου, γιατί ήταν μια ευκαιρία να αποδείξω την αξία μου», ανέφερε.

Καθώς δούλευε μέχρι αργά ένα βράδυ, ο Μπέντον δεν άντεξε την πίεση και άρχισε να κλαίει. Είχε ακόμα πολλές ώρες δουλειά να κάνει και ένιωθε εξαντλημένος. Έστειλε μήνυμα στον διευθυντή του, ο οποίος του πρότεινε να κάνει ένα διάλειμμα και τον διαβεβαίωσε ότι η προθεσμία μπορούσε να παραταθεί.

«Μετά τις πέντε, αν δεν είμαι μπροστά στον υπολογιστή μου, το ζήτημα έχει λήξει».

Σήμερα, ο Μπέντον δεν το σκέφτεται δεύτερη φορά πριν πάρει άδεια από τη δουλειά του σε μια διαφημιστική εταιρεία στο Λος Άντζελες. Επικοινωνεί με τους διευθυντές του πριν αποσυνδεθεί για την ημέρα και τους ενημερώνει ότι θα ασχοληθεί με τις εκκρεμείς εργασίες το πρωί. Δεν κάνει επιπλέον δουλειά.

«Μετά τις πέντε, αν δεν είμαι μπροστά στον υπολογιστή μου, το ζήτημα έχει λήξει», είπε στην Wall Street Journal. «Ούτε δίνω εξηγήσεις για αυτό».

Προσωρινή διαταγή, με την οποία δικαιώνεται εν μέρει ο εκδοτικός οίκος Gutenberg, ο οποίος προσέφυγε κατά της εκδοτικής εταιρείας Documento Media για τη δημοσίευση αποσπασμάτων του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα «Ιθάκη», εξέδωσε η ελληνική Δικαιοσύνη, διατάσσοντας μεταξύ άλλων την άμεση απόσυρση αποσπασμάτων του βιβλίου.

Σύμφωνα με τη σχετική απόφαση, έγιναν μερικώς δεκτά τα αιτήματα του εκδοτικού οίκου που έχει αναλάβει την κυκλοφορία του επίμαχου βιβλίου. Η απόφαση ισχύει τουλάχιστον μέχρι τη συζήτηση των ασφαλιστικών μέτρων, τα οποία έχουν προσδιοριστεί για τις 20 Απριλίου του 2026.

Ειδικότερα, κατά πληροφορίες, διατάσσεται προσωρινώς:

η άμεση απόσυρση αποσπασμάτων του βιβλίου
η απαγόρευση παρουσίασης και ψηφιακής διάχυσης αποσπασμάτων έως την νόμιμη κυκλοφορία του βιβλίου και
η απαγόρευση, αναπαραγωγή, διανομή, εμπορία και εκμετάλλευση αποσπασμάτων έως τη νόμιμη κυκλοφορία του.
Η καταγγελία του εκδοτικού οίκου
Υπενθυμίζεται πως, ο εκδοτικός οίκος Gutenberg είχε προσφύγει στη Δικαιοσύνη για την προστασία των δικαιωμάτων του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα «Ιθάκη» μετά από δημοσιεύματα που αναφέρονταν στο περιεχόμενο του βιβλίου ή παρέθεταν αποσπάσματα. Μάλιστα, στην ανακοίνωσή του έκανε λόγο για παράνομη απόκτηση αλλά και «υποκλοπή ηλεκτρονικών αρχείων». Διατυπώσεις που προφανώς δημιουργούν ερωτήματα και σοβαρό πολιτικό προβληματισμό.

Αυτά σε μία περίοδο που τα ζητήματα, τα οποία σχετίζονται με μηχανισμούς και δυνατότητες ηλεκτρονικών υποκλοπών να παραμένουν σε καθεστώς δικαστικής διερεύνησης είτε από δικαστικές, είτε από ανεξάρτητες αρχές. Αφετηρία το γνωστό σκάνδαλο των υποκλοπών που ξέσπασε το καλοκαίρι του 2020, γνωστό ως «Predatorgate».

Όπως αναφερόταν στην ανακοίνωση «ο εκδοτικός οίκος Gutenberg βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να υπενθυμίσει το αυτονόητο προς όλους: Η απόφαση του πότε και πώς θα δημοσιευτεί ένα έργο ή μέρος αυτού, καθώς και η αναπαραγωγή του, αφορά αποκλειστικά τον δημιουργό του και τον εκδοτικό οίκο στον οποίο έχουν εκχωρηθεί τα σχετικά δικαιώματα. Οι διατάξεις που προστατεύουν την πνευματική ιδιοκτησία για παράνομη κτήση, αναπαραγωγή και δημοσίευση είναι σαφείς και αυστηρές».

Με βάση αυτά ο εκδοτικός οίκος ενημέρωνε πως «για πρώτη φορά, στη πολυετή διαδρομή μας στο χώρο του βιβλίου, αναγκαστήκαμε να προβούμε σε νομικές ενέργειες προκειμένου να σταματήσει η κυκλοφορία δημοσιευμάτων που περιέχουν αποσπάσματα του βιβλίου «ΙΘΑΚΗ» του Αλέξη Τσίπρα, τα οποία προφανώς έχουν παρανόμως αποκτηθεί μέσω υποκλοπής ηλεκτρονικών αρχείων».

Επισημαινόταν, επίσης, πως «ότι ο εκδοτικός μας οίκος επιφυλάσσεται να ασκήσει, κάθε ένδικο μέσο σε περίπτωση νέων δημοσιεύσεων ή τυχόν αναδημοσιεύσεων που παραβιάζουν τις σχετικές διατάξεις του νόμου περί Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας».