Στους εννέα μήνες που έχουν μεσολαβήσει από την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία και την εγκαθίδρυση ισλαμιστικής κυβέρνησης υπό τον -πρώην επικυρηγμένο από τις ΗΠΑ τζιχαντιστή – νυν μεταβατικό πρόεδρο και συνομιλητή της διεθνούς κοινότητας, Αχμέντ αλ Σαράα, θρησκευτικές μειονότητες έχουν πνιγεί στο αίμα.

Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της νέας ηγεσίας στη Δαμασκό, χιλιάδες Αλαουίτες -στην κοινότητα των οποίων ανήκε η δυναστεία Άσαντ- καθώς και πολλοί χριστιανοί, ανάμεσά τους Ελληνορθόδοξοι, σφαγιάστηκαν τον περασμένο Μάρτιο, εν μέσω κυβερνητικών αναφορών για εξέγερση στις ακτές της Μεσογείου.

Στην περιοχή έδρασαν ανεξέλεγκτες τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές, φίλα προσκείμενες στη συριακή νέα ηγεσία.

Επιδόθηκαν σε πογκρόμ κατά των μειονοτικών στη δυτική Συρία.

Η ιστορία επαναλήφθηκε μόλις τέσσερις μήνες αργότερα στα νοτιοδυτικά, με τη σφαγή στη Σουέιντα.

Πολιτοφυλακές εξτρεμιστών και Βεδουίνων έβαλαν στο στόχαστρο τους (φίλα προσκείμενους στο επεκτατικής πολιτικής Ισραήλ) Δρούζους.

Και στις δύο περιπτώσεις, τα κίνητρα και ο στόχος δεν διαφέρουν.

Εκδίκηση, εκφοβισμός και υποταγή του μειονοτικού πληθυσμού, αν όχι εθνοκάθαρση.

Το κλίμα αυτό δεν έχει υποχωρήσει.

Το τίμημα είναι ιδιαίτερα βαρύ για τις γυναίκες και τα ανήλικα κορίτσια.

Έκθεση του ΟΗΕ τον Αύγουστο για όσα συνέβησαν στη Σουέιντα ανέφερε ότι στις τάξεις των Δρούζων απήχθησαν πάνω από 105. Εξ αυτών πάνω από 80 συνεχίζουν να αγνοούνται.

Σε νέα εκτίμηση, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (SOHR), μια ΜΚΟ με έδρα τη Βρετανία, ανεβάζει τον αριθμό των απαγωγών σε 293.

Περί τις 14 γυναίκες δολοφονήθηκαν μετά την απαγωγή τους, ενώ 42 αφέθηκαν τελικά ελεύθερες, αναφέρει.

Δύο κρατούνται χωρίς κατηγορίες ή δίκη στη φυλακή Άντρα στη Δαμασκό.

Η τύχη των υπόλοιπων 235 απαχθέντων αγνοείται.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει καταγράψει εν τω μεταξύ τουλάχιστον 36 περιπτώσεις γυναικών και κοριτσιών από τη μειονότητα των Αλαουιτών, που έχουν απαχθεί φέτος, μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου, από τις περιοχές της Λαττάκειας, της Ταρτούς, της Χομς και της Χάμα.

Δέσμιες στη φρίκη

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα βίντεο με εκκλήσεις συγγενών εξαφανισμένων γυναικών στη Συρία.

Κάποιες απήχθησαν μέρα μεσημέρι στο δρόμο, άλλες κοντά στα σπίτια τους και άλλες κοντά σε χώρους εργασίας.

Όμως πολλές οικογένειες θυμάτων παραμένουν σιωπηλές, από διπλό φόβο.

Και για την τύχη των απαχθέντων, αλλά και για τη δική τους τύχη.

Ακόμη και γυναίκες που αφέθηκαν τελικά ελεύθερες από τους απαγωγείς τους επιλέγουν συνήθως τη σιωπή, πολλές αρνούμενες ακόμη και το ότι είχαν απαχθεί, είτε λόγω εκβιασμών, είτε για να αποφύγουν τον κοινωνικό στιγματισμό.

Ελλείψει διώξεων, η ταυτότητα των δραστών παραμένει πάντα άγνωστη. Τα δε κίνητρα ποικίλουν: από εγκληματικά, μέχρι πολιτικά.

Ορισμένες απαγωγές -αναφέρουν ΜΚΟ- γίνονται για λύτρα: μια από τις πηγές χρηματοδότησης πολιτοφυλακών.

Άλλες γίνονται για εκδίκηση, για άσκηση πιέσεων σε μειονοτικές ομάδες, ακόμη και ως μοχλός διαπραγμάτευσης με τοπικές κοινότητες.

Αρκετές από τις οικογένειες που σπάνε τα δεσμά του φόβου και δημοσιοποιούν το δράμα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε αναζήτηση πληροφοριών για την τύχη των αγαπημένων τους προσώπων, γίνονται συχνά αντικείμενο λοιδοριών ή ακόμη και πολιτικής στοχοποίησης.

Περισσεύουν οι φορές που τα σχόλια στις αναρτήσεις τους είναι προσβλητικά για το ίδιο το θύμα ή απειλητικά για τους συγγγενείς από υποστηρικτές της ισλαμιστικής ηγεσίας στη Συρία, οι οποίοι χαρακτηρίζουν τις καταγγελίες αντικυβερνητικά μυθεύματα.

Αν και αναφέρονται και απαγωγές ανδρών, αυτές γυναικών και κοριτσιών είναι σαφώς περισσότερες, καταγράφοντας -σύμφωνα με ειδικούς και ακτιβιστές- ανησυχητικά αυξητική τάση.

Πολλά από τα θύματα εκτιμάται ότι καταλήγουν σε αναγκαστικούς γάμους με τζιχαντιστές, όπως έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν τρομοκράτες του «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS) με γυναίκες και κορίτσια των Γιαζίντι.

Γίνονται στο πλαίσιο μεθοδευμένης δημογραφικής αλλοίωσης και εθνοκάθαρσης, με τις γυναίκες να χρησιμοποιούνται ως εργαλεία στην άσκηση επιρροής και εξουσίας.

Επαναλαμβανόμενο μοτίβο αποποίησης ευθυνών

Στις σφαγές του περασμένου Μαρτίου στη δυτική Συρία υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους 1.500 άμαχοι, εκ των οποίων πολλά παιδιά και γυναίκες.

«Μαζικές δολοφονίες» τις χαρακτήρισε η Διεθνής Αμνηστία, κατηγορώντας «πολιτοφυλακές που πρόσκεινται στη νέα συριακή κυβέρνηση».

Εξεταστική επιτροπή που συγκροτήθηκε από τον (μη εκλεγμένο) μεταβατικό πρόεδρο αλ-Σαράα ανέφερε ως απολογισμό 1.426 νεκρούς συνολικά «σε επιθέσεις κατά των δυνάμεων ασφαλείας» και μετέπειτα κατά των μειονοτικών Αλαουιτών.

Απάλλαξε ωστόσο από κάθε ευθύνη την κυβέρνηση και τις συριακές δυνάμεις.

Έκανε λόγο αντίθετα για 265 υπόπτους επιθέσεων κατά κυβερνητικών δυνάμεων και για άλλους 298 υπόπτους που συνδέονται με επιθέσεις κατά Αλαουιτών.

Οι υποθέσεις τους, συμπλήρωσε, έχουν παραπεμφθεί στο δικαστικό σώμα.

Έτερη επιτροπή, που συγκροτήθηκε από τη συριακή κυβέρνηση στα τέλη Ιουλίου για την αιματοχυσία στη Σουέιντα, ανέφερε μόλις την περασμένη Τρίτη ότι μέλη των υπουργείων Εσωτερικών και Άμυνας τέθηκαν υπό κράτηση.

Δεν ανέφερε αριθμό, ούτε ιδιότητες, παρά μόνο ότι πρόκειται για υπόπτους διάπραξης φρικαλεοτήτων με ατομική ευθύνη…

«Όταν ολοκληρωθούν οι έρευνες, θα δικαστούν δημόσια για τα εγκλήματα που διέπραξαν εναντίον Σύρων», δήλωσε ο επικεφαλής της επιτροπής.

Αυτά, ενώ επιζώντες της σφαγής καταγγέλλουν για εν ψυχρώ εκτελέσεις τις κυβερνητικές δυνάμεις, που αναπτύχθηκαν στην περιοχή εν μέσω του χάους.

Προ εβδομάδας, δε, η Εθνική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους της Συρίας λάνσαρε ενιαία πλατφόρμα καταγραφής υποθέσεων, που ωστόσο αφορούν πρωτίστως την εποχή Άσαντ.

Συσταθείσα τον περασμένο Μάιο με προεδρικό, ως έργο της περιγράφεται η δημιουργία εθνικής βάσης δεδομένωνς και «η βελτίωση του συντονισμού μεταξύ κρατικών θεσμών και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών» σε μια πολύπαθη χώρα-μωσαϊκών θρησκειών και εθνοτήτων, που μετρά πληγές από τον πολυετή αιματηρό εμφύλιο.

Συνεχίζει να υφίσταται έξωθεν παρεμβάσεις και επεμβάσεις.

Ισορροπεί δε σε τεντωμένο «σχοινί», που είναι έτοιμο να σπάσει, σε μια από τις γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά σημαίνουσες περιοχές της Μέσης Ανατολής.

Όσο καθόμουν στο Παρίσι και προετοιμαζόμουν για την επόμενη γαλλική πολιτική κρίση, βρήκα έναν παράξενα συναρπαστικό πίνακα από το ΔΝΤ.

Παρουσιάζει τις κρατικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ για δεκάδες χώρες. Στην κορυφή συγκεντρώνονται ορισμένα απομονωμένα μικροκράτη: το Κιριμπάτι, οι Νήσοι Μάρσαλ, η Δομινίκα και η Μικρονησία.

Αν μετρήσει κανείς μόνο χώρες με πληθυσμό άνω των 150.000 κατοίκων, η ​​χώρα που ξόδεψε τα περισσότερα χρήματα ήταν η Ουκρανία, με 74% του ΑΕΠ. Εύλογο — βρίσκεται σε πόλεμο μετά από εισβολή. Αλλά αμέσως μετά στον πίνακα, με εντυπωσιακό 57%, βρίσκεται μια χώρα σε ειρήνη (εκτός από το να είναι σε ειρήνη με τον εαυτό της): η Γαλλία.

Αυτός ο αριθμός αποτελεί τη βάση της κρίσης. Με το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Γαλλίας να φτάνει το 5,8% του ΑΕΠ, ο Φρανσουά Μπαϊρού, ο τέταρτος πρωθυπουργός από το 2024, θέλει να μειώσει κατά 44 δισεκατομμύρια ευρώ τον συνεχώς αυξανόμενο προϋπολογισμό.

Καθώς το κοινοβούλιο δεν τον αφήνει, πιθανότατα θα χάσει την ψήφο εμπιστοσύνης τη Δευτέρα. Έπειτα, την Τετάρτη, διαδηλώσεις και απεργίες στοχεύουν στο να «μπλοκάρουν» μια ήδη μπλοκαρισμένη χώρα. Γιατί δεν μπορεί η Γαλλία να ξοδέψει λιγότερα; Και πού μπορεί να καταλήξει αυτό;

Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεται ευρέως, το γαλλικό κράτος δεν ήταν πάντα κραταιό. Κατά την απελευθέρωση το 1944, πολλοί άνθρωποι ζούσαν σε αγροκτήματα χωρίς καν στοιχειώδεις δημόσιες παροχές, όπως ηλεκτρικό ρεύμα ή τρεχούμενο νερό. Οι συντάξεις ήταν κάποτε φειδωλές. Το 1970, η πραγματική μέση ηλικία συνταξιοδότησης ήταν τα 68, ακριβώς η ηλικία στην οποία πέθαινε ο μέσος Γάλλος άνδρας (σε μια εποχή που οι περισσότεροι εργαζόμενοι ήταν άνδρες). Το 1995, έξι κυβερνήσεις ανεπτυγμένων χωρών είχαν υψηλότερες δαπάνες από τη Γαλλία.

Έπειτα, όταν ήρθε το ευρώ το 2002, οι Γάλλοι πολιτικοί υπολόγισαν ότι με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να τυπώνει τα χρήματά τους, μπορούσαν να ξοδεύουν αλόγιστα. Η σπατάλη κορυφώθηκε στις συντάξεις: η γαλλική συνταξιοδότηση διαρκεί πλέον κατά μέσο όρο 25 χρόνια, περίπου η μεγαλύτερη στην ιστορία. Όμως οι δαπάνες παραμένουν επίσης σχετικά υψηλές στην υγεία, στις υποδομές των πόλεων (όχι όμως και στην απέραντη γαλλική ύπαιθρο) και – παραδόξως για μια χώρα με υπερβολικό συγκεντρωτισμό – στους τοπικούς δημοσίους υπαλλήλους. Στο μεταξύ, και ο ιδιωτικός τομέας της Γαλλίας δανείστηκε με μεγάλη ευχαρίστηση.

Η γαλλική πολιτική προσωποποιείται γύρω από τη φιγούρα του προέδρου. Αφού ο πρώην τραπεζίτης των Rothschild Εμανουέλ Μακρόν, ανέλαβε τη θέση της προεδρίας το 2017, η λέξη «νεοφιλελεύθερος» διαπέρασε τον γαλλικό λόγο. Η Γαλλία πλέον περιγράφεται συστηματικά ως μια «νεοφιλελεύθερη έρημος», με το κράτος της να υποτίθεται ότι έχει κατακερματιστεί από τους Θατσερικούς.

Στη νέα εποχή της μετά-αλήθειας, άλλες παράλογες πεποιθήσεις έγιναν κυρίαρχες, όπως η ιδέα ότι η Γαλλία ήταν καταραμένη (όπως δείχνει η κορυφαία σε παγκόσμιο επίπεδο, γαλλική απαισιοδοξία, στις δημοσκοπήσεις) ή ότι κατευθυνόταν προς φυλετικό εμφύλιο πόλεμο.

Στη συνέχεια, από το 2022, τα παγκόσμια επιτόκια αυξήθηκαν, τιμωρώντας τα σπάταλα κράτη. Το 10ετές κόστος δανεισμού της Γαλλίας έχει εκτοξευθεί στο 3,5%, παρόμοιο με αυτό της Ελλάδας και της Ιταλίας , αν και χαμηλότερο από αυτό των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει συχνά, η δυσλειτουργία της Γαλλίας αντικατοπτρίζει τη δυσλειτουργία της Βρετανίας. Ένας λόγος για τον οποίο τα δύο κράτη συνεργάζονται στον τομέα της άμυνας είναι ότι κανένα από τα δύο δεν έχει τα χρήματα να δράσει μόνο του. Είναι σαν δύο μικρές εταιρείες που συγχωνεύονται για να επιβιώσουν στις διεθνείς αγορές.

Επειδή η Γαλλία δαπανά υπερβολικά στο εσωτερικό της, δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να βοηθήσει την Ευρώπη να αντισταθεί στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο αμυντικός της προϋπολογισμός εξακολουθεί να είναι μόνο 2% του ΑΕΠ. Πρόσφατα επισκέφτηκα ένα εργοστάσιο όπλων που κατασκευάζει drone παρακολούθησης. Φαντάστηκα ότι παρήγαγε χιλιάδες, αλλά μου είπαν: «Ο γαλλικός στρατός έχει 14».

Πώς να μειώσουμε άλλες δαπάνες; Οι άνθρωποι του Μπαιρού προσπαθούν να πείσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης διακηρύσσοντας τον απίθανο ισχυρισμό ότι το ΔΝΤ μπορεί να παρέμβει. Η αντιπολίτευση συμφωνεί ότι το χρέος πρέπει να μειωθεί, αλλά δεν συμφωνεί σε κανένα μέτρο που θα πετύχαινε κάτι τέτοιο. Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή και τα δύο κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ακροαριστερά ως προς τις οικονομικές τους θέσεις: η La France Insoumise του Μελανσόν και το Rassemblement National της Λεπέν, το οποίο είναι ακροδεξιό μόνο στο μεταναστευτικό και σε πολιτισμικά ζητήματα. Και τα δύο κόμματα φιλοδοξούν να αυξήσουν το έλλειμμα μειώνοντας την ηλικία συνταξιοδότησης από τα 64 ετη (στα οποία την αύξησε ο Macron) στα 62, ή ακόμα και στα 60.

Η μείωση των δαπανών θα απαιτούσε συμβιβασμό. Αλλά αυτό είναι πλέον αδιανόητο στη γαλλική πολιτική. Το σχόλιο του Μακρόν μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ότι η Γαλλία «δεν ήταν μεταρρυθμίσιμη» φαίνεται σωστό.

Η πιθανότητα είναι να συνεχιστεί η στασιμότητα, με το γαλλικό χρέος να αυξάνεται περαιτέρω από το σημερινό 116% του ΑΕΠ. Το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους, που είναι ήδη το μεγαλύτερο στοιχείο του προϋπολογισμού, με προβλεπόμενα 66 δισ. ευρώ φέτος, έχει αρχίσει να εκτοπίζει άλλες δαπάνες. Περαιτέρω υποβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης θα ωθούσαν προς τα πάνω το κόστος δανεισμού.

Η επικρατούσα πρόβλεψη είναι ότι η ακροδεξιά θα κερδίσει την προεδρία το 2027, πιθανώς επισπεύδοντας την κρίση χρέους. Πάντα αμφέβαλλα γι’ αυτό: το πολιτικό σωσίβιο της Γαλλίας είναι ότι η άκρα αριστερά και η υποτιθέμενη άκρα δεξιά εξακολουθούν να μισούν η μία την άλλη. Αλλά ένα ατύχημα γίνεται όλο και πιο πιθανό.