Με χαλαρούς κινηματογραφικούς ρυθμούς μπηκε το 2026, καθώς απουσιάζουν οι μεγάλες παραγωγές και τα τρανταχτά ονόματα από τις νέες ταινίες της εβδομάδας.
Το «μενού» έχει έναν ανεξιχνίαστο φόνο στο γαλλικό θρίλερ Μια Ιδιωτική Ζωή με τη Τζόντι Φόστερ, ζόμπι στο Θάβουμε τους Νεκρούς και κωμωδία δράσης με το φιλμ Ανακόντα. Για τους fans της μουσικής, το ντοκιμαντέρ για τον κιθαρίστα Γεράι Κορτές ξεχωρίζει.
Θάβουμε τους Νεκρούς
Ταινία τρόμου, αυστραλιανής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Ζακ Χίλντιτς, με τους Ντέιζι Ρίντλεϊ, Μπρέντον Θουέιτς, Μάρκ Κόουλς Σμιθ, Ματ Γουέλαν κ.ά.
Το εγχείρημα του Ζακ Χίλντιτς να συνδυάσει τον στοχασμό για τη θλίψη και την απώλεια με τα ζόμπι μοιάζει αρκετά ενδιαφέρον, σε μία ταινία τρόμου, με το απαραίτητο στοιχείο του αγώνα επιβίωσης. Ο Αυστραλός, άγνωστος στην Ελλάδα, σκηνοθέτης, με μια χαμηλού προϋπολογισμού παραγωγή, καταφέρνει να κερδίσει τις εντυπώσεις, ως ένα σημείο, καθώς ξεφεύγει από τη γενικότερη πλάκα του είδους, τα κλισέ και το ατελείωτο σπλάτερ και διεισδύει με θάρρος στα πιο σκοτεινά, μυστηριώδη μέρη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναπτύσσουν κατά λάθος ένα πειραματικό όπλο μαζικής καταστροφής στα ανοικτά των νότιων ακτών της Αυστραλίας και ένα τεράστιο φορτίο ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας σκορπάει τον θάνατο σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, απενεργοποιώντας τον εγκέφαλό τους. Για άγνωστους λόγους, κάποιοι απ’ τους νεκρούς «επιστρέφουν», μόνο με τα βασικά τους ένστικτα.
Ο στρατός επιμένει ότι πρόκειται για αβλαβή, αργοκίνητα όντα, προσφέροντας μια επίπλαστη ελπίδα στις οικογένειες που θρηνούν. Όταν η Έιβα εισέρχεται στη ζώνη καραντίνας αναζητώντας τον αγνοούμενο σύζυγό της, ανακαλύπτει την εφιαλτική αλήθεια: οι νεκροζώντανοι γίνονται πιο βίαιοι, πιο αμείλικτοι και πιο επικίνδυνοι κάθε ώρα που περνά.
Η συνάντηση της ηρωίδας με το πρώτο ζόμπι, που το κενό βλέμμα του την αιχμαλωτίζει, είναι η αφορμή για να διεισδύσει η ταινία στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων που χάνουν τον δικό τους, που έχουν αφήσει εκκρεμείς τις συναισθηματικές τους σχέσεις και τη διερεύνηση του αινίγματος για το που τελειώνει η συνείδηση και αρχίζει ο θάνατος.
Ένα αίνιγμα, που μένει μετέωρο, καθώς σε όχι και τόσο κατάλληλο χρόνο, ενεργοποιούνται τα ζόμπι, αρχίζοντας να κυνηγούν και να δαγκώνουν. Ωστόσο, η ταινία δεν χάνει το ενδιαφέρον της, καθώς κατά διαστήματα, έστω και αποσπασματικά στέκεται με ενδιαφέρον στη σχέση συνείδησης και θανάτου, απώλειας και θλίψης.
Πάντως, από τις λιγοστές σκηνές τρόμου, αυτό που ξεχωρίζει είναι το τρίξιμο δοντιών και αρθρώσεων των ζόμπι, κάτι ιδιαιτέρως ανατριχιαστικό – η δουλειά που έχει γίνει στον ήχο είναι εξαιρετική.
Όπως και η πρωταγωνίστρια Ντέιζι Ρίντλεϊ, που δοκιμάζει κάτι διαφορετικό στη μέχρι σήμερα κινηματογραφική της πορεία και καταφέρνει να δώσει μία ερμηνεία μακριά από τις, ενοχλητικές πλέον, μανιέρες που βλέπουμε στις ταινίες τρόμου.
Μια Ιδιωτική Ζωή
Δραματικό θρίλερ, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι, με τους Τζόντι Φόστερ, Ντανιέλ Οτέιγ, Ματιέ Αμαρλίκ, Βιρζινί Εφιρά, Ιρέν Ζακόμπ, Βενσάν Λακόστ κ.ά.
Η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι, εγκαταλείποντας τη γνώριμη συμβατική όσο και χλιαρή προσέγγισή της σε πολύπλοκες ψυχολογικά ηρωίδες κι έχοντας, επιτέλους, ένα στιβαρό και καλογραμμένο σενάριο, θα ταράξει τα νερά, της λιμνάζουσας καριέρας της, με ένα δραματικό όσο και διασκεδαστικό στη θέασή του θρίλερ, παραπέμποντας σε έναν Χίτσκοκ ή έναν Ντε Πάλμα, που μιλούν γαλλικά.
Η πρωταγωνίστρια Τζόντι Φόστερ, που προφανώς λειτούργησε ως έμπνευση για την Ζλοτόφσκι («Τα Παιδιά των Άλλων»), μία υποχρέωση για να βγει από το καθιερωμένο αδιάφορο πλαίσιο του κινηματογράφου της, παίρνει πάνω της αυτή την ταινία, που συνδυάζει το μυστήριο με το δράμα και την κωμωδία, τη γυναικεία ματιά με τη ψυχανάλυση, τη δράση με το σασπένς.
Καθώς γνωρίζει πολύ καλά τα γαλλικά, πηγαίνοντας σε γαλλικό σχολείο και έχοντας ακόμη δύο ταινίες γαλλικής παραγωγής στο ενεργητικό της, θα μπει για τα καλά στο κλίμα, πλαισιωμένη από ένα ευπρόσωπο καστ, από τον άψογο Ντανιέλ Οτέιγ και τον απρόβλεπτο Ματιέ Αμαρλίκ, μέχρι την εντυπωσιακή και πάντα τολμηρή Βιρζινί Εφιρά και τον ανερχόμενο Βενσάν Λακόστ.
H Λιλιάν Στάινερ, μια καταξιωμένη κομψή ψυχίατρος στο Παρίσι, συγκλονίζεται από τον αιφνίδιο θάνατο μιας ασθενούς της. Γεμάτη ενοχές, πεπεισμένη πως δεν πρόκειται για αυτοκτονία, ξεκινά τη δική της αυτοσχέδια έρευνα, υποψιαζόμενη τον σύζυγο και την κόρη της εκλιπούσας, έχοντας ως συμπαραστάτη τον πρώην σύζυγό της. Σταδιακά αυτή η έρευνα μετατρέπεται σε μία βαθιά ενδοσκόπηση γύρω από την ευθύνη, την ενοχή και τα όρια της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.
Αν και ορισμένες φορές τα μπερδεύει περισσότερο απ’ όσο πρέπει, θέλοντας να ψυχαναλύσει βαθύτερα τον ψυχικό κόσμο και τα τραύματα της ηρωίδας της, η Ζλοτόφσκι θα κρατηθεί από το στέρεο σενάριό της και θα επιμείνει, ευτυχώς, στο διασκεδαστικό κομμάτι της ταινίας της, το μυστήριο και τη δράση. Θα αναδείξει πιο αποτελεσματικά, απ’ τις προηγούμενες ταινίες της, τις σχέσεις εξουσίας και την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων, έχοντας ως κεντρικό οδηγό τη γυναικεία ματιά και θα δώσει χώρο στην Τζόντι Φόστερ να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα, να πάρει το χάος που επικρατεί στο μυαλό της και τον λαβωμένο ψυχισμό της και να το μετατρέψει σε μια ηρωίδα, που θα λύσει τον γρίφο της υπόθεσης και θα πάρει πίσω τη ζωή της.
Η δυνατή χημεία της Φόστερ με τον Οτέιγ, αλλά και οι ερμηνείες του υπόλοιπου καστ, είναι σίγουρα η κρέμα της ταινίας, η οποία αποθεώθηκε κατά την πρεμιέρα της, αν και εκτός συναγωνισμού, στο κλείσιμο του φεστιβάλ των Καννών.
Ανακόντα
Κωμική περιπέτεια, αμερικανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Τομ Γκόρμικαν, με τους Τζακ Μπλακ, Πολ Ραντ, Στιβ Ζαν, Τάντι Νιούτον, Ντανιέλα Μέλχιορ, Άις Κιουμπ κ.ά.
Επανεκκίνηση της καλτ ταινίας του 1997, ως παρωδία των περιπετειών τρόμου, με τους Τζακ Μπλακ και Πολ Ραντ να έρχονται φάτσα κάρτα με ένα τεράστιο ερπετό στα βάθη του Αμαζονίου.
Βασισμένο στις κεφάτες ερμηνείες των πρωταγωνιστών, το φιλμ τού μέχρι στιγμής αδιάφορου Τομ Γκόρμικαν («Unbearable Weight of Massive Talent», «Αγόρια της Διπλανής Πόρτας»), τηρεί τις υποσχέσεις που δίνει για ένα απλώς διασκεδαστικό σκάρτο δίωρο, παρότι βρίθει των κλισέ του είδους.
O Νταγκ και ο Γκριφ είναι κολλητοί φίλοι από παιδιά και πάντα ονειρεύονταν να κάνουν το ριμέικ της αγαπημένης τους ταινίας: το «κλασικό» κινηματογραφικό «Ανακόντα». Όταν μια κρίση μέσης ηλικίας τούς ωθεί να το κάνουν επιτέλους, κατευθύνονται βαθιά στον Αμαζόνιο για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, παρότι δεν εξασφάλισαν τη χρηματοδότηση που περίμεναν. Αλλά τα πράγματα γίνονται σοβαρά όταν εμφανίζεται ένα αληθινό γιγάντιο ανακόντα, μετατρέποντας το κωμικά χαοτικό σετ της ταινίας σε μια θανατηφόρα κατάσταση.
Με σινεφιλικές αναφορές, κάποιες πετυχημένες ατάκες και την παρουσία δυο καλών κωμικών, αλλά όχι και την ύπαρξη μιας Τζένιφερ Λόπεζ, που με τα κάλλη της κάλυψε το 1997 στην πρωτότυπη ταινία το μετριότατο σενάριο, τη σκηνοθετική αγγαρεία και τις κακές ερμηνείες, το φιλμ του Γκόρμικαν έχει την πλάκα του, ενώ η συμπρωταγωνίστρια ανακόντα, είναι τόσο μεγάλη που μόνο τα γέλια προκαλεί.
Το καστ, είναι φανερό ότι το διασκεδάζει και ο Στιβ Ζαν καταφέρνει να κερδίσει τις εντυπώσεις, ακόμη και από το πρωταγωνιστικό δίδυμο.
Η Φλαμένκο Κιθάρα του Γεράι Κορτές
Ντοκιμαντέρ, ισπανικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Αντόν Αλβάρεζ.
Οι θιασώτες του φλαμένγκο θα το λατρέψουν. Αλλά όχι μόνο αυτοί, καθώς το ντοκιμαντέρ του Αντόν Αλβάρεζ, δημοφιλή ράπερ στην Ισπανία, θα προσεγγίσει, σε αυτή την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, τη μουσική ιδιοφυΐα του τσιγγάνου κιθαρίστα Γεράι Κορτές, με τη δομή ενός φιλμ μυστηρίου.
Είναι το οικογενειακό μυστικό, το βάρος του οποίου κουβαλά σε όλη του τη ζωή ο Κορτές και προσπαθεί να διηγηθεί με την κιθάρα του, που βγάζει φωτιές στα χέρια του.
Το φιλμ, που κέρδισε βραβεία Γκόγια (καλύτερου ντοκιμαντέρ και μουσικής) και τιμήθηκε στο φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν, αποτελεί ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο για τον Αλβάρεζ, καθώς ενώνει τη μαγεία τού κινηματογράφου με αυτή της μουσικής, αποτυπώνοντας με ψυχή την ομορφιά και τον πόνο που συνυπάρχουν στις ανθρώπινες σχέσεις.
Χωρίς τις συμβάσεις ενός κλασικού ντοκιμαντέρ, ο Αλβάρεζ αφηγείται την ιστορία της οικογένειας του μουσικού, τις διεστραμμένες σχέσεις μεταξύ τους, το παρελθόν και το παρόν τους, τους αγώνες τους, τις σιωπές και τα τραύματά τους, τη θλίψη και τις κρυφές χαρές τους. Ένα μουσικό ταξίδι, όπου μέσα από την καλλιτεχνική διαδικασία, αναδεικνύεται μία σκοτεινή ιστορία, απ’ την οποία ο Κορτές προσπαθεί να εξιλεωθεί.
Η ταινία υπερβαίνει το προσωπικό και αγγίζει την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, τις αποτυχίες τής αγάπης, την αποξένωση, τη δυσκολία του έρωτα και της απόκτησης ταυτότητας. Και συνάμα αποδίδοντας τη δύναμη της τέχνης ως θεραπευτικό μέσο, αυτή που μας ωθεί να πούμε ιστορίες, να κατανοήσουμε τον άλλο, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
Με μια ξεχωριστή οικειότητα, ο Αλβάρεζ εξερευνά την ιστορία του Κορτές, με μαρτυρίες, φωνές, αντικρουόμενες αναμνήσεις, ενώ η μουσική δεν συνοδεύει απλώς, αλλά μεταμορφώνεται σε έναν άλλο συναρπαστικό και συγκινητικό αφηγητή, κλέβοντας την καρδιά και τις αισθήσεις του θεατή.
Με ευαισθησία, υφές και χρώματα, η ταινία – γυρισμένη σε 16mm και σε 35mm ορισμένες μουσικές ακολουθίες – έχει μια ξεχωριστή γοητεία, σκοτεινή ομορφιά, στιγμές μεγάλης οπτικής και συναισθηματικής φόρτισης, ορισμένες φορές σπαρακτική, αλλά και μεταδίδοντας το φως ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, του Γεράι Κορτές.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες
Αποστολή Άγιος Βασίλης
Χριστουγεννιάτικη παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, αμερικάνικης και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ντάμιαν Μιτρέφσκι και Ρίτσαρντ Κούσο.
Το ευρηματικό στόρι, θέλει το εργαστήριο του Άγιου Βασίλη να έχει χάσει τη μαγεία του και να έχει παραδοθεί στην τεχνολογία και τον αυτοματισμό, με το χριστουγεννιάτικο έλκηθρο να έχει παροπλιστεί και τα δώρα να διανέμονται μέσω ενός υπερσύγχρονου κέντρου logistics, το οποίο βάζει στο μάτι ένας καταχθόνιος χάκερ.
Όχι μόνο χαριτωμένο, αλλά και σκεπτόμενο, το προσεγμένο ψηφιακό animation, προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, με τις φωνές των Τίτου Γρηγορόπουλου, Ζωής Κατσάτου, Τζίνης Παπαδοπούλου, Γιάννη Στεφόπουλου, Ντίνου Σούτη, Άγγελου Λιάγκου, Δημήτρη Ζαπατίνα κ.ά.
Λαβύρινθος
Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ (2019) του Δημήτρη Αθανίτη για τις στοές της Αθήνας, εκεί που τις προηγούμενες δεκαετίες έσφυζαν από ζωή, από μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, καφενεδάκια, στέκια για έναν κόσμο που δεν είχε πρόβλημα με το τεχνητό φως από νέον ή τις μυρωδιές από κλεισούρα και υγρασία, τα καμένα μπρίκια και τηγάνια. Στοές κάτω από πολυώροφα τεράστια κτίρια, στο ισόγειο ή τα πολυδαίδαλα υπόγεια, όπου μπορούσες να βρεις τα πάντα. Στοές που άκμασαν για δεκαετίες και πλέον έχουν παραδοθεί στο σκοτάδι, καθώς κυριάρχησαν οι επιχειρηματικές αλυσίδες και τα εμπορικά κέντρα, ενώ είδαμε και τον «θάνατο του εμποράκου». Ξεναγός στον λαβύρινθο ο ηθοποιός Κώστας Καζανάς.
