Σε μια χώρα με έντονη τη θεσμική κρίση και ολοένα και αυξανόμενα τα επίπεδα δυσπιστίας των πολιτών απέναντι σε αυτούς, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα είναι άλλη μια γερή δόση αδιαφάνειας, σαν κι αυτή που πρότεινε ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αδύναμο επιχείρημα
Τί είπε, μεταξύ «τυριού και αχλαδιού» ο πρόεδρος της Βουλής; Πρότεινε να μην μεταδίδονται ζωντανά συγκεκριμένες εργασίες της Βουλής, όπως λ.χ. οι εξεταστικές ώστε να μην… πολώνεται η κοινωνία. Προκειμένου να «χρυσώσει» το χάπι των αναμενόμενων αντιδράσεων, πρόβαλε το εξαιρετικά αδύναμο επιχείρημα πως η δημοσιότητα των συνεδριάσεων, εξήγησε, διαφυλάσσεται μέσω της ζωντανής κάλυψης από τους αρμόδιους κοινοβουλευτικούς συντάκτες.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να υπενθυμίσουμε ένα μάλλον εξαιρετικά σπάνιο γεγονός. Η τηλεθέαση της εξεταστικής του ΟΠΕΚΕΠΕ την οποία που -υποτίθεται- ότι κατέθεσε σε αυτήν ο Γιώργος Ξυλούρης ή Φραπές έβαλε το κανάλι της Βουλής για τα καλά στα νούμερα της τηλεθέασης, καθώς περισσότεροι από 650.000 δέκτες φάνηκε πως ήταν συντονισμένοι στη ζωντανή μετάδοση.

Απαξίωση
Αυτή είναι μια νέα πραγματικότητα που σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί την κυβέρνηση και το αφήγημά της περί «διαχρονικών ευθυνών» στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άνετα και «δυσοίωνη» για το Μαξίμου, καθώς δεν είναι και λίγο πράγμα να βλέπεις ένα γαλάζιο στέλεχος να απαξιώνει με τέτοιο τρόπο τη Βουλή των Ελλήνων, με την ανάλογη κάλυψη και ανοχή του γαλάζιου προεδρείου.

Εν προκειμένω ο κ. Κακλαμάνης θα μπορούσε να επικαλεστεί τις εκτός προγράμματος και συχνές διακοπές επί της διαδικασίας από την κα Ζωή Κωνσταντοπούλου. Θα μπορούσε δηλαδή να μιλήσει ανοιχτά για ευτελισμό της διαδικασίας ακόμα και από μέλη που συμμετέχουν στην εξεταστική. Η αλήθεια είναι πως η κυρία Κωνσταντοπούλου δίνει το δικό της σόου κάθε φορά, αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκληφθεί ως δικαιολογία ώστε να μην μεταδίδονται οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής.

Κουβέντα
Ας πάρουμε για παράδειγμα μια άλλη περίπτωση για την οποία ο κ. Κακλαμάνης δεν βρήκε να πει κουβέντα έως σήμερα. Την ομολογία του Σταμάτη Τρίμπαλη στη δίκη των υποκλοπών. Βασικός μάρτυρας ο κ. Τρίμπαλης, βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας καθώς στην κατάθεσή του ενώπιον του δικαστηρίου ομολόγησε πως στην αντίστοιχη εξεταστική για τις υποκλοπές, η δική του κατάθεση ήταν γεμάτη ψέματα, αφού υποστήριξε ψευδώς ότι ο ίδιος ήταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης της εταιρείας Krikel και όχι ο επιχειρηματίας Γιάννης Λαβράνος.

Ωστόσο δεν έμεινε μόνο εκεί. Συμπλήρωσε επίσης ότι είχε γνώση των ερωτήσεων της εξεταστικής από πριν, ερωτήσεων που του έγιναν από βουλευτές-μέλη της ΝΔ. Να σημειωθεί εδώ πως ουδεμία διάψευση υπήρξε για τα λεγόμενα Τρίμπαλη, κανείς βουλευτής της ΝΔ που συμμετείχε σε εκείνη την εξεταστική δεν βρέθηκε να τον εγκαλέσει. Κατά συνέπεια έχουμε μια ομολογία ψευδορκίας και το προεδρείο της Βουλής ποιεί την νήσσαν. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα.

Είναι διαφορετικές οι ανωτέρω περιπτώσεις; Στον πυρήνα τους, αλλά και σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τους όχι, δεν είναι. Μια εξεταστική ψηφίζεται προκειμένου να πέσει φως σ’ ένα θέμα που απασχολεί την κοινή γνώμη και για το οποίο ενδεχομένως υπάρχουν σοβαρότατες ευθύνες του πολιτικού συστήματος.

Η ομολογία Μητσοτάκη
Μπορεί η διαδικασία να είναι απαξιωμένη εκ προοιμίου, από τη στιγμή που πάντα το κυβερνών κόμμα είναι αυτό που έχει το καρπούζι και το μαχαίρι. Το είδαμε να το ομολογεί και ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε εκείνη την περίφημη συνέντευξη στον Αντώνη Σρόιτερ με αφορμή την εξεταστική των Τεμπών. Τότε δηλαδή που το αντίστοιχο γαλάζιο προεδρείο προκάλεσε την κοινή λογική και όχι μόνο με τις αποφάσεις του, αποδεικνύοντας πως μοναδικό του μέλημα ήταν να βγάλει λάδι την κυβέρνηση.

Όλα αυτά ωστόσο δεν αναιρούν τη δύναμη της εικόνας και τη δυνατότητα που έχει ο πολίτης να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις. Η κοινωνία δεν πολώνεται από τσακωμούς στις εξεταστικές, τουναντίον. Η κοινωνία πολώνεται και απαξιώνει την πολιτική όταν διαπιστώνει μια συστημική προσπάθεια από κάποιους να την αφήσουν απέξω, να της στερήσουν ακόμα κι αυτό το ελάχιστο, τη δυνατότητα να βλέπει και να κρίνει μόνη της, χωρίς ενδιάμεσους παράγοντες.

Οι «ζωντανές» συνεδριάσεις λοιπόν μπορούν να μείνουν εκτός των επικείμενων αλλαγών, εκτός κι αν η κυβέρνηση και ειδικά ο πρόεδρος της Βουλής έχουν θέμα με τη διαφάνεια και τη μετάδοσή της σε κάθε σπίτι.

in.gr

Η δήλωση του Donald Trump ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κυβερνήσουν τη Βενεζουέλα μέχρι να υπάρξει μετάβαση εξουσίας» δεν είναι απλώς μια προκλητική ατάκα. Είναι μια ωμή πολιτική παραδοχή. Μια φράση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Δεν μιλά για πίεση, δεν μιλά για διαμεσολάβηση, δεν μιλά για διεθνή ρόλο. Μιλά για κυβέρνηση ξένης χώρας.

Και αυτό, σε έναν κόσμο που υποτίθεται ότι στηρίζεται στη δημοκρατία και στο διεθνές δίκαιο, είναι αδιανόητο.

Πώς ενορχηστρώθηκε το «σήμερα»

Τίποτα από αυτά δεν προέκυψε ξαφνικά. Το σημερινό είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς και συνειδητής ενορχήστρωσης. Πρώτα η πολιτική και επικοινωνιακή δαιμονοποίηση της χώρας. Έπειτα ο οικονομικός στραγγαλισμός μέσω κυρώσεων. Ακολούθησε η διεθνής απομόνωση και η απονομιμοποίηση κάθε εσωτερικής διαδικασίας που δεν εξυπηρετούσε τον σχεδιασμό της Ουάσιγκτον. Και στο τέλος, το «αυτονόητο», αφού το κράτος παρουσιάζεται ως ανίκανο, κάποιος πρέπει να το κυβερνήσει.

Αυτό δεν λέγεται μετάβαση. Λέγεται επιβολή.

Σε τι αποσκοπεί πραγματικά

Η επίκληση της «ομαλής μετάβασης» είναι το πιο παλιό και φθαρμένο άλλοθι της γεωπολιτικής ισχύος. Ο πραγματικός στόχος είναι σαφής, έλεγχος, συμμόρφωση, παραδειγματισμός. Η Βενεζουέλα δεν αντιμετωπίζεται ως κυρίαρχο κράτος αλλά ως πρόβλημα προς διαχείριση. Ως χώρος όπου η ισχύς μπορεί να δοκιμάσει τα όριά της χωρίς σοβαρό κόστος.

Δεν πρόκειται για δημοκρατική αποστολή. Πρόκειται για λογική σερίφη, ο ισχυρός αποφασίζει ποιος κυβερνά, πότε και για πόσο.

Η ντροπή των «παγκόσμιων αξιών»

Η πραγματική ντροπή, όμως, δεν περιορίζεται στην αμερικανική δήλωση. Εκτείνεται στη σιωπή που την υποδέχθηκε. Η Ευρώπη, που διακηρύσσει αξίες και κανόνες, παρακολουθεί αμήχανα. Οι διεθνείς οργανισμοί περιορίζονται σε χλιαρές διατυπώσεις. Οι «δημοκρατικές συμμαχίες» αποφεύγουν τη σύγκρουση με τον ισχυρό σύμμαχο.

Αν οποιαδήποτε άλλη χώρα δήλωνε ότι θα κυβερνήσει ένα ξένο κράτος μέχρι να κρίνει ότι είναι «έτοιμο» για δημοκρατία, θα μιλούσαμε για πράξη πολέμου. Όταν το κάνει η Αμερική, το βαφτίζουμε ρεαλισμό.

Το αδιανόητο ως κανονικότητα

Το πιο επικίνδυνο στοιχείο δεν είναι μόνο η ίδια η δήλωση. Είναι ότι δεν προκάλεσε παγκόσμιο σοκ. Συζητήθηκε, αναλύθηκε, σχεδόν κανονικοποιήθηκε. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε συνηθίσει στην ιδέα πως η δημοκρατία είναι διαπραγματεύσιμη, πως η κυριαρχία είναι σχετική, πως η ισχύς υπερισχύει του δικαίου.

Ο καμπόις ξαναξύπνησε. Και αυτή τη φορά δεν κρύβεται πίσω από ωραία λόγια ή διπλωματικές φόρμες. Δηλώνει ανοιχτά ότι θα κυβερνά άλλους λαούς «μέχρι να αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα».

Αν αυτό δεν είναι ευθεία προσβολή της δημοκρατίας και της παγκόσμιας τάξης, τότε η έννοια της δημοκρατίας έχει ήδη αδειάσει από το περιεχόμενό της.

ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Τραγικό τέλος είχε η υπόθεση εξαφάνισης του 45χρονου πυροσβέστη Κώστας Γκίνης, καθώς το μεσημέρι του Σαββάτου 3 Ιανουαρίου εντοπίστηκε νεκρός στο όρος Μπέλες, στην περιοχή των Σερρών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τη σορό εντόπισαν κυνηγοί σε ιδιαίτερα δύσβατο σημείο. Άμεσα σήμανε συναγερμός στις Αρχές και στο σημείο μετέβη ομάδα δασοκομάντος της ΕΜΟΔΕ, προκειμένου να προσεγγίσει την περιοχή. Η σορός του άτυχου 45χρονου βρέθηκε κατασπαραγμένη από ζώα, ενώ λίγα μέτρα μακριά εντοπίστηκε και το αυτοκίνητό του, εγκλωβισμένο ανάμεσα σε πεύκα.

Ο Κώστας Γκίνης ήταν διοικητής του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Άνω Ποροΐων και αγνοείτο από την Τρίτη 23 Δεκεμβρίου. Είχε φύγει από το σπίτι του το πρωί εκείνης της ημέρας, οδηγώντας το αυτοκίνητο της μητέρας του, χωρίς να πάρει μαζί του κινητό τηλέφωνο, τραπεζικές κάρτες ή άλλα προσωπικά αντικείμενα. Η εξαφάνισή του δηλώθηκε επίσημα την επόμενη ημέρα από τη σύζυγό του και για την υπόθεση είχε εκδοθεί Silver Alert.

Λίγες ημέρες πριν τον εντοπισμό της σορού, είχε βρεθεί χειρόγραφο σημείωμα, στο οποίο φέρεται να αποχαιρετούσε τα αγαπημένα του πρόσωπα, στοιχείο που είχε προκαλέσει έντονη ανησυχία στους οικείους του.

Η μητέρα του 45χρονου, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή, είχε περιγράψει τη συναισθηματική της φόρτιση και τη σύγχυση γύρω από τις συνθήκες της εξαφάνισής του, αναζητώντας απαντήσεις που τελικά ήρθαν με τον πιο σκληρό τρόπο.

Οι αρμόδιες Αρχές διερευνούν όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, προκειμένου να διακριβωθούν πλήρως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του.