Ο Μπεν Στίλερ μπορεί να έχει πρωταγωνιστήσει σε μερικές από τις πιο επιτυχημένες κωμωδίες του Χόλιγουντ, όμως για τα παιδιά του δεν υπήρξε ο πιο «διασκεδαστικός» άνθρωπος του σπιτιού.

Στο νέο του ντοκιμαντέρ Stiller & Meara: Nothing Is Lost, ο 59χρονος ηθοποιός και σκηνοθέτης δίνει βήμα στην κόρη του, Έλα Στίλερ (23 ετών), και στον γιο του, Κουίν (20 ετών), οι οποίοι μιλούν για πρώτη φορά ανοιχτά για την παιδική τους ηλικία και τη σχέση με τον πατέρα τους.

«Δεν είναι τέλεια. Αλλά μαθαίνουμε να μιλάμε, να ζητάμε συγγνώμη, να ακούμε. Αυτό είναι οικογένεια»

«Δεν θυμάμαι ποτέ να ήσουν γύρω μου όταν μεγάλωνα»

Η φράση αυτή της Έλα Στίλερ προς τον πατέρα της στο ντοκιμαντέρ έχει ήδη γίνει viral στις αμερικανικές πλατφόρμες.

Η νεαρή ηθοποιός – που ακολουθεί τα βήματα των γονιών της – περιγράφει με συγκίνηση την απουσία του Μπεν Στίλερ από την καθημερινότητά της: «Δεν μπορώ να θυμηθώ εποχή που να ήσουν πραγματικά εδώ. Ήσουν πάντα κάπου αλλού — σε ένα γύρισμα, σε ένα ταξίδι, σε μια πρεμιέρα.»

Η ειλικρίνειά της δεν είναι μια επίθεση, αλλά μια έφραση της ανάγκης της για κατανόηση. Η Έλα, που μεγάλωσε ανάμεσα σε σετ και στούντιο, μιλά με αγάπη, αλλά και ρεαλισμό για την παιδική της μοναξιά.

«Η ειρωνεία είναι ότι νόμιζα πως τα πήγαινα καλύτερα από τους γονείς μου. Νόμιζα ότι τα κατάφερνα. Αλλά για τα παιδιά μου ήταν το ίδιο πράγμα που βίωνα κι εγώ ως παιδί.»

Ο μικρότερος αδελφός της, ο 20χρονος Κουίν, περιγράφει τη δική του εμπειρία με εξίσου ώριμο λόγο: «Μετά από μια δύσκολη μέρα, μπορούσες να κλειστείς στο κεφάλι σου. Και όταν ήσουν εκεί, δεν υπήρχε τρόπος να σε βγάλουμε. Είχες τόσους ρόλους — ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, πατέρας. Μερικές φορές ένιωθα ότι ο τελευταίος αυτός ρόλος ερχόταν τελευταίος.»

Τα λόγια του αναδεικνύουν το άγχος ενός παιδιού που μεγάλωσε με έναν γονιό διάσημο, αλλά συχνά απόντα. Δεν υπάρχει θυμός, μόνο η ανάγκη να ειπωθεί η αλήθεια.

Ο Μπεν Στίλερ, ακούγοντάς τους, δεν προσπαθεί να αμυνθεί. Αντιθέτως, παραδέχεται δημόσια ότι άκουσε πράγματα που τον «τάραξαν βαθιά».

«Η ειρωνεία είναι ότι νόμιζα πως τα πήγαινα καλύτερα από τους γονείς μου. Νόμιζα ότι τα κατάφερνα. Αλλά για τα παιδιά μου ήταν το ίδιο πράγμα που βίωνα κι εγώ ως παιδί. Η στιγμή αυτή, αποτυπωμένη στην κάμερα, αποκαλύπτει μια οικογενειακή ειλικρίνεια σπάνια για τα δεδομένα του Χόλιγουντ»

Η νέα γενιά των Στίλερ

Σήμερα, η Έλα και ο Κουίν Στίλερ φαίνεται να έχουν χαράξει διαφορετικούς δρόμους.

Η Έλα έχει ήδη εμφανιστεί στις ταινίες Hubie Halloween και Night at the Museum: Secret of the Tomb και στη σειρά Escape to Dannemora, σε σκηνοθεσία του πατέρα της. Η μητέρα της, ηθοποιός Κριστίν Τέιλορ, έχει δηλώσει πως «γεννήθηκε με αποστολή» και πως ποτέ δεν προσπάθησε να την αποτρέψει από το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ο Κουίν, από την άλλη, αποφεύγει τη δημοσιότητα και εμφανίζεται σπάνια σε εκδηλώσεις, αν και συνοδεύει συχνά την οικογένεια σε φιλανθρωπικές δράσεις όπως η Project A.L.S. Gala.

Μια οικογένεια που επαναπροσδιορίζεται

Παρά τις δυσκολίες, ο Μπεν Στίλερ υποστηρίζει ότι η σχέση του με τα παιδιά του έχει «θεμελιωθεί εκ νέου σε ειλικρίνεια».

«Δεν είναι τέλεια. Αλλά μαθαίνουμε να μιλάμε, να ζητάμε συγγνώμη, να ακούμε. Αυτό είναι οικογένεια», είπε πρόσφατα.

Δεν χρειάζεται να ζείτε στην Αμερική για να έχετε συναντήσει μια “Karen” ή έναν “Kevin”. Μπορεί να βρίσκονται μπροστά σας στο ταμείο, να γράφουν σχόλια σε δημόσιες αναρτήσεις ή να διαμαρτύρονται στην πολυκατοικία επειδή «δεν είναι ώρα για παιχνίδια» (χωρίς να είναι ώρα κοινής ησυχίας).

Τι σημαίνουν ακριβώς οι όροι “Karen” και “Kevin”

Ο όρος “Karen” ξεκίνησε ως meme στις ΗΠΑ για να περιγράψει συνήθως μια λευκή γυναίκα μέσης ηλικίας που κάνει υπερβολικά παράπονα για ασήμαντα πράγματα, μιλάει με τόνο εξουσίας και θεωρεί αυτονόητο ότι οι υπόλοιποι πρέπει να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις της.

Το ανδρικό αντίστοιχο, ο “Kevin”, έχει ακριβώς την ίδια ψυχολογία: μια αίσθηση προνομίου, υπερβολικής βεβαιότητας και ανάγκης επιβολής.

Με τα χρόνια, ο όρος έπαψε να αφορά μόνο την «ξινή κυρία της γειτονιάς» και έγινε σύμβολο μιας νοοτροπίας που μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε: από τη γκρίνια στο σχολικό chat μέχρι την απαίτηση για «λίγη ησυχία επιτέλους» στην… παιδική χαρά.

iSTOCK

Οι “Karens” και οι “Κevins” δεν υψώνoυν ποτέ τη φωνή τους «επειδή έχουν νεύρα». Φωνάζουν «γιατί έχουν δίκιο». Και είναι ακριβώς αυτή η πεποίθηση που τους κάνει αναγνωρίσιμους: ο κόσμος πρέπει να λειτουργεί όπως θεωρούν οι ίδιοι — με κανόνες που δεν αποφάσισε κανείς άλλος, αλλά που οφείλουν όλοι να τηρήσουν.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν υπερβολικά, ρίξτε μια ματιά γύρω σας: πόσες φορές έχουμε δει ανθρώπους να απειλούν με «καταγγελία» για κάτι εντελώς παράλογο, να απειλούν ότι θα καλέσουν ή να καλούν όντως την αστυνομία γιατί κάποιος πάρκαρε (νόμιμα φυσικά) σε μία θέση που θεωρούσαν δικαιωματικά δική τους, να μιλούν για «αλητείες» επειδή μερικά παιδιά παίζουν δυνατά ή να εξηγούν στο προσωπικό ενός καταστήματος πώς θα έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους; Αυτή η μικρή —και συχνά κοινωνικά αποδεκτή— διάθεση για έλεγχο είναι ο πυρήνας της Karen-ικής και Kevin-ικής συμπεριφοράς.

Γιατί τα συγκεκριμένα ονόματα

Ο όρος “Karen” δεν προέκυψε τυχαία. Στις ΗΠΑ, το όνομα αυτό ήταν εξαιρετικά συνηθισμένο ανάμεσα σε λευκές γυναίκες μεσοαστικής τάξης που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’60 και ’70, ένα δημογραφικό στο οποίο συχνά αποδίδεται η συγκεκριμένη συμπεριφορά ελέγχου και «δικαιωματισμού». Χρησιμοποιήθηκε αρχικά σε stand-up κωμωδίες και viral βίντεο για να περιγράψει τη γυναίκα που απαιτεί να «μιλήσει με τον διευθυντή», θεωρώντας αυτονόητο ότι η άποψή της έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από όλων των υπολοίπων. Το «Karen» επικράτησε γιατί είναι σύντομο, ηχηρό και αναγνωρίσιμο.

iSTOCK

Αντίστοιχα, το ανδρικό όνομα Kevin (ή σε κάποιες εκδοχές «Ken», «Kyle») καθιερώθηκε ως το αντρικό αντίστοιχο, γιατί παραπέμπει σε έναν τύπο άνδρα που μιλά με τόνο αυθεντίας, διορθώνει τους άλλους, εξηγεί πώς «πρέπει» να γίνονται τα πράγματα και θεωρεί λογικό να καλεί τις Αρχές για να επιβάλουν αυτό που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως «τάξη».

Κανένα από τα δύο ονόματα δεν έχει κάποιο βαθύ νόημα από μόνο του· απλώς κουμπώνουν ηχητικά και πολιτισμικά πάνω σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό στερεότυπο: λευκοί, μεσαίας τάξης, περίπου άνω των 45, με έντονη αίσθηση ότι ο δημόσιος χώρος πρέπει να λειτουργεί με τους δικούς τους κανόνες.

Οι ρατσιστές “Karen” και “Kevin”

Από μία “έρευνα” στα memes και τα reels που κυκλοφορούν γύρω από το θέμα φαίνεται πως ο περισσότερος κόσμος – κυρίως στο εξωτερικό – διαχειρίζεται την κάθε “Karen” και τον κάθε “Kevin” που θα βρεθεί στον δρόμο του είτε αγνοώντας τους είτε αντιμετωπίζοντάς τους (όχι πάντα με τον σωστό τρόπο).

Ωστόσο, όλο αυτό έχει και μια πολύ πιο σοβαρή διάσταση: οι Karens και Kevins συνδέθηκαν στο εξωτερικό με περιπτώσεις ρατσιστικών καταγγελιών, όπου κάποιος καλεί την αστυνομία για ανθρώπους που απλώς… υπάρχουν σε δημόσιο χώρο. Από μαύρους εφήβους που κάθονται σε πάρκα μέχρι οικογένειες μεταναστών που κάνουν μπάρμπεκιου, καταγράφηκαν δεκάδες περιστατικά στις ΗΠΑ όπου μια «ενοχλημένη» Karen έγινε ο καταλύτης για αστυνομικές επεμβάσεις χωρίς λόγο — πολλές φορές με επικίνδυνες ή τραγικές συνέπειες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία: η Karen-ική συμπεριφορά δεν είναι απλώς γκρίνια, αλλά μια μορφή μικρο-εξουσίας που στρέφεται ενάντια σε μειονότητες, παιδιά, νέους ή ανθρώπους που – υποτίθεται- πως «δεν ταιριάζουν στο περιβάλλον» των “Karen” και “Kevin”.

Σε βίντεο που αναρτήθηκε στο TikTok – μαγνητοσκοπημένο από την πλευρά του θύματος – μία γυναίκα με τα “χαρακτηριστικά” της “Karen” αμφισβητεί ότι ένας μαύρος γείτονάς της κατοικεί όντως στον ίδιο δρόμο με εκείνη. Από όσο μπορούμε να καταλάβουμε, φαίνεται πως η γυναίκα μοιάζει να πιστεύει πως ο άνδρας δεν “ανήκει” (κοινωνικά) σε αυτή τη γειτονιά και πως μάλλον κάτι ύποπτο συμβαίνει. Αξίζει να σημειωθεί πως όσο η γυναίκα φωνάζει ο άνδρας βρίσκεται στο αυτοκίνητό του και όταν μάλιστα του λέει πως θα καλέσει την αστυνομία εκείνος της απαντά πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και την προτρέπει να το κάνει. Τότε εκείνη προσποιείται ότι οπλοφορεί και πως “κρατιέται” για να μην στρέψει το ” “όπλο” της εναντίον του.

Nα θυμίσουμε επίσης πως “Κaren” αποκαλούσαν τα παιδιά της γειτονιάς και την Σούζαν Λόριντς, την “Τέλεια Γειτόνισσα” που φιγουράρει πλέον στα true crime documentaries του Netflix καθώς όχι μόνο παρενοχλούσε, χρησιμοποιώντας ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς, τα μαύρα παιδιά της γειτονιάς της αλλά σκότωσε και μια μαύρη γειτόνισσά της, μητέρα τεσσάρων παιδιών.

Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι ο όρος που γεννήθηκε στο ίντερνετ δεν είναι απλώς μια χιουμοριστική ταμπέλα. Είναι μια κοινωνική υπενθύμιση να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τα όρια ανάμεσα στο παράπονο, την ανάγκη να ακουστεί μια ενόχληση και στην επιβολή μιας προσωπικής «κανονικότητας» πάνω στους άλλους. Γιατί άλλο να ζητάς σεβασμό – και άλλο να απαιτείς συμμόρφωση με βάση τα δικά σου παράλογα – πόσο μάλλον ρατσιστικά – πρότυπα.

Ίσως, λοιπόν, η πραγματική αξία των όρων “Karen” και “Kevin” να βρίσκεται στη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε πότε ο εκνευρισμός μας μετατρέπεται σε ανάγκη άσκησης εξουσίας. Και να το λύνουμε.

Ποτέ άλλοτε ένας αριθμός δεν είχε προκαλέσει τέτοια φρενίτιδα και αναστάτωση, ειδικά εντός των σχολικών κοινοτήτων, όσο οι αριθμοί “6-7” ή όπως χαρακτηριστικά προφέρονται από τους εκπροσώπους της Gen Alpha, “six-seveeeeen“. Το νέο viral meme έχει στοιχειώσει αυτή την περίοδο τις σχολικές αίθουσες, ακούγεται από όλο και περισσότερους, αλλά κανείς ή σχεδόν κανείς, δεν ξέρει τι σημαίνει.

Οι μαθητές το φωνάζουν όταν ο δάσκαλος γυρίζει το βιβλίο στη σελίδα 67, όταν απομένουν 6 με 7 λεπτά μέχρι το φαγητό ή απλώς… όταν θέλουν.

“Είναι σαν πανούκλα, ένας ιός που έχει καταλάβει τα μυαλά αυτών των παιδιών“, δηλώνει χαρακτηριστικά ο Γκέιμπ Ντάνενμπρινγκ, καθηγητής φυσικών επιστημών της έβδομης τάξης στο Sioux Falls της Νότιας Ντακότα. “Δεν μπορείς να πεις κανέναν συνδυασμό των αριθμών 6 ή 7 χωρίς τουλάχιστον 15 παιδιά να ουρλιάξουν ‘6-7!’”.

Πρόκειται για ένα αστείο χωρίς αρχή, χωρίς τέλος και κυρίως… χωρίς καμία απολύτως λογική. Όμως, η χρήση του λειτουργεί σαν “σύνθημα”: κάνει τον μαθητή να νιώθει πως ανήκει σε μια μεγαλύτερη, πιο “ψαγμένη” ομάδα συνομηλίκων.

Ένα γλωσσικό παιχνίδι που μόνο τα μέλη της ξέρουν πως να παίζουν, δήλωσε η Γκέιλ Φέρχουρστ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι που διδάσκει ηγετική επικοινωνία.

Ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τι είναι το ‘6-7’.

Μπορεί να μην υπάρχει καμία λογική εξήγηση για το ‘6-7’, ωστόσο η πιο πιθανή είναι πως προέρχεται από το τραγούδι “Doot Doot (6 7)” του ράπερ Skrilla, στο οποίο ακούγεται ο στίχος: “6-7, I just bipped right on the highway (6-7, μόλις έκανα στροφή στην εθνική οδό)”. Στην περίπτωση δε του Skrilla, το ‘6-7’ ενδέχεται να παραπέμπει στον αστυνομικό κωδικό 10-67, ο οποίος χρησιμοποιείται για την αναφορά ενός θανάτου.

Ο ίδιος ο ράπερ έχει παραδεχθεί πως η φράση “six, seven” είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα, λέγοντας στο Wall Street Journal: “Ποτέ δεν έδωσα (σ.σ. στη φράση) πραγματικό νόημα, και ακόμα δεν θα ήθελα να το κάνω”, υποστηρίζοντας ότι η απουσία νοήματος είναι “ο λόγος για τον οποίο όλοι συνεχίζουν να την λένε”.

Τον Δεκέμβριο του 2024, περίπου την ίδια περίοδο που το “Doot Doot” άρχισε να γίνεται δημοφιλές, ο νεαρός μπασκετμπολίστας-θαύμα, Taylen Kinney έδωσε τη χαριστική βολή για να εκτοξευτεί το virality της φράσης.

Σε ένα βίντεο που ανέβασε η ομάδα του, Overtime Elite, ένας συμπαίκτης του Kinney τού ζητά να βαθμολογήσει ένα ρόφημα Starbucks με άριστα το 10.

“Κάτι σαν 6… 6… 6-7“, απαντά, κάνοντας μια χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια, σαν να ζυγίζει δύο επιλογές στις παλάμες του.

Λίγο αργότερα, ο Kinney άρχισε να ενσωματώνει το τραγούδι και την κίνηση που έκανε, στα TikTok βίντεό του, και με πάνω από 1 εκατομμύριο followers, δεν άργησε να γίνει μανία.

Το τραγούδι δεν άργησε να εμφανίζεται σε βίντεο με τα καλύτερα στιγμιότυπα αθλητικών γεγονότων, ενώ στο TikTok κάνει ξεχωριστή… καριέρα, αφού αμέτρητα βίντεο δείχνουν παιδιά που είτε φωνάζουν “six, seven” είτε ξεσπούν σε υστερία μόλις το ακούσουν από κάποιον άλλον. Σύμφωνα με τα επίσημα analytics της πλατφόρμας, πάνω από 2 εκατομμύρια αναρτήσεις χρησιμοποιούν ήδη το hashtag #67.

Η χρήση του hashtag εκτοξεύτηκε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, κάτι που συμπίπτει με την επιστροφή των μαθητών στα σχολεία. Το meme μπήκε για τα καλά στις σχολικές αίθουσες, με ορισμένους καθηγητές να ανεβάζουν TikToks στα οποία μετράνε πόσες φορές την ημέρα άκουσαν τη φράση ‘6-7’ ή εκφράζουν τον εκνευρισμό και την αγανάκτησή τους, ενώ άλλοι προσπαθούν να το χρησιμοποιήσουν ως εργαλείο για να τραβήξουν την προσοχή των μαθητών τους.

Για πολλούς, το meme “six, seven” αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που αποκαλείται “brain rot (εγκεφαλική σήψη)” του διαδικτύου, όρος που περιγράφει την κατανάλωση χαμηλής ποιότητας και χωρίς νοήματος περιεχομένου, και την επίδραση που αυτό έχει στη συγκέντρωση και τη σκέψη των χρηστών.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Oxford University Press επέλεξε τον όρο “brain rot” ως λέξη της χρονιάς για το 2024.

Τα παιδιά φωνάζουν ‘6-7’ για να ανήκουν κάπου

Όσο παράλογο κι αν ακούγεται, το ‘6-7’ έχει μια κρίσιμη κοινωνική λειτουργία. Είναι αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν shibboleth — ένα σλόγκαν ή φράση που δηλώνει ότι κάποιος ανήκει σε μια “κλειστή” ομάδα. Όποιος δεν τη λέει ή δεν την “πιάνει”, μένει στο περιθώριο. Και ποιο παιδί δεν θέλει να ανήκει κάπου;

“Η γλώσσα είναι τρόπος δημιουργίας κοινότητας“, εξηγεί η Φέρχουρστ. “Ακόμα κι αν ο όρος είναι ανοησία, το γεγονός ότι όλοι κάνουν ότι ξέρουν τι σημαίνει, δημιουργεί αίσθηση ενότητας. Και αντίστοιχα, μπορεί να αποκλείσει όσους δεν το καταλαβαίνουν”.

Το επίσης εντυπωσιακό είναι πως το ‘6-7’ έχει αντέξει περισσότερο από άλλα άνευ νοήματος memes του διαδικτύου, ακόμη και από το ενοχλητικό ‘skibidi‘. Ο λόγος; Πιθανώς επειδή οι ενήλικες εξοργίζονται.

“Το γεγονός ότι μπορείς να προκαλέσεις μια τόσο έντονη αντίδραση για κάτι κυριολεκτικά χωρίς κανένα νόημα… ίσως του δίνει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής απ’ ό,τι θα είχε διαφορετικά”, σχολιάζει ο Τέϊλορ Τζόουνς, γλωσσολόγος και κοινωνικός επιστήμονας.

Ο Τζόουνς σπεύδει επίσης να καθησυχάσει τους γονείς που ανησυχούν ότι τα παιδιά τους παθαίνουν “brainrotting“, αναφέροντας πως οι ανησυχίες για την πτώση του εγγραμματισμού και την αδυναμία κριτικής σκέψης είναι βάσιμες, αλλά όπως τονίζει ο ίδιος, προβάλλονται πάνω σε μια απόλυτα φυσιολογική, νεανική συμπεριφορά.

“Ξαναγράφουμε τη δική μας ιστορία“, αναφέρει, λέγοντας πως τέτοια φαινόμενα υπήρχαν πάντα, απλώς τότε δεν υπήρχε το TikTok για να το κάνει παγκόσμιο και viral μέσα σε λίγες ημέρες.

Κάθε γενιά επινοεί τη δική της αργκό, και η γλώσσα εξελίσσεται με τρόπους που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα αντιληφθούμε ποτέ συνειδητά, υπογραμμίζει ο Τζόουνς. Τα παιδιά θα επινοούν πάντα νέες, ωραίες(;) φράσεις, όπως για παράδειγμα το “cool”!, και οι ενήλικες θα είναι μπερδεμένοι, χωρίς να καταλαβαίνουν πάντα τι σημαίνουν.