Για 15η μέρα συνεχίζει την απεργία πείνας ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένι, που έχασε τη ζωή του στο δυστύχημα στα Τέμπη, ζητώντας εκταφή του παιδιού του, όχι μόνο για την ταυτοποίησή του αλλά και για τη διενέργεια τοξικολογικών εξετάσεων, προκειμένου να γίνει γνωστή η αιτία θανάτου του.

Σε σημερινές του δηλώσεις από το Σύνταγμα, ο Πάνος Ρούτσι δηλώνει άγνοια για την πορεία της δικογραφίας και ελλιπή ενημέρωση από τις αρμόδιες εισαγγελικές Αρχές, και προειδοποιεί “να μην πειράξουν τον τάφο του παιδιού μου, χωρίς την έγκρισή μου”.

«Όσον αφορά την υπόθεση, δεν έχουμε καμιά ενημέρωση. Οι εισαγγελείς απουσιάζουν από τα πόστα τους, δεν μας δίνουν πρόσβαση στη δικογραφία και δεν μας ενημερώνουν. Οι δικηγόροι μας είναι στη Λάρισα αυτή τη στιγμή και όλοι οι εισαγγελείς λείπουνε. Φοβόμαστε ότι θα πειράξουν τον τάφο του παιδιού χωρίς να γνωρίζουμε. Και αυτό που θέλω να πω είναι να μην τολμήσουν να πειράξουν τον τάφο του παιδιού μου χωρίς την έγκρισή μου. Ευχαριστώ!» ανέφερε στη δήλωσή του ο Πάνος Ρούτσι.

“Βρίσκομαι εδώ γιατί δεν υπάρχει Δικαιοσύνη”
Σημειώνεται πως, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα το απόγευμα της Κυριακής (28/09) με σκοπό να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον Πάνο Ρούτσι.

«Θέλω να μάθω από τι πέθανε το παιδί μου, τα παιδιά μας» είπε μιλώντας στους συγκεντρωμένους ο Πάνος Ρούτσι και συνέχισε:

«Η κυβέρνηση, αντί να σταθεί δίπλα στους γονείς, βάζει εμπόδια. Αντί να ανοίξει τον δρόμο στη Δικαιοσύνη, τον φράζει. Αντί να προστατεύει τον λαό, τον πολεμά. Βρίσκομαι εδώ γιατί δεν υπάρχει Δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα».

«Όσο και να θέλετε να θάψετε την αλήθεια, δεν θα σας περάσει. Δεν θα σταματήσουμε, δεν θα σωπάσουμε» ανέφερε μεταξύ άλλων και έστειλε μήνυμα για την συνέχιση του αγώνα του:

«Οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν αλλά η θέληση, η δύναμη που μου δίνετε είναι το κουράγιο για να πάω μέχρι τέλους».

«Η αγάπη του κόσμου από την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ με μια βαλίτσα έχει γίνει τεράστια και συνεχίζω τον αγώνα μου δεν κουράζομαι, μέχρι τέλους» δήλωσε νωρίτερα ο κ. Ρούτσι.

Μαρινάκης για Ρούτσι: Είναι ξεκάθαρο τι προσπαθούν να κάνουν τα κόμματα του ξυλολίου
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, επανέλαβε, νωρίτερα, ότι σε ανθρώπινο επίπεδο και ο ίδιος και η κυβέρνηση είναι στο πλευρό ενός πατέρα, που προβάλλει αιτήματα για το παιδί που έχασε σε μία τραγωδία.

“Όλοι ζητούμε δικαιοσύνη. Αλλά σε μία δημοκρατία η δικαιοσύνη αποδίδεται από τους δικαστές, κανέναν άλλο”, τόνισε όμως και πρόσθεσε: “Δεν θα επιτρέψουμε θεσμικά ένα δεύτερο γύρο χυδαίας προσπάθειας εργαλειοποίησης, που επιχείρησαν τα κόμματα με στόχο να αναζητήσουν ψήφους στις πλάτες πονεμένων ανθρώπων”.

Δήλωσε μάλιστα ότι: “Είναι ξεκάθαρο τι προσπαθούν να κάνουν τα κόμματα του ξυλολίου, των χαμένων βαγονιών και των νεκρών που δήθεν έκρυβε η κυβέρνηση. Βρήκαν ευκαιρία, πάνω σε αυτό τον άνθρωπο παίζουν ξανά τα ρέστα τους για να διχάσουν την κοινωνία”.

Μετά τη σύμφωνη γνώμη της προέδρου Εφετών στην εισαγγελική πρόταση περί παραπομπής σε δίκη 36 κατηγορουμένων, το επόμενο βήμα στη δικαστική διερεύνηση για το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών αποτελεί πλέον η σύνταξη του κατηγορητηρίου.

Με αυτό θα καθοριστούν αναλυτικά οι κατηγορίες που θα αντιμετωπίσουν οι εμπλεκόμενοι, ανοίγοντας τον δρόμο για τον προσδιορισμό της δίκης.

Πρόκειται για μια διαδικασία που συγκεντρώνει τα συμπεράσματα της μακρόχρονης ανακριτικής έρευνας, της εισαγγελικής πρότασης και της σύμφωνης γνώμης της προέδρου Εφετών, και το οποίο ουσιαστικά «χτίζει» το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα διεξαχθεί η δίκη.

Υπενθυμίζεται ότι δεκατρείς ημέρες μετά την αποστολή της εισαγγελικής πρότασης, η πρόεδρος Εφετών έδωσε σήμερα τη σύμφωνη γνώμη της, εξέλιξη που επιταχύνει τις διαδικασίες για τη δίκη.

Μέχρι την έκδοση των κλητηρίων θεσπισμάτων, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, οι διάδικοι έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν τα προβλεπόμενα ένδικα μέσα, τα οποία μπορούν να επηρεάσουν την τελική μορφή της υπόθεσης.

Η δίκη αφορά 36 μη πολιτικά πρόσωπα και θα διεξαχθεί στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, όπου θα αποδοθούν ευθύνες για το τραγικό γεγονός που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.

Πρόκειται για στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της Hellenic Train, της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ) καθώς και του υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών, τα οποία καλούνται να λογοδοτήσουν για τον ρόλο τους στην αλυσίδα παραλείψεων και ευθυνών που οδήγησαν στο δυστύχημα.

Στο μεταξύ, σε εκκρεμότητα βρίσκονται τρία ακόμη αιτήματα εκταφής που έχουν υποβάλει συγγενείς θυμάτων, με στόχο την περαιτέρω διερεύνηση κρίσιμων ζητημάτων. Επί αυτών αναμένεται να αποφανθεί η εισαγγελέας Πρωτοδικών.

Απομένουν βέβαια ορισμένα ζητήματα, όπως είναι η μετάφρασή του στα ιταλικά για τους κατηγορούμενους της Hellenic Train, και ο τελικός προσδιορισμός της δίκης, η οποία θα διεξαχθεί στο Συνεδριακό Κέντρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στη Λάρισα.

Η διαδικασία θα πραγματοποιηθεί σε ειδική αίθουσα που έχει ήδη ετοιμαστεί για να φιλοξενήσει μια τόσο μεγάλη δίκη, με δεκάδες κατηγορούμενους και δικηγόρους.

Η χώρα βρίσκεται σε βαθιά πολιτική κρίση. Αυτή δεν αφορά απλώς ότι έχουμε να κάνουμε με μια αντιδημοφιλή κυβέρνηση που κυβερνά αυταρχικά, περνάει μέτρα που απορρίπτονται στην συνείδηση των πολιτών, και αξιοποιεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία της για να συγκαλύψει την εκτεταμένη διαφθορά της.

Πρωτίστως, η σημερινή συνθήκη πολιτικής κρίσης έγκειται στην εκρηκτική αναντιστοιχία του πολιτικού συστήματος και των αναγκών και επιδιώξεων της κοινωνίας.

Ποια είναι η εικόνα του πολιτικού συστήματος;

Μια κυβέρνηση παραπάνω από μειοψηφική που εκπροσωπεί κατά βάση τα τμήματα της κοινωνίας που έχουν ευνοηθεί από τις πολιτικές της, τα οποία όμως δεν ξεπερνούν το 20% του συνόλου και που πλέον δεν έχει την ουσιαστική νομιμοποίηση ούτε καν μεγάλου μέρους του κυβερνώντος κόμματος.

Μια κοινωνία που συντριπτικά απορρίπτει τις κυβερνητικές πολιτικές στις δημοσκοπήσεις, βιώνει την ακρίβεια και την κρίση κόστους ζωής, αγωνιά για ένα αναπτυξιακό μοντέλο που δεν της δίνει προοπτική, αισθάνεται βαθιά ανασφάλεια, δεν εμπιστεύεται ούτε τους θεσμούς ούτε το πολιτικό σύστημα και όποτε μπορεί το εκφράζει και με μαζικές κινητοποιήσεις, όπως αυτές για τα Τέμπη.

Μια αντιπολίτευση κατακερματισμένη χωρίς κανένα από τα κόμματά της να φαίνεται ικανό να παίξει τον αναγκαίο ηγεμονικό ρόλο, συμπεριλαμβανομένων και όσων προσπαθούν να «καβαλήσουν το κύμα» της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Δηλαδή, είναι απολύτως σαφές ακόμη και μια ματιά να ρίξει κάποιος σε μια δημοσκόπηση, ότι αυτό που η κοινωνία επιζητά, δηλαδή μια πολιτική πρόταση, ένα αφήγημα και όραμα για τη χώρα, που να περιλαμβάνει την ανάπτυξη με αναδιανομή εισοδήματος, το αίσθημα κοινωνικής ασφάλειας, την αποκατάσταση της δημοκρατίας – στην ουσία της όχι στον τύπο – και την κανονικότητα στη λειτουργία των βασικών θεσμών, αυτή τη στιγμή πολύ απλά δεν το βρίσκει.

Απέναντι σε αυτή την πρόκληση, αυτό που η κοινωνία εισπράττει από τη δημοκρατική αντιπολίτευση είναι είτε έναν συνεχή διαγκωνισμό, με βάση τα επιμέρους πολιτικά «εγώ», σε σχέση με την ηγεσία, χωρίς καμιά επίγνωση ότι για να είναι κάποιος ηγέτης θα πρέπει να έχει στρατό να ηγηθεί, είτε διάφορες ασκήσεις επί χάρτου σε σχέση με τις υπαρκτές δυνάμεις, ενίοτε και με καλές προτάσεις, που όμως παραβλέπουν ότι στην πολιτική εάν αθροίσεις προβλήματα, απλώς πολλαπλασιάζεις τις πιθανότητες αποτυχίας.

Όλα αυτά συνδυάζονται με ένα ακόμη πιο σοβαρό πρόβλημα. Εάν η κυβέρνηση απευθύνεται στα μειοψηφικά κοινωνικά στρώματα που κυνικά προσκολλώνται σε αυτή και συνομιλεί μαζί τους κάνοντας διάφορες εξυπηρετήσεις, οι διάφοροι πόλοι της αντιπολίτευσης στην πραγματικότητα συνομιλούν με τον εαυτό τους και στην καλύτερη περίπτωση με τον διπλανό τους, όχι με την κοινωνία.

Το παράδοξο είναι ότι το κάνουν αυτό τις περισσότερες φορές συζητώντας μέσω των μέσων ενημέρωσης. Εξ ου και το παράδοξο διαφωνίες ή τοποθετήσεις που παραδοσιακά θα γίνονταν στα κορυφαία πολιτικά όργανα όπου συμμετέχουν, καταλήγουν να γίνονται μέσω δημοσίων παρεμβάσεων. Όμως, μπορεί να γίνονται δημόσια και να προσφέρουν ένα «δημόσιο θέαμα», αλλά δεν παύουν να είναι μια εσωστρεφής συζήτηση για εσωτερικούς κομματικούς συσχετισμούς.

Ως αποτέλεσμα το τι ακριβώς θέλει η κοινωνία, ποια η αγωνία της, ποια τα αιτήματά της, ποιες οι ιδέες και οι προτάσεις που έχει να κάνει, ουδέποτε ακούγονται και συζητιούνται.

Και τα πράγματα κάνει ακόμη χειρότερα η αντίληψη ότι αυτό που χρειάζεται είναι κατά βάση να υπάρξει μια πρωτοβουλία «από τα πάνω» που θα εκπέμψει τον σωστό λόγο και θα συσπειρώσει την κοινωνία, με τη βοήθεια και ενός καλού πολιτικού «κάστινγκ» που θα πλαισιώσει την «ηγεσία» με μερικές «προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών».

Τέτοια μοντέλα άσκησης πολιτικής απλώς αναπαράγουν το πρόβλημα. Και ακόμη και εάν δώσουν την εντύπωση ότι έχουν δυναμική σύντομα τη χάνουν και το κυριότερο δεν αποκαθιστούν την κρίσιμη πλευρά της δημοκρατίας – την οποία οι πολίτες αποζητούν – που είναι κόμματα που να μπορούν να εκπροσωπούν τις κοινωνικές διεργασίες (και ταυτόχρονα να τις μετασχηματίζουν ασκώντας έναν αναγκαίο «παιδαγωγικό» ρόλο).

Πράγμα που σημαίνει ότι οποιαδήποτε προσπάθεια για έναν αναγκαίο νέο σχηματισμό δεν μπορεί να ξεκινήσει έτσι.

Αντιθέτως, θα πρέπει να έχει πολύ περισσότερο τον χαρακτήρα μιας «μακράς πορείας» στην κοινωνία και τον ελληνικό λαό.

Μια συστηματική προσπάθεια εκ νέου συνάντησης και ουσιαστικής γνωριμίας με την ελληνική κοινωνία, τις αντιθέσεις της, τους οραματισμούς της, την κριτική της στο πολιτικό σύστημα, τις σκέψεις της για το πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να πάνε αλλιώς.

Μια «μακρά πορεία» όχι για να πειστεί η ελληνική κοινωνία, αλλά για να ακουστεί. Όχι για να χειραγωγηθεί, αλλά για να καθοδηγήσει αυτή την προσπάθεια. Όχι για να συμβιβαστεί, αλλά για να απαιτήσει αυτά που τις αναλογούν.

Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική αλλαγή και μια άλλη πορεία της χώρας, έξω και πέρα από τα σημερινά αδιέξοδα, χωρίς το να υπάρξει ξανά ένας σχηματισμός – κόμμα, μέτωπο, συσπείρωση, πρωτοβουλία, οι λέξεις δεν έχουν τόση σημασία όση οι πράξεις – που ακριβώς να επιτρέψει στους ίδιους τους ανθρώπους, αυτούς που αγωνιούν στους χώρους δουλειάς, στα μαγαζιά, στις σχολές, στα καφενεία, να έχουν λόγο γι’ αυτό που τους συμβαίνει και για τις πολιτικές που ασκούνται στο όνομά τους. Μόνο έτσι σφυρηλατούνται όχι επικοινωνιακές δυναμικές αλλά πραγματικές σχέσεις εκπροσώπησης και αλλάζουν τελικά και οι πολιτικοί συσχετισμοί και – γιατί αυτή είναι τελικά η πρόκληση… – κερδίζονται και εκλογές.

in.gr