Πιθανότατα εμπνευσμένος από το Παρίσι, και το γεγονός ότι ο Σηκουάνας έχει ανοίξει για κολύμβηση, ο Ρομπέρτο Γκουατιέρι, δήμαρχος της ιταλικής πρωτεύουσας, το ανακοίνωσε. Σε πέντε χρόνια, η Ρώμη θα επιτρέπει στους κατοίκους της να κολυμπούν στο ποτάμι γύρω από το οποίο χρίστηκε η πόλη στην αρχαιότητα.

Η ανακοίνωση έγινε από την Ιαπωνία. Ευρισκόμενος στην Οσάκα, για τη Διεθνή της Έκθεση, ο Ρομπέρτο ​​Γκουαλτιέρι δήλωσε ότι έχει συσταθεί ομάδα εργασίας για να μελετήσει τη σκοπιμότητα του έργου καθαρισμού. «Είμαστε στην ευχάριστη θέση να διαπιστώσουμε ότι αυτός είναι ένας απολύτως εφικτός στόχος: εντός πέντε ετών, θα μπορούμε να κολυμπάμε στον Τίβερη», είπε.

Οι ειδικοί όμως, και τα ιταλικά ΜΜΕ, δεν έδειξαν τον αναμενόμενο ενθουσιασμό. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι πιθανόν θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να μειωθεί η τρέχουσα ρύπανση σε αποδεκτό επίπεδο. Και επισημαίνουν ότι στην Ιταλία τα δημόσια έργα έχουν συνήθως «μεγάλα χρονοδιαγράμματα».

Έως τη δεκαετία του 1960
Οι Ρωμαίοι κολυμπούσαν τακτικά στον Τίβερη, μέχρι τη δεκαετία του 1960. Ωστόσο, εξαιτίας της ρύπανσης, οι αρχές στη Ρώμη θέσπισαν κανονισμούς, που γίνονταν όλο και αυστηρότεροι. Σήμερα, η κολύμβηση απαγορεύεται αυστηρά, με πρόστιμα που φτάνουν τις εκατοντάδες ευρώ. Ωστόσο υπάρχει μια εξαίρεση: Την Πρωτοχρονιά, επιβιώνει μια μακροχρόνια παράδοση στην Αιώνια Πόλη. Δύτες βουτούν από μια από τις γέφυρες της Ρώμης στα παγωμένα νερά από κάτω.

Ο δήμαρχος Γκουαλτιέρι υποστηρίζει ότι τα ποσοστά ρύπανσης στον Τίβερη είναι χαμηλότερα από αυτά που είχαν καταγραφεί προηγουμένως στον Σηκουάνα. Και πως αν προχωρήσει το σχέδιο, η επιχείρηση καθαρισμού του ποταμού θα κοστίσει λιγότερο από ό,τι στο Παρίσι (έφτασε τα 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ).

Μικροπλαστικά και απόβλητα…
Ακόμη και αν ισχύει ότι ο Τίβερης είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Σηκουάνα, πριν αρχίσει ο καθαρισμός του λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, τα πράγματα δεν είναι απλά.

Τον περασμένο Απρίλιο, επιστήμονες από την αποστολή Tara Microplastics δημοσίευσαν ευρήματα σχετικά με τη ρύπανση των ευρωπαϊκών πλωτών οδών. Εκεί έδειξαν ότι ο Τίβερης είχε κατά μέσο όρο τρία μικροπλαστικά σωματίδια ανά κυβικό μέτρο. Αυτό μπορεί να είναι πολύ χαμηλότερο από τα πάνω από 20 σωματίδια ανά κυβικό μέτρο που καταγράφηκαν στον Γάγγη της Ινδίας, αλλά δεν είναι καθησυχαστικό.

Πριν από έναν χρόνο, το Ιταλικό Ινστιτούτο Προστασίας και Έρευνας Περιβάλλοντος (ISPRA) αποκάλυψε ότι ο Τίβερης μετέφερε περισσότερα επιπλέοντα απόβλητα -κυρίως πλαστικά- στη θάλασσα από οποιοδήποτε άλλο ιταλικό ποτάμι. Ενώ σημείωνε τις ανησυχητικές συγκεντρώσεις αμμωνίας και κοπρανωδών βακτηρίων.

Ο Αλεσάντρο Μιάνι, πρόεδρος της Ιταλικής Εταιρίας Περιβαλλοντικής Ιατρικής, ήταν σαφής: «Οι κίνδυνοι για την υγεία που συνδέονται με τη ρύπανση στον Τίβερη και στα εσωτερικά ύδατα είναι εξαιρετικά υψηλοί. Η παρουσία κοπρανωδών βακτηρίων όπως το Escherichia coli μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές λοιμώξεις στους ανθρώπους, με συμπτώματα όπως διάρροια και έμετο. Η επαφή με μολυσμένο νερό μπορεί επίσης να προκαλέσει δερματικές και οφθαλμικές μολύνσεις, οδηγώντας σε εξανθήματα και ερεθισμό των ματιών».

Επιπλέον, το έργο καθαρισμού του Σηκουάνα στο Παρίσι, διήρκεσε δεκαετίες. Και παρ’ όλο που το παρισινό ποτάμι χρησιμοποιήθηκε για αγώνες κολύμβησης κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024, οι ανησυχίες για την ποιότητα του νερού παρέμειναν. Αρκετές εκδηλώσεις αναβλήθηκαν λόγω υψηλών επιπέδων E coli, ενώ ορισμένοι αθλητές έλαβαν προληπτική φαρμακευτική αγωγή πριν αγωνιστούν.

Ανηφορικός δρόμος
Ούτε τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν πειστεί για την υποτιθέμενη αναγέννηση του Τίβερη. Η Roma Today σημείωσε: «Ο δρόμος για να γίνει ο Τίβερης κατάλληλος για κολύμβηση σε πέντε χρόνια είναι κάθε άλλο παρά κατηφορικός. Προς το παρόν, παραμένει μακρινός στόχος».

Η εφημερίδα La Repubblica, ήδη από τον Ιούλιο απέρριπτε ως μη υλοποιήσιμο το σχέδιο. Όταν ο δήμαρχος Γκουαλτιέρι μίλησε πρώτη φορά για κολύμπι στον Τίβερη, η εφημερίδα βγήκε με τίτλο: «Ένας Τίβερης κατάλληλος για κολύμβηση; Ένα μακρύ και δαπανηρό ταξίδι – αν ποτέ ξεκινήσει».

Και θύμισε ότι ένα πολύ μικρότερο έργο, ο καθαρισμός της λίμνης στην περιοχή EUR, στη Ρώμη, ώστε να είναι κατάλληλη για κολύμβηση, κόστισε ακριβά και διήρκεσε πολύ: απαιτήθηκαν περίπου 8 εκατομμύρια ευρώ και χρονοδιάγραμμα τουλάχιστον πέντε ετών. «Ο Τίβερης θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο», κατέληξε η La Repubblica.

Το κίνημα «bloquons tout» («αποκλείστε τα πάντα») στη Γαλλία κάλεσε σε πανεθνική απεργία στις 10 Σεπτεμβρίου για να διαμαρτυρηθεί για τις πολιτικές της γαλλικής κυβέρνησης.

Παράλληλα ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ηγέτης του ακροαριστερού κόμματος «Η Ανυπότακτη Γαλλία», κάλεσε σε «γενική απεργία».

Αυτή η έννοια διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επαναστατική ρητορική των αρχών του 20ού αιώνα, πριν πέσει στη λήθη.

Ποιος ήταν ο ρόλος των απεργιών στην ιστορία των γαλλικών συνδικάτων και της γαλλικής πολιτικής;

Τι σημασία έχουν σήμερα;

Αν και οι απεργίες δεν είναι πιο συχνές στη Γαλλία από ό,τι σε άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, η θέση τους στην ιστορία του γαλλικού εργατικού κινήματος είναι μοναδική, όπως γράφει ο Stéphane Sirot, Καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας του 20ού αιώνα, σε άρθρο του στο The Conversation.

Για τα συνδικάτα, οι απεργίες ήταν κάποτε το κύριο μέσο για τη βελτίωση της καθημερινής ζωής, αλλά και το επίκεντρο της επαναστατικής τους ουτοπίας.

Με άλλα λόγια, στόχος τους ήταν η κατάρριψη του καπιταλισμού.

Με την πάροδο του χρόνου, οι απεργίες καθιερώθηκαν ως κεντρικό χαρακτηριστικό των κοινωνικών σχέσεων στη Γαλλία, αλλά η ουτοπική τους λειτουργία έχει εξασθενήσει.

Μάλιστα, στην αλλαγή του 20ού και 21ου αιώνα, όπως και άλλες εκφράσεις της ταξικής πάλης, έχει υποτιμηθεί σημαντικά.

Η ανατροπή της κυρίαρχης τάξης από τους εργάτες

Εκτός από το ρόλο τους ως μέσο υπεράσπισης των συνθηκών διαβίωσης και αγώνα για νέα δικαιώματα, οι απεργίες αποτελούν μια από τις πιο παλιές μορφές συσπείρωσης της εργατικής τάξης.

Όταν το 1884 παραχωρήθηκε το δικαίωμα σύστασης συνδικάτων, οι εργατικές διαμάχες, που είχαν αποποινικοποιηθεί το 1864, είχαν ήδη αρχίσει να γίνονται κεντρικό χαρακτηριστικό των εργασιακών σχέσεων.

Διαδήλωση των οικοδόμων της CGTU, Concarneau, 1929

Όταν ιδρύθηκε η Confédération Générale du Travail (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), γνωστή ως CGT, στην κεντρική Γαλλία το 1895, υιοθέτησε γρήγορα ένα σύνολο αξιών βασισμένων στην «αυτονομία των εργαζομένων» και την «άμεση δράση».

Μέσα από τους δικούς της αγώνες, ανεξάρτητα από κομματικές δομές και θεσμούς, η εργατική τάξη έπρεπε να προετοιμαστεί για το «διπλό καθήκον», όπως το όριζε το συνδικαλιστικό κίνημα, του προσγειωμένου αγώνα για άμεσες απαιτήσεις και της ουτοπικής προοπτικής της ανατροπής του καπιταλισμού.

Οι απεργίες θεωρούνται ως εκπαίδευση στην αλληλεγγύη, μέσω της υλικής αλληλοβοήθειας που συχνά δημιουργούν ή μέσω της διακλαδικής τους εμβέλειας.

Αποτελούν επίσης εκπαίδευση στην ταξική πάλη, ένα «επεισόδιο κοινωνικού πολέμου», όπως έγραψε ένας από τους ηγέτες της CGT πριν από το 1914.

Γι’ αυτό, ό,τι και να συμβεί, «τα αποτελέσματά της μπορούν μόνο να είναι ευνοϊκά για την εργατική τάξη από ηθική άποψη, [επειδή] αυξάνεται η προλεταριακή μαχητικότητα».

Και αν μια απεργία είναι νικηφόρα, αποτελεί μια μορφή συλλογικής ανάκαμψης από τον καπιταλισμό, επειδή παράγει «μείωση των προνομίων της εκμεταλλευτικής τάξης».

1968: Η γενική απεργία και η φοιτητική εξέγερση στη Γαλλία

Από τον παράδεισο της ταξικής πάλης στο καθαρτήριο του «κοινωνικού διαλόγου»

Ενώ ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έδωσε το τελικό χτύπημα στον επαναστατικό συνδικαλισμό, κατά τη διάρκεια των ετών της διάσπασης της CGT (1922-1935) επικράτησαν δύο κύριες προσεγγίσεις όσον αφορά τις απεργίες.

Για την συνομοσπονδία του Léon Jouhaux, ενός σοσιαλιστή που τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1951, η διακοπή της παραγωγής ήταν ουσιαστικά ένα έσχατο μέσο που θα χρησιμοποιούνταν μόνο σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων.

Για την CGTU, που ήταν κοντά στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF), μπορούσε να είναι ένα όπλο που ξεπερνούσε την απλή ικανοποίηση οικονομικών απαιτήσεων.

Σύμφωνα με τους κομμουνιστές συνδικαλιστές, «καθώς εξελίσσεται, η απεργία γίνεται αναπόφευκτα ένας πολιτικός αγώνας που αντιπαραθέτει τους εργάτες στην τριάδα των εργοδοτών, της κυβέρνησης και των ρεφορμιστών, αποδεικνύοντας την ανάγκη για έναν αδίστακτο αγώνα που ξεπερνά το εταιρικό πλαίσιο».

Ωστόσο, στον συνδικαλιστικό λόγο και στη συνείδηση, η απεργία έιχε χάσει την ουτοπική της διάσταση.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο

Παρ’ όλα αυτά, η απεργία παραμένει ένα σημαντικό όπλο.

Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο συνδικαλισμός και η εργατική τάξη δεν είχαν ακόμη ενσωματωθεί πλήρως στις δυτικές κοινωνίες.

Η διαδικασία ήταν σίγουρα σε εξέλιξη, αλλά δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί. Αν και σταδιακά γινόταν όλο και πιο συνηθισμένη, η συλλογική διαπραγμάτευση δυσκολευόταν να βρει τη θέση της.

Στη συνέχεια, και μέχρι τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, οι απεργίες παρέμειναν ένα πολύ συνηθισμένο χαρακτηριστικό των συνδικαλιστικών πρακτικών, αν και για λόγους που διέφεραν σημαντικά από εκείνους των προηγούμενων περιόδων.

Η πράξη της διακοπής της εργασίας έγινε εν τέλει, περισσότερο τελετουργική.

Η δημιουργία του κράτους πρόνοιας

Στο πλαίσιο των κρατών πρόνοιας που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής οικονομικής άνθησης, η Γαλλία και ο δυτικός κόσμος διανύουν μια φάση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων που, επιφανειακά, δεν φαίνεται να είναι αποτέλεσμα συστηματικής και συνεχούς πάλης εξουσίας.

Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι, μακροπρόθεσμα, αυτή η κατάσταση είναι εν μέρει υπεύθυνη για τη μείωση της νομιμότητας των απεργιακών κινητοποιήσεων.

Μόλις η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης φαίνεται εφικτή μέσω πολιτικών δράσεων ή μέσω συμβιβασμών που συμφωνούνται με τα συνδικάτα στο πλαίσιο ενός «κοινωνικού διαλόγου» που αναμένεται να ευδοκιμήσει, είναι πιθανό να επέλθει μια αλλαγή που θα υποβαθμίσει τις απεργίες σε ενοχλητικό φαινόμενο ή σε ατύχημα που πρέπει να αποφεύγεται.

Τότε ήταν που οι οργανώσεις των εργαζομένων και οι πρακτικές τους ήρθαν αντιμέτωπες, μεταξύ άλλων, με τις επιπτώσεις του οικονομικού κλίματος, την άνοδο του φιλελευθερισμού και τις μεταβολές στην κοινωνία μετά το 1968.

Γάλλοι εργάτες των σιδηροδρόμων συμμετέχουν σε διαδήλωση κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές απεργίες του 1995.
Steve Eason/Hulton Archive/Getty Images

Απονομιμοποίηση των απεργιακών κινητοποιήσεων

Σε αυτό το πλαίσιο, το συνδικαλιστικό κίνημα στην αλλαγή του 20ού και 21ου αιώνα φαίνεται να έχει υποχωρήσει σημαντικά σε μια στρατηγική επιβίωσης.

Αυτή φαίνεται να συνίσταται στη διατήρηση της νομιμότητάς του, αν χρειαστεί με την απομάκρυνσή του από την κινητοποίηση των εργαζομένων και, τελικά, με την εγκατάλειψη της ιδέας της ρήξης με την καπιταλιστική τάξη.

Τα τελευταία 30 ή 40 χρόνια, η μία μετά την άλλη και σε διαφορετικό βαθμό, οι μεγάλες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες έχουν ακολουθήσει μια πορεία που έχει τροφοδοτήσει την αμφιβολία.

Ωστόσο, ο συνδικαλισμός που βασίζεται στον «κοινωνικό διάλογο» χωρίς επιρροή δεν ήταν ποτέ τόσο επιτυχημένος όσο αυτός που βασίζεται στην αντιπαράθεση.

Διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και φοιτητές, φωνάζουν συνθήματα καθώς διαδηλώνουν στους δρόμους του Παρισιού, ενώ χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους σε όλη τη Γαλλία και πραγματοποιούν απεργία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πρόταση της γαλλικής κυβέρνησης να αυξήσει την ηλικία συνταξιοδότησης στη Γαλλία από 62 σε 64 έτη, στις 7 Μαρτίου 2023 στο Παρίσι. Μια σειρά από εθνικές κυλιόμενες απεργίες βλέπει τους εργαζόμενους στους τομείς των μεταφορών, της εκπαίδευσης, της ενέργειας και της υγείας να απεργούν.

Οι επιτυχίες του γαλλικού συνδικαλισμού

Στη Γαλλία, οι σημαντικότερες ιστορικές φάσεις σημαντικών κοινωνικών κερδών ήταν αποτέλεσμα της κινητοποίησης των συνδικάτων και του λαού.

Το Λαϊκό Μέτωπο της δεκαετίας του 1930, η απελευθέρωση (la Libération) από τη γερμανική κατοχή στη δεκαετία του 1940 και ο Μάιος-Ιούνιος του 1968 είναι εντυπωσιακά παραδείγματα.

Αντίθετα, από τη δεκαετία του 1980, που χαρακτηρίστηκε από την ανάπτυξη αποκεντρωμένων διαδικασιών συλλογικών διαπραγματεύσεων, ο περιορισμός των κοινωνικών δικαιωμάτων προχωρά σταθερά.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, ο συνδικαλισμός συγκέντρωσε υποστήριξη και καθιερώθηκε ως μια κοινωνική δύναμη που φοβόταν η κυρίαρχη τάξη, η οποία, σήμερα όπως και στο παρελθόν, σπάνια παραχωρεί κάτι χωρίς να αισθάνεται απειλούμενη.

Και με τις τελευταίες εξελίξεις στη Γαλλία, η έκκληση για «μπλοκάρισμα των πάντων» την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου μπορεί θυμίζει τις διαμαρτυρίες των Κίτρινων Γιλέκων του 2018,ωστόσο η επιλογή μιας καθημερινής ημέρας, η συμμετοχή των συνδικάτων και η υποστήριξη των αριστερών κομμάτων προσδίδουν σε αυτό το κοινωνικό κίνημα τον δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα.

Περιορισμένης έκτασης είναι οι αυξήσεις που θα δουν, τελικά, στην τσέπη τους οι συνταξιούχοι από το 2026, με τα πρόσφατα κυβερνητικά μέτρα (φορολογικά, προσωπική διαφορά, επιδόματα). Την ίδια ώρα με «κόφτες» θα δοθεί τον Νοέμβριο το επίδομα των 250 ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους, ενώ καμία αλλαγή δεν θα υπάρξει στην εισφορά αλληλεγγύης συνταξιούχων (ΕΑΣ). Αυτό σημαίνει ότι διπλό και άδικο φόρο θα συνεχίσουν να πληρώνουν 440.000 συνταξιούχοι μέσω της μνημονιακής εισφοράς αλληλεγγύης (ΕΑΣ).

Κι όλα αυτά καταγράφονται όταν πάνω από 20 περικοπές επιβλήθηκαν στους έλληνες συνταξιούχους με τα μνημόνια! Η συνολική απώλεια για τους συνταξιούχους είναι μέχρι σήμερα, δηλαδή για μια 15ετία, στα 160 δισ. ευρώ. Λόγω της προσωπικής διαφοράς η κατηγορία αυτή των συνταξιούχων κατέγραψε απώλειες 13,15% στην τριετία 2023-2025. Στα 784,57 ευρώ καθαρά (843,63 ευρώ μεικτά) είναι η μέση κύρια σύνταξη στο σύνολο των συνταξιούχων (2.507.298). Είναι επίσημα στοιχεία Ιουνίου 2025 του υπουργείου Εργασίας. Περίπου 4 δισ. ευρώ πληρώνουν ετησίως οι συνταξιούχοι για τους τρεις φόρους επί των συντάξεων (ΕΑΣ, προσωπική διαφορά, εισφορά ασθένειας 6%). Το 70% του φορολογητέου εισοδήματος στην Ελλάδα προέρχεται από μισθούς και συντάξεις. Από το 2021 ως το 2023, η συνολική φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε από 9,9% στο 11,1%. Το 37% αυτής της αύξησης οφείλεται αποκλειστικά στο ότι δεν προσαρμόστηκε η φορολογική κλίμακα με βάση τον πληθωρισμό.

Αναλύοντας τα μέτρα της ΔΕΘ για τους συνταξιούχους, χαρακτηριστικές είναι οι τρεις παρακάτω επισημάνσεις:

Προσωπική διαφορά. Οι περισσότεροι από τους 671.000 συνταξιούχους (πριν από το 2016), που διατηρούν ακόμα προσωπική διαφορά, το 2026 θα διαπιστώσουν ότι θα λάβουν τις μισές από τις αυξήσεις που θα δοθούν σε όλους τους υπόλοιπους συνταξιούχους. Hδη το οικονομικό επιτελείο, με βάση την πορεία της ελληνικής οικονομίας (ρυθμός ανάπτυξης) αλλά και τον πληθωρισμό, έχει προεξοφλήσει ότι η αύξηση θα είναι στα επίπεδα του 2,35% για την επόμενη χρονιά. Πρακτικά όμως, αυτό σημαίνει ότι ειδικά για όσους βρίσκονται εντός προσωπικής διαφοράς, η αύξηση θα είναι μειωμένη κατά το ήμισυ, δηλαδή μόλις και μετά βίας θα ανέλθει στα επίπεδα του 1,18%.

Ωστόσο, ανοίγει ο δρόμος από το νέο έτος για αυξήσεις συντάξεων σε όσους παλιούς συνταξιούχους (πριν από το 2016) είχαν προσωπική διαφορά. Ετσι από τον Ιανουάριο του 2026 και σε μόνιμη βάση όλοι οι συνταξιούχοι θα λαμβάνουν αύξηση βάσει πληθωρισμού και ΑΕΠ καθώς δεν θα συμψηφίζεται το 50% της προσωπικής διαφοράς με την αύξηση της σύνταξης. Επίσης, από τον Ιανουάριο του 2027 καταργείται πλήρως ο συμψηφισμός της προσωπικής διαφοράς με την αύξηση της σύνταξης. Το δημοσιονομικό κόστος εκτιμάται σε 75 εκατ. ευρώ για το 2026, αυξανόμενο κατά επιπλέον 135 εκατ. ευρώ το 2027, 113 εκατ. ευρώ το 2028, 106 εκατ. ευρώ το 2029. Αμεσα ωφελούμενοι είναι περίπου 671.000 συνταξιούχοι με προσωπική διαφορά. Σύμφωνα με σχετικό πίνακα που δημοσίευσε το οικονομικό επιτελείο, προκύπτει ότι υπάρχουν 671.586 συνταξιούχοι με θετική προσωπική διαφορά. Από αυτούς, οι 279.970 έχουν εισόδημα από κύρια σύνταξη 1.000-1.500 ευρώ. Αλλοι 228.548 έχουν εισόδημα 500-1.000 ευρώ, ενώ υπάρχουν και 141.139 συνταξιούχοι με θετική προσωπική διαφορά, παρά το γεγονός ότι η σύνταξή τους δεν υπερβαίνει τα 500 ευρώ τον μήνα.

Φορολογία. Η πλειονότητα των συνταξιούχων δεν θα έχει κανένα όφελος από την αλλαγή των φορολογικών κλιμάκων, καθώς λαμβάνει ετήσιες αποδοχές κάτω των 10.000 ευρώ (833 τον μήνα). Και η κυβέρνηση αφενός δεν τιμαριθμοποίησε το αφορολόγητο όριο (8.634 ευρώ) και αφετέρου διατήρησε στα 10.000 ευρώ το όριο επιβολής του φορολογικού συντελεστή 9%.

Advertisement
End of ad break in 13 s
You can close Ad in 3 s

Ετήσια αύξηση. Η αύξηση συντάξεων το νέο έτος θα κινηθεί – σύμφωνα με κυβερνητικές εκτιμήσεις – στο 2,35% μεικτά, δηλαδή κάτω από τον προβλεπόμενο πληθωρισμό. Με βάση τις τελευταίες εκτιμήσεις, οι αυξήσεις στις συντάξεις έως 850 ευρώ θα ανέλθουν σε έως 20 ευρώ τον μήνα, στις μεσαίες συντάξεις των 1.300-1.500 ευρώ θα ανέλθουν έως 35 ευρώ τον μήνα και στις υψηλές θα φτάσουν έως 70 ευρώ τον μήνα. Σε ετήσια βάση, στις μεσαίες συντάξεις η αύξηση θα ανέλθει στα 450 ευρώ και στις υψηλές πάνω από 2.700 ευρώ θα φτάσει στα 780 ευρώ ετησίως.

Από την 1η Ιανουαρίου 2026 μπαίνει σε εφαρμογή ένας νέος μηχανισμός υπολογισμού των ανταποδοτικών συντάξεων, που αναμένεται να φέρει σημαντικές αλλαγές στον υπολογισμό των συντάξιμων αποδοχών. Πρόκειται για τον λεγόμενο Δείκτη Μισθών, ο οποίος θα αντικαταστήσει τον παραδοσιακό τιμαριθμικό μηχανισμό και θα συνδέει τις αποδοχές των νέων συνταξιούχων με την πορεία των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Μέχρι σήμερα, ο υπολογισμός των συντάξεων βασιζόταν κυρίως στον πληθωρισμό. Από το 2026, ο νέος δείκτης θα υπολογίζει τη μέση ετήσια αύξηση μισθών, που παραδοσιακά είναι υψηλότερη, οδηγώντας έτσι σε μεγαλύτερες συντάξεις για όσους αποχωρούν από την εργασία από την 1/1/2026. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η αύξηση στις ανταποδοτικές συντάξεις θα φτάσει από 14 έως 70 ευρώ τον μήνα, ανάλογα με το ύψος της καταβαλλόμενης σύνταξης.

Premium έκδοση ΤΑ ΝΕΑ

Το CNN γράφει για τις περιφερειακές επιπτώσεις των πληγμάτων του Ισραήλ στην Ντόχα και σχολιάζει ότι θα μπορούσαμε να… συγχωρήσουμε το Κατάρ που θεωρούσε ότι ήταν προστατευμένο από μια ισραηλινή επίθεση.

Το μικροσκοπικό κράτος του Κόλπου είναι ένας σημαντικός σύμμαχος των ΗΠΑ, ο οποίος υποδέχτηκε τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ μόλις πριν από τέσσερις μήνες.

Τον υποδέχτηκαν με κόκκινο χαλί, σύναψαν συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων και του έδωσαν για δώρο ένα προεδρικό αεροσκάφος, κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις.

Όσον αφορά τον ρόλο του ως μεσολαβητή για τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα, ο πρωθυπουργός του Κατάρ, σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν μπιν Τζασίμ Αλ Θάνι, συναντήθηκε προσωπικά με τον επικεφαλής διαπραγματευτή της Χαμάς, Χαλίλ Αλ-Χάγια, τη Δευτέρα, για να προωθήσει τη νέα αμερικάνικη πρόταση για συμφωνία εκεχειρίας και απελευθέρωση ομήρων από τη Γάζα.

Η απάντηση της Χαμάς αναμενόταν σε μια συνάντηση που θα γινόταν το βράδυ της Τρίτης.

Λίγες ώρες πριν από την απάντηση αυτή, ισραηλινά αεροσκάφη χτύπησαν ένα κτίριο κατοικιών στην Ντόχα, σκοτώνοντας πέντε μέλη της παλαιστινιακής οργάνωσης και έναν αξιωματούχο ασφάλειας του Κατάρ.

Το αίσθημα σοκ και προδοσίας είναι εμφανές στην πρωτεύουσα του Κατάρ, τονίζει το CNN.

Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός του Κατάρ είναι έντονο, δηκτικό και καταδικαστικό, σε αντίθεση με τη συνήθη ψύχραιμη αντίδρασή του στις αδιάκοπες ανατροπές και περιπέτειες της προσπάθειας να τερματιστεί ο 23μηνος πόλεμος στη Γάζα, τονίζει το αμερικάνικο μέσο.

Στιγμιότυπο από τις κηδείες των θυμάτων της επίθεσης του Ισραήλ στην Ντόχα.

Ο Νετανιάχου «σκότωσε κάθε ελπίδα» για τους ομήρους, δήλωσε ο πρωθυπουργός του Κατάρ

Ο πρωθυπουργός του Κατάρ, σε συνέντευξη που παραχώρησε την Τετάρτη στην Μπέκι Άντερσον του CNN, χαρακτήρισε την επίθεση ως «κρατική τρομοκρατία» και προειδοποίησε ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου «σκότωσε κάθε ελπίδα» για τους ομήρους και υπονόμευσε «κάθε πιθανότητα ειρήνης».

Είπε επίσης ότι ο Ισραηλινός ηγέτης πρέπει να «παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη», κατηγορώντας τον ότι παραβίασε «κάθε διεθνή νόμο».

Δείτε σχετικό βίντεο:

Μια χώρα που δεν έχει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ προσκάλεσε τις αντιπροσωπείες της να έρθουν και να διαπραγματευτούν έμμεσα με τη Χαμάς, περιγράφει το CNN.

Μια προσπάθεια που εκτιμήθηκε από τον πρόεδρο Τραμπ, ο οποίος αναφέρθηκε στο Κατάρ ως «μια χώρα που με θάρρος αναλαμβάνει κινδύνους μαζί μας για να μεσολαβήσει για την ειρήνη».

Το Κατάρ θεωρείται επίσης ότι δέχτηκε ένα πλήγμα για χάρη των Ηνωμένων Πολιτειών όταν το Ιράν επιτέθηκε στη στρατιωτική βάση Αλ Ουντέιντ τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους, τη μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική εγκατάσταση στην περιοχή.

Η Τεχεράνη δήλωσε ότι η επίθεση αυτή ήταν αντίδραση στις αμερικανικές επιθέσεις κατά των πυρηνικών της εγκαταστάσεων. Η Ντόχα εξέδωσε ισχυρή καταδικαστική ανακοίνωση, αλλά χωρίς να προχωρήσει σε περαιτέρω ενέργειες.

Αμφισβητώντας τη στροφή προς την Αμερική

Το μήνυμα που αποκομίζεται από αυτή την επίθεση δεν σταματά στα σύνορα του Κατάρ, τονίζει το CNN.

Οι χώρες του Κόλπου, οι οποίες για δεκαετίες στρέφονταν ενεργά προς τις ΗΠΑ, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά, ενδέχεται τώρα να αμφισβητήσουν τα υποτιθέμενα οφέλη αυτής της επιλογής.

Οι εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ υπονοούνταν στις συμφωνίες και στα μνημόνια που υπογράφηκαν.

Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα δεσμεύτηκαν για συμφωνίες ύψους 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Τραμπ τον Μάιο.

«Νομίζω ότι αυτές οι χώρες θα αναρωτιούνται τι μπορούν να κάνουν για να αποτρέψουν μελλοντικές επιθέσεις», δήλωσε ο Ε.Ε. Έλιερ, ερευνητής στο Carnegie Endowment for International Peace, «αλλά και σε τι είδους αρχιτεκτονική ασφάλειας πρέπει να επενδύσουν τώρα, αντί να βασίζονται σε έναν εταίρο που δεν μπόρεσε να τις προστατεύσει ούτε καν από έναν από τους δικούς του συμμάχους».

Η ζημιά στην εμπιστοσύνη μεταξύ των ΗΠΑ και των εταίρων τους στον Κόλπο έχει ήδη γίνει, αν και το μέγεθός της δεν είναι ακόμη σαφές και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις διαβεβαιώσεις του προέδρου Τραμπ προς τους συμμάχους του και τα δημόσια μηνύματα προς το Ισραήλ.

Το γενικότερο ερώτημα που προκύπτει

Ένα γενικότερο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι ποια αποθαρρυντική επίδραση θα έχει αυτό στις μελλοντικές προσπάθειες διαμεσολάβησης.

Αν και το Κατάρ δεν έχει κλείσει την πόρτα στη διαμεσολάβηση για την ειρήνη στη Γάζα, οι συνομιλίες βρίσκονται στην καλύτερη περίπτωση σε αδιέξοδο και στη χειρότερη περίπτωση έχουν καταρρεύσει μετά την πιο πρόσφατη απόπειρα δολοφονίας από το Ισραήλ.

Ο Χασάν Αλχασάν, επικεφαλής ερευνητής για θέματα πολιτικής της Μέσης Ανατολής στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών, δήλωσε: «Αυτό είναι το είδος του κινδύνου που δεν θα είναι διατεθειμένες να αναλάβουν πολλές χώρες της περιοχής σε αντάλλαγμα για έναν διαμεσολαβητικό ρόλο».

Το Κατάρ και η Αίγυπτος διαδραματίζουν από καιρό ρόλο μεσολαβητών μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς. Το Ομάν έχει διευκολύνει τις συνομιλίες μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ και, με μεγαλύτερη επιτυχία, μεταξύ των ΗΠΑ και των Χούθι. Τα ΗΑΕ έχουν διευκολύνει την ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Η Σαουδική Αραβία αποτελεί τόπο διεξαγωγής ειρηνευτικών συνομιλιών για διάφορες συγκρούσεις.

Οι ηγέτες όλων αυτών των χωρών θα παρακολουθήσουν στενά την αντίδραση του προέδρου Τραμπ απέναντι σε αυτό που φαίνεται να είναι η αδυναμία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Και η πεποίθηση που εκφράζεται εδώ και καιρό από πολλούς στην περιοχή, ότι το Ισραήλ έχει την πρόθεση να σαμποτάρει τις ειρηνευτικές συνομιλίες, ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο από τις επιθέσεις της Τρίτης, καταλήγει το CNN.