Αποκλειστικές εικόνες από την επιχείρηση εντοπισμού πιθανού αγνοουμένου στην παραθαλάσσια περιοχή μεταξύ Ραφήνας και Ματιού, φέρνουμε στο φως. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, που πρώτοι χθες το βράδυ σας μεταδώσαμε, υπήρχαν αναφορές για παρουσία ατόμου που ενδέχεται να βρίσκονταν σε κίνδυνο στην περιοχή.
Πρώτοι στο σημείο έσπευσαν άνδρες του Λιμενικού Σώματος και του Action Club Hellas, συνδράμοντας με κάθε διαθέσιμο μέσο.
Η Ανατολική Γερμανία — Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (GDR) — λειτούργησε για πάνω από τέσσερις δεκαετίες ως αυταρχικό κράτος, στο οποίο η Μυστική Υπηρεσία Στάζι (Ministerium für Staatssicherheit) αποτελούσε τον θεμελιώδη πυλώνα εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής καταστολής. Με επικεφαλής τον Έριχ Μίλκε από το 1957 έως και την πτώση του καθεστώτος το 1989, η Στάζι επιδίωκε να γνωρίζει τα πάντα για όλους τους πολίτες: «Σύντροφοι, οφείλουμε να γνωρίζουμε τα πάντα!», όπως δήλωνε χαρακτηριστικά.
Η Stasi ιδρύθηκε το 1950 και μέχρι το 1989 είχε εξελιχθεί σε μια από τις μεγαλύτερες κρατικές υπηρεσίες κατασκοπίας παγκοσμίως.
Σύμφωνα με την Deutsche Welle, με συνολικά περίπου 274.000 εργαζομένους (εκ των οποίων 85–90.000 επίσημοι πράκτορες και έως και 180.000–190.000 ανεπίσημοι συνεργάτες – IMs), η Στάζι λειτουργούσε με ένα πλέγμα «εκτεταμένης κάλυψης» της κοινωνίας, με έναν κατασκόπους για κάθε 6,5 έως 63 άτομα, ανάλογα με τις εκτιμήσεις.
Όπως περιγράφεται και στο νέο βίβλιο με τίτλο «Οι συνεργάτες. Φωτογραφίες και βιογραφίες από τα αρχεία της Στάζι» του Φίλιπ Σπρίνγκερ, η Στάζι παρακολουθούσε την καθημερινή ζωή των πολιτών με πολυάριθμες μεθόδους, επιδιώκοντας να ελέγξει κάθε πτυχή της προσωπικής τους ζωής. Ανάμεσα στις πιο διαδεδομένες τακτικές ήταν η αποκοπή της αλληλογραφίας, οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και οι μυστικές έφοδοι στα σπίτια χωρίς την έγκριση των δικαστικών αρχών.
Επιπλέον, η υπηρεσία χρησιμοποιούσε ένα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριοδοτών (IMs), που παρέδιδαν προσωπικές πληροφορίες για τους συναδέλφους, γείτονες και ακόμη και συγγενείς τους, προκειμένου να εντοπιστεί οποιαδήποτε εκδήλωση μη συμμόρφωσης με την κρατική προπαγάνδα ή πολιτική δυσαρέσκεια.
Παράλληλα, διασπείρονταν απειλές, μυθεύματα και κοινωνικός στιγματισμός, με σκοπό να αμαυρωθεί η φήμη ατόμων, κατηγορώντας τους π.χ. ως ομοφυλόφιλους ή αλκοολικούς, προκειμένου να υπονομευθεί η αξιοπιστία τους και να τους απομονώσουν από την κοινωνία.
Η φωτογραφική και ηχητική επιτήρηση μέσω κρυφών συσκευών και καμερών που ήταν ενσωματωμένες σε καθημερινά αντικείμενα, όπως ρολόγια ή συσκευές, εξασφάλιζε ότι δεν υπήρχε αποφυγή της παρακολούθησης, όχι μόνο σε δημόσιους χώρους αλλά και σε ιδιωτικά περιβάλλοντα.
Το καθεστώς της Στάζι δημιούργησε μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν μπορούσε να είναι βέβαιος ποιος ήταν πράκτορας και ποιος όχι. Κάθε φιλική συνομιλία ή καθημερινές εκφράσεις αμφισβήτησης θεωρούνταν πιθανά επικίνδυνες για το καθεστώς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας κουλτούρας αυτολογοκρισίας, καθώς οι πολίτες απέφευγαν ακόμα και ήπια σχόλια για το κράτος, φοβούμενοι τις συνέπειες.
Παράλληλα, αναπτύχθηκε μια κοινωνική δυσπιστία, όπου οι άνθρωποι δεν ήθελαν να εμπιστεύονται ούτε τα πιο κοντινά τους πρόσωπα, καθώς δεν μπορούσαν ποτέ να είναι σίγουροι για τις προθέσεις τους. Η αίσθηση ότι «όποτε τρεις άνθρωποι συζητούν, ένας είναι πιθανώς Στάζι» έγινε ευρέως διαδεδομένο ρητό και αποτύπωνε την καθημερινή ανασφάλεια που επικρατούσε στην Ανατολική Γερμανία.
Η Στάζι δεν περιοριζόταν στα όρια της Ανατολικής Γερμανίας. Το Hauptverwaltung Aufklärung (HVA) ήταν η εξωτερική υπηρεσία πληροφοριών της GDR (από το 1955 ως το 1990), υπεύθυνη για κατασκοπεία σε χώρες του ΝΑΤΟ, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και για ενεργητικά μέτρα επηρεασμού και παραπληροφόρησης
Χρησιμοποιώντας συνεργάτες σε πολιτικά κόμματα, πανεπιστήμια, εκκλησίες και βιομηχανίες, το HVA πέτυχε συγκέντρωση στρατηγικών πληροφοριών – σύμφωνα με την BStU, υπήρχαν περισσότεροι από 1.900 IMs στη Δυτική Γερμανία μόνο τον Δεκέμβριο 1988.
Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9 Νοεμβρίου 1989 σήμανε και την απαρχή ενός μαζικού κινήματος ενάντια στη Στάζι . Οι πολίτες εισέβαλαν στα κεντρικά της γραφεία, αναζητώντας αρχεία και αποτρέποντας την καταστροφή τους. Η υπαγωγή της BStU (Bundesstasiunterlagen) στην Ομοσπονδιακή Αρχειοθήκη έγινε το 2021, με στόχο να διατηρηθεί, να τεκμηριωθεί και να τεθούν τα αρχεία στη διάθεση των πολιτών και των ερευνητών.
Πολλοί πρώην πράκτορες και IMs στιγματίστηκαν κοινωνικά και πολιτικά, ενώ κάποιες περιπτώσεις οδήγησαν σε ποινικές διώξεις. Όμως μεγάλος αριθμός υπαλλήλων δεν εξετάστηκε νομικά ποτέ — ιδίως στο HVA, όπου πολλά έγγραφα καταστράφηκαν πριν το 1990–1991.
Έρευνες που εξετάζουν τον αντίκτυπο της Στάζι στον πληθυσμό καταδεικνύουν ότι οι πολίτες που ζούσαν σε περιοχές με υψηλή παρουσία IMs (υποκινητές της Στάζι ) είχαν σημαντικά χαμηλότερη διαπροσωπική και θεσμική εμπιστοσύνη, καθώς και μειωμένη κοινωνική συμμετοχή.
Επιπλέον, αυτοί οι πολίτες παρουσίασαν μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας, περιορισμένες επιχειρηματικές δραστηριότητες, λιγότερες καινοτομίες (όπως πατέντες), καθώς και σημαντική μείωση του πληθυσμού μετά την επανένωση της Γερμανίας (1989-2000s). Αυτές οι επιπτώσεις είναι ακόμη ορατές στις σύγχρονες απογραφές και στις οικονομικές μετρήσεις, υπογραμμίζοντας την μακροχρόνια επίδραση του καθεστώτος της Στάζι στην κοινωνική και οικονομική ζωή της Ανατολικής Γερμανίας. Αυτές οι επιδράσεις είναι ορατές στις απογραφές και τις οικονομικές μετρήσεις μέχρι και σήμερα.
Η Στάζι ήταν κάτι παραπάνω από ένα σύστημα κατασκοπίας. Ήταν η κινητήρια δύναμη ενός καθεστώτος φόβου και κοινωνικής μόχλευσης.
Η εξουσία της βασιζόταν σε ένα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριοδοτών, τη συλλογή προσωπικών δεδομένων και την ψυχολογική καταστολή. Οι μακροπρόθεσμες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της παρακολούθησης είναι εμφανείς ακόμη και δεκαετίες μετά την πτώση της GDR.
Ακόμη σήμερα, το αποτύπωμα της Στάζι μας υπενθυμίζει πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η προσωπική ελευθερία και πόσο πολύτιμη είναι η εμπιστοσύνη σε μια κοινωνία. Η επανεξέταση της ιστορίας της είναι όχι μόνο ιστορική ανάγκη αλλά και ηθική υποχρέωση.
Με γονείς από το Κονγκό, που έφυγαν από την πατρίδα τους λόγω πολέμου. Γεννημένη στη Βόρεια Καρολίνα των ΗΠΑ (26/8/2006) και μεγαλωμένη στο Τορόντο του Καναδά. Πλέον, στα 18 της, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του παγκοσμίου τένις: Η Βικτόρια Μπόκο.
Τα ξημερώματα της Κυριακής (3/8) η νεαρή τενίστρια πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη της καριέρας της. Μπροστά σε χιλιάδες συμπατριώτες της, που τη χειροκροτούσαν και την ενθάρρυναν σε κάθε πόντο, απέκλεισε με το επιβλητικό 6-1, 6-4 την Κόκο Γκοφ, Νο. 1 του ταμπλό στο 1000άρι τουρνουά του Μόντρεαλ και Νο.2 στην παγκόσμια κατάταξη της WTA. Μάλιστα, η νίκη ήρθε σε μόλις 62 λεπτά, με την Καναδή να περνάει στα προημιτελικά.
Μια εμφάνιση κορυφαίου επιπέδου από την Βικτόρια Μπόκο, που επιβεβαιώνει σε κάθε της κίνηση, κάθε της χτύπημα, κάθε της πόντο, κάθε της αγώνα, γιατί θεωρείται δίκαια ως το next best thing του παγκοσμίου τένις. Ένα μελλοντικό No.1. Μια από τις τενίστριες που θα λάμψει τα επόμενα χρόνια και θα διεκδικήσει τους τίτλους στα Grand Slams.
Οι θυσίες, το πρόγραμμα και η εκτόξευση
Η μητέρα της, Γκόντι και ο πατέρας της, Κίπριεν, έφυγαν από το Κονγκό στα μέσα της δεκαετίας τους 1990, λόγω του πολέμου που είχε ξεσπάσει στην πατρίδα τους, με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στις 26 Αυγούστου του 2006 γεννήθηκε η Βικτόρια και λίγο αργότερα η οικογένεια μετακόμισε στο Τορόντο του Καναδά.
Από μικρή έδειξε την αγάπη της για το τένις. Ο πατέρας της, παρότι ήταν μηχανολόγος μηχανικός, δούλευε νύχτα για να μπορεί να καλύψει τις οικονομικές απαιτήσεις του αθλήματος και να προσφέρει στην Βικτόρια όλα όσα χρειαζόταν για να αναπτύξει το ταλέντο και τις τενιστικές της ικανότητες. Θυσίες που όπως φαίνεται έπιασαν τόπο.
Η Βικτόρια Μπόκο εντάχθηκε στο πρόγραμμα της ομοσπονδίας τένις του Καναδά και ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τις αρετές της μέσα στο κορτ. Ένα πρόγραμμα που αγκαλιάζει διαφορετικές κουλτούρες και βοηθάει ανθρώπους από οικογένειες μεταναστών να αναπτύξουν τις ικανότητές τους στο τένις. «Διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικά υπόβαθρα. Ένα πρόγραμμα. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι. Εδώ είσαι ευπρόσδεκτος».
Ένα πρόγραμμα από το οποίο έχουν βγει τα τελευταία χρόνια τενίστες και τενίστριες κορυφαίου επιπέδου, όπως οι Φέλιξ Οζιέ Αλιασίμ και Άννι Λέιλα Φερνάντες, με την Βικτόρια να ακολουθεί τα βήματά τους, έχοντας ραγδαία εξέλιξη.
Η 18χρονη έκλεισε το 2024 στο No. 350 της WTA, τον Φεβρουάριο ανέβηκε στο Νο. 212, τον Μάιο στο Νο. 156, τον Ιούλιο στο Νο. 85 και μετά τη σπουδαία νίκη της απέναντι στην Κόκο Γκοφ βρίσκεται πλέον στις παρυφές του top-50 (σ.σ Νο. 55). Εάν συνεχίσει την πορεία της στο τουρνουά του Μόντρεαλ θα μπει για πρώτη φορά στην πρώτη 50άδα της κατάταξης.
Μια παίκτρια, με πολύ επιθετικό στυλ, που ξεσηκώνει το κοινό με τα χτυπήματά της. Δυνατό σερβίς, ισχυρό forehand και σταθερό backhand. Ωριμότητα και mindset που σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν 18άχρονη. Στοιχεία που θα ζήλευαν πολλές τενίστριες.
Η απόλυτη κυριαρχία της στα τουρνουά ITF που αγωνίστηκε στην αρχή της σεζόν, όπου μάλιστα είχε 22 συνεχόμενες νίκες χωρίς να χάσει σετ, κερδίζοντας τίτλους σε αρκετές χώρες, συνεχίζεται και στα τουρνουά της WTA, δείχνοντας ικανή για μεγάλα πράγματα.
Το μέλλον της ανήκει και έχει όλα όσα χρειάζονται για να κάνει μια σπουδαία καριέρα. Εχει ταλέντο, σταθερές βάσεις, αγάπη γι’ αυτό που κάνει, σεβασμό στους κόπους της, αλλά και στους κόπους του πατέρα της, που έκανε τα πάντα για να αναπτύξει τις ικανότητές της.
Η Βικτόρια Μπόκο δεν είναι μια ακόμα τενίστρια, που απλά «χτύπησε» φόρμα και γίνεται viral για τις νίκες της. Είναι αυτή που έρχεται για να σαρώσει τα πάντα. Με θάρρος και αγωνιστικό θράσος. Έτοιμη να παλέψει με όλες της τις δυνάμεις κόντρα στα κορυφαία ονόματα του τένις. Να παλέψει και να κερδίσει. Όπως έκανε απέναντι στην Κόκο Γκοφ.
Ήταν Φεβρουάριος του 1973 όταν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Βολιβίας Ερνάν Σίλες Θουάσο θα ζητήσει από τις αρχές τη σύλληψη του Κλάους Άλτμαν, καθώς είχε πληρωθεί από την κυβέρνηση 10.000 δολάρια για προϊόντα που δεν παρέδωσε ποτέ. Ωστόσο αυτό ήταν το πρόσχημα – πίσω από τον 60χρονο άνδρα βρισκόταν κάποιος άλλος. Ο πρώην διοικητής της Γκεστάπο στη Γαλλία Κλάους Μπάρμπι, ή όπως έμεινε στην ιστορία ο Χασάπης της Λυών.
Η αληθινή ταυτότητά του ήταν κοινό μυστικό στους αστυνομικούς και τους πολιτικούς της Βολιβίας. Οι αρχές της Γαλλίας είχαν ζητήσει την έκδοσή του, προκειμένου να δικαστεί για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από το 1971. Ωστόσο ο Κλάους Μπάρμπι είχε πίσω του την -τότε- κυβέρνηση της χώρας και για περίπου τρεις δεκαετίες δρούσε ανενόχλητος στη Νότια Αμερική.
Στα 22 του χρόνια ο Κλάους Μπάρμπι μπήκε στο ναζιστικό κόμμα και αργά, αλλά με σταθερά βήματα ανέβηκε στην στρατιωτική ιεραρχία. Μέλος της Υπηρεσίες Ασφαλείας των SS, κατάφερε να γίνει διοικητής της Γκεστάπο στη Λυών – και εκεί έδειξε τον αληθινό εαυτό του.
Στα δύο χρόνια που έμεινε στη Γαλλική πόλη, συνέλαβε, βασάνισε και δολοφόνησε χιλιάδες ανθρώπους. Ο Κλάους Μπάρμπι θεωρείται υπεύθυνος για τους θανάτους 14.000 ανθρώπων – 8.000 κατέληξαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσεις και 4.000 δολοφονήθηκαν.
Όμως, ο Χασάπης της Λυών κατάφερε να γλιτώσει. Το φθινόπωρο του 1944, όταν και εγκατέλειψε την πόλη, ήταν ένας από τους πλέον καταζητούμενους στη Γαλλία για εγκλήματα πολέμου. Ωστόσο, κατά έναν «μαγικό» τρόπο κατάφερε να διαφύγει στη Νότια Αμερική το 1951 με τη βοήθεια των δυτικών – και πιο συγκεκριμένα των ΗΠΑ, που θεώρησαν ότι θα μπορούσε να αποτρέψει την εξάπλωση του κομμουνισμού στη Βολιβία
Και εκεί θα κάνει τη ζωή που ονειρευόταν.
// Κεντρική φωτογραφία από το ντοκιμαντέρ Le Procès de Klaus Barbie (Dana Productions)
Οι Αμερικάνοι θα του «χαρίσουν» το νέο του όνομα Κλάους Άλτμαν, αλλά και την εικόνα του επιχειρηματία. Σε αυτό το κομμάτι της ζωής του επικεντρώνεται το ντοκιμαντέρ The Nazi Cartel που προβάλλεται αυτό το διάστημα στο Sky Documentaries.
Οι επιχειρηματικές του δραστηριότητες θα τον φέρουν σε επαφή με τον Ρομπέρτο Σουάρες Γκόμες – το αφεντικό του καρτέλ της Βολιβίας και μεγαλύτερου προμηθευτή του Πάμπλο Εσκομπάρ.
Οι δύο άνδρες συνεργάστηκαν στην εδραίωση του δικτύου, που κάποια στιγμή έφτασε να αποφέρει στον Γκόμες 400 εκατ. δολάρια ετησίως. Και σταδιακά άρχισε να γεννιέται η ιδέα ενός πραξικοπήματος στη χώρα, που θα τους ωφελούσε και τους δύο.
«Ο Μπάρμπι ήθελε το πραξικόπημα για λόγους που είχαν σχέση με το παρελθόν του. Μπορεί ο κόσμος στη Βολιβία να μην ήξερε την αληθινή του ταυτότητα, αλλά γνώριζε πως με ένα στρατιωτικό καθεστώς θα ήταν καλύτερα προστατευμένος, παρά με μια δημοκρατική κυβέρνηση» θα πει στο ντοκιμαντέρ ο γερμανός δημοσιογράφος Κρίστιαν Μπέργκμαν.
Τι 1980 στην ηγεσία της χώρας ανεβαίνει ο στρατηγός Λουίς Γκαρσία Μέζα, και ο Χασάπης της Λυών θα βρει μια… δεύτερη δουλειά. Οι μέθοδοι βασανιστηρίων που είχε μάθει ως αξιωματικός της Γκεστάπο θα φανούν χρήσιμοι στη βολιβιανή χούντα και ο Κλάους Μπάρμπι θα αναλάβει νέους ρόλους στη κυβέρνηση.
Θα δημιουργήσει παραστρατιωτικές ομάδες, με πολλά παλιά μέλη των SS – μια από αυτές ονομαζόταν Fiance’s of Death. Ενώ θα φέρει τη νέα κυβέρνηση πιο κοντά με τον συνεργάτη Ρομπέρτο Σουάρες Γκόμες, κάνοντας το δίκτυο κοκαΐνης ακόμα πιο δυνατό.
Ωστόσο η πίεση των ΗΠΑ για καταπολέμηση της διακίνησης ναρκωτικών στη Νότια Αμερική, δεν θα κρατήσει τη χούντα για πολύ καιρό στην εξουσία. Και όλα είχαν τελειώσει για τον Κλάους Μπάρμπι.
«Εγώ τα έχω ξεχάσει αυτά. Αν δεν μπορούν να το κάνουν και εκείνοι, τότε είναι δικό τους πρόβλημα» ακούγεται να λέει για τα εγκλήματά του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ οδεύει προς τη γαλλική δικαιοσύνη. Ενώ σε ερώτηση αν έχει μετανιώσει, η απάντησή του σόκαρε του πάντες: «Όχι ιδιαίτερα. Έκανα το καθήκον μου».
Στο ντοκιμαντέρ The Nazi Cartel παρουσιάζεται μεγάλο αρχειακό υλικό, στο οποίο μιλάνε δημοσιογράφοι, αλλά και η γυναίκα και η κόρη του Ρομπέρτο Σουάρες Γκόμες.
Μάλιστα σε μια από αυτές ακούγεται η σύζυγος του «αφεντικού» του καρτέλ να λέει: «Όταν είπα στη γυναίκα του Άλτμαν ότι είχα εβραϊκή καταγωγή πάγωσε. Η στάση της άλλαξε εντελώς. Είπα στον Ρομπέρτο ότι κάτι τρέχει, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος. Τόνισε ότι ο Κλάους έχει επαφές στην κυβέρνηση που θα βοηθήσουν τις δουλειές του».
Ο πρώην διευθυντής του κρατικού σταθμού της Βολιβίας λέει στο ντοκιμαντέρ: «Κανείς δεν υποπτευόταν ότι αυτός ο καλός άνθρωπος θα μπορούσε να είναι εγκληματίας πολέμου. Κανείς δεν ήξερε ότι είναι ο Χασάπης της Λυών».
Το 1987 ο Κλάους Μπάρμπι θα καταδικαστεί σε ισόβια – θα πεθάνει τέσσερα χρόνια αργότερα, μέσα στη φυλακή, από καρκίνο.
// Κεντρική φωτογραφία από το ντοκιμαντέρ Le Procès de Klaus Barbie (Dana Productions)
Το φράγμα Medog, που κατασκευάζεται στα κάτω ρου του ποταμού Yarlung Tsangpo, αναμένεται να κοστίσει περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια γιουάν (167 δισεκατομμύρια δολάρια), καθιστώντας το το πιο ακριβό έργο υποδομής στον κόσμο, με εκτιμώμενη συνολική επένδυση περίπου 3,3 τρισεκατομμυρίων γιουάν τα επόμενα 10 χρόνια.
Με την οικονομία να βρίσκεται εν μέσω ύφεσης στις αγορές ακινήτων και να αντιμετωπίζει πιέσεις από το εξωτερικό εμπόριο, ελπίζεται ότι το έργο θα τονώσει τη ζήτηση και θα αναζωπυρώσει την ανάπτυξη. Αναμένεται να δημιουργούνται περίπου 200.000 θέσεις εργασίας κάθε χρόνο, περίπου το 1,6% των τελευταίων ετήσιων στόχων, αυξάνοντας τη ζήτηση για στέγαση και υποδομές μεταφορών, ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένου ενός αεροδρομίου.
Το έργο θα αξιοποιήσει το τεράστιο υδροηλεκτρικό δυναμικό του ποταμού καθώς κατεβαίνει από το Οροπέδιο του Θιβετ, παράγοντας περισσότερες από 300 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως, που ισοδυναμούν με τη συνολική ζήτηση ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Κίνα λέει ότι το έργο αποτελεί βασικό μέρος των προσπαθειών της να φτάσει στο μηδενικό καθαρό αποτύπωμα έως το 2060.
Αλλά το προτεινόμενο μεγαλύτερο υδροηλεκτρικό έργο στον κόσμο, που ξεπερνά ακόμη και το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών της Κίνας, το οποίο είναι σήμερα το μεγαλύτερο φράγμα στον κόσμο έχει θορυβήσει τις γειτονικές χώρες μέσω των οποίων ρέει ο ποταμός.
Ο ποταμός Γιαρλούνγκ Τσάνγκπο, που προέρχεται από το Θιβετιανό Οροπέδιο, εκβάλλει στην Ινδία ως ο ποταμός Σιάνγκ στο Αρουνάτσαλ Πραντές πριν γίνει ο Βραχμαπούτρα στο Άσαμ και τελικά εκβάλλει στον Κόλπο της Βεγγάλης μέσω του Μπαγκλαντές ως ο Τζαμούνα. Και όπως ήταν αναμενόμενο, η φιλοδοξία της Κίνας έχει ανησυχήσει τις χώρες στον κάτω ρου.
Οι αναφορές υποδηλώνουν ότι αυτό το φράγμα, το οποίο περιλαμβάνει την κατασκευή αρκετών μεγάλων σηράγγων για την εκτροπή του νερού μέσω του βουνού Νάμτσα Μπάρβα, θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τα πρότυπα ροής του νερού, επηρεάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους που εξαρτώνται από τον ποταμό για γεωργία, αλιεία και καθημερινή κατανάλωση.
Η Ινδία, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ποταμό Βραχμαπούτρα, είναι πιθανό να αντιμετωπίσει σοβαρές υδρολογικές προκλήσεις. Ο ποταμός παρέχει νερό στο Άσαμ, το Αρουνάτσαλ Πραντές και άλλες βορειοανατολικές πολιτείες, υποστηρίζοντας σχεδόν 130 εκατομμύρια ανθρώπους και έξι εκατομμύρια εκτάρια γεωργικής γης. Εάν η Κίνα εκτρέψει ή ελέγξει τη ροή του ποταμού, η Ινδία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες πλημμύρες κατά τις περιόδους των μουσώνων και σοβαρές ξηρασίες κατά τους ξηρούς μήνες.
Μια μελέτη του 2024 που δημοσιεύθηκε στο Journal of Indo-Pacific Affairs προειδοποίησε ότι η Κίνα θα μπορούσε να χειραγωγήσει τις απελευθερώσεις νερού, επηρεάζοντας ενδεχομένως τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα της Ινδίας. Ινδοί υδρολόγοι έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι η ροή ιζημάτων, κρίσιμη για τη γεωργία, μπορεί να μπλοκαριστεί από το φράγμα, μειώνοντας τη γονιμότητα του εδάφους στις βορειοανατολικές πεδιάδες.
Καθώς ο Βραχμαπούτρα μετατρέπεται στον ποταμό Τζαμούνα στο Μπαγκλαντές, η ροή του είναι κρίσιμη για περισσότερα από 160 εκατομμύρια ανθρώπους. Το Μπαγκλαντές, που ήδη αντιμετωπίζει οξεία υδάτινη πίεση και προκλήσεις κλιματικής αλλαγής, εξαρτάται από τον ποταμό για τη γεωργία (55% των αρδευτικών του αναγκών), το πόσιμο νερό και την αλιεία. Το φράγμα της Κίνας στην κομητεία Μεντόγκ θα μπορούσε να μεταβάλει τη ροή του νερού στον Βραχμαπούτρα, μειώνοντας ενδεχομένως τη διαθεσιμότητα κατά την περίοδο της ξηρασίας και επιδεινώνοντας τους κινδύνους πλημμύρας κατά τη διάρκεια των μουσώνων. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι τέτοιες αλλαγές θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη γεωργία, την αλιεία και τη ροή ιζημάτων στις κατάντη περιοχές της Ινδίας και του Μπαγκλαντές, με σημαντικές επιπτώσεις στην επισιτιστική ασφάλεια και τα μέσα διαβίωσης.
Πηγή: ΟΤ
Τώρα το καλοκαίρι μπορούμε να απολαύσουμε τον ήλιο και τη θάλασσα. Πού αλλού; Στην παραλία! Ακόμη καλύτερα σε κάποιο νησί ή στην εξοχή, αλλά ίσως και κάπου λίγο έξω από την πόλη. Αρκεί να βρούμε το ιδανικό σημείο για εμάς, δίπλα στα κύματα, που να έχει άμμο ή βοτσαλάκι, και να αξιοποιήσουμε όλα τα θετικά που μπορεί να έχει για την υγεία μας. Γιατί μια ημέρα στην παραλία δεν είναι απλώς διασκέδαση και ανεμελιά. Μπορεί επίσης να μας προσφέρει σημαντικά ψυχικά και σωματικά οφέλη!
Η βελτίωση της διάθεσης, η ανακούφιση από τον πόνο και η ενίσχυση των γνωστικών λειτουργιών είναι μερικά μόνο από τα πιθανά οφέλη των τακτικών επισκέψεων στην παραλία. Ωστόσο, εννοείται πως πρέπει πάντα να τηρούνται τα μέτρα ασφαλείας στο κολύμπι και να υπάρχει η απαραίτητη προστασία από τον ήλιο.
Ανάμεσα στα οφέλη που μπορεί να έχει για τη συνολική υγεία μας, όσον αφορά στο σώμα, αλλά και στην ψυχή μας, μία μέρα στην παραλία, είναι τα ακόλουθα:
1. Μείωση του άγχους και βελτίωση της διάθεσης
2. Ανακούφιση από τον πόνο
Μελέτη, δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό Environment and Behavior, έχει δείξει πως ακόμα και εικονικές εμπειρίες παραλίας (π.χ., σε ιατρικές θεραπείες ή οδοντιατρικές διαδικασίες) μειώνουν την αίσθηση του πόνου.
Επίσης, το κολύμπι στη θάλασσα ή η ήπια σωματική δραστηριότητα στο νερό έχουν αποδειχθεί ωφέλιμα για άτομα με χρόνιο ή μυοσκελετικό πόνο.
3. Αύξηση της βιταμίνης D
Μόλις 10 λεπτά έκθεσης στον ήλιο είναι αρκετά για να καλύψουν την ημερήσια ανάγκη σε βιταμίνη D, κάτι που είναι πολύ σημαντικό, καθώς η βιταμίνη D συμβάλλει στα ακόλουθα:
4. Παραλία και ενίσχυση κοινωνικών σχέσεων
Οι «γαλάζιοι χώροι», τα φυσικά ή τεχνητά υδάτινα περιβάλλοντα ή -με απλούστερα λόγια- οι χώροι όπου υπάρχει το γαλανό χρώμα του νερού, ενισχύουν την κοινωνικότητα. Οι παραλίες ανήκουν σε αυτούς τους χώρους.
Οι σχέσεις με φίλους, οικογένεια ή και νέες γνωριμίες στην παραλία βελτιώνουν τη συνολική ψυχική υγεία. Η κοινωνική αλληλεπίδραση, με τη σειρά της, μειώνει τον κίνδυνο για:
5. Βελτίωση γνωστικής λειτουργίας
Οι τακτικές επισκέψεις στην παραλία βοηθούν στη διατήρηση ή ακόμη και τη βελτίωση των παρακάτω:
Παράλληλα, είναι ιδιαίτερα ευεργετικές για άτομα με κίνδυνο άνοιας.
6. Παραλία και βελτίωση φυσικής κατάστασης
Στην παραλία, οι άνθρωποι συνήθως έχουν περισσότερη διάθεση για κίνηση. Είτε περπατούν στην άμμο, είτε κολυμπούν. Σε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Environmental Research, διαπιστώθηκε ότι οι «γαλάζιοι χώροι» αυξάνουν τη διάρκεια και την ποιότητα της άσκησης, σε σχέση με το αστικό περιβάλλον.
7. Καλύτερος ύπνος
Η σωματική άσκηση, η μείωση του άγχους και η επαφή με τη φύση συνδυάζονται για να βελτιώσουν την ποιότητα του ύπνου. Η παραλία λειτουργεί ως φυσικό «ηρεμιστικό», βοηθώντας μας στο να κοιμόμαστε πιο εύκολα και βαθύτερα.
* Πηγή: Vita
Τα πάντα ξεκινούν απο τον πάγκο με την παρουσία του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ να αποτελεί το Α και το Ω για την σωστή λειτουργία σε όλους τους τομείς και βεβαίως για την επιτυχία του Ολυμπιακού. Με τον «Μέντι» να ετοιμάζει τον Ολυμπιακό Νο3 της δικής του εποχής. Όπως και πέρσι στηρίζεται στον «κορμό» της ομάδας που τελείωσε την σεζόν. Ο περσινός Ολυμπιακός «χτίστηκε» πάνω στον προπέρσινο, ο φετινός στον περσινό. Σε όλες τις «βερσιόν» αυτός ήταν η εγγύηση για τον Ολυμπιακό και το ίδιο ισχύει για τον Αγιούμπ Ελ Κααμπί στο χορτάρι.
Ο Μαροκινός επιθετικός που, όσο και αν πάντα στις προετοιμασίας τραβούν το ενδιαφέρον τα νέα πρόσωπα, φροντίζει να ειναι στην «πρώτη γραμμή» της επικαιρότητας. Και πως να μην συμβαίνει αυτό όταν πετυχαίνει χατ-τρικ, έτσι απλά με τρία αγγίγματα της μπάλας. Έχει ήδη 5 γκολ σε ούτε καν δύο 90λεπτα στην προετοιμασία καθώς ήταν αυτός που είχε σκοράρει στο 2-0 επί της Άλκμααρ.
Την περσινή προετοιμασία την είχε χάσει λόγω τραυματισμού αλλά αυτό δεν του απαγόρευσε να επιστρέψει στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος μπαίνοντας αλλαγή και να ακολουθήσει η δεύτερη τρομερή του χρονιά με τα ερυθρόλευκα. Μπαίνοντας πλέον στην σεζόν Νο3 στον Πειραιά ειναι ξεκάθαρο πως ο Μαροκινός killer αποτελεί την εγγύηση για την γραμμή κρούσης. Ιδιαίτερα ευχάριστο για τον Βάσκο τεχνικό πως υπάρχει σε φουλ φόρμα και ο Γιάρεμτσουκ αλλά όπως και να το κάνουμε το σημείο αναφοράς ειναι ο Ελ Κααμπί. Και όσο υπάρχει αυτός μπροστά ο «Μέντι» έχει ήσυχο το κεφάλι του.
Κατά τα άλλα λογικά ο Καμπελά έκλεψε την παράσταση απ τα νέα πρόσωπα με δύο ασίστ και συμμετοχή και στο 0-2 αλλά και συνολικά εξαιρετική παρουσία. Ο Στρεφέτσα έδειξε ακόμη να ψάχνει τα πατήματά του στη νέα του ομάδα, λογικότατο αν σκεφτούμε πως έχει κάνει δύο προπονήσεις όλες και όλες ενώ γενικά η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο έβγαλε και πίεση και ζωντάνια και πολλά απο όσα θέλει να βλέπει ο προπονητής.
Μετά το 3-0 βεβαίως παραχαλάρωσε, έδωσε δικαιώματα και δέχθηκε δύο γκολ σε μια «επανάληψη» των όσων συνέβησαν με την Μπρέντα. Θέλει προσοχή σε αυτό το κομμάτι ο Ολυμπιακός αν και υπάρχουν ελαφρυντικά όπως οι αλλαγές που έγιναν. Όπως και να έχει μετά απο 5 φιλικά έχουμε εικόνα απο το πως βλέπει το ρόστερ ο Μεντιλίμπαρ.
Με τον Έσε να ειναι εκτός λόγω τραυματισμού και να μην έχει παίξει καθόλου όπως και ο Αναγνωστόπουλος. Με τους Βέλντε, Βέζο, Μασούρα να έχουν μόνο ένα ματς βασικοί, τον Ντιόγκο Νασιμέντο να παίζει δύο μισάωρα στα δύο τελευταία φιλικά, τον Σιπιόνι να ειναι ο πιο έτοιμος αγωνιστικά απο τους νέους και τους Πνευμονίδη, Λιατσικούρα να εντυπωσιάζουν και να έχουν κερδίσει μια θέση στο ρόστερ με το «σπαθί» τους.
Με την εικόνα τους μάλιστα να ειναι καλύτερη απο αυτή που είχαν οι αντίστοιχοι νέοι απο την Κ19 το περσινό καλοκαίρι στην προετοιμασία. Όπως και να έχει μετά και τα δύο φιλικά με Αλ Ταβόν στις 8/8 και την Ουνιόν την επομένη στο Βερολίνο τα πράγματα θα μπουν σε μια σειρά. Μέχρι τότε ίσως να μην ειναι 30 οι παίκτες στο ρόστερ με προσθαφαιρέσεις που έτσι και αλλιώς ειναι δεδομένο πως θα συμβούν αργά ή γρήγορα.
Κυκλοφοριακό κομφούζιο προκλήθηκε στη Χαλκίδα και τους γύρω δρόμους, λίγο πριν τα μεσάνυχτα χθες Κυριακή, καθώς κόλλησε η παλιά γέφυρα στον Πορθμό του Ευρίπου, μ’ αποτέλεσμα να μην κλείνει.
«Είμαστε εδώ και περιμένουμε διότι η γέφυρα δεν κλείνει»
Η γέφυρα είχε ανοίξει προκειμένου να περάσουν τα πλοία και παρέμεινε ανοιχτή αφού κόλλησε και δεν μπορούσαν να την κλείσουν.
«Είμαστε εδώ και περιμένουμε διότι η γέφυρα δεν κλείνει. Ενημερώσαμε και το λιμεναρχείο. Αυτήν την ώρα υπάρχει μεγάλη κίνηση στους δρόμους λόγω του συμβάντος αυτού. Στέλνουν τ’ αμάξια από γύρω αλλά πολύς κόσμος έχει αφήσει τα οχήματα απέναντι», λένε πολίτες στο evima.gr.
Αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί κυκλοφοριακό κομφούζιο στην πόλη της Χαλκίδας ενώ για το συμβάν ενημερώθηκε και το λιμεναρχείο.
Η Ιταλία κατέλαβε την πρώτη θέση, με το 53% των απαντήσεων να δηλώνουν την χώρα ως νούμερο ένα προορισμό για αγορά ακινήτου μετά την συνταξιοδότηση.
Αυτό προκύπτει από διεθνή δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε σε περίπου 70.000 άτομα σε περισσότερες από 40 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Ισραήλ, του Καναδά, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Βραζιλίας και της Αργεντινής.
Σύμφωνα με το Euronews, η Ισπανία είναι η δεύτερη επιλογή με 22%, ακολουθούμενη από την Πορτογαλία (18%), τη Γαλλία (15%), την Ελλάδα (9%), το Ηνωμένο Βασίλειο (3%) και τη Μάλτα (3%), σύμφωνα με την εταιρεία μεσιτείας gate-away.com.
Πού θα θέλατε να μετακομίσετε στο εξωτερικό;
Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται να μετακομίσουν στο εξωτερικό είναι γενικά άνω των 56 ετών (81%) και περισσότερο από το ένα τρίτο (38%) είναι άνω των 66 ετών.
Οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι επιθυμούν να αγοράσουν το νέο τους σπίτι στο εξωτερικό εντός ενός έτους (37%).
Οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες που επιθυμούν να μετακομίσουν σε άλλη χώρα (78%) είναι είτε παντρεμένοι είτε σε σχέση.
Οι Γερμανοί, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Βρετανοί και οι Ολλανδοί, για παράδειγμα, είναι πρόθυμοι να δαπανήσουν μεταξύ 100.000 και 250.000 ευρώ, ενώ οι Γάλλοι και οι Ισπανοί τείνουν να διατηρούν τις δαπάνες τους κάτω από τα 100.000 ευρώ.
Η Gate-away.com αναφέρει στο Euronews ότι ο αριθμός των ατόμων που δεν είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν πάνω από 100.000 ευρώ αυξάνεται.
Ποιος είναι ο καθοριστικός παράγοντας;
Για τους περισσότερους, είναι η υπέροχη θέα, αλλά όχι για τους Γάλλους, οι οποίοι τείνουν να προτιμούν έναν κήπο από ένα όμορφο τοπίο.
Τα ακίνητα με μπαλκόνια έχουν επίσης μεγάλη ζήτηση.
Πάνω από το ένα τρίτο (34,5%) των ερωτηθέντων επιθυμούν να διαμένουν στο εξωτερικό για τουλάχιστον έξι μήνες το χρόνο.
Οι περισσότεροι από αυτούς (46%) σχεδιάζουν να αγοράσουν ακίνητο ειδικά για τη συνταξιοδότησή τους, ενώ το 30% επιθυμεί μια αλλαγή στη ζωή του και το 16% μια βάση για τις διακοπές του.
Μόνο το 6,3% των ερωτηθέντων που επιθυμούν να αγοράσουν κατοικία στο εξωτερικό το θεωρούν ως επένδυση.
Το απαιτούμενο μέγεθος του ακινήτου κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 60 και 80 τετραγωνικών μέτρων.
Όσον αφορά τον κορυφαίο προορισμό, την Ιταλία, οι περισσότεροι άνθρωποι προσελκύονται από τους αργούς ρυθμούς, καθώς και από τη φυσική και πολιτιστική ομορφιά της, σύμφωνα με την ιταλική ιστοσελίδα gate-away.com.
Ωστόσο, η υπερβολική γραφειοκρατία και η υψηλή φορολογία της χώρας, καθώς και οι υποτονικές οικονομικές συνθήκες, αποθαρρύνουν τους ανθρώπους.
Όσον αφορά τις περιφέρειες, η Τοσκάνη παραμένει το όνειρο των περισσότερων ανθρώπων που ενδιαφέρονται για ακίνητα στην Ιταλία (17%), ακολουθούμενη από τη Σικελία (10%), τη Λομβαρδία, ιδιαίτερα κοντά στη λίμνη Κόμο (9%), τη Λιγουρία (8%) και την Απουλία (8%).
Η κατάταξη αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από πόλεις του νότου, με λίγες εξαιρέσεις.
Οι περισσότεροι υποψήφιοι αγοραστές προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες (31%), ακολουθούμενες από τη Γερμανία (11%), το Ηνωμένο Βασίλειο (9%), τον Καναδά (6,5%), τις Κάτω Χώρες (6%), τη Σουηδία (5%) και την Αυστραλία (4%).
Αξίζει να σημειωθεί ότι το 38% επιθυμεί να φύγει από τη χώρα του λόγω της πολιτικής κατάστασης.
Και το ποσοστό αυτό ήταν σημαντικά υψηλότερο (52,5%) μεταξύ των Αμερικανών πολιτών.
Δύσκολες είναι οι διακοπές για ακόμη μία χρονιά, καθώς το κόστος των ακτοπλοϊκών και της διαμονής παραμένει δυσβάσταχτο. Περίπου οι μισοί Έλληνες το 2024 φιλοξενήθηκαν σε εξοχικά φίλων και συγγενών. Ή να πάνε κάπου μόνο για πολύ λίγες ημέρες.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Mega, το ίδιο θα κάνουν και φέτος. Εκτός, αν λόγω υποχρεώσεων αναγκαστούν να περάσουν όλο το καλοκαίρι στην Αθήνα.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από ΕΛΣΤΑΤ, Eurostat και Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών, περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες ταξιδιώτες επέλεξαν το 2024 να διαμείνουν σε εξοχικά ή φιλοξενήθηκαν από συγγενείς και φίλους.
Φέτος, επίσης, το 46% αδυνατεί να κάνει μία εβδομάδα διακοπές, ενώ το 52% δεν προγραμματίζει καν να κάνει διακοπές.
Σύμφωνα με τα στοιχεία:
Για πολλούς το φετινό καλοκαίρι θα είναι διαφορετικό, καθώς οι διακοπές και η ξεγνοιασιά στην παραλία προϋποθέτει… φιλοξενία από συγγενείς ή φίλους.
Και ενώ ο Αύγουστος είναι ο βασικός μήνας των διακοπών για τους περισσότερους, από το ίδιο ρεπορτάζ προκύπτει ότι οι τιμές είναι πολύ υψηλές για μια 4μελή οικογένεια που ταξιδεύει με αυτοκίνητο. Είτε ταξιδεύει σε ηπειρωτικούς προορισμούς είτε σε νησιά και πρέπει να πληρώσει ακτοπλοϊκά.
Για μια τετραμελή οικογένεια που θέλει να περάσει τέσσερις ημέρες στην Πάρο και ταξιδεύει με συμβατικό πλοίο:
Ταξίδι 4 ημερών στην Κύθνο για τετραμελή οικογένεια μέσω Λαυρίου
Για παράδειγμα, μια 4μελής οικογένεια που θέλει να πάει στη Στούπα Μεσσηνίας
Παράδειγμα οικογένειας που θέλει να κάνει διακοπές στην Πρέβεζα
© rpn.gr
