Η αιχμαλώτιση του προέδρου της Βενεζουέλα, Νικολάς Μαδούρο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η δήλωση του προέδρου Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «διοικήσουν τη χώρα» για την ώρα, εγείρουν μια σειρά από εξαιρετικά νομικά ζητήματα εκεί που διασταυρώνεται το διεθνές δίκαιο και η προεδρική εξουσία, όπως επισημαίνουν σε άρθρο τους οι New York Times.

Στο άρθρο επισημαίνεται ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει ακόμη δημοσιοποιήσει λεπτομερώς τη νομική της αιτιολόγηση. Ωστόσο, προηγούμενες επιχειρήσεις και δηλώσεις του Μάρκο Ρούμπιο, υπουργού Εξωτερικών και συμβούλου εθνικής ασφάλειας του προέδρου Τραμπ, προσφέρουν πιθανές ενδείξεις.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η εφημερίδα το 1989, όταν η κυβέρνηση Μπους εισέβαλε στον Παναμά για να συλλάβει τον ισχυρό ηγέτη του, Μανουέλ Νοριέγκα, χαρακτήρισε την επιχείρηση ως στρατιωτική υποστήριξη για την επιβολή του νόμου. Όπως και ο κ. Μαδούρο, ο Νοριέγκα είχε κατηγορηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για διακίνηση ναρκωτικών. Το Πεντάγωνο περιέγραψε ομοίως την επιχείρηση Μαδούρο ως «υποστήριξη» προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Ας το εξετάσουμε πιο προσεκτικά.

Είναι νόμιμο για τις ΗΠΑ να «διοικούν» τη Βενεζουέλα;
Στο άρθρο σημειώνεται ότι λίγο μετά την αναγγελία σε συνέντευξη Τύπου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «διοικούν τη χώρα», ο κ. Τραμπ φάνηκε να υπονοεί ότι το σχέδιό του ήταν να ασκήσει πίεση στην αντιπρόεδρο του κ. Μαδούρο, Ντέλσι Ροντρίγκες, απλά να τον υπακούσει.

Σε συνέντευξή του στη The New York Post, όταν ρωτήθηκε αν θα αποσταλούν αμερικανικά στρατεύματα για να βοηθήσουν στη διοίκηση της Βενεζουέλας, ο κ. Τραμπ απάντησε: «Όχι, αν η αντιπρόεδρος του Μαδούρο — αν η αντιπρόεδρος κάνει αυτό που θέλουμε, δεν θα χρειαστεί να το κάνουμε αυτό». (Επίσης, υπονόησε στους δημοσιογράφους ότι «δεν φοβάται την αποστολή στρατευμάτων», ιδίως όσον αφορά το πετρέλαιο της χώρας).

Αυτό, όπως επισημαίνουν οι ΝΥΤ, θέτει το ερώτημα πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ σκοπεύει να διοικήσει τη Βενεζουέλα αν η κ. Ροντρίγκες αρνηθεί. Ο κ. Τραμπ δεν έχει πει πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό και με ποια νομική βάση, αφήνοντας πολλούς ειδικούς στο διεθνές και εθνικό δίκαιο ασφαλείας σε αμηχανία.

Μοιάζει με παράνομη κατοχή
Η Ρεμπέκα Ίνγκμπερ, καθηγήτρια στο Cardozo School of Law και πρώην ανώτερη δικηγόρος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, είπε ότι δεν βλέπει νομικά μέσα για τις Ηνωμένες Πολιτείες να «διοικήσουν» τη Βενεζουέλα.

«Αυτό μοιάζει με παράνομη κατοχή σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και δεν υπάρχει καμία εξουσία για τον πρόεδρο να το κάνει σύμφωνα με το εγχώριο δίκαιο», είπε, προσθέτοντας: «Δεν είναι σαφές τι έχει στο μυαλό του, αλλά πιθανώς θα χρειαστεί κάποια χρηματοδότηση από το Κογκρέσο για να το κάνει».

Η περίπτωση του Παναμά
Ο Παναμάς προσφέρει μόνο έναν περιορισμένο οδηγό. Το 1989, ο Γκιγέρμο Εντάρα, ένας υποψήφιος της αντιπολίτευσης που θεωρήθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών του Μαΐου, όταν ο Νοριέγκα ακύρωσε τα αποτελέσματα, ορκίστηκε γρήγορα ως πρόεδρος του Παναμά σε μια αμερικανική στρατιωτική βάση.

Ωστόσο, ήταν ο κ. Εντάρα εκείνος που στη συνέχεια διοίκησε τον Παναμά, λαμβάνοντας μέτρα όπως η κατάργηση του στρατού του Παναμά και η δημιουργία μιας νέας εθνικής αστυνομικής δύναμης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τον βοήθησαν, αλλά ο πρόεδρος George H.W. Bush δεν προσποιήθηκε ότι διοικούσε άμεσα τον Παναμά ως κατοχική δύναμη.

Η αρπαγή του Μαδούρο από τη χώρα παραβίασε το διεθνές δίκαιο;
Φαίνεται, όπως αναφέρουν οι ΝΥΤ, να παραβιάζει τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, μια συνθήκη που έχουν επικυρώσει οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με το άρθρο 2 παράγραγος 4 του Χάρτη, ένα έθνος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει βία στο έδαφος κυριαρχίας άλλου κράτους χωρίς τη συγκατάθεσή του, χωρίς λόγο αυτοάμυνας ή χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Τις περισσότερες φορές, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν βία στο εξωτερικό χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ — όπως σε ορισμένες αντιτρομοκρατικές επιθέσεις με drones — το κάνουν με την άδεια της κυβέρνησης της χώρας υποδοχής και με την αιτιολογία της αυτοάμυνας.

Ωστόσο, η σύλληψη κάποιου για να δικαστεί είναι μια επιχείρηση επιβολής του νόμου, όχι αυτοάμυνα. Το 1989, η πλειοψηφία του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε υπέρ της καταδίκης της εισβολής στον Παναμά, αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν βέτο στην απόφαση. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με 75 ψήφους έναντι 20 την θεώρησε «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών».

Έχει σημασία η απαγόρευση του ΟΗΕ σύμφωνα με το αμερικανικό δίκαιο;
Εδώ είναι που τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα.

Το Σύνταγμα – σύμφωνα με τους ΝΥΤ – καθιστά τις επικυρωμένες συνθήκες μέρος του «ανώτατου νόμου της χώρας» και απαιτεί επίσης από τους προέδρους να «φροντίζουν ώστε οι νόμοι να εκτελούνται πιστά». Ωστόσο, οι δικηγόροι της εκτελεστικής εξουσίας έχουν προτείνει θεωρίες ότι το Σύνταγμα ενίοτε εξουσιοδοτεί τους προέδρους να παρακάμπτουν νόμιμα τα όρια του διεθνούς δικαίου σχετικά με τη χρήση βίας στο εξωτερικό.

Στην επέμβαση στον Παναμά, για παράδειγμα, όπως σημειώνει το άρθρο, μια γνωμοδότηση του Γραφείου Νομικών Συμβούλων του Υπουργείου Δικαιοσύνης ισχυρίστηκε ότι ο κ. Μπους είχε την εγγενή συνταγματική εξουσία να αποστείλει το FBI στο εξωτερικό για να συλλάβει έναν φυγά από τις ποινικές κατηγορίες των ΗΠΑ, ακόμη και αν μια τέτοια επιχείρηση παραβίαζε το διεθνές δίκαιο. Η γνωμοδότηση υπογράφηκε από τον William P. Barr, ο οποίος στη συνέχεια έγινε Γενικός Εισαγγελέας.

Η συλλογιστική του κ. Barr — όταν αργότερα ήρθε στο φως — προκάλεσε σημαντική κριτική από νομικούς μελετητές. Ο Brian Finucane, πρώην ανώτερος δικηγόρος του Υπουργείου Εξωτερικών, σε ένα άρθρο νομικής ανασκόπησης του 2020, υποστήριξε ότι το υπόμνημα του κ. Barr είχε συγχύσει λανθασμένα δύο ζητήματα.

Το ένα είναι ένα πιο περιορισμένο ζήτημα: αν και πότε ένα αμερικανικό δικαστήριο μπορεί να επιβάλει την εφαρμογή μιας επικυρωμένης συνθήκης, εάν το Κογκρέσο δεν έχει θεσπίσει ξεχωριστά νόμο που να επαναλαμβάνει τους όρους της. Το άλλο είναι αν όλες οι επικυρωμένες συνθήκες θεωρούνται ως το είδος του νόμου που οι πρόεδροι είναι συνταγματικά υποχρεωμένοι να τηρούν «ανεξάρτητα από το αν τα δικαστήρια μπορούν να επιβάλουν την εφαρμογή τους», δήλωσε ο κ. Finucane σε μία συνέντευξή του.

Ο ίδιος και άλλοι έχουν υποστηρίξει, όπως υπογραμμίζουν οι ΝΥΤ, ότι οι πρόεδροι δεσμεύονται από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών — και αυτό ήταν κατανοητό κατά τη στιγμή της επικύρωσής του — ακόμη και αν κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει τους προέδρους να τον τηρήσουν. Ωστόσο, δεν υπάρχει οριστική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου σχετικά με το ζήτημα του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Τι γίνεται με τις βομβιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα;
Ο στρατηγός Dan Caine, πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου, όπως αναφέρεται στους ΝΥΤ, δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέστρεψαν τα αμυντικά συστήματα της Βενεζουέλας καθώς τα ελικόπτερα που μετέφεραν την ομάδα «απομάκρυνσης» πλησίαζαν. Στη συνέχεια, βίντεο που δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδειξαν εκρήξεις στο Καράκας.

Ο γερουσιαστής Mike Lee, Ρεπουμπλικανός από τη Γιούτα, ανέφερε, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης νωρίς το πρωί του Σαββάτου, μετά τις αναφορές για την επιχείρηση, ότι ανυπομονούσε «να μάθει τι, αν υπάρχει κάτι, θα μπορούσε να δικαιολογήσει συνταγματικά αυτή την ενέργεια, ελλείψει κήρυξης πολέμου ή εξουσιοδότησης για τη χρήση στρατιωτικής δύναμης».

Λίγες ώρες αργότερα, ο κ. Lee δήλωσε ότι ο κ. Rubio τον είχε καλέσει για να του πει ότι «η κινητική δράση (kinetic action) που είδαμε απόψε πραγματοποιήθηκε για την προστασία και την υπεράσπιση όσων εκτέλεσαν το ένταλμα σύλληψης». Πρόσθεσε: «Αυτή η ενέργεια πιθανώς εμπίπτει στην εγγενή εξουσία του προέδρου, σύμφωνα με το Άρθρο II του Συντάγματος, να προστατεύει το προσωπικό των ΗΠΑ από πραγματική ή επικείμενη επίθεση».

Η εγγενής προστατευτική εξουσία
Αυτό μοιάζει – όπως σημειώνουν οι ΝΥΤ – με επίκληση της αρχής της εγγενούς προστατευτικής εξουσίας. Η ιδέα, που χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα, είναι ότι το Σύνταγμα εξουσιοδοτεί τον πρόεδρο, χωρίς να απαιτείται συγκεκριμένη νομοθετική εξουσιοδότηση από το Κογκρέσο, να χρησιμοποιεί στρατιωτική δύναμη για την προστασία του ομοσπονδιακού προσωπικού κατά την επιβολή του ομοσπονδιακού νόμου.

Η κυβέρνηση Τραμπ επικαλέστηκε πρόσφατα αυτή τη δόγμα κατά την αποστολή στρατευμάτων υπό ομοσπονδιακό έλεγχο στο Λος Άντζελες με το πρόσχημα της προστασίας των υπαλλήλων της υπηρεσίας μετανάστευσης από τους διαδηλωτές.

Ο στρατηγός Κέιν είπε ότι υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις στις οποίες ελικόπτερα δέχτηκαν πυρά και ανταπέδωσαν. Αυτό μπορεί να άγγιζε μια ξεχωριστή αρχή, που αφορά την εγγενή εξουσία των αποσπασμένων μονάδων να πυροβολούν για αυτοάμυνα.

Τι γίνεται με τη σύζυγο του Μαδούρο;
Το άρθρο κάνει αναφορά και στη Σίλια Φλόρες, σύζυγο του Μαδούρο, σημειώνοντας ότι δεν περιλαμβανόταν στην κατηγορία του κ. Μαδούρο για το 2020, αλλά συνελήφθη επίσης και μεταφέρεται στις Ηνωμένες Πολιτείες για να δικαστεί. Η γενική εισαγγελέας Παμ Μπόντι ανακοίνωσε ότι και αυτή έχει κατηγορηθεί.

Το Σάββατο, ένα δικαστήριο αποκάλυψε ότι αντικαταστάθηκε η κατηγορία που την πρόσθεσε ως κατηγορούμενη. Η ημερομηνία διαγράφηκε, αλλά ο αμερικανός εισαγγελέας που την παρουσίασε, Τζέι Κλέιτον, ανέλαβε τα καθήκοντά του πέρυσι.

Θα ενδιαφερθούν τα αμερικανικά δικαστήρια για τις συνθήκες της σύλληψης;
Σύμφωνα με τους ΝΥΤ, πιθανότατα όχι. Σύμφωνα με το άρθρο, ακόμη και αν ο κ. Μαδούρο μπορεί να αποδείξει ότι η σύλληψή του ήταν παράνομη σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τα αμερικανικά δικαστήρια εξακολουθούν να έχουν δικαιοδοσία να επιβλέπουν τη δίωξή του με την κατηγορία της παραβίασης του εσωτερικού δικαίου.

Σε αρκετές υποθέσεις, μεταξύ των οποίων αυτές του 1886, του 1952 και του 1992, απορρίφθηκαν οι ενστάσεις των κατηγορουμένων για ποινικά αδικήματα που ισχυρίστηκαν ότι είχαν παραπεμφθεί παράνομα στο δικαστήριο όπου δικάζονταν. Η αρχή είναι ότι αυτό που έχει σημασία είναι η παρουσία του κατηγορουμένου, όχι ο τρόπος με τον οποίο έφτασε εκεί.

Έχει ο Μαδούρο ασυλία ως αρχηγός κράτους;
Το άρθρο σημειώνει ότι σύμφωνα με μία αρχή του διεθνούς δικαίου, που μετρά πολλά χρόνια, οι αρχηγοί κρατών έχουν ασυλία σε ξένα δικαστήρια. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει αυτόν τον περιορισμό που χρονολογείται από μια γνωμοδότηση του 1812, η οποία αναφέρει ότι «το πρόσωπο του αρχηγού» εξαιρείται από σύλληψη ή κράτηση σε ξένο έδαφος.

Το αν ο κ. Μαδούρο δικαιούται τέτοια ασυλία, όπως σίγουρα θα υποστηρίξουν οι συνήγοροι υπεράσπισής του, θα μπορούσε να εξαρτηθεί από την πιθανή διαφορά μεταξύ του να είναι απλώς ο de facto ηγέτης μιας χώρας και του να είναι ο πολιτικά αναγνωρισμένος αρχηγός κράτους — και ποιος αποφασίζει ποιος είναι ποιος, όπως αναφέρουν οι ΝΥΤ.

Σύμφωνα με το άρθρο αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Ρούμπιο έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι ο κ. Μαδούρο δεν είναι ο νόμιμος πρόεδρος της Βενεζουέλας, αλλά πρέπει να θεωρείται ως ο αρχηγός μιας οργάνωσης διακίνησης ναρκωτικών που μεταμφιέζεται σε κυβέρνηση — ένας ισχυρισμός που επανέλαβε το Σάββατο.

Η σύλληψη Νοριέγκα
Μετά τη σύλληψη του Νοριέγκα, αυτός επικαλέστηκε ασυλία ως ξένος αρχηγός κράτους, αλλά η κυβέρνηση Μπους υποστήριξε ότι δεν είχε δικαίωμα σε αυτή. Ένας δικαστής του περιφερειακού δικαστηρίου αποφάνθηκε κατά του Νοριέγκα και ένα εφετείο επικύρωσε την απόφαση αυτή.

Η αιτιολογία αυτή δεν βασίστηκε μόνο στο γεγονός ότι ο κ. Μπους αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Νοριέγκα ως αρχηγό κράτους του Παναμά. Βασίστηκε επίσης στον ίδιο τον νόμο του Παναμά: το σύνταγμά του όριζε ως αρχηγό κράτους τον εκλεγμένο πρόεδρο, ενώ ο Νοριέγκα ήταν στρατιωτικός ηγέτης και ποτέ δεν διεκδίκησε τον τίτλο του προέδρου, όπως αναφέρει το άρθρο.

Η περίπλοκη κατάσταση Μαδούρο
Και συνεχίζει σημειώνοντας ότι η κατάσταση του κ. Μαδούρο είναι πιο περίπλοκη. Πρώην αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας, έγινε προσωρινός πρόεδρος μετά το θάνατο του προκατόχου του, Ούγκο Τσάβες, κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ο κ. Μαδούρο κέρδισε στη συνέχεια τις εκλογές του 2013 με μικρή διαφορά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες τον αναγνώρισαν για χρόνια ως πρόεδρο της Βενεζουέλας.

Το Εθνικό Εκλογικό Συμβούλιο της Βενεζουέλας ανακήρυξε επίσημα τον κ. Μαδούρο νικητή των εκλογών του 2018 και του 2024. Ωστόσο, τα αποτελέσματα θεωρήθηκαν ευρέως ως προϊόν νοθείας και, από το 2019, οι Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο υπό τον κ. Τραμπ στην πρώτη θητεία του όσο και υπό τον πρόεδρο Τζό Μπάιντεν, δεν έχουν αναγνωρίσει τον κ. Μαδούρο ως νόμιμο πρόεδρο.

Καταλήγοντας το άρθρο αναφέρει ότι επικαλούμενος ένα προηγούμενο του Ανώτατου Δικαστηρίου του 2015, σύμφωνα με το οποίο οι πρόεδροι έχουν απόλυτη εξουσία να αναγνωρίζουν ξένες κυβερνήσεις, ο καθηγητής Ingber προέβλεψε ότι «το Ανώτατο Δικαστήριο πιθανότατα θα αποφανθεί ότι ο Τραμπ έχει την εξουσία να αρνηθεί την αναγνώριση του Μαδούρο ως αρχηγού κράτους, για λόγους ασυλίας».

Οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στη Βενεζουέλα και απήγαγαν τον πρόεδρο, Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του, Σίλια Φλόρες το Σάββατο 3 Ιανουαρίου.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα «κυβερνούν» τη Βενεζουέλα μέχρι να υπάρξει «ασφαλής» μετάβαση της εξουσίας, ενώ απείλησε με δεύτερη επέμβαση αν η χώρα της Λατινικής Αμερικής δεν κάνει ό,τι ζητήσουν.

Η Ντέλσι Ροντρίγκες, που εκτελεί πλέον καθήκοντα προέδρου στη Βενεζουέλα, δήλωσε ότι ο Μαδούρο «είναι ο μόνος πρόεδρος» και ζήτησε από τις ΗΠΑ την άμεση απελευθέρωσή του.

Δείτε live

Διαδήλωση στη Μαδρίτη ενάντια στην επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα

Συνεχίζονται οι διαδηλώσεις σε διάφορα σημεία του πλανήτη ενάντια στην αμερικάνικη επίθεση στη Βενεζουέλα.

Δείτε φωτογραφίες από τη Μαδρίτη:

«Έπλευσα καλά μονάχα αφότου ναυάγησα» (Νυν ευπλόηκα, ότε νεναυάγηκα). Αυτό, όπως μας παραδίδει ο Διογένης ο Λαέρτιος, είπε ο Ζήνων από το Κίτιο, θεμελιωτής της φιλοσοφίας του στωικισμού στα ελληνιστικά χρόνια. Έτσι συνόψισε την εμπειρία ενός πραγματικού ναυαγίου που υπέστη ως έμπορος κάπου κοντά στον Πειραιά. Μετά το ναυάγιο, ο Ζήνων άφησε το εμπόριο και ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία. Κάπως έτσι, το ναυάγιο έγινε για κείνον το σημείο εκκίνησης μιας νέας γνωστικής εμπειρίας.

Ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς φιλοσόφους του 20ού αιώνα, ο Χανς Μπούμενμπεργκ, σε μια παραδειγματική μελέτη για τις θεμελιώδεις μεταφορές της σκέψης, μελετά το ναυάγιο και το θεατή του ως συνολική παραβολή για την ανθρώπινη ύπαρξη (Ναυάγιο με θεατή, μτφρ. Θοδωρής Δρίτσας, εκδ. Αντίποδες, 2017). Η μεταφορά του ναυαγίου προκειμένου οι «άνθρωποι να βγούνε από τα συντρίμμια των προηγούμενων προσπαθειών τους» είναι συγκλονιστική.

Μήπως λοιπόν η μόνη πιθανότητα να βάλουμε μυαλό είναι αφού ναυαγήσουμε; Και αν όντως υποθέσουμε πως μόνο μετά τη συντριβή έρχεται ο νους και η σύνεση, τι κόστος θα έχει ένα τέτοιο ναυάγιο σε απώλειες αλλά και στη μακρά διάρκεια;

Και ο θεατής; Πόσο μπορεί κάποιος να μείνει πραγματικά αμέτοχος στο ναυάγιο; Κάποια στιγμή, ο Γερμανός φιλόσοφος λέει ότι «ο θεατής χάνει τη θέση του». Ο Νίτσε θα γράψει ότι ο μόνος δυνατός θεατής είναι ο ναυαγός που κατορθώνει να φτάσει στην ακτή, παραβάλλοντας έτσι τη μετάβαση από τη φύση στο πολιτικό περιβάλλον της ανθρώπινης ιστορίας.

Από την άλλη, είμαστε καταδικασμένοι να παλεύουμε να προλάβουμε το ναυάγιο. Σε αυτό εξάλλου συνίσταται το ένστικτο της αυτοσυντήρησής και η τέχνη της επιβίωσης του ανθρώπου. Δεν υπάρχουν κοινωνίες που αφήνονται μοιρολατρικά στο ναυάγιο, ώστε μετά να σηκώσουν τα διαλυμένα τους κομμάτια και να χαράξουν νέα πορεία σοφότερες και ανθεκτικότερες.

«Κι όμως, δεν έφτανε ένα ναυάγιο για την Ευρώπη» θα αντέτεινε ο βυθισμένος στους μαύρους στοχασμούς Ευρωπαίος ναυαγός-θεατής. Χρειάστηκαν δύο ναυάγια –ο Α΄ και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος– ώστε να μπουν τα θεμέλια μιας μεταπολεμικής τάξης φτιαγμένης από σχετικά βιώσιμο υλικό. Το υλικό αυτό ήταν ό,τι πιο στέρεο για τον καπιταλισμό τότε: άνθρακας και χάλυβας σε ελεύθερη κυκλοφορία ήταν η φιλόδοξη και υποσχόμενη συνταγή των founding fathers της ενωμένης Ευρώπης για την ειρήνη. Όχι όμως μόνη της: η φιλελεύθερη συνταγή του ελεύθερου ανταγωνισμού πλαισιώθηκε από ένα ρητό αντιφασισιστικό συμβόλαιο που συνομολογήθηκε από όλα τα κράτη. Σε αυτό όλοι συγκλίνανε σε Ανατολή και Δύση: «Never again». Και τώρα, τι κάνουμε που το «never» θαμπώνει στη λήθη ογδόντα ετών; Πώς τα καταφέραμε να βρεθούμε ενώπιον του ενδεχομένου again;

Το 2026, μπήκε με μια απαγωγή αρχηγού κράτους από τις ΗΠΑ. Όμως, αυτή δεν ήρθε από το πουθενά. Το έργο έχει προαναγγελθεί. Το 2011, ο πρόεδρος Ομπάμα διέταξε και παρακολούθησε την εξωδικαστική εκτέλεση του Μπιν Λάντεν από τον αμερικανικό στρατό της χώρας του σε αλλοδαπή επικράτεια. Η πράξη αυτή παραβιάζει τον Χάρτη του ΟΗΕ. Απαγορεύεται. Έγινε όμως και “όλα καλά”. «Κακός» ο Μπιν Λάντεν…Όμως το διεθνές δίκαιο δεν φτιάχτηκε για τους καλούς. Στους «κακούς» δοκιμάζεται.

Δεν φαίνεται λοιπόν παράλογο ότι το 2026, ο πρόεδρος Τραμπ, διέταξε και παρακολούθησε ζωντανά την απαγωγή Μαδούρο. Αναμενόμενη εξέλιξη ότι από τον «τρομοκράτη» θα φτάναμε στον αρχηγό κράτους. Όταν παραβιάζεις το διεθνές δίκαιο λόγω της όποιας ανάγκης, ο δρόμος είναι ανοιχτός η ερμηνεία της ανάγκης να οδηγεί κατά το δοκούν στην παραβίαση των κανόνων. Αυτό σήμερα γίνεται απροσχημάτιστα από μια βίλα στη Φλόριντα. Όμως, οι ΗΠΑ το κάνανε αδιαλείπτως όποτε θεωρούσαν ότι τους χρειάζεται. Το ότι ψάχνανε προσχήματα δεν είναι ασήμαντο, δεν είναι όμως το πιο ζωτικό.

Ο Τραμπ ναι μεν είναι νέος πολιτικός σωματότυπος, αλλά μεταξύ των μεθόδων του και κάποιων από αυτές των προηγουμένων υπάρχει συνέχεια και συνέπεια. Το καινούργιο υπάρχει στο παλιό. Να μην κοιτάμε μόνο τις τομές που φωνάζουν. Να βλέπουμε και τις συνέχειες που αντέχουν σε ένα έργο που βρίσκεται μακράν του τέλους.

Ούτε καλή χρονιά θα είναι το ’26 ούτε καλύτερη
Το να είναι κανείς αισιόδοξος ότι το 2026 θα είναι μια καλή χρονιά ισοδυναμεί με ασύγγνωστη αφέλεια. Είναι σαν να βρίσκεται κανείς ενώπιον θύελλας με μετεωρολογικό δελτίο που την προβλέπει και να είναι σίγουρος στην αμεριμνησία του, ότι «δεν θα κάνει καιρό» επειδή γενικώς «θέλει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο».

Ούτε καλή χρονιά λοιπόν θα είναι το ’26 ούτε καλύτερη. Έχουμε ακόμη δρόμο στο τούνελ υπό το αντίξοο καθεστώς μιας δομικής αντίφασης. Οι πόλεμοι στην Ευρώπη –μεγάλη τύχη– δεν είναι το σύνηθες μέσο επίλυσης των διεθνών διαφορών, όπως μέχρι 80 χρόνια. Αυτό είναι το επίτευγμα του δευτέρου μισού του 20ού. Η Ευρώπη μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατάφερε στο εσωτερικό, αυτό που δεν μπόρεσε (δεν ήθελε, ακριβέστερα) να πετύχει στο διεθνές μετααποικιακό μέτωπο: να μην κάνει πολέμους.

Βυθισμένοι στην βολική ακινησία της μεταπολεμικής ειρήνης ξεχνάμε ότι δεν είναι πολλά τα χρόνια πίσω όπου ο πόλεμος ήταν η πάγια «συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» (Φον Κλαούζεβιτς) κατεξοχήν στην Ευρώπη των εθνών. Όταν τον Φλεβάρη του ’22, η Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία, πολλοί Ευρωπαίοι έκαναν λόγο «για τον πρώτο πόλεμο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο». Άραγε, η στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο και οι γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι που σπαράξανε μια χώρα και τέσσερις λαούς πριν 30 χρόνια τι να ήταν; Ή σκεφτείτε να είστε Βόσνιος και να ακούτε Γάλλους και Γερμανούς να μιλάνε για τον «πρώτο πόλεμο μετά το ΄44». Στα όρια της προσβολής…Κι όμως: κάτι δείχνει αυτή η απώθηση. Δεν μπορεί να μη θυμάσαι έναν τόσο πρόσφατο πόλεμο. Πιο πιθανό είναι να μην αντέχεις να θυμάσαι.

Από την άλλη, η κοπιώδης προσπάθεια για ειρηνική διευθέτηση των διενέξεων είναι βασανιστικά αργή και συχνά αναποτελεσματική. Αναγκαστικά. O πόλεμος αποφεύγεται, όμως και ειρήνη βιώσιμη δεν κατακτιέται. Από την Παλαιστίνη ως πιθανώς μεθαύριο την Ουκρανία, ανακωχές και παγωμένες συγκρούσεις (frozen conflicts). Η κατάσταση αυτή ενισχύει την καχυποψία από όλα τα στρατόπεδα. Το μότο είναι το γνωστό: «αν θέλεις ειρήνη, ετοιμάσου για πόλεμο». Και, κάπως έτσι, όλοι ετοιμάζονται για πόλεμο, ο οποίος γίνεται πιθανότερος.

Η αυτεκπληρούμενη προφητεία του πολέμου περιγράφει μια κατάσταση όπου ο φόβος, η προσδοκία ή η πεποίθηση ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος οδηγεί σε συμπεριφορές που τελικά τον προκαλούν. Αυτό ακριβώς που θα συνεχίσουμε να συμβαίνει στην Ευρώπη μέσα στο 2026. Κράτη, κοινωνίες ή ηγεσίες πιστεύουν ότι ο αντίπαλος θα επιτεθεί οπωσδήποτε, ερμηνεύουν κάθε κίνηση ως εχθρική, εξοπλίζονται «αμυντικά» αλλά επιθετικά στα μάτια του άλλου. Έτσι εδραιώνεται η καχυποψία, μειώνονται τα περιθώρια διπλωματίας, και μια σύγκρουση που πιθανώς θα μπορούσε να αποφευχθεί γίνεται πιθανότερη.

Μην πάτε μόνο στη Γερμανία, Βαλτικές χώρες, Πολωνία και Ρωσία. Δείτε την Ελλάδα με την Τουρκία. Στην Ελλάδα, όλοι όσοι είμαστε εναντίον των εξοπλισμών και της στρατιωτικοποίησης δεν το κάνουμε επειδή αγνοούμε ότι η Τουρκία είναι προβληματικός γείτονας. Το κάνουμε για λόγους αρχής αλλά και επειδή γνωρίζουμε ότι αυτή η κλιμάκωση δίνει μεγαλύτερες λαβές στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Το να ζητά κανείς ειρήνη με συμβιβασμούς δεν τον κάνει ούτε αφελή, ούτε μειοδότη, ούτε ανόητο. Αντιθέτως.

Και κάτι ακόμη: ακούμε εσχάτως επαναληπτικά για «φέρετρα» με τα οποία πρέπει τάχα να μάθουμε να ζούμε. Να επιστρέψουμε δηλαδή εκεί που είμαστε πριν 80 χρόνια. Αλήθεια, πιστεύουν σοβαρά αυτή η ανεκδιήγητη Μάγια Κάλλας, επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ –τρομάρα μας– ο Μερτς που εκλέχθηκε καγκελάριος με τη δέσμευση να επαναφέρει τη Γερμανία στην ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή –επίσης τρομάρα μας– και ο δικός μας Δένδιας που φέρεται ως ο μελλοντικός αρχηγός της ελληνικής Δεξιάς, ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μπορούν να επιστρέψουν στο 1944; Εδώ, οι νέοι Ευρωπαίοι, ούτε αγρότες και κτηνοτρόφοι δεν μπορούν να γίνουν… Στρατιώτες στον πόλεμο θα καταλήξουν;

Κλείνω: η «απαισιοδοξία της νόησης» δεν είναι κυνισμός ούτε αφέλεια ούτε, βέβαια, νομοτέλεια· είναι διαύγεια που αρνείται την αυτοεξαπάτηση. Και μας αφορά όλους. Σε αυτή την απαισιοδοξία, ο Γκράμσι αντιπαραβάλλει την αισιοδοξία της βούλησης. Την ελπίδα ως υπαρξιακή θέση του αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Η ρωγμή της ελπίδας μόνο από αυτά τα κακομαθημένα παιδιά της ευρωπαϊκής ειρήνης μπορεί να έρθει. Αλλιώς, οι ρωγμές του ναυαγίου είναι ήδη ανοιχτές.

Καλή χρονιά.

news247.gr

Όταν ο ρατσιστικός λόγος μετατρέπεται σε meme και η ακροδεξιά σε «χαβαλέ», το TikTok παύει να είναι απλώς πλατφόρμα διασκέδασης.

Τις τελευταίες εβδομάδες, το ελληνικό TikTok έχει γεμίσει με «αστεία» βίντεο που χρησιμοποιούν ήχους από τοποθετήσεις της Αφροδίτης Λατινοπούλου. Το πιο viral είναι το: «Σκούπα σε όλη την Ελλάδα, καταγραφή και σύλληψη όλων των λαθρομεταναστών να τελειώνουμε». Σε περίπτωση που δεν έχει πάρει κάτι το μάτι σας, πρόκειται για αποσπάσματα στα οποία η γνωστή ακροδεξιά ευρωβουλεύτρια μιλά για «μαζικές απελάσεις λαθρομεταναστών» -σε εισαγωγικά, γιατί οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες- ή επαναλαμβάνει ρατσιστικά, απάνθρωπα αφηγήματα, που έχουν μετατραπεί σε trends. Οι ίδιοι ήχοι χρησιμοποιούνται από χρήστες για ερωτικές απορρίψεις, καθημερινά σκηνικά ή χιουμοριστικές καταστάσεις. Το αποτέλεσμα; Γέλιο, views, αλγόριθμος, αναπαραγωγή.

Η μεγαλύτερη πολιτική απειλή των social media σήμερα δεν είναι απλώς η παραπληροφόρηση, αλλά η ικανότητά τους να μετατρέπουν επικίνδυνες ακροδεξιές προσωπικότητες σε «content». Όταν πλατφόρμες όπως το TikTok, το X ή το Instagram αντιμετωπίζουν τον πολιτικό λόγο με όρους engagement και όχι με όρους κοινωνικής ευθύνης, τότε λειτουργούν ως μηχανισμοί κανονικοποίησης.

Έχουμε δει διεθνώς πώς ακροδεξιές φιγούρες -από τον Donald Trump μέχρι τη Marine Le Pen ή πιο πρόσφατα πολιτικούς και influencers της νέας άκρας δεξιάς- αξιοποίησαν την αισθητική του meme, της πρόκλησης και της «αντισυστημικής περσόνας» για να ξεπλύνουν βαθιά αυταρχικές και ρατσιστικές ιδέες. Όταν ο λόγος τους περνά μέσα από τα φίλτρα του τρολ, του χιούμορ, της ειρωνείας ή της «απλής άποψης», παύει να αντιμετωπίζεται ως πολιτικός κίνδυνος και γίνεται lifestyle επιλογή.

Τα social media, με τον τρόπο που εξισώνουν κάθε φωνή στο feed, δεν κάνουν απλώς χώρο σε αυτές τις προσωπικότητες -τους προσφέρουν νομιμοποίηση, μετατρέποντας τον αποκλεισμό, τον ρατσισμό και τον αυταρχισμό σε κανονικό κομμάτι της δημόσιας συζήτησης. Και αυτή η διαδικασία είναι ίσως πιο επικίνδυνη από τον ανοιχτό εξτρεμισμό, γιατί δεν σοκάρει· απλώς συνηθίζεται.

Το ερώτημα όμως παραμένει: πόσο «okay» είναι να κάνουμε trend μια πολιτικό με τέτοιες απόψεις; Και κυρίως, τι σημαίνει αυτό για το πώς νομιμοποιούνται σήμερα επικίνδυνες ιδεολογίες;

Από τις μασχάλες, στο Ευρωκοινοβούλιο
Η Λατινοπούλου δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στον δημόσιο λόγο. Η πολιτική της παρουσία χτίστηκε συστηματικά πάνω σε ένα συγκεκριμένο αφήγημα: τον έλεγχο των σωμάτων, τη στοχοποίηση των «άλλων» και τη διαρκή επίθεση σε κοινωνικές κατακτήσεις. Πολλοί τη γνώρισαν από τις παρεμβάσεις της για τις τρίχες στις μασχάλες των γυναικών, για τις τρίχες των γυναικείων σωμάτων, για το πώς «πρέπει» να είναι μια γυναίκα στον δημόσιο χώρο. Δεν ήταν απλώς γραφικότητες· ήταν η πρώτη ύλη ενός βαθιά συντηρητικού, επικίνδυνου λόγου.

Από εκεί και πέρα, η διαδρομή ήταν αναμενόμενη. Ο λόγος της σκλήρυνε, μετατοπίστηκε από το lifestyle-moral policing σε καθαρά ακροδεξιές θέσεις: ρατσισμός απέναντι στους Ρομά, απανθρωποποίηση μεταναστών, εμμονή με την «τάξη και ασφάλεια», ρητορική «εμείς και οι άλλοι». Δεν πρόκειται για μεμονωμένες δηλώσεις αλλά για συνεκτικό ιδεολογικό πλαίσιο. Και αυτό το πλαίσιο σήμερα αποκτά νέα ζωή μέσα από το TikTok.

Το «χιούμορ» ως όχημα νομιμοποίησης
Το TikTok λειτουργεί με τη λογική της αποσπασματικότητας και της ταχύτητας. Ένας ήχος αποκομμένος από το πολιτικό, κοινωνικό ή ιστορικό του πλαίσιο μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε meme. Ένα ρατσιστικό, σεξιστικό ή ομοφοβικό απόσπασμα απομονώνεται, επαναλαμβάνεται και τελικά παρουσιάζεται ως punchline. «Δεν το εννοώ πολιτικά, το κάνω για πλάκα» υποστηρίζουν πολλοί χρήστες, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθούν από το περιεχόμενο που αναπαράγουν. Όμως εδώ ακριβώς εντοπίζεται το ουσιαστικό πρόβλημα: το χιούμορ δεν είναι ποτέ ουδέτερο, ούτε αθώο.

Το γέλιο δεν αιωρείται σε κοινωνικό κενό. Φέρει πάντα αξίες, νοήματα και ιδεολογικές προϋποθέσεις. Όταν γελάμε με κάτι, το αποδεχόμαστε προσωρινά ως μη απειλητικό. Κι αυτή η αποδοχή, όσο ανεπαίσθητη κι αν μοιάζει, έχει πολιτικές συνέπειες.

Όταν μια ακροδεξιά πολιτικός γίνεται trend, δεν αποδυναμώνεται ούτε γελοιοποιείται απαραίτητα. Αντίθετα, εξοικειωνόμαστε σταδιακά με τη φωνή της, με τις λέξεις που χρησιμοποιεί, με το ύφος και τη ρητορική της. Η συνεχής επανάληψη λειτουργεί κανονικοποιητικά. Το γέλιο γίνεται φίλτρο που αφαιρεί τη βαρύτητα και τη σκληρότητα των λεγομένων της. Έτσι, όροι όπως «λαθρομετανάστες» -που ήδη ενσωματώνουν μια βαθιά απανθρωποποιητική λογική- παύουν να σοκάρουν ή να προκαλούν αντίδραση. Σταδιακά μετατρέπονται σε καθημερινό λεξιλόγιο, σε κομμάτι της pop κουλτούρας.

Αυτή η διαδικασία δεν είναι καθόλου αθώα. Αντίθετα, αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων η σύγχρονη ακροδεξιά κερδίζει έδαφος. Όχι πια μέσω ωμής επιβολής ή ανοιχτής βίας, αλλά μέσω ειρωνείας, memes, «χαβαλέ» και φαινομενικά αποπολιτικοποιημένου περιεχομένου. Η πολιτική μεταμφιέζεται σε content και έτσι περνά απαρατήρητη.

Ο αλγόριθμος δεν έχει ιδεολογία (;) Η ευθύνη της ψηφιακής κουλτούρας
Στον ψηφιακό χώρο, η ορατότητα ισοδυναμεί με δύναμη. Κάθε trend, ακόμα και όταν παρουσιάζεται ως «σατιρικό», ενισχύει το δημόσιο αποτύπωμα της Λατινοπούλου. Ο αλγόριθμος δεν έχει ιδεολογία, ούτε ηθική κρίση. Δεν μπορεί να διακρίνει αν ένα βίντεο αναπαράγεται για να αποδομηθεί ή για να υποστηριχθεί η Λατινοπούλου (και η κάθε Λατινοπούλου). Καταγράφει μόνο engagement: views, likes, σχόλια, κοινοποιήσεις. Και αυτό το engagement μεταφράζεται άμεσα σε πολιτικό κεφάλαιο.

Μια πολιτικός που έχει αντιληφθεί ότι μπορεί να απευθυνθεί σε ένα ακροδεξιό ακροατήριο γνωρίζει πως το TikTok αποτελεί πολύτιμη ευκαιρία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο λόγος της είναι κοφτός, απλουστευτικός και προκλητικός. Είναι σχεδιασμένος για αποσπάσματα, για εύκολη αναπαραγωγή και για virality. Πρόκειται για λόγο φτιαγμένο ακριβώς για να «παίζει καλά» στον αλγόριθμο. Κάθε φορά που ένας ήχος της γίνεται trend, η στρατηγική της επιβεβαιώνεται και ενισχύεται.

Το «δεν πειράζει» και το «δεν τρέχει τίποτα»
Στην αρχή λέμε «δεν πειράζει, είναι απλώς ένα trend». Στη συνέχεια, «εντάξει, δεν την ψηφίζω, απλώς γελάω». Και κάπου εκεί χάνεται το όριο. Οι ιδέες που μέχρι χθες θεωρούνταν ακραίες παύουν να προκαλούν αντίσταση. Μετακινούνται αργά αλλά σταθερά προς το κέντρο του αποδεκτού δημόσιου λόγου.

Η ιστορία δείχνει ξεκάθαρα ότι καμία ακροδεξιά ιδεολογία δεν κυριάρχησε απότομα ή τυχαία. Πάντα προηγείται η κανονικοποίηση. Πάντα προηγείται το «έλα μωρέ, πλάκα κάνει» και το «μην τα παίρνεις τόσο σοβαρά». Όταν όμως ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο σεξισμός παρουσιάζονται ως αστεία, παύουν να αντιμετωπίζονται ως πολιτική απειλή. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο.

Δεν πρόκειται απλώς για ζήτημα ατομικής ηθικής ή προσωπικής επιλογής των χρηστών. Είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης και ψηφιακής κουλτούρας. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε τις πλατφόρμες διαμορφώνει τον δημόσιο λόγο και τα όριά του. Το TikTok δεν είναι απλώς ένας χώρος χαλαρής διασκέδασης, είναι ένα κανονικό πολιτικό πεδίο.

Μέσα σε αυτό το πεδίο, η Λατινοπούλου δεν είναι «απλώς μια γραφική φιγούρα» ή ένα αστείο πρόσωπο για αναπαραγωγή. Είναι εκλεγμένη ευρωβουλεύτρια, με θεσμική ισχύ και σαφή ιδεολογική ατζέντα. Το να την κάνουμε trend χωρίς κριτική, έστω και με «χαριτωμένο» τρόπο, συμβάλλει άμεσα στη νομιμοποίησή της. Της προσφέρει χώρο, χρόνο και ακροατήριο.

Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να προσπεράσουμε με ένα απλό scroll.

Τελικά, πόσο okay είναι όλο αυτό;
Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά είναι σαφής. Δεν είναι ουδέτερο. Δεν είναι ακίνδυνο. Κάθε φορά που μετατρέπουμε τον ρατσιστικό λόγο σε meme, τον βοηθάμε να επιβιώσει, να κυκλοφορήσει και να εδραιωθεί. Το χιούμορ μπορεί πράγματι να αποτελέσει εργαλείο αποδόμησης και αντίστασης, αλλά μόνο όταν συνοδεύεται από σαφή πολιτική συνείδηση και κριτική πρόθεση. Διαφορετικά, γίνεται το πιο αποτελεσματικό όπλο εκείνων που θέλουν να παρουσιάσουν τον αποκλεισμό, την ανισότητα και το μίσος ως «κοινή λογική».

Κι αυτό, όσο viral κι αν είναι, δεν είναι αστείο…

Στην απόφαση να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις, κλείνοντας για 48 ώρες μετά τα Θεοφάνεια και την παρακαμπτήρια οδό στο Μπράλο Φθιώτιδας, φαίνεται ότι καταλήγουν ομόφωνα οι αγρότες στην πανελλαδική συνέλευση των μπλόκων στα Μάλγαρα.

Γεγονός που σημαίνει ότι για δύο ημέρες, την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή η χώρα θα κοπεί κυριολεκτικά στα δύο. Τον αποκλεισμό του Μπράλου αναμένεται να πραγματοποιήσουν τρακτέρ από το μπλόκο της Καρδίτσας, το οποίο είναι το μεγαλύτερο στη χώρα, με 1.400 αγροτικά μηχανήματα.

Οι αγρότες συζητούν επίσης τον αποκλεισμό και του παραδρόμου της Εθνικής Οδού στον Ευαγγελισμό Λάρισας. Καθώς και αποκλεισμό λαχαναγορών και ψαραγορών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Θα συνεχιστούν παράλληλα σε κάθε περίπτωση οι αποκλεισμοί εθνικών οδών και σε άλλα σημεία, ενώ συζητήθηκε το ενδεχόμενο και πορείας των αγροτών στην Αθήνα όταν τελικά υπάρξει συνάντηση με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Στην πανελλαδική συνέλευση στον Πολιτιστικό Σύλλογο Μαλγάρων συμμετέχουν εκπρόσωποι από 42 μπλόκα και από 13 αγροτικούς συλλόγους όλης της χώρας.

Η διάθεση ήταν εξαρχής για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, καθώς μεταξύ των αγροτών και κτηνοτρόφων επικρατεί οργή για τη στάση της κυβέρνησης, η οποία με τη σειρά της απειλεί με διοικητικά μέτρα τους ιδιοκτήτες τρακτέρ που συμμετέχουν σε μπλόκα.

ΕΛ.ΑΣ: Πού υπάρχουν διακοπές κυκλοφορίας και εκτροπές στην Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας
Όσον αφορά την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας, σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση από την ΕΛΑΣ, πραγματοποιούνται οι εξής διακοπές και κυκλοφοριακές ρυθμίσεις:

Στη Θήβα, διακοπή κυκλοφορίας και εκτροπή αυτής, στο μεν ρεύμα πορείας προς Αθήνα από την 100,268 χιλιομετρική θέση του αυτοκινητοδρόμου ΑΘΕ (Α/Κ Στρατοπέδου) έως την 75,525 χ/θ του αυτ/μου ΑΘΕ (Α/Κ Ριτσώνας), στο δε ρεύμα προς Θεσσαλονίκη από την 75,525 χ/θ αυτ/μου ΑΘΕ (Α/Κ Ριτσώνας) έως την 115 χ/θ αυτ/μου ΑΘΕ (Α/Κ Κάστρου).

Στο Κάστρο Βοιωτίας, διακοπή κυκλοφορίας και εκτροπή αυτής στο ρεύμα πορείας προς Αθήνα από την 125,770η χ/θ αυτ/μου ΑΘΕ (Α/Κ Μαρτίνου) έως την 114,815η χ/θ αυτ/μου ΑΘΕ (Α/Κ Κάστρου), ενώ στο ρεύμα προς Θεσ/νίκη, η κυκλοφορία διεξάγεται από μία λωρίδα του αυτ/μου ΑΘΕ.

Στη Λαμία, (203ο χιλιόμετρο, ανισόπεδος κόμβος Μπράλου), διακοπή κυκλοφορίας και εκτροπή αυτής επί τόπου από τις εισόδους-εξόδους του Α/Κ Μπράλου (203,065 χ/θ αυτ/μου ΑΘΕ) και στα δύο ρεύματα πορείας.

Σοβαρή αναστάτωση έχει προκληθεί εδώ και λίγη ώρα σε ολόκληρο τον ελληνικό εναέριο χώρο, καθώς τεχνικό πρόβλημα στα συστήματα ραδιοεπικοινωνιών καθιστά αδύνατες τις απογειώσεις και προσγειώσεις σε όλα τα ελληνικά αεροδρόμια, κεντρικά και περιφερειακά.

Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, το πρόβλημα εντοπίζεται στα κεντρικά συστήματα ραδιοσυχνοτήτων των Κέντρων Ελέγχου Περιοχής Αθηνών και Μακεδονίας, τα οποία υπάγονται στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Η δυσλειτουργία επηρεάζει άμεσα την επικοινωνία ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας με τα αεροσκάφη, γεγονός που από πλευράς ασφάλειας δεν αφήνει περιθώρια για καμία έκπτωση.

Ως αποτέλεσμα, όλες οι πτήσεις προς και από την Ελλάδα έχουν «παγώσει», ενώ πρακτικά οδηγούμαστε σε προσωρινό κλείσιμο του FIR Αθηνών μέχρι να αποκατασταθεί πλήρως το πρόβλημα. Την ίδια στιγμή, εξυπηρετούνται αποκλειστικά και μόνο οι πτήσεις που βρίσκονταν ήδη στον αέρα τη στιγμή που παρουσιάστηκε η βλάβη, με τις αρμόδιες υπηρεσίες να δίνουν προτεραιότητα στην ασφαλή καθοδήγησή τους.

Στα αεροδρόμια της χώρας επικρατεί αναμονή και ένταση, με καθυστερήσεις, ακυρώσεις και επιβάτες να περιμένουν νεότερη ενημέρωση. Έχει ήδη σημάνει αγώνας δρόμου για την τεχνική αποκατάσταση, ενώ αναμένεται επίσημη ανακοίνωση από την ΥΠΑ με περισσότερες λεπτομέρειες και οδηγίες προς αεροπορικές εταιρείες και επιβατικό κοινό.

Τραγωδία εκτυλίχθηκε τα ξημερώματα της Κυριακής (4/1) στο κέντρο της Πάτρας, όταν ένας 30χρονος άνδρας έχασε τη ζωή του έπειτα από άγρια συμπλοκή σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, όλα ξεκίνησαν όταν δύο παρέες που διασκέδαζαν στο κατάστημα «Αβαντάζ» παρεξηγήθηκαν για ασήμαντη αφορμή. Η ένταση κλιμακώθηκε γρήγορα και ακολούθησε βίαιη συμπλοκή, με αποτέλεσμα ο 30χρονος να δεχθεί σοβαρά χτυπήματα.

Όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, οι δράστες, αντιλαμβανόμενοι τη σοβαρότητα της κατάστασης, μετέφεραν τον τραυματισμένο άνδρα στο νοσοκομείο, μαζί με ακόμη ένα άτομο από την παρέα του που είχε τραυματιστεί ελαφρύτερα. Στη συνέχεια εξαφανίστηκαν από το σημείο.

Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, ο 30χρονος υπέκυψε στα τραύματά του λίγα λεπτά αργότερα, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια και τους φίλους του.

Άμεσα ενημερώθηκε η Αστυνομία, η οποία ξεκίνησε εκτεταμένες έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για τρία άτομα, γνωστά στις Αρχές και φερόμενα ως «άνθρωποι της νύχτας», τα οποία έχουν ήδη ταυτοποιηθεί.

Την ίδια ώρα, η ΕΛ.ΑΣ. έχει λάβει προληπτικά μέτρα για την αποφυγή πιθανών αντιποίνων, ενώ τα μέλη της παρέας του θύματος έχουν μεταφερθεί στην Ασφάλεια, όπου δίνουν καταθέσεις για τις συνθήκες του αιματηρού περιστατικού.

Η υπόθεση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τις Αρχές να προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια μιας νύχτας που ξεκίνησε ως διασκέδαση και κατέληξε σε μια ακόμη απώλεια για την πόλη.

Με ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα στη Βενεζουέλα ανέφερε, ότι προτεραιότητα πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία συμπεριληπτική κυβέρνηση, με δημοκρατική νομιμοποίηση.

Η ανάρτηση του πρωθυπουργού:
«Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών.

Προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση.

Η Ελλάδα θα δράσει σε συντονισμό με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το ζήτημα. Η προσοχή μας παραμένει επικεντρωμένη στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη χώρα».